『グズルーンの歌 1』の原典
Guðrúnarkviða I
この
原文は、
Ár var, þats Guðrún
gerðisk at deyja,
er hon sat sorgfull
yfir Sigurði;
gerði-t hon hjúfra
né höndum slá,
né kveina um
sem konur aðrar.
Gengu jarlar
alsnotrir fram,
þeir er harðs hugar
hana löttu;
þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hon móðug,
mundi hon springa.
Sátu ítrar
jarla brúðir,
gulli búnar,
fyr Guðrúnu;
hvar sagði þeira
sinn oftrega,
þann er bitrastan
of beðit hafði.
Þá kvað Gjaflaug,
Gjúka systir:
"Mik veit ek á moldu
munarlausasta;
hefi ek fimm vera
forspell beðit,
tveggja dætra,
þriggja systra,
átta bræðra,
þó ek ein lifi."
Þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hon móðug
at mög dauðan
ok harðhuguð
of hrör fylkis.
Þá kvað þat Herborg,
Húnalands dróttning:
"Hefi ek harðara
harm at segja;
mínir sjau synir
sunnan lands,
verr inn átti,
í val fellu.
Faðir ok móðir,
fjórir bræðr,
þau á vági
vindr of lék,
barði bára
við borðþili.
Sjalf skylda ek göfga,
sjalf skylda ek götva,
sjalf skylda ek höndla
hrör þeira;
þat ek allt of beið
ein misseri,
svá at mér maðr engi
munar leitaði.
Þá varð ek hafta
ok hernuma
sams misseris
síðan verða;
skylda ek skreyta
ok skúa binda
hersis kván
hverjan morgin.
Hon ægði mér
af afbrýði
ok hörðum mik
höggum keyrði;
fann ek húsguma
hvergi in betra,
en húsfreyju
hvergi verri."
Þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hon móðug
at mög dauðan
ok harðhuguð
of hrör fylkis.
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Fá kanntu, fóstra,
þótt þú fróð séir,
ungu vífi
andspjöll bera."
Varaði hon at hylja
um hrör fylkis.
Svipti hon blæju
af Sigurði
ok vatt vengi
fyr vífs knéum:
"Líttu á ljúfan,
leggðu munn við grön,
sem þú halsaðir
heilan stilli."
Á leit Guðrún
einu sinni,
sá hon döglings skör
dreyra runna,
fránar sjónir
fylkis liðnar,
hugborg jöfurs
hjörvi skorna.
Þá hné Guðrún
höll við bolstri,
haddr losnaði,
hlýr roðnaði,
en regns dropi
rann niðr of kné.
Þá grét Guðrún
Gjúka dóttir,
svá at tár flugu
tresk í gögnum
ok gullu við
gæss í túni,
mærir fuglar,
er mær átti.
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Ykkrar vissa ek
ástir mestar
manna allra
fyr mold ofan;
unðir þá hvárki
úti né inni,
systir mín
nema hjá Sigurði."
Guðrún kvað:
"Svá var minn Sigurðr
hjá sonum Gjúka
sem væri geirlaukr
ór grasi vaxinn
eða væri bjartr steinn
á band dreginn,
jarknasteinn
yfir öðlingum.
Ek þótta ok
þjóðans rekkum
hverri hæri
Herjans dísi;
nú em ek svá lítil
sem lauf séi
oft í jölstrum
at jöfur dauðan.
Sakna ek í sessi
ok í sæingu
míns málvinar,
valda megir Gjúka;
valda megir Gjúka
mínu bölvi
ok systur sinnar
sárum gráti.
Svá ér of lýða
landi eyðið
sem ér of unnuð
eiða svarða;
mun-a þú, Gunnarr,
gulls of njóta;
þeir munu þér baugar
at bana verða,
er þú Sigurði
svarðir eiða.
Oft var í túni
teiti meiri,
þá er minn Sigurðr
söðlaði Grana
ok þeir Brynhildar
biðja fóru,
armar véttar,
illu heilli."
Þá kvað þat Brynhildr
Buðla dóttir:
"Vön sé sú véttr
vers ok barna,
er þik, Guðrún,
gráts of beiddi
ok þér í morgun
málrúnar gaf."
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Þegi þú, þjóðleið,
þeira orða;
urðr öðlinga
hefir þú æ verit;
rekr þik alda hver
illrar skepnu,
sorg sára
sjau konunga
ok vinspell
vífa mest."
Þá kvað þat Brynhildr
Buðla dóttir:
"Veldr einn Atli
öllu bölvi
of borinn Buðla
bróðir minn.
Þá er vit í höll
húnskrar þjóðar
eld á jöfri
ormbeðs litum,
þess hefi ek gangs
goldit síðan,
þeirar sýnar,
sáumk ey."
Stóð hon und stoð,
strengði hon efli;
brann Brynhildi
Buðla dóttur
eldr ór augum,
eitri fnæsti,
er hon sár of leit
á Sigurði.
Guðrún gekk þaðan á braut til skógar á eyðimerkr ok fór allt til Danmarkar ok var þar með Þóru Hákonardóttur sjau misseri. Brynhildr vildi eigi lifa eftir Sigurð. Hon lét drepa þræla sína átta ok fimm ambóttir. Þá lagði hon sik sverði til bana, svá sem segir í Sigurðarkviðu inni skömmu.
ヘンリー・
Guthrun sat by the dead Sigurth; she did not weep as other women, but her heart was near to bursting with grief. The men and women came to her to console her, but that was not easy to do. It is told of men that Guthrun had eaten of Fafnir's heart, and that she understood the speech of birds. This is a poem about Guthrun.
Then did Guthrun think to die,
When she by Sigurth sorrowing sat;
Tears she had not, nor wrung her hands,
Nor ever wailed, as other women.
To her the warriors wise there came,
Longing her heavy woe to lighten;
Grieving could not Guthrun weep,
So sad her heart, it seemed, would break.
Then the wives of the warriors came,
Gold-adorned, and Guthrun sought;
Each one then of her own grief spoke,
The bitterest pain she had ever borne.
Then spake Gjaflaug, Gjuki's sister:
"Most joyless of all on earth am I;
Husbands five were from me taken,
(Two daughters then, and sisters three,)
Brothers eight, yet I have lived."
Grieving could not Guthrun weep,
Such grief she had for her husband dead,
And so grim her heart by the hero's body.
Then Herborg spake, the queen of the Huns: "I have a greater grief to tell;
My seven sons in the southern land,
And my husband, fell in fight all eight.
(Father and mother and brothers four
Amid the waves the wind once smote,
And the seas crashed through the sides of the ship.)
"The bodies all with my own hands then
I decked for the grave, and the dead I buried;
A half-year brought me this to bear;
And no one came to comfort me.
"Then bound I was, and taken in war,
A sorrow yet in the same half-year;
They bade me deck and bind the shoes
Of the wife of the monarch every morn.
"In jealous rage her wrath she spake,
And beat me oft with heavy blows; Never a better lord I knew,
And never a woman worse I found."
Grieving could not Guthrun weep,
Such grief she had for her husband dead,
And so grim her heart by the hero's body.
Then spake Gollrond, Gjuki's daughter:
"Thy wisdom finds not, my foster-mother,
The way to comfort the wife so young."
She bade them uncover the warrior's corpse.
The shroud she lifted from Sigurth, laying
His well-loved head on the knees of his wife:
"Look on thy loved one, and lay thy lips
To his as if yet the hero lived."
Once alone did Guthrun look;
His hair all clotted with blood beheld,
The blinded eyes that once shone bright,
The hero's breast that the blade had pierced.
Then Guthrun bent, on her pillow bowed, Her hair was loosened, her cheek was hot,
And the tears like raindrops downward ran.
Then Guthrun, daughter of Gjuki, wept,
And through her tresses flowed the tears;
And from the court came the cry of geese,
The birds so fair of the hero's bride.
Then Gollrond spake, the daughter of Gjuki;
"Never a greater love I knew
Than yours among all men on earth;
Nowhere wast happy, at home or abroad,
Sister mine, with Sigurth away."
Guthrun spake: 17.
"So was my Sigurth o'er Gjuki's sons
As the spear-leek grown above the grass,
Or the jewel bright borne on the band,
The precious stone that princes wear.
"To the leader of men I loftier seemed
And higher than all of Herjan's maids; As little now as the leaf I am
On the willow hanging; my hero is dead.
"In his seat, in his bed, I see no more
My heart's true friend; the fault is theirs,
The sons of Gjuki, for all my grief,
That so their sister sorely weeps.
"So shall your land its people lose
As ye have kept your oaths of yore;
Gunnar, no joy the gold shall give thee,
(The rings shall soon thy slayers be,)
Who swarest oaths with Sigurth once.
"In the court was greater gladness then
The day my Sigurth Grani saddled,
And went forth Brynhild's hand to win,
That woman ill, in an evil hour."
Then Brynhild spake, the daughter of Buthli:
"May the witch now husband and children want
Who, Guthrun, loosed thy tears at last,
And with magic today hath made thee speak."
Then Gollrond, daughter of Gjuki, spake:
"Speak not such words, thou hated woman;
Bane of the noble thou e'er hast been,
(Borne thou art on an evil wave,
Sorrow hast brought to seven kings,)
And many a woman hast loveless made."
Then Brynhild, daughter of Buthli, spake:
"Atli is guilty of all the sorrow,
(Son of Buthli and brother of mine,)
When we saw in the hall of the Hunnish race
The flame of the snake's bed flash round the hero;
(For the journey since full sore have I paid,
And ever I seek the sight to forget.)"
By the pillars she stood, and gathered her strength,
From the eyes of Brynhild, Buthli's daughter,
Fire there burned, and venom she breathed,
When the wounds she saw on Sigurth then.
Guthrun went thence away to a forest in the waste, and journeyed all the way to Denmark, and was there seven half-years with Thora, daughter of Hokon. Brynhild would not live after Sigurth. She had eight of her thralls slain and five serving-women. Then she killed herself with a sword, as is told in the Short Lay of Sigurth.
古ノルド語の
かつて、
死なんばかりに
悲しみに
シグルズの
すすり
両手を
声を
ほかの
この
諸侯が
頑なに
和らげようとした。
それでも
泣く
悲しみが
胸も
気高い
諸侯の
黄金を
グズルーンの
それぞれが
自らの
これまでに
最も
そこで
ギューキの
「この
喜びに
私は
死に
二人の
三人の
八人の
それでも
それでも
泣く
亡き夫を
悲しみが
王の
心を
そこで
フンの
「私には
悲しみの
私の
南の
八人目の
戦場に
父と
四人の
海の
風に
波に
船の
自ら
自ら
自ら
あの
その
わずか
誰ひとり
慰めてはくれなかった。
そのうえ
戦の
ならねばならなかった、
同じ
私は
靴の
領主の
毎朝。
あの
私を
手ひどく
打ち据えた。
屋敷の
あれほどよい
その
ひどい
それでも
泣く
亡き夫を
悲しみが
王の
心を
そこで
ギューキの
「養い親よ、
あなたには
若い
言葉を
彼女は
王の
彼女は
シグルズの
そして
妻の
「愛しい
その
健やかだった
腕を
グズルーンは
ただ
王の
血に
王の
光が
君主の
剣で
そこで
枕に
結った
頬は
雨の
膝へと
そこで
ギューキの
涙が
髪を
屋敷の
ガチョウたちが
乙女が
美しい
そこで
ギューキの
「あなたたち二人ほど
深く
この
すべての
外に
あなたは
私の
シグルズの
グズルーンは
「私の
ギューキの
草むらから
槍のような
あるいは
輝く
諸王の
尊い
私も
王の
ヘルヤンの
気高く
今の
柳の
一枚の
王が
席に
寝床に
心を
ギューキの
ギューキの
私の
自分たちの
痛ましい
おまえたちは
民を
自分たちが
守った、
グンナルよ、
黄金の
あの
死へと
シグルズに
誓いを
かつて
もっと
私の
グラニに
あの
求婚しに
あの
災いを
そこで
ブズリの
「夫も
失うが
グズルーン、
涙を
今朝おまえに
言葉の
そこで
ギューキの
「皆に
そんな
おまえは
諸王の
悪しき定めの
次々に
七人の
深い
女たちから
愛する
そこで
ブズリの
「アトリひとりの
すべての
ブズリから
私の
私たち
フンの
あの
蛇の
あの
私は
あの
いつまでも
彼女は
力を
ブリュンヒルドの、
ブズリの
目から
口から
シグルズの
傷を
グズルーンは