Guðrún getur ekki grátið

Hvenær komu tárin hjá Guðrúnu?

Í Guðrúnarkviðu I situr Guðrún við hlið látins Sigurðar. Sorgin var svo mikil að henni fannst hjartað ætla að bresta. Samt komu engin tár. Hún sló ekki saman höndum eins og hinar konurnar. Hún kveinaði heldur ekki upphátt.

Konurnar reyndu að hugga Guðrúnu. Hver þeirra sagði frá því sárasta sem hún hafði upplifað. Þær sögðu frá missi eiginmanna og ættingja. En þótt Guðrún hlustaði á þær gat hún ekki grátið.

Þá tók Gullrönd dúkinn af líkinu. Hún lagði höfuð Sigurðar í kjöltu Guðrúnar og hvatti hana til að horfa á manninn sinn. Hún sagði henni líka að leggja varir sínar að vörum hans eins og þegar hann var á lífi.

Guðrún horfði á andlit mannsins síns. Hárið var blóðugt og á brjóstinu var sverðssár. Hún hneig fram á koddann. Hárið losnaði úr böndunum og tárin runnu eins og regndropar. Úti í garðinum gágðu gæsirnar hennar.

Lesa skýringarLoka skýringum