『ヒャルマルの歌』の原典
Hjálmarskviða
この
原文は、
"Hvat er þér, Hjálmarr?
Hefr þú lit brugðit,
þik kveð ek mæða
miklar undir;
hjálmr er þinn höggvinn,
en á hlið brynja;
nú kveð ek fjörvi
of farit þínu."
Hjálmarr kvað:
"Sár hefi ek sextán,
slitna brynju:
svart er mér fyrir sjónum,
sék-a ek ganga;
hneit mér við hjarta
hjörr Angantýs,
hvass blóðrefill
herðr í eitri."
Áttak á foldu
fimm tún saman,
en ek því aldri
unða ráði;
nú verð ek liggja
lífs andvani,
sverði undaðr,
í Sámseyju.
Drekka í höllu
húskarlar mjöð,
menjum göfgir,
at míns föður;
mæðir marga
mungát fira,
en mik eggja spor
í enju þjá.
Hvarf ek frá hvítri
hlaðs beðgunni
á Agnafit
útanverðri;
saga mun sannask,
sú er hon sagði mér,
at aftr koma
eigi mundak.
Hvarf ek frá fögrum
fljóða söngvi,
ótrauðr gamans
austr við Sóta;
för skundaðak
ok fórk í lið
hinzta sinni
frá hollvinum.
Drag þú mér af hendi
hring inn rauða
færðu inni ungu
Ingibjörgu;
sá mun henni
hugfastr tregi,
er ek eigi kem
til Uppsala.
Hrafn flýgr austan
af háum meiði,
flýgr honum eftir
örn í sinni;
þeim gef ek erni
efstum bráðir;
sá mun á blóði
bergja mínu."
古ノルド語の
“What ails you, Hjalmar?
Your colour has changed;
I see you are troubled
by grievous wounds;
your helmet is hacked,
and your mailcoat at the side;
now I believe
your life is at an end.”
Hjalmar said:
“I have sixteen wounds,
a torn mailcoat;
blackness fills my sight,
I cannot see my way;
close to my heart struck
Angantyr’s sword,
its sharp, blood-drawing point
hardened in poison.
I owned on earth
five estates together,
but I was never
content with that lot;
now I must lie
bereft of life,
wounded by a sword,
on Samsey.
In the hall the retainers
are drinking mead,
adorned with necklaces,
at my father’s home;
ale overcomes
many a man,
while sword-edge tracks torment me
here on the island.
I left the fair-skinned
lady of the headband
on Agnafit’s
outermost shore;
her words will prove true,
those she spoke to me:
that I would never
come back again.
I left the lovely
singing of women,
eager for pleasure,
east with Soti;
I hastened my journey
and joined the host,
for the last time departing
from faithful friends.
Draw from my hand
the red-gold ring;
carry it to young
Ingibjorg;
her grief will linger
deep in her heart
when I do not come
to Uppsala.
A raven flies from the east,
from a tall tree;
after it flies
an eagle in company;
I give prey to that eagle
soaring highest;
it will drink
of my blood.”
古ノルド語の
「どうした、
顔色が
おまえを
深い
兜は
鎖帷子も
今や
尽きかけているようだ」
ヒャルマルは
「傷は
鎖帷子は
目の前は
歩む道も
私の
アンガンチュールの
毒で
鋭い
この
五つもの
それでも
満ち足りた
今や
命を
剣に
サームセイ島に。
館では
家臣たちが
首飾りも
私の
ビールは
男たちを
私を
この
私は
飾り縁の
アグナフィトの
海に
あの
彼女が
再び帰る
私にはかなわないと。
私は
女たちの
喜びを
ソーティとともに
旅路を
戦士の
これを
心を
私の
この
届けてくれ、
イングビョルグに。
彼女の
消えない
私が
ウプサラへ。
カラスが
高い
その後を
連れ立つ鷲だ。
あの
私は
あれは
この