Orðstírr er lifir eptir dauðann

Hvat lifir eptir, þótt maðr deyi?

Hávamál ráða mönnum at vera í meðallagi vitrir. Hugr þess, er allt veit, er sjaldan glaðr. Sá, er eigi veit örlög sín fyrir fram, fær helzt lifat án sorgar.

Þar er ok sagt frá gleði lífsins. Þótt heilsan sé eigi góð, er maðr eigi at öllu vesall. Sumir gleðjast af börnum sínum, aðrir af frændum. Sumir gleðjast af fé sínu eða vel unnu verki.

En fé deyr, frændr deyja, ok sjálfr deyr maðr einnig. Þó segir, at orðstírr deyi eigi, ef maðr hefir aflat sér góðs orðstírs. Í næstu vísu segir, at dómr um hvern dauðan mann deyi aldregi.

Um ástir er varat við at trúa orðum kvenna. Þó segir ok, at karlar hafi svikul hjörtu gagnvart konum. Þá er kennt, at eigi skuli ámæla þeim, er ástfanginn er, því at sterk ást getr gert vitran mann at heimskum.

Les skýringarLúk aptr skýringum