Fiskiför Þórs

Hvat gerðist, er Þórr dró upp orminn mikla?

Í *Gylfaginningu* ferr Þórr einn til Hymis í líki ungs manns. Morguninn eptir biðr hann at mega fara með jötninum á sæ til fiskjar. Hymir segir honum at afla sér beitu sjálfum. Þórr tekr þá höfuð af inum mesta uxa í hjörð jötunsins.

Þórr rœr lengra út, þótt Hymir vari hann við hættunni. Hann setr uxahöfuðit á öngulinn, ok ormrinn mikli bítr á. Þórr spyrnir báðum fótum í gegnum botn bátsins. Hann stendr fast á sjávarbotni ok dregr orminn upp at borði. Ormrinn blæss eitri.

Þá er Þórr reiðir hamarinn, verðr Hymir hræddr ok höggr á vaðinn. Ormrinn sœkk í sæ. Þórr kastar hamrinum eptir honum. Sá, er þessa sögu segir, hyggr þó orminn enn lifa. Þórr lýstr Hymis við eyra, svá at hann fellr í sjóinn.

En í *Hymiskviðu* lýstr Þórr með hamrinum á höfuð ormsins, er hann hefir dregit upp. Jörðin nötrar, ok ormrinn sœkk í sæ. Þar er eigi sagt, at Hymir höggvi á vaðinn.

Les skýringarLúk aptr skýringum