『フンディング殺しのヘルギの歌 2』の原典
Helgakviða Hundingsbana II
この
原文は、
"Segðu Hemingi
at Helgi man,
hvern i brynju
bragnar felldu;
ér ulf gráan
inni höfðuð,
þar er Hamal hugði
Hundingr konungr."
Hamall hét son Hagals. Hundingr konungr sendi menn til Hagals at leita Helga, en Helgi mátti eigi forðast annan veg en tók klæði ambáttar ok gekk at mala. Þeir leituðu ok fundu eigi Helga. Þá kvað Blindr inn bölvísi:
"Hvöss eru augu
í Hagals þýju;
er-a þat karls ætt,
er á kvernum stendr;
steinar rifna
stökk lúðr fyrir.
Nú hefir hörð dæmi
hildingr þegit,
er vísi skal
valbygg mala;
heldr er sæmri
hendi þeiri
meðalkafli
en möndultré."
Hagall svaraði ok kvað:
"Þat er lítil vá,
þótt lúðr þrumi
er mær konungs
möndul hrærir;
hon skævaði
skýjum efri
ok vega þorði
sem víkingar,
áðr hana Helgi
höftu gerði;
systir er hon þeira
Sigars ok Högna;
því hefir ötul augu
Ylfinga man."
Undan komst Helgi ok fór á herskip. Hann felldi Hunding konung ok var síðan kallaðr Helgi Hundingsbani. Hann lá með her sinn í Brunavágum ok hafði þar strandhögg ok átu þar hrátt. Högni hét konungr. Hans dóttir var Sigrún. Hon var valkyrja ok reið loft ok lög. Hon var Sváfa endrborin. Sigrún reið at skipum Helga ok kvað:
"Hverir láta fljóta
fley við bakka?
Hvar, hermegir,
heima eiguð?
Hvers bíðið ér
í Brunavágum?
Hvert lystir yðr
leið at kanna?"
Helgi kvað:
"Hagall lætr fljóta
fley við bakka,
eigum heima
í Hléseyju,
bíðum byrjar
í Brunavágum,
austr lystir oss
leið at kanna."
Sigrún kvað:
"Hvar hefir þú, hilmir,
hildi vakða
eða gögl alin
Gunnar systra?
Hví er brynja þín
blóði stokkin?
Hví skal und hjalmum
hrátt kjöt eta?"
Helgi kvað:
"Þat vann næst nýs
niðr Ylfinga
fyr vestan ver,
ef þik vita lystir,
er ek björnu tók
í Bragalundi
ok ætt ara
oddum saddak.
Nú er sagt, mær,
hvaðan sakar gerðusk,
því var á legi mér
lítt steikt etit."
Sigrún kvað:
"Víg lýsir þú,
varð fyr Helga
Hundingr konungr
hníga at velli;
bar sókn saman,
er sefa hefnduð
ok busti blóð
á brimis eggjar."
Helgi kvað:
"Hvat vissir þú,
at þeir séim,
snót svinnhuguð,
er sefa hefndum?
Margir ro hvassir
hildings synir
ok ámunir
ossum niðjum."
Sigrún kvað:
"Vark-a ek fjarri,
folks oddviti,
gær á morgun
grams aldrlokum,
þó tel ek slægjan
Sigmundar bur,
er í valrúnum
vígspjöll segir.
Leit ek þik um sinn
fyrr á langskipum,
þá er þú byggðir
blóðga stafna
ok úrsvalar
unnir léku;
nú vill dyljask
döglingr fyr mér,
en Högna mær
Helga kennir."
Granmarr hét ríkr konungr, er bjó at Svarinshaugi. Hann átti marga sonu: Höðbroddr, annarr Guðmundr, þriði Starkaðr. Höðbroddr var í konungastefnu. Hann fastnaði sér Sigrúnu Högnadóttur. En er hon spyrr þat, þá reið hon með valkyrjur um loft ok um lög at leita Helga. Helgi var þá at Logafjöllum ok hafði barizt við Hundings sonu. Þar felldi hann þá Álf ok Eyjólf, Hjörvarð ok Hervarð, ok var hann allvígmóðr ok sat undir Arasteini. Þar hitti Sigrún hann ok rann á háls honum ok kyssti hann ok sagði honum erindi sitt, svá sem segir í Völsungakviðu inni fornu:
Sótti Sigrún
sikling glaðan,
heim nam hon Helga
hönd at sækja,
kyssti ok kvaddi
konung und hjalmi;
þá varð hilmi
hugr á vífi.
Fyrr lézk hon unna
af öllum hug
syni Sigmundar
en hon sét hafði.
Sigrún kvað:
"Var ek Höðbroddi
í her föstnuð,
en jöfur annan
eiga vildak;
þó sjámk, fylkir,
frænda reiði,
hefi ek míns föður
munráð brotit."
Nam-a Högna mær
of hug mæla,
hafa kvaðsk hon Helga
hylli skyldu.
Helgi kvað:
"Hirð eigi þú
Högna reiði
né illan hug
ættar þinnar.
Þú skalt, mær ung,
at mér lifa;
ætt áttu, in góða,
er ek eigi sjámk."
Helgi samnaði þá miklum skipaher ok fór til Frekasteins, ok fengu í hafi ofviðri mannhætt. Þá kómu leiftr yfir þá, ok stóðu geislar í skipin. Þeir sá í loftinu, at valkyrjur níu riðu, ok kenndu þeir Sigrúnu. Þá lægði storminn, ok kómu þeir heilir til lands. Granmarssynir sátu á bjargi nokkuru, er skipin sigldu at landi. Guðmundr hljóp á hest ok reið á njósn á bergit við höfnina. Þá hlóðu Völsungar seglum. Þá kvað Guðmundr:
"Hver er skjöldungr,
sá er skipum stýrir,
lætr gunnfana
gullinn fyr stafni?
Þykkja mér fríð
í fararbroddi;
verpr vígroða
um víkinga.
Sinfjötli kvað:
"Hér má Höðbroddr
Helga kenna
flótta trauðan
í flota miðjum,
hann hefir eðli
ættar þinnar
arf Fjörsunga,
und sik þrungit."
Guðmundr kvað:
"Því fyrr skulu
at Frekasteini
sáttir saman
um sakar dæma;
mál er, Höðbroddr,
hefnd at vinna
ef vér lægra hlut
lengi bárum."
Sinfjötli kvað:
"Fyrr mundu, Guðmundr,
geitr of halda
ok bergskorar
brattar klífa,
hafa þér í hendi
heslikylfu,
þat er þér blíðara
en brimis dómar.
Helgi kvað:
"Þér er, Sinfjötli,
sæmra miklu
gunni at heyja
ok glaða örnu
en ónýtum
orðum at bregða,
þótt hildingar
heiftir deili.
Þykkja-t mér góðir
Granmars synir,
þó dugir siklingum
satt at mæla;
þeir merkt hafa
á Móinsheimum,
at hug hafa
hjörum at bregða;
eru hildingar
hölzti snjallir.
Guðmundr reið heim með hersögu. Þá sömnuðu Granmarssynir her. Kómu þar margir konungar. Þar var Högni, faðir Sigrúnar, ok synir hans, Bragi ok Dagr. Þar var orrusta mikil, ok fellu allir Granmarssynir ok allir þeira höfðingjar nema Dagr Högnason fekk grið ok vann eiða Völsungum. Sigrún gekk í valinn ok hitti Höðbrodd at kominn dauða. Hon kvað:
"Mun-a þér, Sigrún
frá Sefafjöllum
Höðbroddr konungr,
hníga at armi;
liðin er ævi
- oft náir hrævi
gránstóð gríðar, -
Granmars sona."
Þá hitti hon Helga ok varð allfegin. Hann kvað:
"Er-at þér at öllu,
alvitr, gefit,
- þó kveð ek nökkvi
nornir valda -:
fellu í morgun
at Frekasteini
Bragi ok Högni,
varð ek bani þeira.
En at Styrkleifum
Starkaðr konungr,
en at Hlébjörgum
Hrollaugs synir;
þann sá ek gylfa
grimmúðgastan,
er barðisk bolr,
var á brott höfuð.
Liggja at jörðu
allra flestir
niðjar þínir,
at náum orðnir;
vannt-at-tu vígi,
var þér þat skapat,
at þú at rógi
ríkmenni vart."
Þá grét Sigrún. Hann kvað:
"Huggastu, Sigrún!
Hildr hefr þú oss verið;
vinna-t skjöldungar sköpum."
Sigrún kvað:
"Lifna mynda ek nú kjósa,
er liðnir eru,
ok knætta ek þér þó í faðmi felask."
Helgi fekk Sigrúnar, ok áttu þau sonu. Var Helgi eigi gamall. Dagr Högnason blótaði Óðin til föðurhefnda. Óðinn léði Dag geirs síns. Dagr fann Helga, mág sinn, þar sem heitir at Fjöturlundi. Hann lagði í gögnum Helga með geirnum. Þar fell Helgi, en Dagr reið til Sefafjalla ok sagði Sigrúnu tíðindi.
"Trauðr em ek, systir,
trega þér at segja,
því at ek hefi nauðigr
nifti grætta;
fell í morgun
und Fjöturlundi
buðlungr, sá er var
beztr í heimi
ok hildingum
á halsi stóð."
Sigrún kvað
"Þik skyli allir
eiðar bíta,
þeir er Helga
hafðir unna
at inu ljósa
Leiftrar vatni
ok at úrsvölum
Unnarsteini.
Skríði-at þat skip,
er und þér skríði,
þótt óskabyrr
eftir leggisk;
renni-a sá marr,
er und þér renni,
þóttú fjándr þína
forðask eigir.
Bíti-a þér þat sverð,
er þú bregðir,
nema sjalfum þér
syngvi of höfði.
Þá væri þér hefnt
Helga dauða,
ef þú værir vargr
á viðum úti
auðs andvani
ok alls gamans,
hefðir eigi mat,
nema á hræjum spryngir."
Dagur kvað:
"Ær ertu, systir,
ok örvita,
er þú bræðr þínum
biðr forskapa;
einn veldr Óðinn
öllu bölvi,
því at með sifjungum
sakrúnar bar.
Þér býðr bróðir
bauga rauða,
öll Vandilsvé
ok Vígdali;
hafðu halfan heim
harms at gjöldum,
brúðr baugvarið,
ok burir þínir."
Sigrún kvað:
"Sitk-a ek svá sæl
at Sefafjöllum
ár né of nætr,
at ek una lífi,
nema at liði lofðungs
ljóma bregði,
renni und vísa
Vígblær þinig,
gullbitli vanr,
knega ek grami fagna.
Svá hafði Helgi
hrædda görva
fjándr sína alla
ok frændr þeira
sem fyr ulfi
óðar rynni
geitr af fjalli
geiskafullar.
Svá bar Helgi
af hildingum
sem ítrskapaðr
askr af þyrni
eða sá dýrkalfr
döggu slunginn
er efri ferr
öllum dýrum
ok horn glóa
við himin sjalfan."
Haugr var gjörr eftir Helga. En er hann kom til Valhallar, þá bauð Óðinn honum öllu at ráða með sér. Helgi kvað:
"Þú skalt, Hundingr,
hverjum manni
fótlaug geta
ok funa kynda,
hunda binda,
hesta gæta,
gefa svínum soð,
áðr sofa gangir."
Ambótt Sigrúnar gekk um aftan hjá haugi Helga ok sá, at Helgi reið til haugsins með marga menn. Ambótt kvað:
"Hvárt eru þat svik ein,
er ek sjá þykkjumk,
eða ragnarök,
- ríða menn dauðir,
er jóa yðra
oddum keyrið -
eða er hildingum
heimför gefin?"
Helgi kvað:
"Er-a þat svik ein,
er þú sjá þykkisk,
né aldar rof,
þóttú oss lítir,
þótt vér jóa óra
oddum keyrim,
né er hildingum
heimför gefin."
Heim gekk ambátt ok sagði Sigrúnu:
"Út gakk þú, Sigrún
frá Sefafjöllum,
ef þik folks jaðar
finna lystir;
upp er haugr lokinn,
kominn er Helgi,
dolgspor dreyra,
döglingr bað þik,
at þú sárdropa
svefja skyldir."
Sigrún gekk í hauginn til Helga ok kvað:
"Nú em ek svá fegin
fundi okkrum
sem átfrekir
Óðins haukar,
er val vitu,
varmar bráðir,
eða dögglitir
dagsbrún sjá.
Fyrr vil ek kyssa
konung ólifðan
en þú blóðugri
brynju kastir;
hár er þitt, Helgi,
hélu þrungit,
allr er vísi
valdögg sleginn,
hendr úrsvalar
Högna mági;
hvé skal ek þér, buðlungr,
þess bót of vinna?"
Helgi kvað:
"Ein veldr þú, Sigrún
frá Sefafjöllum,
er Helgi er
harmdögg sleginn;
grætr þú, gullvarið,
grimmum tárum,
sólbjört, suðræn,
áðr þú sofa gangir;
hvert fellr blóðugt
á brjóst grami,
úrsvalt, innfjalgt,
ekka þrungit.
Vel skulum drekka
dýrar veigar,
þótt misst hafim
munar ok landa;
skal engi maðr
angrljóð kveða,
þótt mér á brjósti
benjar líti;
nú eru brúðir
byrgðar í haugi,
lofða dísir,
hjá oss liðnum."
Sigrún bjó sæing í hauginum.
"Hér hefi ek þér, Helgi,
hvílu görva
angrlausa mjök,
Ylfinga niðr,
vil ek þér í faðmi,
fylkir, sofna
sem ek lofðungi
lifnum myndak."
Helgi kvað:
"Nú kveð ek enskis
örvænt vera
síð né snimma
at Sefafjöllum,
er þú á armi
ólifðum sefr,
hvít, í haugi,
Högna dóttir,
ok ertu kvik,
in konungborna.
Mál er mér at ríða
roðnar brautir,
láta fölvan jó
flugstíg troða;
skal ek fyr vestan
vindhjalms brúar,
áðr Salgófnir
sigrþjóð veki."
Þeir Helgi riðu leið sína, en þær fóru heim til bæjar. Annan aftan lét Sigrún ambótt halda vörð á hauginum. En at dagsetri, er Sigrún kom til haugsins, hon kvað:
"Kominn væri nú,
ef koma hygði,
Sigmundar burr
frá sölum Óðins;
kveð ek grams þinig
grænask vánir,
er á asklimum
ernir sitja
ok drífr drótt öll
draumþinga til."
Ambótt kvað:
"Verðu eigi svá ær,
at ein farir,
dís skjöldunga,
draughúsa til;
verða öflgari
allir á nóttum
dauðir dolgar, mær,
en um daga ljósa."
Sigrún varð skammlíf af harmi ok trega. Þat var trúa í forneskju, at menn væri endrbornir, en þat er nú kölluð kerlingavilla. Helgi ok Sigrún, er kallat, at væri endrborin. Hét hann þá Helgi Haddingjaskati, en hon Kára Hálfdanardóttir, svá sem kveðit er í Káruljóðum, ok var hon valkyrja.
ヘンリー・
King Sigmund, the son of Volsung, had as wife Borghild, from Bralund. They named their son Helgi, after Helgi Hjorvarthsson; Hagal was Helgi's foster-father. Hunding was the name of a powerful king, and Hundland is named from him. He was a mighty warrior, and had many sons with him on his campaigns. There was enmity and strife between these two, King Hunding and King Sigmund, and each slew the other's kinsmen. King Sigmund and his family were called Volsungs and Ylfings.
Helgi went as a spy to the home of King Hunding in disguise. Hæming, a son of King Hunding's, was at home. When Helgi went forth, then he met a young herdsman, and said:
"Say to Hæming that Helgi knows
Whom the heroes in armor hid;
A gray wolf had they within their hall,
Whom King Hunding Hamal thought."
Hamal was the name of Hagal's son. King Hunding sent men to Hagal to seek Helgi, and Helgi could not save himself in any other way, so he put on the clothes of a bond-woman and set to work at the mill. They sought Helgi but found him not.
Then Blind spake out, the evil-minded:
"Of Hagal's bond-woman bright are the eyes;
Yon comes not of churls who stands at the quern;
The millstones break, the boards are shattered.
"The hero has a doom full hard,
That barley now he needs must grind;
Better befits his hand to feel
The hilt of the sword than the millstone's handle."
Hagal answered and said:
"Small is the wonder if boards are splintered;
By a monarch's daughter the mill is turned; Once through clouds she was wont to ride,
And battles fought like fighting men,
(Till Helgi a captive held her fast;
Sister she is of Sigar and Hogni,
Thus bright are the eyes of the Ylfings' maid.)"
Helgi escaped and went to a fighting ship. He slew King Hunding, and thenceforth was called Helgi Hundingsbane.
(II)
He lay with his host in Brunavagar, and they had there a strand-slaughtering, and ate the flesh raw. Hogni was the name of a king. His daughter was Sigrun; she was a Valkyrie and rode air and water; she was Svava reborn. Sigrun rode to Helgi's ship and said:
"Who rules the ship by the shore so steep?
Where is the home ye warriors have?
Why do ye bide in Brunavagar,
Or what the way that ye wish to try?"
Helgi spake: 6.
"Hamal's the ship by the shore so steep,
Our home in Hlesey do we have;
For fair wind bide we in Brunavagar,
Eastward the way that we wish to try."
Sigrun spake: 7.
"Where hast thou, warrior, battle wakened,
Or gorged the birds of the sisters of Guth?
Why is thy byrnie spattered with blood,
Why helmed dost feast on food uncooked?"
Helgi spake: 8.
"Latest of all, the Ylfings' son
On the western sea, if know thou wilt,
Captured bears in Bragalund,
And fed the eagles with edge of sword.
Now is it shown why our shirts are bloody,
And little our food with fire is cooked."
Sigrun spake: 9.
"Of battle thou tellest, and there was bent
Hunding the king before Helgi down;
There was carnage when thou didst avenge thy kin,
And blood flowed fast on the blade of the sword."
Helgi spake: 10.
"How didst thou know that now our kin,
Maiden wise, we have well avenged?
Many there are of the sons of the mighty
Who share alike our lofty race."
Sigrun spake: 11.
"Not far was I from the lord of the folk,
Yester morn, when the monarch was slain;
Though crafty the son of Sigmund, methinks,
When he speaks of the fight in slaughter-runes.
"On the long-ship once I saw thee well,
When in the blood-stained bow thou wast, (And round thee icy waves were raging;)
Now would the hero hide from me,
But to Hogni's daughter is Helgi known."
(III)
Granmar was the name of a mighty king, who dwelt at Svarin's hill. He had many sons; one was named Hothbrodd, another Gothmund, a third Starkath. Hothbrodd was in a kings' meeting, and he won the promise of having Sigrun, Hogni's daughter, for his wife. But when she heard this, she rode with the Valkyries over air and sea to seek Helgi. Helgi was then at Logafjoll, and had fought with Hunding's sons; there he killed Alf and Eyolf, Hjorvarth and Hervarth. He was all weary with battle, and sat under the eagle-stone. There Sigrun found him, and ran to throw her arms about his neck, and kissed him, and told him her tidings, as is set forth in the old Volsung lay:
Sigrun the joyful chieftain sought,
Forthwith Helgi's hand she took; She greeted the hero helmed and kissed him,
The warrior's heart to the woman turned.
From her heart the daughter of Hogni spake,
Dear was Helgi, she said, to her;
"Long with all my heart I loved
Sigmund's son ere ever I saw him.
"At the meeting to Hothbrodd mated I was,
But another hero I fain would have;
Though, king, the wrath of my kin I fear,
Since I broke my father's fairest wish."
Helgi spake: 16.
"Fear not ever Hogni's anger,
Nor yet thy kinsmen's cruel wrath;
Maiden, thou with me shalt live,
Thy kindred, fair one, I shall not fear."
(IV)
Helgi then assembled a great sea-host and went to Frekastein. On the sea he met a perilous storm; lightning flashed overhead and the bolts struck the ship. They saw in the air that nine Valkyries were riding, and recognized Sigrun among them. Then the storm abated, and they came safe and sound to land. Granmar's sons sat on a certain mountain as the ships sailed toward the land. Gothmund leaped on a horse and rode for news to a promontory near the harbor; the Volsungs were even then lowering their sails. Then Gothmund said, as is written before in the Helgi lay:
"Who is the king who captains the fleet,
And to the land the warriors leads?"
Sinfjotli, Sigmund's son, answered him, and that too is written.
Gothmund rode home with his tidings of the host; then Granmar's sons summoned an army. Many kings came there; there were Hogni, Sigrun's father, and his sons Bragi and Dag. There was a great battle, and all Granmar's sons were slain and all their allies; only Dag, Hogni's son, was spared, and he swore loyalty to the Volsungs. Sigrun went among the dead and found Hothbrodd at the coming of death. She said:
"Never shall Sigrun from Sevafjoll,
Hothbrodd king, be held in thine arms;
Granmar's sons full cold have grown,
And the giant-steeds gray on corpses gorge."
Then she sought out Helgi, and was full of joy. He said:
"Maid, not fair is all thy fortune,
The Norns I blame that this should be;
This morn there fell at Frekastein
Bragi and Hogni beneath my hand.
"At Hlebjorg fell the sons of Hrollaug,
Starkath the king at Styrkleifar; Fighters more noble saw I never,
The body fought when the head had fallen.
"On the ground full low the slain are lying,
Most are there of the men of thy race;
Nought hast thou won, for thy fate it was
Brave men to bring to the battle-field."
Then Sigrun wept. Helgi said:
"Grieve not, Sigrun, the battle is gained,
The fighter can shun not his fate."
Sigrun spake:
"To life would I call them who slaughtered lie,
If safe on thy breast I might be."
(V)
This Gothmund the son of Granmar spoke:
"What hero great is guiding the ships?
A golden flag on the stem he flies;
I find not peace in the van of your faring,
And round the fighters is battle-light red."
Sinfjotli spake: 23.
"Here may Hothbrodd Helgi find,
The hater of flight, in the midst of the fleet;
The home of all thy race he has,
And over the realm of the fishes he rules."
Gothmund spake: 24.
"First shall swords at Frekastein
Prove our worth in place of words;
Time is it, Hothbrodd, vengeance to have,
If in battle worsted once we were."
Sinfjotli spake: 25.
"Better, Gothmund, to tend the goats,
And climb the rocks of the mountain cliffs;
A hazel switch to hold in thy hand
More seemly were than the hilt of a sword."
Helgi spake: 26.
"Better, Sinfjotli, thee 'twould beseem
Battles to give, and eagles to gladden,
Than vain and empty speech to utter,
Though warriors oft with words do strive.
"Good I find not the sons of Granmar,
But for heroes 'tis seemly the truth to speak;
At Moinsheimar proved the men
That hearts for the wielding of swords they had,
(And ever brave the warriors are.)"
(VI)
Helgi took Sigrun to wife, and they had sons. Helgi did not reach old age. Dag, the son of Hogni, offered sacrifice to Othin to be avenged for his father's death; Othin gave Dag his spear. Dag found Helgi, his brother-in-law, at a place which is called Fjoturlund. He thrust the spear through Helgi's body. Then Helgi fell, and Dag rode to Sevafjoll and told Sigrun the tidings:
"Sad am I, sister, sorrow to tell thee,
Woe to my kin unwilling I worked;
In the morn there fell at Fjoturlund
The noblest prince the world has known,
(And his heel he set on the heroes' necks.)"
Sigrun spake: 29.
"Now may every oath thee bite
That with Helgi sworn thou hast,
By the water bright of Leipt,
And the ice-cold stone of Uth.
"The ship shall sail not in which thou sailest,
Though a favoring wind shall follow after;
The horse shall run not whereon thou ridest,
Though fain thou art thy foe to flee.
..............
..............
"The sword shall bite not which thou bearest,
Till thy head itself it sings about.
"Vengeance were mine for Helgi's murder,
Wert thou a wolf in the woods without,
Possessing nought and knowing no joy,
Having no food save corpses to feed on."
Dag spake: 33.
"Mad art thou, sister, and wild of mind,
Such a curse on thy brother to cast;
Othin is ruler of every ill,
Who sunders kin with runes of spite.
"Thy brother rings so red will give thee,
All Vandilsve and Vigdalir; Take half my land to pay the harm.
Ring-decked maid, and as meed for thy sons."
Sigrun spake: 35.
"I shall sit not happy at Sevafjoll,
Early or late, my life to love,
If the light cannot show, in the leader's band,
Vigblær bearing him back to his home,
(The golden-bitted; I shall greet him never.)
"Such the fear that Helgi's foes
Ever felt, and all their kin,
As makes the goats with terror mad
Run from the wolf among the rocks.
"Helgi rose above heroes all
Like the lofty ash above lowly thorns,
Or the noble stag, with dew besprinkled,
Bearing his head above all beasts,
(And his horns gleam bright to heaven itself.)"
A hill was made in Helgi's memory. And when he came to Valhall, then Othin bade him rule over everything with himself.
(VII)
Helgi said:
"Thou shalt, Hunding, of every hero
Wash the feet, and kindle the fire,
Tie up dogs, and tend the horses,
And feed the swine ere to sleep thou goest."
(VIII)
One of Sigrun's maidens went one evening to Helgi's hill, and saw that Helgi rode to the hill with many men. The maiden said:
"Is this a dream that methinks I see,
Or the doom of the gods, that dead men ride, And hither spurring urge your steeds,
Or is home-coming now to the heroes granted?"
Helgi spake: 40.
"No dream is this that thou thinkest to see,
Nor the end of the world, though us thou beholdest,
And hither spurring we urge our steeds,
Nor is home-coming now to the heroes granted."
The maiden went home and said to Sigrun:
"Go forth, Sigrun, from Sevafjoll,
If fain the lord of the folk wouldst find;
(The hill is open, Helgi is come;)
The sword-tracks bleed; the monarch bade
That thou his wounds shouldst now make well."
Sigrun went in the hill to Helgi, and said:
"Now am I glad of our meeting together,
As Othin's hawks, so eager for prey,
When slaughter and flesh all warm they scent,
Or dew-wet see the red of day.
"First will I kiss the lifeless king,
Ere off the bloody byrnie thou cast;
With frost thy hair is heavy, Helgi,
And damp thou art with the dew of death;
(Ice-cold hands has Hogni's kinsman,
What, prince, can I to bring thee ease?)"
Helgi spake: 44.
"Thou alone, Sigrun of Sevafjoll,
Art cause that Helgi with dew is heavy;
Gold-decked maid, thy tears are grievous,
(Sun-bright south-maid, ere thou sleepest;)
Each falls like blood on the hero's breast,
(Burned-out, cold, and crushed with care.)
"Well shall we drink a noble draught,
Though love and lands are lost to me;
No man a song of sorrow shall sing,
Though bleeding wounds are on my breast; Now in the hill our brides we hold,
The heroes' loves, by their husbands dead."
Sigrun made ready a bed in the hill.
"Here a bed I have made for thee, Helgi,
To rest thee from care, thou kin of the Ylfings;
I will make thee sink to sleep in my arms,
As once I lay with the living king."
Helgi spake: 47.
"Now do I say that in Sevafjoll
Aught may happen, early or late,
Since thou sleepest clasped in a corpse's arms,
So fair in the hill, the daughter of Hogni!
(Living thou comest, a daughter of kings.)
"Now must I ride the reddened ways,
And my bay steed set to tread the sky;
Westward I go to wind-helm's bridges,
Ere Salgofnir wakes the warrior throng."
Then Helgi and his followers rode on their way, and the women went home to the dwelling. Another evening Sigrun bade the maiden keep watch at the hill. And at sunset when Sigrun came to the hill she said:
"Now were he come, if come he might,
Sigmund's son, from Othin's seat;
Hope grows dim of the hero's return
When eagles sit on the ash-tree boughs,
And men are seeking the meeting of dreams."
The Maiden said: 50.
"Mad thou wouldst seem alone to seek,
Daughter of heroes, the house of the dead;
For mightier now at night are all
The ghosts of the dead than when day is bright."
Sigrun was early dead of sorrow and grief. It was believed in olden times that people were born again, but that is now called old wives' folly. Of Helgi and Sigrun it is said that they were born again; he became Helgi Haddingjaskati, and she Kara the daughter of Halfdan, as is told in the Lay of Kara, and she was a Valkyrie.
古ノルド語の
「ヘミングに
ヘルギは
鎧の
勇士たちが
おまえたちは
館の
フンディング王が
ハマルだと
ハマルは
「ハガルの
鋭い
石臼の
農夫の
臼石は
臼の
今や
王は
君主たる
戦死者の
あの
臼の
剣の
よほど
ハガルは
「たいした
臼の
王の
臼の
あの
雲よりも
海賊さながらに
恐れず
ヘルギが
捕らわれの
あの
ヘグニの
だから
あれほど
ヘルギは
「誰が
岸辺に
戦士たちよ、
住まいが
何を
ブルナヴァーグで。
どちらへ
航路を
ヘルギは
「ハガルが
岸辺に
おれたちの
フレーセイに
順風を
ブルナヴァーグで。
東へ
航路を
シグルーンは
「王よ、
戦を
どこで
鳥を
なぜ
血に
なぜ兜を
生肉を
ヘルギは
「つい
ユルヴィングの
海の
知りたいと
おれは
ブラガルンドで。
そして
槍の
これで
争いが
それゆえ
ろくに
シグルーンは
「おまえは
ヘルギの
フンディング王は
地に
戦が
おまえたちが
そして
剣の
ヘルギは
「どうして
おれたちが
賢い
身内の
勇ましい
王の
おれたちの
似た
シグルーンは
「遠くにはいなかった、
軍勢を
昨日の
王が
それでも、
シグムンドの
殺戮の
戦の
一度
以前、
おまえが
血に
その
波が
今、
王は
だが
ヘルギが
グランマルと
シグルーンは
朗らかな
彼女は
しっかりと
口づけし、
兜を
その
その
彼女は
心の
シグムンドの
まだ
シグルーンは
「わたしは
軍勢の
だが、
夫に
それでも
身内の
わたしは
望んだ
ヘグニの
心に
ヘルギの
必ず
ヘルギは
「気に
ヘグニの
おまえの
悪意も。
若い
おれと
美しい
おれは
そこで
「誰なのか、
船々を
黄金の
船首に
見事な
船団の
戦の
海賊たちを
シンフィェトリは
「ここで
ヘルギを
逃げる
船団の
彼は
故郷を、
フィヨルスングの
その
グズムンドは
「その前に
フレカステインで、
剣と
争いの
今こそ、
復讐を
おれたちが
長く
シンフィェトリは
「グズムンドよ、
山羊の
険しい
よじ登る
その
ハシバミの
その
剣の
ヘルギは
「シンフィェトリ、
はるかに
戦を
鷲たちを
役にも
言葉を
たとえ王たちが
憎しみを
おれは
グランマルの
それでも
真実を
彼らは
モーインスヘイムで、
心意気が
剣を
あの
並外れて
グズムンドは
「おまえの
セヴァフィヨッルから
ホズブロッド王よ、
身を
命は
――しばしば
グリーズの
グランマルの
それから
「おまえに
幸いするわけではない、
とはいえ、
ノルンの
今朝、
フレカステインで、
ブラギと
二人を
また
スターカズ王が、
フレービョルグでは
フロルラウグの
あの
凄まじい
胴は
首が
地に
その
おまえの
亡骸と
おまえが
そうなる
おまえが
強い
すると
「心を
おまえは
王たちも
シグルーンは
「今は、
死んでしまった
それでもあなたの
ヘルギは
「姉よ、
おまえに
私も
身内の
今朝、
フィヨトゥルルンドの
この
最も
王たちの
踏みつけて
シグルーンは
「おまえに
すべての
ヘルギに
おまえが
あの
レイプトの
また
ウンナルステインに
進まぬが
おまえを
願いど
背後から
走らぬが
おまえを
おまえが
逃れねばならなくても。
切れぬが
おまえが
おまえ
頭上でうなる
そうなれば
ヘルギの
おまえが
森を
富を
あらゆる
ほかに
死肉を
ダグは
「姉よ、
分別を
自分の
破滅を
ただ
すべての
血縁の
争いの
弟は
赤く
ヴァンディルスヴェーの
ヴィーグダリルを。
領地の
悲しみへの
腕輪を
おまえと
シグルーンは
「私は
セヴァフィヨッルで、
朝にも
生きる
あの
光が
王を
ヴィーグブレールが
いつもの
私が
ヘルギは
恐れさせていた、
敵の
その
まるで
狂ったように
山の
恐怖に
ヘルギは
王たちに
姿の
トネリコが
あるいは
露を
あらゆる
高く
その
大空を
ヘルギの
「フンディング、
皆の
足を
火を
犬を
馬の
豚に
眠りに
シグルーンの
「私に
ただの
それとも
死者たちが
おまえたちの
槍先で
それとも
帰郷が
ヘルギは
「おまえが
ただの
世の
私たちの
私たちが
槍先で
勇士たちに
帰郷が
女奴隷は
「外へ
セヴァフィヨッルから。
軍勢の
会いたいのなら。
塚は
ヘルギが
戦傷から
王は
傷から
鎮めてほしいと。」
シグルーンは
「今、
二人が
貪欲な
オーディンの
戦死者を、
まだ
あるいは
夜明けの
まず
命の
あなたが
鎖帷子を
あなたの
霜に
王の
死の
手は
ヘグニの
どうすれば、
楽に
ヘルギは
「ただ
セヴァフィヨッルの
ヘルギが
悲しみの
黄金を
つらい
太陽のように
眠りに
その
王の
外は
悲嘆に
心ゆくまで
尊い酒を。
喜びも
失ってしまったが。
誰も
嘆きの
私の
傷を
今、
塚の
勇士たちの
死んだ
シグルーンは
「ここに
寝床を
憂いを
ユルヴィングの
あなたの
王よ、
あなたが
王であった
ヘルギは
「今こそ
起こりえないとは
夜遅くにも
セヴァフィヨッルでは。
おまえが
腕に
肌の
ヘグニの
しかも
王家に
もう
赤く
青白い
空の
風の
西へ
サルゴーヴニルが
勝利の
ヘルギたちは
「今ごろは
来る
シグムンドの
オーディンの
王が
薄れていくと
トネリコの
鷲たちがとまり、
人々が
夢の
女奴隷は
「そんなにも
一人で
王家の
死霊の
夜には
すべての
死せる
明る
シグルーンは