Smiðrinn, er beið meyjarinnar
Eptir hverri beið Völundr?
Völundr ok brœðr hans hittu meyjar við vatn. Þær höfðu álptarhami. Brœðrnir tóku þær heim með sér, ok þau bjuggu saman 7 vetr. Þá flugu meyjarnar brott til at leita víga ok komu eigi aptr.
Hinir brœðrnir fóru at leita meyjanna, en Völundr einn sat heima. Hann smíðaði gullhringa, setti í þá gimsteina ok dró þá á bast. Þannig beið hann þess, at kona hans kæmi aptr.
Þá læddust menn Níðuðar konungs inn um nótt ok tóku einn hring. Er Völundr kom heim, taldi hann hringana ok hugði konu sína vera komna aptr ok hafa tekit hringinn. En er hann vaknaði af svefni, váru þungir fjötrar á höndum hans ok fótum.
At ráði dróttningar váru skornar sinar í knésfótum Völundar. Hann var fluttr í ey nær landi. Þar var hann neyddr til at smíða konungi alls kyns gersemar.
Heimildir þessarar sǫgu (1)Smiðrinn, er beið meyjarinnar
lukði hann alla
lind baugum vel;
Hann dró hringa á bast, unz þat var fullt.
„Völundarkviða“ 5. vísa
„Völundarkviða“Völundarkviða
