Gýgrin, er varð at steini í dögun
Hví varð gýgrin at hafnarmarki?
Nótt eina lá skipalið Helga ok Atla í vík. Atli stóð á verði, er gýgrin Hrímgerðr kallaði til hans. Skildir váru með borðum skipanna. Hon vildi vita nafn konungs þess, er þar var.
Er Atli hafði svarat, tóku þau at deila hörðum orðum. Hrímgerðr skoraði á hann at ganga á land ok reyna afl sitt við hana. Atli kvaðst eigi fara, fyrr en félagar hans vöknuðu ok tækju við verði konungs.
Gýgrin kallaði einnig til Helga. Hon bað hann leyfa sér at sofa hjá honum eina nótt í bœtr fyrir föður sinn, er hann hafði vegit. Hon sagði enn, at gullbúin mær verndi skipaliðit, svá at hon gæti eigi drepit menn konungs. Helgi spurði hana á móti, ok þau héldu áfram at ræðast við.
Loks var kallat, at hon skyldi líta í austr. Þá var dagr runninn. Atli hafði tafit Hrímgerði, ok nú stóð hon orðin at steini. Skipaliðit flaut óskaddat í víkinni. Hon varð at hafnarmarki ok mönnum at athlátri.
Heimildir þessarar sǫgu (1)Gýgrin, er varð at steini í dögun
hafnarmark
þykkir hlægligt vera,
Þú skalt standa sem hafnarmark, mönnum at athlátri.
„Helgakviða Hjörvarðssonar“ 30. vísa
„Helgakviða Hjörvarðssonar“Helgakviða Hjörvarðssonar
