Gull á flóttaleið

Hví sáði konungr gulli á flóttanum?

Hrólfr kraki Danakonungr er kunnr fyrir örlæti ok hreysti. Hann sendi kappa sína til liðs við Aðils konung. En Aðils vill hvárki gjalda þeim laun né láta af hendi gripina. Þá ferr Hrólfr með köppum sínum til Uppsala.

Þar sem þeir gista, auka menn Aðils eldinn, svá at klæði gestanna taka at brenna. Hrólfr kastar skildi sínum á eldinn. Meðan skjöldrinn brennr, hleypr hann yfir logann. Kappar hans fylgja honum. Síðan fær móðir hans honum horn fullt af gulli ok einn hring ok biðr þá fara á brott.

Er þeir ríða undan, eltir Aðils þá með vápnuðu liði. Hrólfr tekr gull ór horninu ok dreifir á veginn. Hermennirnir stíga af hestum sínum ok taka at tína gullit. En Aðils einn heldr áfram eftirförinni ok nálgast þá.

Þá kastar Hrólfr hringinum ok kallar hann gjöf. Aðils lýtr niðr ok tekr hringinn upp með spjótsoddinum. Hrólfr sér hann lúta. Svá skiljast þeir. Af þessum atburði er gull einnig kallat „sáð Kraka“.

Les skýringarLúk aptr skýringum