《女巫的預言》原典
Völuspá
本頁提供作品原文與譯文,可用上方按鈕切換。網站會記住你的選擇,並套用到所有原典頁面。
古諾爾斯語原文採用冰島學者 Guðni Jónsson 版本的標準化拼寫。
Hljóðs bið ek allar
helgar kindir,
meiri ok minni
mögu Heimdallar;
viltu at ek, Valföðr,
vel fyr telja
forn spjöll fira,
þau er fremst of man.
Ek man jötna
ár of borna,
þá er forðum mik
fædda höfðu;
níu man ek heima,
níu íviðjur,
mjötvið mæran
fyr mold neðan.
Ár var alda,
þat er ekki var,
var-a sandr né sær
né svalar unnir;
jörð fannsk æva
né upphiminn,
gap var ginnunga
en gras hvergi.
Áðr Burs synir
bjöðum of yppðu,
þeir er Miðgarð
mæran skópu;
sól skein sunnan
á salar steina,
þá var grund gróin
grænum lauki.
Sól varp sunnan,
sinni mána,
hendi inni hægri
um himinjöður;
sól þat né vissi,
hvar hon sali átti,
máni þat né vissi,
hvat hann megins átti,
stjörnur þat né vissu
hvar þær staði áttu.
Þá gengu regin öll
á rökstóla,
ginnheilög goð,
ok um þat gættusk;
nótt ok niðjum
nöfn of gáfu,
morgin hétu
ok miðjan dag,
undorn ok aftan,
árum at telja.
Hittusk æsir
á Iðavelli,
þeir er hörg ok hof
hátimbruðu;
afla lögðu,
auð smíðuðu,
tangir skópu
ok tól gerðu.
Tefldu í túni,
teitir váru,
var þeim vettergis
vant ór gulli,
uns þrjár kvámu
þursa meyjar
ámáttkar mjök
ór Jötunheimum.
Þá gengu regin öll
á rökstóla,
ginnheilög goð,
ok um þat gættusk,
hverir skyldi dverga
dróttir skepja
ór Brimis blóði
ok ór Bláins leggjum.
Þar var Móðsognir
mæztr of orðinn
dverga allra,
en Durinn annarr;
þeir mannlíkun
mörg of gerðu
dvergar í jörðu,
sem Durinn sagði.
Nýi, Niði,
Norðri, Suðri,
Austri, Vestri,
Alþjófr, Dvalinn,
Nár ok Náinn
Nípingr, Dáinn
Bívurr, Bávurr,
Bömburr, Nóri,
Ánn ok Ánarr,
Óinn, Mjöðvitnir.
Veggr ok Gandalfr,
Vindalfr, Þorinn,
Þrár ok Þráinn,
Þekkr, Litr ok Vitr,
Nýr ok Nýráðr,
nú hefi ek dverga,
Reginn ok Ráðsviðr,
rétt of talða.
Fíli, Kíli,
Fundinn, Náli,
Hefti, Víli,
Hannar, Svíurr,
Billingr, Brúni,
Bíldr ok Buri,
Frár, Hornbori,
Frægr ok Lóni,
Aurvangr, Jari,
Eikinskjaldi.
Mál er dverga
í Dvalins liði
ljóna kindum
til Lofars telja,
þeir er sóttu
frá salar steini
Aurvanga sjöt
til Jöruvalla.
Þar var Draupnir
ok Dolgþrasir,
Hár, Haugspori,
Hlévangr, Glóinn,
Dóri, Óri
Dúfr, Andvari
Skirfir, Virfir,
Skáfiðr, Ái.
Alfr ok Yngvi,
Eikinskjaldi,
Fjalarr ok Frosti,
Finnr ok Ginnarr;
þat mun æ uppi
meðan öld lifir,
langniðja tal
Lofars hafat.
Unz þrír kvámu
ór því liði
öflgir ok ástkir
æsir at húsi,
fundu á landi
lítt megandi
Ask ok Emblu
örlöglausa.
Önd þau né áttu,
óð þau né höfðu,
lá né læti
né litu góða;
önd gaf Óðinn,
óð gaf Hænir,
lá gaf Lóðurr
ok litu góða.
Ask veit ek standa,
heitir Yggdrasill,
hár baðmr, ausinn
hvíta auri;
þaðan koma döggvar,
þærs í dala falla,
stendr æ yfir grænn
Urðarbrunni.
Þaðan koma meyjar
margs vitandi
þrjár ór þeim sæ,
er und þolli stendr;
Urð hétu eina,
aðra Verðandi,
- skáru á skíði, -
Skuld ina þriðju;
þær lög lögðu,
þær líf kuru
alda börnum,
örlög seggja.
Þat man hon folkvíg
fyrst í heimi,
er Gullveigu
geirum studdu
ok í höll Hárs
hana brenndu,
þrisvar brenndu,
þrisvar borna,
oft, ósjaldan,
þó hon enn lifir.
Heiði hana hétu
hvars til húsa kom,
völu velspáa,
vitti hon ganda;
seið hon, hvars hon kunni,
seið hon hug leikinn,
æ var hon angan
illrar brúðar.
Þá gengu regin öll
á rökstóla,
ginnheilög goð,
ok um þat gættusk,
hvárt skyldu æsir
afráð gjalda
eða skyldu goðin öll
gildi eiga.
Fleygði Óðinn
ok í folk of skaut,
þat var enn folkvíg
fyrst í heimi;
brotinn var borðveggr
borgar ása,
knáttu vanir vígspá
völlu sporna.
Þá gengu regin öll
á rökstóla,
ginnheilög goð,
ok um þat gættusk,
hverjir hefði loft allt
lævi blandit
eða ætt jötuns
Óðs mey gefna.
Þórr einn þar vá
þrunginn móði,
- hann sjaldan sitr -
er hann slíkt of fregn -:
á gengusk eiðar,
orð ok særi,
mál öll meginlig,
er á meðal fóru.
Veit hon Heimdallar
hljóð of folgit
und heiðvönum
helgum baðmi,
á sér hon ausask
aurgum forsi
af veði Valföðrs.
Vituð ér enn - eða hvat?
Ein sat hon úti,
þá er inn aldni kom
yggjungr ása
ok í augu leit.
Hvers fregnið mik?
Hví freistið mín?
Allt veit ek, Óðinn,
hvar þú auga falt,
í inum mæra
Mímisbrunni.
Drekkr mjöð Mímir
morgun hverjan
af veði Valföðrs.
Vituð ér enn - eða hvat?
Valði henni Herföðr
hringa ok men,
fekk spjöll spaklig
ok spá ganda,
sá hon vítt ok of vítt
of veröld hverja.
Sá hon valkyrjur
vítt of komnar,
görvar at ríða
til Goðþjóðar;
Skuld helt skildi,
en Skögul önnur,
Gunnr, Hildr, Göndul
ok Geirskögul.
Nú eru talðar
nönnur Herjans,
görvar at ríða
grund valkyrjur.
Ek sá Baldri,
blóðgum tívur,
Óðins barni,
örlög folgin;
stóð of vaxinn
völlum hæri
mjór ok mjök fagr
mistilteinn.
Varð af þeim meiði,
er mær sýndisk,
harmflaug hættlig,
Höðr nam skjóta;
Baldrs bróðir var
of borinn snemma,
sá nam Óðins sonr
einnættr vega.
Þó hann æva hendr
né höfuð kembði,
áðr á bál of bar
Baldrs andskota;
en Frigg of grét
í Fensölum
vá Valhallar.
Vituð ér enn - eða hvat?
Þá kná Váli
vígbönd snúa,
heldr váru harðgör
höft ór þörmum.
Haft sá hon liggja
und Hveralundi,
lægjarns líki
Loka áþekkjan;
þar sitr Sigyn
þeygi of sínum
ver vel glýjuð.
Vituð ér enn - eða hvat?
Á fellur austan
um eitrdala
söxum ok sverðum,
Slíðr heitir sú.
Stóð fyr norðan
á Niðavöllum
salr ór gulli
Sindra ættar;
en annarr stóð
á Ókólni
bjórsalr jötuns,
en sá Brimir heitir.
Sal sá hon standa
sólu fjarri
Náströndu á,
norðr horfa dyrr;
falla eitrdropar
inn um ljóra,
sá er undinn salr
orma hryggjum.
Sá hon þar vaða
þunga strauma
menn meinsvara
ok morðvarga
ok þann er annars glepr
eyrarúnu;
þar saug Niðhöggr
nái framgengna,
sleit vargr vera.
Vituð ér enn - eða hvat?
Austr sat in aldna
í Járnviði
ok fæddi þar
Fenris kindir;
verðr af þeim öllum
einna nokkurr
tungls tjúgari
í trölls hami.
Fyllisk fjörvi
feigra manna,
rýðr ragna sjöt
rauðum dreyra;
svört verða sólskin
um sumur eftir,
veðr öll válynd.
Vituð ér enn - eða hvat?
Sat þar á haugi
ok sló hörpu
gýgjar hirðir,
glaðr Eggþér;
gól of hánum
í galgviði
fagrrauðr hani,
sá er Fjalarr heitir.
Gól of ásum
Gullinkambi,
sá vekr hölða
at Herjaföðrs;
en annarr gelr
fyr jörð neðan
sótrauðr hani
at sölum Heljar.
Geyr nú Garmr mjök
fyr Gnipahelli,
festr mun slitna,
en freki renna;
fjölð veit ek fræða,
fram sé ek lengra
um ragna rök
römm sigtíva.
Bræðr munu berjask
ok at bönum verðask,
munu systrungar
sifjum spilla;
hart er í heimi,
hórdómr mikill,
skeggöld, skalmöld,
skildir ro klofnir,
vindöld, vargöld,
áðr veröld steypisk;
mun engi maðr
öðrum þyrma.
Leika Míms synir,
en mjötuðr kyndisk
at inu galla
Gjallarhorni;
hátt blæss Heimdallr,
horn er á lofti,
mælir Óðinn
við Míms höfuð.
Skelfr Yggdrasils
askr standandi,
ymr it aldna tré,
en jötunn losnar;
hræðask allir
á helvegum
áðr Surtar þann
sefi of gleypir.
Hvat er með ásum?
Hvat er með alfum?
Gnýr allr Jötunheimr,
æsir ro á þingi,
stynja dvergar
fyr steindurum,
veggbergs vísir.
Vituð ér enn - eða hvat?
Geyr nú Garmr mjök
fyr Gnipahelli,
festr mun slitna
en freki renna;
fjölð veit ek fræða,
fram sé ek lengra
um ragna rök
römm sigtíva.
Hrymr ekr austan,
hefisk lind fyrir,
snýsk Jörmungandr
í jötunmóði;
ormr knýr unnir,
en ari hlakkar,
slítr nái niðfölr,
Naglfar losnar.
Kjóll ferr austan,
koma munu Múspells
of lög lýðir,
en Loki stýrir;
fara fíflmegir
með freka allir,
þeim er bróðir
Býleists í för.
Surtr ferr sunnan
með sviga lævi,
skínn af sverði
sól valtíva;
grjótbjörg gnata,
en gífr rata,
troða halir helveg,
en himinn klofnar.
Þá kemr Hlínar
harmr annarr fram,
er Óðinn ferr
við ulf vega,
en bani Belja
bjartr at Surti;
þá mun Friggjar
falla angan.
Geyr nú Garmr mjök
fyr Gnipahelli,
festr mun slitna,
en freki renna;
fjölð veit ek fræða,
fram sé ek lengra
um ragna rök
römm sigtíva.
Þá kemr inn mikli
mögr Sigföður,
Víðarr, vega
at valdýri.
Lætr hann megi Hveðrungs
mundum standa
hjör til hjarta,
þá er hefnt föður.
Þá kemr inn mæri
mögr Hlóðynjar,
gengr Óðins sonr
við orm vega,
drepr af móði
Miðgarðs véurr,
munu halir allir
heimstöð ryðja;
gengr fet níu
Fjörgynjar burr
neppr frá naðri
níðs ókvíðnum.
Sól tér sortna,
sígr fold í mar,
hverfa af himni
heiðar stjörnur;
geisar eimi
ok aldrnari,
leikr hár hiti
við himin sjalfan.
Geyr nú Garmr mjök
fyr Gnipahelli,
festr mun slitna
en freki renna;
fjölð veit ek fræða
fram sé ek lengra
um ragna rök
römm sigtíva.
Sér hon upp koma
öðru sinni
jörð ór ægi
iðjagræna;
falla forsar,
flýgr örn yfir,
sá er á fjalli
fiska veiðir.
Finnask æsir
á Iðavelli
ok um moldþinur
máttkan dæma
ok minnask þar
á megindóma
ok á Fimbultýs
fornar rúnir.
Þar munu eftir
undrsamligar
gullnar töflur
í grasi finnask,
þærs í árdaga
áttar höfðu.
Munu ósánir
akrar vaxa,
böls mun alls batna,
Baldr mun koma;
búa þeir Höðr ok Baldr
Hrofts sigtoftir,
vé valtíva.
Vituð ér enn - eða hvat?
Þá kná Hænir
hlautvið kjósa
ok burir byggja
bræðra tveggja
vindheim víðan.
Vituð ér enn - eða hvat?
Sal sér hon standa
sólu fegra,
gulli þakðan
á Gimléi;
þar skulu dyggvar
dróttir byggja
ok um aldrdaga
ynðis njóta.
Þá kemr inn ríki
at regindómi
öflugr ofan,
sá er öllu ræðr.
Þar kemr inn dimmi
dreki fljúgandi,
naðr fránn, neðan
frá Niðafjöllum;
berr sér í fjöðrum,
- flýgr völl yfir, -
Niðhöggr nái.
Nú mun hon sökkvask.
英譯採用 Henry Adams Bellows 的1923年譯本,已屬公有領域;詩節編號可能與原文不同。
Hearing I ask from the holy races,
From Heimdall's sons, both high and low;
Thou wilt, Valfather, that well I relate
Old tales I remember of men long ago.
I remember yet the giants of yore,
Who gave me bread in the days gone by;
Nine worlds I knew, the nine in the tree
With mighty roots beneath the mold.
Of old was the age when Ymir lived;
Sea nor cool waves nor sand there were;
Earth had not been, nor heaven above,
But a yawning gap, and grass nowhere.
Then Bur's sons lifted the level land,
Mithgarth the mighty there they made;
The sun from the south warmed the stones of earth,
And green was the ground with growing leeks.
The sun, the sister of the moon, from the south
Her right hand cast over heaven's rim;
No knowledge she had where her home should be,
The moon knew not what might was his.
The stars knew not where their stations were.
Then sought the gods their assembly-seats,
The holy ones, and council held;
Names then gave they to noon and twilight,
Morning they named, and the waning moon.
Night and evening, the years to number.
At Ithavoll met the mighty gods,
Shrines and temples they timbered high;
Forges they set, and they smithied ore,
Tongs they wrought, and tools they fashioned.
In their dwellings at peace they played at tables.
Of gold no lack did the gods then know,—
Till thither came up giant-maids three.
Huge of might, out of Jotunheim.
Then sought the gods their assembly-seats,
The holy ones, and council held;
To find who should raise the race of dwarfs
Out of Brimir's blood and the legs of Blain.
There was Motsognir the mightiest made
Of all the dwarfs, and Durin next;
Many a likeness of men they made,
The dwarfs in the earth, as Durin said.
Nyi and Nithi, Northri and Suthri,
Austri and Vestri, Althjof, Dvalin,
Nar and Nain, Niping, Dain,
Bifur, Bofur, Bombur, Nori,
An and Onar, Ai, Mjothvitnir.
Vigg and Gandalf, Vindalf, Thrain
Thekk and Thorin, Thror, Vit and Lit,
Nyr and Nyrath,— now have I told—
Regin and Rathsvith— the list aright.
Fili, Kili,Fundin, Nali,
Heptifili,Hannar, Sviur,
Frar, Hornbori,Fræg and Loni,
Aurvang, Jari,Eikinskjaldi.
The race of the dwarfs in Dvalin's throng
Down to Lofar the list must I tell;
The rocks they left, and through wet lands
They sought a home in the fields of sand.
There were Draupnirand Dolgthrasir,
Hor, Haugspori,Hlevang, Gloin, Dori, Ori, Duf, Andvari,
Skirfir, Virfir, Skafith, Ai.
Alf and Yngvi, Eikinskjaldi,
Fjalar and Frosti, Fith and Ginnar;
So for all time shall the tale be known,
The list of all the forbears of Lofar.
Then from the throng did three come forth,
From the home of the gods, the mighty and gracious;
Two without fate on the land they found,
Ask and Embla, empty of might.
Soul they had not, sense they had not,
Heat nor motion, nor goodly hue;
Soul gave Othin, sense gave Hönir,
Heat gave Lothur and goodly hue.
An ash I know, Yggdrasil its name,
With water white is the great tree wet;
Thence come the dews that fall in the dales,
Green by Urth's well does it ever grow.
Thence come the maidens mighty in wisdom,
Three from the dwelling down 'neath the tree;
Urth is one named, Verthandi the next,—
On the wood they scored,— and Skuld the third.
Laws they made there, and life allotted
To the sons of men, and set their fates.
The war I remember, the first in the world,
When the gods with spears had smitten Gollveig,
And in the hall of Hor had burned her,—
Three times burned, and three times born,
Oft and again, yet ever she lives.
Heith they named her who sought their home,
The wide-seeing witch, in magic wise;
Minds she bewitched that were moved by her magic,
To evil women a joy she was.
On the host his spear did Othin hurl,
Then in the world did war first come;
The wall that girdled the gods was broken,
And the field by the warlike Wanes was trodden.
Then sought the gods their assembly-seats,
The holy ones, and council held,
Whether the gods should tribute give,
Or to all alike should worship belong.
Then sought the gods their assembly-seats,
The holy ones, and council held,
To find who with venom the air had filled,
Or had given Oth's bride to the giants' brood.
In swelling rage then rose up Thor,—
Seldom he sits when he such things hears,—
And the oaths were broken, the words and bonds,
The mighty pledges between them made.
I know of the horn of Heimdall, hidden
Under the high-reaching holy tree;
On it there pours from Valfather's pledge
A mighty stream: would you know yet more?
Alone I sat when the Old One sought me,
The terror of gods, and gazed in mine eyes:
"What hast thou to ask? why comest thou hither?
Othin, I know where thine eye is hidden."
I know where Othin's eye is hidden,
Deep in the wide-famed well of Mimir;
Mead from the pledge of Othin each morn
Does Mimir drink: would you know yet more?
Necklaces had I and rings from Heerfather,
Wise was my speech and my magic wisdom;
..........
Widely I saw over all the worlds.
On all sides saw I Valkyries assemble,
Ready to ride to the ranks of the gods;
Skuld bore the shield, and Skogul rode next,
Guth, Hild, Gondul, and Geirskogul.
Of Herjan's maidens the list have ye heard,
Valkyries ready to ride o'er the earth.
I saw for Baldr, the bleeding god,
The son of Othin, his destiny set: Famous and fair in the lofty fields,
Full grown in strength the mistletoe stood.
From the branch which seemed so slender and fair
Came a harmful shaft that Hoth should hurl;
But the brother of Baldr was born ere long,
And one night old fought Othin's son.
His hands he washed not, his hair he combed not,
Till he bore to the bale-blaze Baldr's foe.
But in Fensalir did Frigg weep sore
For Valhall's need: would you know yet more?
One did I see in the wet woods bound,
A lover of ill, and to Loki like; By his side does Sigyn sit, nor is glad
To see her mate: would you know yet more?
From the east there pours through poisoned vales
With swords and daggers the river Slith.
..................
..................
Northward a hall in Nithavellir
Of gold there rose for Sindri's race;
And in Okolnir another stood,
Where the giant Brimir his beer-hall had.
A hall I saw, far from the sun,
On Nastrond it stands, and the doors face north;
Venom drops through the smoke-vent down,
For around the walls do serpents wind.
I saw there wading through rivers wild
Treacherous men and murderers too.
And workers of ill with the wives of men;
There Nithhogg sucked the blood of the slain,
And the wolf tore men; would you know yet more?
The giantess old in Ironwood sat,
In the east, and bore the brood of Fenrir;
Among these one in monster's guise
Was soon to steal the sun from the sky.
There feeds he full on the flesh of the dead,
And the home of the gods he reddens with gore;
Dark grows the sun, and in summer soon
Come mighty storms: would you know yet more?
On a hill there sat, and smote on his harp,
Eggther the joyous, the giants' warder;
Above him the cock in the bird-wood crowed,
Fair and red did Fjalar stand.
Then to the gods crowed Gollinkambi,
He wakes the heroes in Othin's hall;
And beneath the earth does another crow,
The rust-red bird at the bars of Hel.
Now Garm howls loud before Gnipahellir,
The fetters will burst, and the wolf run free;
Much do I know, and more can see
Of the fate of the gods, the mighty in fight.
Brothers shall fight and fell each other,
And sisters' sons shall kinship stain; Hard is it on earth, with mighty whoredom;
Axe-time, sword-time, shields are sundered,
Wind-time, wolf-time, ere the world falls;
Nor ever shall men each other spare.
Fast move the sons of Mim, and fate
Is heard in the note of the Gjallarhorn;
Loud blows Heimdall, the horn is aloft,
In fear quake all who on Hel-roads are.
Yggdrasil shakes, and shiver on high
The ancient limbs, and the giant is loose;
To the head of Mim does Othin give heed.
But the kinsman of Surt shall slay him soon.
How fare the gods? how fare the elves?
All Jotunheim groans, the gods are at council;
Loud roar the dwarfs by the doors of stone,
The masters of the rocks: would you know yet more?
Now Garm howls loud before Gnipahellir,
The fetters will burst, and the wolf run free;
Much do I know, and more can see
Of the fate of the gods, the mighty in fight.
From the east comes Hrym with shield held high;
In giant-wrath does the serpent writhe;
O'er the waves he twists, and the tawny eagle
Gnaws corpses screaming; Naglfar is loose.
O'er the sea from the north there sails a ship
With the people of Hel, at the helm stands Loki;
After the wolf do wild men follow,
And with them the brother of Byleist goes.
Surt fares from the south with the scourge of branches,
The sun of the battle-gods shone from his sword;
The crags are sundered, the giant-women sink,
The dead throng Hel-way, and heaven is cloven.
Now comes to Hlin yet another hurt,
When Othin fares to fight with the wolf,
And Beli's fair slayer seeks out Surt,
For there must fall the joy of Frigg.
Then comes Sigfather's mighty son,
Vithar, to fight with the foaming wolf;
In the giant's son does he thrust his sword
Full to the heart: his father is avenged.
Hither there comes the son of Hlothyn,
The bright snake gapes to heaven above;
.........
Against the serpent goes Othin's son.
In anger smites the warder of earth,—
Forth from their homes must all men flee;—
Nine paces fares the son of Fjorgyn,
And, slain by the serpent, fearless he sinks.
The sun turns black, earth sinks in the sea,
The hot stars down from heaven are whirled;
Fierce grows the steam and the life-feeding flame,
Till fire leaps high about heaven itself.
Now Garm howls loud before Gnipahellir,
The fetters will burst, and the wolf run free;
Much do I know, and more can see
Of the fate of the gods, the mighty in fight.
Now do I see the earth anew
Rise all green from the waves again;
The cataracts fall, and the eagle flies,
And fish he catches beneath the cliffs.
The gods in Ithavoll meet together,
Of the terrible girdler of earth they talk, And the mighty past they call to mind,
And the ancient runes of the Ruler of Gods.
In wondrous beauty once again
Shall the golden tables stand mid the grass,
Which the gods had owned in the days of old,
..................
Then fields unsowed bear ripened fruit,
All ills grow better, and Baldr comes back;
Baldr and Hoth dwell in Hropt's battle-hall,
And the mighty gods: would you know yet more?
Then Hönir wins the prophetic wand,
..................
And the sons of the brothers of Tveggi abide
In Vindheim now: would you know yet more?
More fair than the sun, a hall I see,
Roofed with gold, on Gimle it stands;
There shall the righteous rulers dwell,
And happiness ever there shall they have.
There comes on high, all power to hold,
A mighty lord, all lands he rules.
..................
..................
From below the dragon dark comes forth,
Nithhogg flying from Nithafjoll;
The bodies of men on his wings he bears,
The serpent bright: but now must I sink.
繁體中文譯文由 AI 根據古諾爾斯語原文翻譯,並參考英文譯文。
我請一切
神聖的族類靜聽,
無論尊卑,
海姆達爾的子孫;
陣亡者之父啊,你要我
詳盡述說
世人的古老傳聞,
我記憶所及最久遠的往事。
我記得那些巨人,
生於遠古之初,
他們在往昔
曾將我養育;
我記得九個世界,
九位女巨人,
還有那赫赫的命運之樹,
深在泥土之下。
那是歲月之初,
萬物尚不存在,
沒有沙,也沒有海,
沒有清冷的波浪;
大地無處可尋,
上方也沒有天空,
唯有無垠的裂隙,
寸草不生。
直到波爾的兒子們
將大地抬起,
他們創造了
赫赫的米德加爾特;
陽光從南方照來,
照在大地廳堂的岩石上,
地面於是長滿
青綠的蔥草。
太陽從南方伸出,
這月亮的伴侶,
將她的右手
搭上天際;
太陽還不知道,
何處是她的居所,
月亮還不知道,
自己擁有什麼力量,
星辰還不知道,
何處是它們的位置。
於是所有神祇走向
議事的座席,
無比神聖的諸神,
就此商議;
他們為夜晚與月晦
賦予名字,
命名了清晨
與正午,
午後與傍晚,
藉此計算年歲。
阿薩神族相聚
在伊達沃爾原野,
他們將祭壇與神殿
高高建起;
安設熔爐,
鍛造珍寶,
打造鐵鉗,
製作工具。
他們在庭中下棋,
滿心歡喜,
黃金製成的物件,
他們一件也不缺,
直到三位
巨人少女到來,
力量極其強大,
來自約頓海姆。
於是所有神祇走向
議事的座席,
無比神聖的諸神,
就此商議,
該由誰來將矮人
一族創造出來,
用布里米爾的血,
用布拉因的腿骨。
莫德索格尼爾在那裡
成為最尊貴的,
在所有矮人之中,
杜林則居其次;
他們造出人形,
數量眾多,
這些地下的矮人,
遵照杜林的吩咐。
尼伊、尼迪,
諾德里、蘇德里,
奧斯特里、威斯特里,
阿爾希約夫、德瓦林,
納爾與納因,
尼平、達因,
比弗爾、巴弗爾,
龐伯爾、諾里,
安與阿納爾,
歐因、米約德維特尼爾。
維格與甘道夫,
溫達爾夫、索林,
斯拉爾與斯萊因,
塞克、利特與維特,
尼爾與尼拉德,
如今我已將矮人,
雷金與拉德斯維德,
一一正確列出。
菲力、奇力,
芬丁、納利,
赫夫蒂、威利,
漢納爾、斯維爾,
比林、布魯尼,
比爾德與布利,
弗拉爾、霍恩博里,
弗雷格與洛尼,
奧爾旺、雅里,
艾金斯基亞爾迪。
是時候將矮人,
德瓦林麾下的族裔,
向世人述說,
一直數到洛法爾,
他們曾遷離
石造的廳堂,
從奧爾旺加的居所,
前往約魯維利爾。
那裡有德羅普尼爾
與多爾格斯拉希爾,
哈爾、豪格斯波里,
赫勒旺、葛羅因,
多里、歐里,
杜夫、安德瓦利,
斯基爾菲爾、維爾菲爾,
斯卡菲德、艾。
阿爾夫與英格維,
艾金斯基亞爾迪,
法亞拉與弗羅斯蒂,
芬恩與金納爾;
這份名錄將永遠流傳,
只要世人仍在,
洛法爾遠祖的名錄,
便始終為人傳誦。
直到三位神祇
從那群體中走來,
強大而仁慈的
阿薩神族,來到屋前,
在地上發現
幾乎毫無力量的
阿斯克與恩布拉,
尚未獲賦命運。
他們沒有氣息,
也沒有心智,
沒有生命的暖意,沒有聲息,
也沒有美好的氣色;
奧丁賦予氣息,
海尼爾賦予心智,
洛德賦予生命的暖意
與美好的氣色。
我知道有一棵梣樹矗立,
名叫尤克特拉希爾,
高大的樹木,澆灌著
白色泥漿;
露水由那裡降下,
落入山谷,
它永遠青翠,矗立在
烏爾德之泉上方。
少女們從那裡走來,
知曉諸多事理,
三位來自那片水域,
就在樹下;
一位名叫烏爾德,
另一位叫薇兒丹蒂,
——她們在木片上刻劃——
第三位叫詩蔻蒂;
她們定下法則,
她們選定生命,
賦予世人的子孫,
決定人們的命運。
她記得那場戰爭,
世間的第一場,
當時他們把古爾薇格
用長矛刺穿,
又在哈爾的廳堂裡
將她焚燒,
三度焚燒,
三度重生,
一次又一次,從不罕有,
然而她仍然活著。
人們稱她為海德,
無論她來到哪戶人家,
這善於預言的女先知,
她以巫術役使精靈;
她隨處施展賽德巫術,
以巫術迷惑心神,
她永遠是
邪惡婦人的歡喜。
於是所有神祇走向
議事的座席,
無比神聖的諸神,
就此商議,
究竟該由阿薩神族
繳納貢賦,
還是所有神祇
共同享有祭祀。
奧丁擲出長矛,
射入軍陣之中,
那便是戰爭,
世間的第一場;
阿薩神族堡壘的
盾牆遭到擊破,
華納神族以戰咒
踏上原野。
於是所有神祇走向
議事的座席,
無比神聖的諸神,
就此商議,
是誰將整片天空
摻入奸詐,
又是誰把奧德的妻子
許給巨人一族。
唯有索爾在那裡殺戮,
滿腔怒火,
——他很少安坐不動——
每當聽聞這等事情——;
誓約遭到踐踏,
承諾與盟誓,
一切莊嚴的約定,
原曾由雙方締結。
她知道海姆達爾的
號角藏在
覆蔭廣遠的
神聖大樹之下,
她看見一條河奔瀉,
挾著泥濘的急流,
源自陣亡者之父的抵押之物。
你們還想知道更多——還是怎樣?
她獨自坐在戶外,
那時古老的神前來,
阿薩神族中令人畏懼者,
凝視她的雙眼。
你們向我探問什麼?
為何試探我?
奧丁,我全都知道,
知道你將眼睛藏在何處,
就在那聞名遐邇的
密米爾之泉。
密米爾飲著蜂蜜酒,
每日清晨,
取自陣亡者之父的抵押之物。
你們還想知道更多——還是怎樣?
眾軍之父為她挑選
指環與項鍊,
換得睿智的言談
與精靈的預示,
她看得極遠,極其遼遠,
遍觀每一個世界。
她看見女武神
從遠方到來,
準備策馬
前往諸神的國度;
詩蔻蒂持著盾,
另一位是斯科古爾,
岡恩、希爾德、貢德爾
與蓋爾斯科古爾。
如今已一一列出
赫爾揚的少女,
準備策馬馳過
大地的女武神。
我看見巴德爾,
那染血的神祇,
奧丁的孩子,
命中隱藏的劫數;
有一株長成的植物矗立,
高出原野,
纖細而極其美麗,
那是槲寄生。
那株看似
纖細的植物,
成了凶險的悲苦之箭,
霍德爾將它射出;
巴德爾的兄弟
不久便降生,
奧丁的這個兒子
出生才一夜便開始殺敵。
他始終未洗雙手,
也未梳理頭髮,
直到將巴德爾的仇敵
送上火葬堆;
而弗麗嘉哭泣,
在芬薩里爾,
為英靈殿的災禍。
你們還想知道更多,還是如何?
於是瓦利
搓成殺戮的繩索,
用腸子製成的縛索
堅韌無比。
她看見一個被縛者躺著,
在赫維拉林下,
那好行奸惡者的形貌
與洛基相仿;
西格恩坐在那裡,
守著自己的丈夫,
心中毫無歡喜。
你們還想知道更多,還是如何?
一條河從東方流來,
穿過毒谷,
滿載短刀與長劍,
名叫斯利德河。
北方矗立著,
在尼達維利爾,
一座黃金殿堂,
屬於辛德里的族裔;
另有一座矗立
在奧科爾尼爾,
是巨人的啤酒廳,
那巨人名叫布里米爾。
她看見一座殿堂矗立,
遠離太陽,
坐落在納斯特隆德,
門戶朝北;
毒液一滴滴
從天窗落入,
整座殿堂由
蛇的脊背盤繞而成。
她看見那裡有人涉過
沉重的激流,
有背誓之人,
也有殺人兇徒,
還有誘騙別人
枕邊妻子的人;
尼德霍格在那裡吸吮
亡者的屍身,
狼撕裂人的軀體。
你們還想知道更多,還是如何?
東方坐著那老嫗,
在鐵森林中,
她在那裡生下
芬里爾的子嗣;
牠們當中
將有一隻
化作巨怪的形貌,
成為月亮的吞噬者。
牠飽食
命定將死者的血肉,
以鮮紅的血
染紅諸神的居所;
往後的夏日,
陽光將變得漆黑,
一切風候皆凶險莫測。
你們還想知道更多,還是如何?
他坐在丘上,
彈奏豎琴,
那女巨人的牧者,
歡欣的埃格瑟;
在他上方啼鳴的,
是絞架林中
一隻鮮紅的公雞,
名叫法亞拉。
向阿薩神族啼鳴的,
是古林坎比,
牠喚醒群雄,
在軍旅之父的殿中;
另有一隻啼鳴,
在大地之下,
那隻煙紅色的公雞,
在赫爾的殿堂。
如今加姆厲聲狂吠,
在格尼帕洞穴前,
鎖鏈即將斷裂,
惡狼即將奔出;
我知曉許多往事,
還能看見更遠的未來,
看見諸神的末日,
強大勝利之神的終局。
兄弟將相互爭鬥,
彼此殺害,
姊妹的兒子們
將毀棄親族之情;
世間苦難深重,
淫亂橫行,
斧之世,劍之世,
盾牌盡皆劈裂,
風之世,狼之世,
直到世界傾覆;
再沒有一個人
會饒恕他人。
密米爾的兒子們騷動,
命運燃起,
隨著那響亮的
加拉爾號角;
海姆達爾高聲吹響,
號角高舉,
奧丁向
密米爾的頭顱說話。
尤克特拉希爾的
梣樹兀立顫抖,
古樹呻吟,
巨人掙脫束縛;
所有眾生都在
通往赫爾的路上戰慄,
直到史爾特的親族
將那樹吞沒。
阿薩神族怎麼了?
精靈怎麼了?
整個約頓海姆轟然震響,
阿薩神族正在集會,
矮人在石門前
發出呻吟,
那些岩壁的主人。
你們還想知道更多,還是如何?
如今加姆厲聲狂吠,
在格尼帕洞穴前,
鎖鏈即將斷裂,
惡狼即將奔出;
我知曉許多往事,
還能看見更遠的未來,
看見諸神的末日,
強大勝利之神的終局。
赫呂姆從東方駛來,
盾牌高舉在前,
耶夢加得翻騰,
滿懷巨人之怒;
大蛇攪起波濤,
鷹歡聲尖嘯,
蒼白的喙撕裂屍體,
納吉爾法掙脫繫纜。
船從東方駛來,
穆斯貝爾的民眾
將渡海而至,
洛基掌舵;
所有巨怪的子嗣
都與惡狼同行,
比雷斯特的兄弟
也在他們的行列中。
史爾特從南方而來,
帶著摧殘枝條的烈火,
戰神的太陽
從劍上放射光芒;
岩山轟然相撞,
女巨人踉蹌而行,
人們踏上通往赫爾的路,
天空裂開。
於是赫琳的
第二重悲痛降臨,
當奧丁前往
與狼搏鬥,
而貝利的光輝殺手
迎向史爾特;
那時弗麗嘉的
心愛之人將倒下。
如今加姆厲聲狂吠,
在格尼帕洞穴前,
鎖鏈即將斷裂,
惡狼即將奔出;
我知曉許多往事,
還能看見更遠的未來,
看見諸神的末日,
強大勝利之神的終局。
於是那偉大的
勝利之父的兒子,
維達,前來搏鬥,
迎戰嗜殺的野獸。
他用雙手將利劍
刺入赫維德隆之子的
心臟,
父親的大仇就此得報。
於是那顯赫的
赫洛丁之子到來,
奧丁的兒子前往
與大蛇搏鬥,
米德加爾特的守護者
憤然將牠擊殺,
所有人都將
離棄家園;
菲約爾金之子
走出九步,
奄奄一息地遠離那蛇,
那不畏惡名的蛇。
太陽開始變黑,
大地沉入海中,
明亮的星辰
從天際消失;
蒸氣與滋養生命的烈火
一同狂湧,
高騰的熾焰
舔舐蒼穹本身。
如今加姆厲聲狂吠,
在格尼帕洞穴前,
鎖鏈即將斷裂,
惡狼即將奔出;
我知曉許多往事,
還能看見更遠的未來,
看見諸神的末日,
強大勝利之神的終局。
她看見再一次
升起的,
是從大海湧出的
一片青綠的大地;
瀑布飛落,
鷹飛翔其上,
牠在山間
捕捉魚兒。
阿薩神族相聚,
在伊達沃爾原野,
談論那環繞大地的
強大巨蛇,
在那裡憶起
宏大的往事,
以及芬布爾提爾的
古老盧恩符文。
往後將在那裡,
在青草間,
尋得奇妙的
黃金棋子,
那是他們在遠古之初
曾經擁有的。
未曾播種的
田野將長出莊稼,
一切災厄都將消退,
巴德爾將歸來;
霍德爾與巴德爾將居住在
赫羅普特的勝利殿宇,
戰神的聖所。
你們還想知道更多,還是如何?
於是海尼爾將
選取占卜的籤枝,
兩兄弟的
子嗣將居住在
遼闊的風之世界。
你們還想知道更多,還是如何?
她看見一座殿堂矗立,
比太陽更美,
屋頂覆著黃金,
坐落在吉姆雷;
正直的人們
將居住在那裡,
世世代代
享受歡愉。
於是那位強大的統治者
前來掌理諸神的國度,
自高處降臨,威力無窮,
他主宰一切。
那條陰暗的
巨龍飛來,
鱗光閃爍的蛇,從下方
尼達山飛來;
牠的羽翼間載著——
飛過原野——
尼德霍格載著屍體。
如今她將沉下。