Orðstír sem lifir eftir dauðann
Hvað lifir áfram þegar við deyjum?
Í Hávamálum er ráðlagt að vera hæfilega vitur. Sá sem er svo vitur að hann veit allt er sjaldan glaður í bragði. Sá sem veit ekki örlög sín fyrir fram getur helst lifað án sorgar.
Þar er líka sagt frá lífsgleðinni. Þótt heilsan sé ekki góð er ekki allt óhamingja. Sumir gleðjast yfir börnum sínum og aðrir yfir ættingjum. Enn aðrir gleðjast yfir eigum sínum eða vel unnu verki.
En nautgripir deyja, ættingjar deyja og sjálfur deyr maður líka. Samt segir að orðstírinn deyi aldrei hjá þeim sem hafa getið sér gott orð. Í næstu vísu er sagt að dómurinn um hvern látinn mann deyi aldrei.
Um ástina er sagt að menn skuli ekki treysta orðum kvenna. Jafnframt er bent á að karlar búi líka yfir svikulum hug gagnvart konum. Síðan er kennt að ámæla ekki þeim sem hefur orðið ástfanginn. Sterk ást getur nefnilega gert vitran mann að heimskingja.
Heimildir þessarar sögu (1)Orðstír sem lifir eftir dauðann
en orðstírr
deyr aldregi,
En orðstírinn deyr aldrei.
„Hávamál“ 76. erindi
„Hávamál“Hávamál
