《太陽之歌》原典
Sólarljóð
本頁提供作品原文與譯文,可用上方按鈕切換。網站會記住你的選擇,並套用到所有原典頁面。
古諾爾斯語原文採用冰島學者 Guðni Jónsson 版本的標準化拼寫。
Fé ok fjörvi
rænti fyrða kind
sá hinn grimmi Greppr;
yfir þá vegu,
er hann varðaði,
náði engi kvikr komask.
Einn hann át
oft harðla,
aldri bauð hann manni til matar,
áðr enn móðr
ok meginlítill
Gestr af götu kom.
Drykks of þurfi
lézk inn dæsti maðr
ok vanmettr vera;
hræddu hjarta
hann lézk trúa,
þeim er áðr hafði vályndr verit.
Mat ok drykk
veitti hann þeim, er móðr var,
allt af heilum hug;
guðs hann gáði,
góðu honum beindi,
því hann hugðisk váligr vera.
Upp hinn stóð,
illt hann hugði,
eigi var þarfsamliga þegit;
synð hans svall,
sofanda myrði
fróðan, fjölvaran.
Himna guð
bað hann hjálpa sér,
þá hann veginn vaknaði;
en sá gat
við synðum taka,
er hann hafði saklausan svikit.
Helgir englar
kómu ór himnum ofan
ok tóku sál hans til sín;
í hreinu lífi
hon skal lifa
æ með almáttkum guði.
Auð né heilsu
ræðr engi maðr,
þótt honum gangi greitt;
margan þat sækir
er minnst of varir,
engi ræðr sættum sjálfr.
Ekki þeir hugðu
Unnarr ok Sævaldi,
at þeim myndi heill hrapa;
nakðir þeir urðu
ok næmðir hvívetna,
ok runnu sem vargar til viðar.
Munaðar ríki
hefir margan tregat,
oft verðr kvalræði af konum;
meingar þær urðu,
þó inn máttki guð
skapaði skírliga.
Sáttir þeir váru
Sváfaðr ok Skartheðinn,
hvárrgi mátti annars án vera,
fyrr enn þeir æddusk
fyr einni konu:
hon var þeim til lýta lagin.
Hvárskis þeir gáðu
fyr þá hvítu mey,
leiks né ljóss daga;
engan hlut
máttu þeir annan muna
en þat ljósa lík.
Daprar þeim urðu
inar dimmu nætr,
engan máttu þeir sætan sofa;
en af þeim harmi
rann heift saman
millum virkðavina.
Fádæmi verða
í flestum stöðum
goldin grimmliga;
á hólm þeir gengu
fyr it horska víf
ok fengu báðir bana.
Ofmetnað drýgja
skyldi engi maðr,
þat hefik sannliga sét,
því at þeir hverfa,
er honum fylgja,
flestir guði frá.
Rík þau váru
Ráðný ok Véboði
ok hugðusk gott eitt gera;
nú þau sitja
ok sárum snúa
ýmsum elda til.
Á sik þau trúðu
ok þóttusk ein vera
allri þjóð yfir;
en þó leizk
þeira hagr
annan veg almáttkum guði.
Munað þau drýgðu
á marga vegu
ok höfðu gull fyr gaman;
nú er þeim goldit,
er þau ganga skulu
milli frosts ok funa.
Óvinum þínum
trúðu aldregi,
þó þér fagrt mæli fyrir;
góðu þú heit,
gott er annars
víti hafa at varnaði.
Svá honum gafsk
Sörla inum góðráða,
þá er hann lagði á Vígúlfs vald;
tryggliga hann trúði,
- en hinn at tálum varð, -
sínum bróðurbana.
Grið hann þeim seldi
af góðum hug,
en þeir hétu honum gulli í gegn;
sáttir létusk,
meðan saman drukku,
en þó kómu flærðir fram.
En þá eftir
á öðrum degi,
er þeir höfðu í Rýgjardal riðit,
sverðum þeir meiddu,
þann er saklauss var
ok létu hans fjörvi farit.
Lík hans þeir drógu
á leynigötu
ok brytjuðu í brunn niðr;
dylja þeir vildu,
en dróttinn sá
heilagr himnum af.
Sál hans bað
inn sanni guð
í sinn fögnuð fara;
en sökudólgar
hygg ek síðla muni
kallaðir frá kvölum.
II.
Dísir bið þú þér
dróttins mála
vera hollar í hugum;
viku eftir
mun þér vilja þíns
alt at óskum ganga.
Reiðiverk,
þau er þú unnit hefr,
bæt þú eigi illu yfir;
grættan gæla
skaltu með góðum hlutum,
þat kveða sálu sama.
Á guð skal heita
til góðra hluta,
þann er hefir skatna skapat;
mjök fyrir verðr
manna hverr,
er seinar finna föður.
Æsta dugir
einkum vandliga
þess er þykkir vant vera;
alls á mis verðr,
sá er einskis biðr;
fár hyggr þegjanda þörf.
Síðla ek kom,
snemma kallaðr,
til dómvalds dyra;
þangat ek ætlumk,
því mér heitit var:
sá hefir krás, er krefr.
Syndir því valda,
at vér hryggvir förum
ægisheimi ór;
engi óttask,
nema illt geri;
gott er vammalausum vera.
Úlfum glíkir
þykkja allir þeir,
sem eiga hverfan hug;
svá mun gefask,
þeim er ganga skal
þær inar glæddu götur.
Vinsamlig ráð
ok viti bundin
kenni ek þér sjau saman;
görla þau mun
ok glata aldregi,
öll eru þau nýt at nema.
III.
Frá því er at segja,
hvé sæll ek var
ynðisheimi í,
ok hinu öðru,
hvé ýta synir
verða nauðgir at náum.
Vil ok dul
tælir virða sonu,
þá er fíkjask á fé;
ljósir aurar
verða at löngum trega;
margan hefir auðr apat.
Glaðr at mörgu
þótta ek gumnum vera,
því at ek vissa fátt fyrir;
dvalarheim
hefr dróttinn skapat
munafullan mjök.
Lútr ek sat,
lengi ek hölluðumk,
mjök var ek þá lystr at lifa;
en sá réð,
sem ríkr var;
frammi eru feigs götur.
Heljar reip
kómu harðliga
sveigð at síðum mér;
slíta ek vilda,
en þau seig váru;
létt er lauss at fara.
Einn ek vissa,
hvé alla vega
sullu sútir mér;
Heljar meyar
er mér hrolla buðu
heim á hverju kveldi.
Sól ek sá,
sanna dagstjörnu,
drúpa dynheimum í;
en Heljar grind
heyrðak ek á annan veg
þjóta þungliga.
Sól ek sá
setta dreyrstöfum;
mjök var ek þá ór heimi hallr;
máttug hon leizk
á marga vegu
frá því sem fyrri var.
Sól ek sá,
svá þótti mér,
sem ek sæja göfgan guð;
henni ek laut
hinzta sinni
aldaheimi í.
Sól ek sá,
svá hon geislaði,
at ek þóttumk vættki vita;
en gylfar straumar
grenjuðu annan veg,
blandnir mjök við blóð.
Sól ek sá
á sjónum skjálfandi,
hræðslufullr ok hnipinn;
því at hjarta mitt
var harðla mjök
runnit sundr í sega.
Sól ek sá
sjaldan hryggvari;
mjök var ek þá ór heimi hallr;
tunga mín
var til trés metin,
ok kólnat at fyrir utan.
Sól ek sá
síðan aldregi
eftir þann dapra dag,
því at fjalla vötn
lukðusk fyrir mér saman,
en ek hvarf kallaðr frá kvölum.
Vánarstjarna flaug
- þá var ek fæddr, -
brott frá brjósti mér;
hátt-at hon fló,
hvergi settisk,
svá at hon mætti hvíld hafa.
Öllum lengri
var sú in eina nótt,
er ek lá stirðr á stráum;
þá merkir þat,
er guð mælti,
at maðr er moldu samr.
Virði þat ok viti
in virki guð,
sá er skóp hauðr ok himin;
hversu munaðarlausir
margir fara,
þótt við skylda skili.
Sinna verka
nýtr seggja hverr;
sæll er sá, sem gott gerir;
auði frá
er mér ætluð var
sandi orpin sæng.
Hörundar hungr
tælir hölða oft,
hann hefir margr til mikinn;
lauga vatn
er mér leiðast var
eitt allra hluta.
Á norna stóli
sat ek níu daga,
þaðan var ek á hest hafinn;
gýgjar sólir
skinu grimmliga
ór skýdrúpnis skýjum.
Utan ok innan
þóttumk ek alla fara
sigrheima sjau;
upp ok niðr
leitaða ek æðra vegar,
hvar mér væri greiðastar götur.
Frá því er at segja,
hvat ek fyrst of sá,
þá er ek var í kvölheima kominn:
sviðnir fuglar,
er sálir váru,
flugu svá margir sem mý.
Vestan sá ek
fljúga Vánar dreka,
ok fell á glævalds götu;
vængi þeir skóku,
svá víða þótti mér
springa hauðr ok himinn.
Sólar hjört
leit ek sunnan fara,
hann teymðu tveir saman;
fætr hans
stóðu foldu á,
en tóku horn til himins.
Norðan sá ek
ríða niðja sonu,
ok váru sjau saman;
hornum fullum
drukku þeir inn hreina mjöð
ór brunni Baugregins.
Vindr þagði,
vötn stöðvaði,
þá heyrða ek grimmligan gný;
sínum mönnum
svipvísar konur
mólu mold til matar.
Dreyra steina
þær inar dökku konur
drógu daprliga;
blóðug hjörtu
hengu þeim fyrir brjóst utan,
mædd við miklum trega.
Margan mann
sá ek meiddan fara
á þeim glæddu götum;
andlit þeira
sýndusk mér öll vera
rýgjar blóði roðin.
Marga menn
sá ek moldar gengna,
þá er eigi máttu þjónustu ná;
heiðnar stjörnur
stóðu yfir höfði þeim
fáðar feiknstöfum.
Menn sá ek þá,
er mjök ala
öfund um annars hagi;
blóðgar rúnar
váru á brjósti þeim
merkðar meinliga.
Menn sá ek þar
marga ófegna,
þeir váru villir vega;
þat kaupir sá,
er þessa heims
apask at óheillum.
Menn sá ek þá,
er mörgum hlutum
véltu um annars eign;
flokkum þeir fóru
til Fégjarnsborgar
ok höfðu byrðar af blýi.
Menn sá ek þá,
er margan höfðu
fé ok fjörvi rænt;
brjóst í gegnum
renndu brögnum þeim
öflgir eitrdrekar.
Menn sá ek þá,
er minnst vildu
halda helga daga;
hendr þeira
váru á heitum steinum
negldar nauðliga.
Menn sá ek þá,
er af mikillæti
virðusk vánum framar;
klæði þeira
váru kynliga
eldi um slegin.
Menn sá ek þá,
er margt höfðu
orð á annan logit;
heljar hrafnar
ór höfði þeim
harðliga sjónir slitu.
Allar ógnir
fær þú eigi vitat,
þær sem helgengnir hafa;
sætar syndir
verða at sárum bótum;
æ koma mein eftir munuð.
Menn sá ek þá,
er margt höfðu
gefit at guðs lögum;
hreinir kyndlar
váru yfir höfði þeim
brenndir bjartliga.
Menn sá ek þá,
er af miklum hug
veittu fátækum frama;
lásu englar bækr
ok ymna skrift
helgar yfir höfði þeim.
Menn sá ek þá,
er mjök höfðu
hungri farit hörund;
englar guðs
lutu öllum þeim;
þat er æðsta unað.
Menn sá ek þá,
er móður höfðu
látit mat í munn;
hvílur þeira
váru á himingeislum
hafðar hagliga.
Helgar meyjar
höfðu hreinliga
sál af syndum þvegit
manna þeira,
er á mörgum degi
pína sjálfa sik.
Hávar reiðir
sá ek með himnum fara,
þær eiga götur til guðs;
menn þeim stýra,
er myrðir eru
alls fyrir engar sakir.
Inn máttki faðir!
Inn mæzti sonr!
Heilagr andi himins!
Þik bið ek skilja,
er skapat hefr,
oss alla eymðum frá.
IV.
Hringvör ok Listvör
sitja í Herðis dyrum
organs stóli á;
járn dreyri
fellr ór nösum þeim,
sá vekr fjón með fyrðum.
Óðins kván
rær á jarðar skipi,
móðug á munað;
seglum hennar
verðr síð hlaðit,
þeim er á þráreipum þruma.
Arfi, faðir
einn þér ráðit hefi
ok þeir Sólkötlu synir
hjartar horn,
þat er ór haugi bar
inn vitri Vígdvalinn.
Hér eru rúnar,
sem ristit hafa
Njarðar dætr níu:
Böðveig hin elzta
ok Kreppvör hin yngsta
ok þeira systr sjau.
Bölvi hverju
þeir bellt hafa
Sváfr ok Sváfrlogi;
blóð þeir vökðu
ok benjar sugu
illum ey vana.
V.
Kvæði þetta,
er þér kennt hefik,
skaltu fyrir kvikum kveða:
Sólarljóð,
er sýnask munu
minnst at mörgu login.
Hér vit skiljumk,
ok hittask munum
á feginsdegi fira;
dróttinn minn
gefi dauðum ró,
en hinum líkn, er lifa.
英文譯文由 AI 根據古諾爾斯語原文翻譯。
Of wealth and life
that grim Grepp
robbed the sons of men;
along the roads
he watched,
no one passed alive.
He ate alone
very often,
never inviting anyone to share his food,
until, weary
and weak,
Gest came along the road.
The exhausted man said
he needed a drink
and had not eaten enough;
with a frightened heart
he said he trusted the man
who had formerly been cruel.
He gave food and drink
to the weary man,
wholeheartedly;
he kept God in mind
and treated him kindly,
for he thought himself a sinful man.
The other rose,
with evil in mind;
the kindness was poorly repaid;
his sin swelled;
he murdered the sleeping man,
wise and well on his guard.
He prayed to the God of heaven
to help him
when he woke, mortally wounded;
but the other took
his sins upon himself,
having betrayed an innocent man.
Holy angels
came down from heaven
and took his soul into their keeping;
in a life of purity
it shall live
forever with almighty God.
Neither wealth nor health
can anyone command,
though things go well for him;
what he least expects
befalls many a man;
no one determines his own lot.
Unnar and Saevaldi
never thought
their good fortune would fail;
they were stripped naked
and deprived of everything,
and ran like wolves to the woods.
The power of desire
has brought grief to many;
women often bring torment;
harmful they became,
though mighty God
created them pure.
Svafad and Skarthedin
were friends;
neither could do without the other,
until they went mad
for one woman:
she was destined to bring them disgrace.
For that fair maiden
they cared for neither
pleasure nor the light of day;
no other thing
could they keep in mind
but that radiant body.
Dreary for them
were the dark nights;
they could sleep no sweet sleep;
and from that sorrow
hatred arose
between devoted friends.
Outrageous deeds
are in most places
cruelly repaid;
they went to duel on an island
for that beautiful woman,
and both met their death.
No one should
practice arrogance;
this I have truly seen,
for those who follow it
mostly turn
away from God.
Powerful were
Radny and Vebodi,
and thought they did only good;
now they sit
and turn their wounds
toward different fires.
They trusted in themselves
and thought themselves alone
above all other people;
yet their condition
appeared otherwise
to almighty God.
They indulged themselves
in many ways
and took their pleasure in gold;
now they are repaid,
when they must walk
between frost and flame.
Never trust
your enemies,
though they speak you fair;
promise what is good;
it is good to take another's
punishment as a warning.
So it went
for Sorli, wise in counsel,
when he put himself in Vigulf's power;
he firmly trusted
his brother's killer,
but the other proved treacherous.
He granted them peace
in good faith,
and they promised him gold in return;
they professed friendship
while they drank together,
yet treachery came to light.
Then afterward,
on the following day,
when they had ridden into Rygjardal,
they wounded with swords
the innocent man
and took his life.
They dragged his body
along a hidden path
and hacked it up into a well;
they wished to conceal it,
but the holy Lord
saw from heaven.
The true God
bade his soul
enter into his joy;
but his murderers,
I think, will only late
be called away from torment.
II.
Pray that the maidens
of the Lord's word
be kindly disposed toward you;
a week later
everything you desire
will go as you wish.
The angry deeds
that you have done,
do not compound with evil;
with good things you must comfort
those you have made weep;
this, they say, befits the soul.
One must call on God
for good things,
on him who created humankind;
everyone falls
far behind
who is slow to find the Father.
It helps to ask,
with special care,
for what you think you lack;
whoever asks for nothing
misses everything;
few consider a silent person's need.
Late I came,
though called early,
to the Judge's doors;
there I intend to go,
for I was promised:
whoever asks receives a feast.
Sins cause us
to depart sorrowfully
from the world of terror;
no one fears
unless he does evil;
it is good to be blameless.
Like wolves
seem all those
whose hearts are fickle;
such will be the lot
of those who must walk
those blazing roads.
Friendly counsels,
bound together with wisdom,
I teach you, seven in all;
remember them well
and never lose them;
all are useful to learn.
III.
This must be told:
how happy I was
in the world of delight,
and also this:
how the sons of men
unwillingly become corpses.
Desire and delusion
beguile the sons of men
who hunger for wealth;
bright coins
turn to lasting grief;
wealth has made fools of many.
Men thought me
glad of many things,
for I had little foresight;
the Lord has made
the world where we sojourn
very full of delight.
Bowed down I sat;
long I lay leaning;
then I yearned greatly to live;
but he who was mighty
ruled;
ahead lie the doomed man's roads.
Hel's ropes
came tightly
wound around my sides;
I wanted to break them,
but they were tough;
it is easy to travel free.
I alone knew
how on every side
sorrows seethed within me;
Hel's maidens
invited me, with shudders,
home each evening.
I saw the sun,
the true star of day,
sinking in the resounding worlds;
but from another direction
I heard Hel's gate
thundering heavily.
I saw the sun
marked with bloody signs;
then I was slipping far from the world;
mighty it appeared
in many ways,
changed from what it had been before.
I saw the sun;
it seemed to me
as though I saw glorious God;
I bowed to it
for the last time
in the world of men.
I saw the sun;
so brightly it shone
that I seemed to know nothing;
but the sea's currents
roared on the other side,
heavily mingled with blood.
I saw the sun,
my eyes trembling,
full of fear and bowed down;
for my heart
had utterly
fallen apart into shreds.
I saw the sun,
seldom more sorrowful;
I was then far gone from this world;
my tongue
was reckoned as wood,
and my body had grown cold outside.
I saw the sun
never again
after that dreary day,
for the mountain waters
closed together before me,
and I departed, called away from torment.
The star of hope flew
—then I was born—
away from my breast;
it did not fly high,
nowhere did it settle
where it might find rest.
Longer than all others
was that single night
when I lay stiff upon the straw;
then the truth is shown
of what God said:
that man is one with dust.
May the mighty God
consider this and know it,
he who made earth and heaven:
how bereft
many depart,
though they part from their kin.
Every man reaps
the fruit of his deeds;
blessed is he who does good;
far from wealth,
there was allotted to me
a bed strewn with sand.
The hunger of the flesh
often deceives men;
many have too much of it;
bathing water
was to me the most hateful
of all things.
On the Norns' seat
I sat for nine days;
from there I was lifted onto a horse;
the giantess's suns
shone fiercely
from the cloud-drooper's clouds.
Outside and within
I seemed to travel through all
seven worlds of victory;
up and down
I sought a higher way,
where the paths would be easiest for me.
Now I must tell
what I first saw
when I entered the worlds of torment:
singed birds,
which were souls,
flew as thick as midges.
From the west I saw
the dragons of Van flying,
and I fell upon the evildoer's road;
they shook their wings
so that far and wide, it seemed to me,
earth and heaven burst apart.
The stag of the sun
I saw coming from the south;
two together led him;
his feet
stood upon the earth,
but his antlers reached to heaven.
From the north I saw
the sons of the dark moons riding,
and there were seven together;
from full horns
they drank the pure mead
from Baugregin's well.
The wind fell silent,
the waters stood still;
then I heard a dreadful din;
for their men
fickle women
ground earth for food.
Bloodstained stones
those dark women
dragged sorrowfully;
bloody hearts
hung outside their breasts,
wearied with great grief.
Many a man
I saw walking wounded
upon those burning roads;
their faces
all seemed to me
to be reddened with a giantess's blood.
Many men
I saw gone to earth
who could not receive the sacraments;
heathen stars
stood above their heads,
painted with dreadful signs.
I saw those men
who greatly nurture
envy of another's fortunes;
bloody runes
had been marked upon their breasts
with grievous pain.
I saw men there,
many without joy;
they had lost their way;
that is what he earns
who in this world
is led astray by evil.
I saw those men
who in many ways
schemed for another's property;
in bands they went
to Fegjarnsborg,
carrying burdens of lead.
I saw those men
who had robbed many
of wealth and life;
through the breasts
of those men ran
mighty venomous dragons.
I saw those men
who were least willing
to keep the holy days;
their hands
were upon hot stones
cruelly nailed.
I saw those men
who in their arrogance
valued themselves beyond their worth;
their clothes
were strangely
wreathed in fire.
I saw those men
who had spoken many
lying words against others;
the ravens of Hel
from their heads
fiercely tore their eyes.
You cannot know
all the terrors
that those gone to Hel endure;
sweet sins
bring painful penalties;
suffering always follows pleasure.
I saw those men
who had given much
according to God's laws;
pure torches
above their heads
were burning brightly.
I saw those men
who with generous hearts
helped the poor advance;
angels read holy books
and written hymns
above their heads.
I saw those men
who had greatly
afflicted their flesh with hunger;
the angels of God
bowed to them all;
that is the highest joy.
I saw those men
who had placed food
in their mother's mouth;
their resting places
upon the beams of heaven
were skillfully arranged.
Holy maidens
had washed clean
of sins the souls
of those men
who on many a day
inflict suffering on themselves.
Lofty chariots
I saw traveling through the heavens;
their roads lead to God;
men steer them
who have been murdered
for no cause at all.
Mighty Father!
Most glorious Son!
Holy Spirit of heaven!
I ask you, who have created us,
to deliver
us all from misery.
IV.
Hringvor and Listvor
sit in Herdis's doorway
upon an organ stool;
iron blood
falls from their nostrils;
it awakens hatred among men.
Odin's wife
rows in the ship of earth,
eager for pleasure;
her sails
will be furled late,
those that hang upon desire's ropes.
My heir, I, your father,
have alone secured for you,
with Solkatla's sons,
the stag's antler
that wise Vigdvalinn
carried from the burial mound.
Here are the runes
that have been carved
by Njord's nine daughters:
Bodveig the eldest
and Kreppvor the youngest
and their seven sisters.
Every evil
has been wrought
by Svaf and Svaflogi;
they stirred up blood
and sucked wounds,
ever accustomed to evil.
V.
This poem,
which I have taught you,
you shall recite before the living:
The Song of the Sun,
which in many things will seem
to contain the fewest lies.
Here we two part,
and we shall meet
on mankind's day of joy;
may my Lord
give rest to the dead
and mercy to those who live.
繁體中文譯文由 AI 根據古諾爾斯語原文翻譯,並參考英文譯文。
財物與性命,
那殘暴的格雷普
從世人手中劫奪;
凡是那些道路,
只要由他把守,
便無人能活著通過。
他獨自用餐,
向來如此,
從未邀人共食,
直到疲憊不堪、
氣力衰微的
蓋斯特從路上來到。
那氣喘吁吁的人
說自己需要飲水,
也尚未吃飽;
他說自己懷著驚懼的心,
仍願信任
那從前心懷惡意的人。
食物與飲水,
他供給那疲憊的人,
全然出於真心;
他心念上帝,
以善意款待來客,
因他自認曾是作惡之人。
另一人站了起來,
心懷惡念,
受了恩惠卻不知善報;
他的罪念膨脹,
趁那老練而謹慎的人熟睡,
將他殺害。
天上的上帝,
他向祂祈求救助,
當他身受致命傷而驚醒;
至於那人,
則背負起罪孽,
因他背叛了無辜的受害者。
神聖的天使
從天上降臨,
接走了他的靈魂;
在純潔的生命中,
他的靈魂將永遠活著,
與全能的上帝同在。
財富與健康,
無人能夠掌握,
縱然事事順遂;
許多人遭逢的,
正是最料想不到之事,
無人能獨自決定自己的際遇。
烏納爾與賽瓦爾迪
絲毫不曾想到,
自己的福運竟會崩落;
他們落得赤身裸體,
所有一切都遭剝奪,
像狼一般逃進森林。
情欲的威力
使許多人悲傷,
女人往往帶來苦難;
她們成了禍害,
縱然大能的上帝
創造她們時本是純潔。
斯瓦法德與斯卡特赫定
原本和睦相處,
誰也離不開誰,
直到他們一同發狂,
為了同一個女人:
她命定要為他們招來禍患。
為了那白皙的少女,
他們什麼都不再顧念,
無論遊樂或白日的光明;
任何其他事物,
他們都無法記掛,
只想著那皎潔的身軀。
對他們而言,
幽暗的夜晚變得淒苦,
他們片刻也無法安睡;
從那苦惱之中,
仇恨漸漸滋長,
橫亙在相敬的友人之間。
荒唐的行徑,
在大多數地方,
都要遭到嚴酷的報償;
他們登上小島決鬥,
為了那聰慧的女子,
雙雙喪了性命。
傲慢自大的事,
任何人都不該做,
這是我確實親眼所見,
因為那些
追隨傲慢的人,
大多背離了上帝。
拉德妮與維博迪
曾經權勢顯赫,
自認所做的全是善事;
如今他們坐著,
將身上的傷口
輪番轉向火焰。
他們信賴自身,
自以為唯有他們
高踞所有人之上;
然而他們的境況,
在全能的上帝眼中,
卻是另一番模樣。
他們縱情享樂,
用盡各種方式,
將黃金當作玩物;
如今報應已至,
他們必須行走於
冰霜與烈焰之間。
對你的敵人,
永遠不可相信,
縱然他們對你甜言蜜語;
你當許以善意,
拿別人的懲罰
作為自己的警戒,實是好事。
善謀的索爾利
便遭逢了這般下場,
當他將自己交入維格烏爾夫掌中;
他全心信任
——對方卻施展詭計——
那殺害他兄弟的人。
他給予他們庇護,
出於一片善心,
他們則許以黃金作為回報;
一同飲酒之時,
他們聲稱已經和好,
欺詐卻終究顯露。
隨後,
到了第二天,
當他們騎馬進入呂吉亞爾谷,
便用刀劍砍傷
那無辜的人,
奪去了他的性命。
他們拖著他的屍體,
走上一條隱密的小徑,
將他剁碎,拋入井底;
他們想要隱瞞,
但神聖的主
從天上看見了一切。
他的靈魂,
真正的上帝命它
進入祂的歡樂之中;
至於那些罪人,
我想,要過很久很久,
才會被召離苦刑。
II.
你當祈求諸位女神,
那些在主前代言者,
心懷善意,庇佑於你;
一週之後,
你心中所願的一切,
都將如願成就。
盛怒之下的行徑,
那些你已經做過的,
不可再以惡行彌補;
你當以良善的事物,
撫慰被你惹哭的人,
人說這才合乎靈魂之道。
應當呼求上帝,
祈求美好的事物,
祂曾創造世人;
每一個人
若遲遲不去尋求天父,
便會遭逢重重阻礙。
對於自覺欠缺的事物,
應當懇切祈求,
這尤其有益;
什麼也不求的人,
便什麼也得不到;
少有人顧念沉默者的需要。
我遲遲才來到,
雖然早已蒙召,
來到審判者的門前;
我決意前往那裡,
因我曾得到應許:
求取的人便有佳餚。
是罪孽使得
我們悲傷地離去,
離開這可怖的世界;
無人需要恐懼,
除非做了惡事;
能夠毫無罪愆,實是美好。
凡是那些
心念反覆的人,
看來都像豺狼;
他們將有這般下場,
他們必須走上
那些燒得通紅的道路。
出於友愛、
蘊含智慧的勸言,
我一共教你七則;
你當牢牢記住,
永遠不要遺忘,
每一則都值得學習。
III.
如今要說的是,
我曾多麼幸福,
身處這歡愉的世界;
也要說另一件事,
世人的子孫如何
不情願地化作屍體。
欲望與自負
迷惑著世人的子孫,
當他們貪求財物;
亮閃閃的錢幣
化作長久的悲傷;
財富愚弄過許多人。
為許多事歡欣,
世人眼中的我便是如此,
因我對來日所知甚少;
這供人暫居的世界,
主將它造得
充滿各樣的歡樂。
我彎著身子坐著,
長久地低垂著身軀,
那時我極其渴望活下去;
然而一切由那位
大能者作主;
將死之人的道路就在眼前。
赫爾的繩索
猛然襲來,
緊緊纏住我的兩脅;
我想將它們扯斷,
它們卻堅韌無比;
無縛而行,何等輕快。
唯有我自己知道,
憂苦如何從四面八方
向我翻湧而來;
赫爾的少女們
令我寒慄,召我回家,
每夜皆然。
我看見太陽,
那真正的白晝之星,
在轟鳴的諸界之中低垂;
而赫爾的門扉,
我聽見它在另一邊
發出沉重的轟響。
我看見太陽,
布滿血色的符紋;
那時我已大大傾離人世;
它顯得威力強盛,
在許多方面,
都與往昔不同。
我看見太陽,
在我看來,
彷彿看見尊貴的上帝;
我向它俯身致敬,
這是最後一次,
在世人所居的世界之中。
我看見太陽,
它光芒如此耀眼,
使我彷彿全然失去知覺;
而大海的激流
在另一邊咆哮,
混雜著大量鮮血。
我看見太陽,
雙眼顫抖,
滿懷恐懼,垂頭喪氣;
因為我的心
已徹徹底底
碎裂成一條條血肉。
我看見太陽,
鮮少有過如此悲傷的時刻;
那時我已離塵世甚遠;
我的舌頭
已被視同木頭,
身體外面也已冰冷。
我看見太陽,
自那陰鬱的一日之後,
便再也不曾見它,
因為群山的水
在我面前合攏,
而我奉召離去,脫離苦痛。
希望之星飛起,
——那時我誕生了——
從我的胸膛飛離;
它飛得不高,
也不曾在任何地方停落,
好讓自己得以歇息。
比所有夜晚都漫長的,
是那唯一的一夜,
我僵直地躺在稻草上;
那時便能明白
上帝所說的話:
人與塵土無異。
願那大能的上帝
察看並知曉此事,
祂創造了大地與天空;
多少人離去時,
是何等孤苦無依,
縱然仍有親人與他們訣別。
每個人都要領受
自己行為的果報;
行善的人有福了;
遠離財富之處,
為我預備的
是一張覆沙的床。
肉身的飢渴
時常誘惑世人,
許多人對此貪求過甚;
洗浴的水,
在一切事物之中,
是我最厭惡的一樣。
在諾恩的座椅上,
我坐了九日,
隨後被從那裡扶上馬背;
女巨人的太陽
從垂雲者的雲中
射出凶狠的光。
由外而內,
我彷彿走遍了
全部七重勝利之境;
上上下下,
我尋求更高的道路,
尋找於我最易通行的路徑。
如今要說的是,
當我來到苦刑之境,
最先看見了什麼:
燒焦的鳥兒,
原來都是靈魂,
如蚊蚋般成群飛舞。
我看見從西方
飛來瓦恩的群龍,
落在光輝之主的路上;
牠們振動翅膀,
使我覺得四面八方
大地與天空都在迸裂。
我看見太陽之鹿
從南方走來,
有兩人共同牽引著牠;
牠的腳
立在大地上,
鹿角卻伸向天空。
我看見從北方
騎馬而來的晦月之子,
共有七人同行;
他們用盛滿的角杯
飲下純淨的蜜酒,
酒來自鮑格雷金的泉。
風沉默了,
水停住了,
那時我聽見可怕的轟響;
反覆無常的女人們
為自己的男人
磨碎泥土作食糧。
那些陰沉的女人
拖曳著染血的石頭,
神情悲苦;
血淋淋的心
懸在她們胸膛之外,
因巨大的悲痛而衰竭。
我看見許多人
遍體鱗傷地行走,
走在那些灼熱的道路上;
在我看來,
他們的臉全都
染紅了女人的血。
我看見許多人
已經歸於塵土,
卻未能領受聖事;
異教的星辰
停在他們頭頂,
上面塗著凶險的符文。
我看見那些人,
對別人的境遇
深懷嫉妒;
血淋淋的盧恩符文
刻在他們胸前,
留下痛苦的印記。
我在那裡看見
許多愁苦的人,
他們迷失了道路;
凡受這世間的邪惡
愚弄而陷身其中的人,
換來的便是如此下場。
我看見那些人,
曾用種種手段
騙取別人的財物;
他們成群結隊,
走向費吉亞恩堡,
背負著鉛製的重擔。
我看見那些人,
曾奪去許多人的
財產與性命;
強悍的毒龍
穿過那些人的
胸膛奔竄。
我看見那些人,
最不願意
遵守神聖的日子;
他們的雙手
被牢牢釘在
滾燙的石頭上。
我看見那些人,
因為驕矜自大,
自視遠超過應有的分量;
他們的衣裳
以奇異的方式
被烈火團團裹住。
我看見那些人,
曾捏造許多言語
誣衊別人;
冥府的烏鴉
從他們頭上
狠狠扯出眼睛。
你無法知曉
所有的恐怖,
那些死去的人正在承受;
甜美的罪孽
終將換來痛苦的償還;
歡愉之後,苦難總會到來。
我看見那些人,
曾依上帝的律法
施予許多財物;
純淨的火炬
在他們頭頂
明亮地燃燒。
我看見那些人,
曾懷著慷慨的心,
扶助貧苦的人;
天使在他們頭頂
誦讀聖書,
以及神聖的讚美詩篇。
我看見那些人,
曾讓自己的肉身
飽受飢餓;
上帝的天使
向他們一一躬身;
那是至高的喜樂。
我看見那些人,
曾將食物
送入母親口中;
他們的臥榻
安置在天光之上,
布置得十分妥帖。
神聖的少女們
已將那些人的靈魂
洗滌得純淨無罪;
這些人
曾在許多日子裡
使自己承受苦痛。
我看見高高的車駕
行過天際,
它們的道路通向上帝;
駕馭它們的人,
全都是毫無罪過
卻遭到殺害的人。
大能的父啊!
至高的子啊!
天上的聖靈啊!
我懇求祢,
祢既創造了我們,
便使我們全都脫離苦難。
IV.
赫林沃爾與利斯特沃爾
坐在赫爾迪爾的門前,
坐在管風琴的座椅上;
鐵一般的血
從她們的鼻孔流下,
在人間激起仇恨。
奧丁的妻子
在大地之舟上划槳,
一心熱切追求歡愉;
她的船帆
遲遲才會降下,
那些繫牢在堅韌繩索上的帆。
繼承者啊,唯有我這父親
曾為你解讀,
還有蘇爾卡特拉的兒子們,
那支鹿角,
智慧的維格德瓦林
曾將它從墳丘中帶出。
這些是盧恩符文,
刻下它們的是
尼約德的九個女兒:
最年長的博德薇格,
最年幼的克雷普沃爾,
以及她們的七個姊妹。
種種禍害,
他們都曾造下,
斯瓦夫與斯瓦夫洛吉;
他們挑起流血之事,
吸吮傷口,
一向慣於作惡。
V.
這首詩歌,
我已傳授給你,
你應當向活人吟唱:
《太陽之歌》,
人們將會看出,
其中許多事幾無虛妄。
我們在此分別,
還將再度相逢,
在世人歡喜的那一天;
願我的主
賜死者安寧,
賜生者憐憫。