《奧丁的烏鴉之歌》原典
Hrafnagaldr Óðins
本頁提供作品原文與譯文,可用上方按鈕切換。網站會記住你的選擇,並套用到所有原典頁面。
古諾爾斯語原文採用冰島學者 Guðni Jónsson 版本的標準化拼寫。
Alföðr orkar,
álfar skilja,
Vanir vitu,
vísa nornir,
elr íviðja,
aldir bera,
þreyja þursar,
þrá valkyrjur.
Ætlun Æsir
illa gátu,
verpir villtu
vættar rúnum;
Óðhrærir skyldi
Urðr geyma
máttk at verja
mestum þorra.
Hverfr því Hugr,
hinna leitar,
grunar guma
grand, ef dvelr;
þótti er Þráins
þunga draumr;
Dáins dulu
draumr þótti.
Dugir með dvergum
dvína, heimar
niðr at Ginnungs
niði sökkva;
oft Alsviðr
ofan fellir
oft of föllnum
aftr safnar.
Stendr æva
strind né röðull,
lofti með lævi
linnir ei straumi;
mærum dylst
í Mímis brunni
vissa vera;
vitið enn eða hvað?
Dvelr í dölum
dís forvitin,
Yggdrasils frá
aski hnigin;
álfa ættar
Iðunni hétu
Ívalds eldri
yngsta barna.
Eirði illa
ofankomu
hárbaðms undir
haldin meiði;
kunni sízt
at kundar Nörva
vön at værri
vistum heima.
Sjá sigtívar
syrgja Naumu,
Viggjar at véum
vargsbelg seldu;
lét í færast
lyndi breytti,
lék at lævísi,
litum skipti.
Valdi Viðrir
vörð Bifrastar
Gjallar sunnu
gátt at frétta,
heims hvívetna
hvert er vissi.
Bragi ok Loftr
báru kviðu.
Galdr gólu,
göndum riðu
Rögnir og Reginn
at ranni heimis;
hlustar Óðinn
Hliðskjálfu í,
lét braut vera
langa vegu.
Frá enn vitri
veiga selju
banda burða
ok brauta sinna;
hlýrnis, heljar,
heims ef vissi,
ártíð, æfi,
aldrtila.
Né mun mælti
né mál knátti
Gefjun greiða
né glaum hjaldi;
tár af tíndust
törgum hjarnar,
eljun faldin
endrrjóða.
Eins kemr austan
úr Elivágum
þorn af akri
þurs hrímkalda,
hveim drepr dróttir
Dáinn allar
mæran of Miðgarð
með nátt hver.
Dofna þá dáðir,
detta hendr,
svífr of svimi
sverð áss hvíta;
rennir örvit
rýgjar glýgju
sefa sveiflum
sókn gjörvallri.
Jamt þótti Jórunn
jólnum komin,
sollin sútum,
svars er ei gátu;
sóttu því meir
at syn var fyrir,
mun þó miðr
mælgi dugði.
Fór frumkvöðull
fregnar brauta
hirðr at Herjans
horni Gjallar;
Nálar nefa
nam til fylgis,
greppr Grímnis
grund varðveitti.
Vingólf tóku
Viðars þegnar,
Fornjóts sefum
fluttir báðir;
iðar ganga,
æsi kveðja,
Yggjar þegar
við ölteiti.
Heilan Hangatý
heppnastan ása,
virt öndvegis
valda báðu;
sæla at sumbli
sitja día,
æ með Yggjungi
yndi halda.
Bekkjarsett
at Bölverks ráði
sjöt Sæhrímni
saddist rakna;
Skögul at skutlum
skaptker Hnikars
mat af miði
Mímis hornum.
Margs of frágu
máltíð yfir
Heimdall há goð,
hörgar Loka,
spár eða spakmál
sprund ef kenndi,
undorn of fram,
unz nam húma.
Illa létu
orðið hafa
erindisleysu
oflítilfræga;
vant að væla
verða myndi,
svá af svanna
svars of gæti.
Ansar Ómi,
allir hlýddu:
"Nótt skal nema
nýræða til;
hugsi til myrgins
hverr sem orkar
ráð til leggja
rausnar ásum!"
Rann með röstum
Rindar móðr
föðrlarðr
Fenris valla;
gengu frá gildi
goðin, kvöddu
Hropt ok Frigg
sem Hrímfaxa fór.
Dýrum settan
Dellings mögr
jó fram keyrði
jarknasteinum;
mars of manheim
mön af glóar,
dró leik Dvalins
drösull í reið.
Jörmungrundar
í jódyr nyrðra
und rót yztu
aðalþollar,
gengu til rekkju
gýgjur ok þursar,
náir, dvergar,
ok dökkálfar.
Risu raknar,
rann álfröðull,
norðr at Niflheim
njóla sótti;
upp nam árgjöll
Úlfrúnar niðr,
hornþytvaldr
Himinbjarga.
英文譯文由 AI 根據古諾爾斯語原文翻譯。
Allfather acts,
elves understand,
Vanir know,
Norns show the way,
the giantess gives birth,
mortals endure,
giants yearn,
Valkyries long.
The Aesir poorly
discerned the purpose;
contrary, they confused
the being's runes;
Odhrœrir was to
keep watch over Urd,
but could not protect her
from the greater multitude.
Therefore the mind turns away,
seeking the others;
it suspects men's
ruin if it delays;
Thrain's dream
seemed oppressive;
Dain's dream
seemed obscure.
Powers among the dwarves
dwindle; the worlds
sink down into
Ginnung's darkness;
often Alsvid
strikes down from above,
often gathers again
those who have fallen.
Neither earth nor sun
stands firm forever;
through the treacherous air
the current never ceases;
from the glorious ones is hidden,
in Mimir's well,
certainty of being;
do you understand yet, or what?
In the valleys dwells
an inquisitive goddess,
from Yggdrasil's
ash descended;
of elven descent,
they called her Idunn,
of Ivaldi the Elder's
children the youngest.
She ill endured
her descent,
beneath the lofty tree
held by its trunk;
she found no pleasure
with Norvi's child,
accustomed to happier
dwellings at home.
The victory-gods see
Nauma grieving;
at Vigg's sanctuaries
they gave her a wolfskin;
she let them clothe her,
changed her disposition,
practised deceit,
changed her appearance.
Vidrir chose
the guardian of Bifrost
to question the bearer
of Gjoll's sun,
about every world,
whatever she knew.
Bragi and Lopt
were filled with dread.
They chanted spells,
rode on magic staffs,
Rognir and Regin,
to the world's dwelling;
Odin listens
in Hlidskjalf,
letting them travel
far along their way.
The wise one questioned
the server of drinks
about the gods' birth
and the paths they followed;
whether she knew heaven's,
Hel's and the world's
appointed season, lifetime,
and ending.
She spoke no thought,
nor could Gefjon
put words together,
nor speak with gladness;
tears trickled
from the shields of her skull,
her strength lay hidden,
and reddened her anew.
Just so comes from the east,
out of Elivagar,
a thorn from the field
of the frost-cold giant,
with which Dain strikes the hosts,
every one of them,
through glorious Midgard,
each night.
Then deeds grow sluggish,
hands fall idle,
a swoon drifts over
the white god's sword;
insensibility flows into
the giantess's wind,
stilling with its surges
the whole gathering.
Just so Jorunn seemed
to the gods to have become,
swollen with sorrow,
when they got no answer;
they pressed all the harder
as refusal faced them,
yet far less
did much talking help.
The leader of the questioning
went on his way,
the keeper of Herjan's
Gjallarhorn;
he took Nal's kinsman
along as his companion;
Grimnir's poet
watched over the woman.
Vidar's followers
reached Vingolf,
by Fornjot's kinsmen
both conveyed;
they go inside,
greet the Aesir
at once at Ygg's
merry drinking feast.
They wished Hangatyr health,
the luckiest of the Aesir,
and rule over the ale
of the high seat;
may the gods sit happy
at the drinking feast,
forever with Yggjung
keeping their joy.
Seated on benches
at Bolverk's command,
the host of gods
ate their fill of Saehrimnir;
Skogul at the tables
ladled from Hnikar's handled cup
portions of mead
into Mimir's horns.
Many things they asked
over the meal,
the high gods of Heimdall,
the holy ones of Loki:
whether prophecies or wise words
the woman had imparted,
on past midafternoon,
until dusk began to fall.
They said it had
turned out badly,
the fruitless errand,
all too inglorious;
it would be hard
to contrive matters
so that from the woman
an answer could be gained.
Omi replies,
and all listened:
“Night shall be used
for fresh counsel;
let each ponder until morning
who can devise
plans to bring
the Aesir glory!”
Across Rind's leagues ran,
weary,
the rich fodder
of Fenrir of the plains;
the gods left the feast
and bade farewell to
Hropt and Frigg
as Hrimfaxi went.
Delling's son drove
his horse forward,
adorned with precious
gemstones;
over the world of men
the horse's mane glows;
the steed drew Dvalin's plaything
in a chariot.
At the mighty earth's
northern edge,
beneath the outermost root
of the foremost tree,
they went to bed,
giantesses and giants,
corpses, dwarves,
and dark elves.
The gods rose,
Alfrodull rose,
north toward Niflheim
Night made her way;
up raised the dawn-blast
Ulfrun's son,
the lord of the sounding horn
at Himinbjorg.
繁體中文譯文由 AI 根據古諾爾斯語原文翻譯,並參考英文譯文。
眾神之父施力,
精靈辨明,
華納神族知曉,
諾恩指示,
林中女巨人生育,
世人承受,
巨人等待,
女武神渴望。
阿薩神族察知
不祥的圖謀,
詭詐的精靈
擾亂了盧恩符文;
奧德雷里爾本應
守護烏爾德,
卻無力抵擋
那最龐大的眾群。
心神因此轉去,
尋覓其他同伴,
預感眾人將遭
災殃,若再耽延;
斯賴因覺得
那夢沉重;
達因覺得
那夢晦暗。
矮人之間的力量
漸漸衰退,諸世界
向下沉入
金農的幽暗深淵;
阿爾斯維德屢屢
從上方擊落,
又將倒下的
屢屢收聚。
大地與太陽
都無法永存,
空中夾帶災禍的
流動永不停息;
顯赫者亦無從知曉
藏在密米爾井中的
生靈命運的真知;
你們還想知道什麼?
山谷中住著
通曉未來的女神,
她從尤克特拉希爾
那株梣樹上墜下;
她出自精靈一族,
人稱伊登,
是伊瓦爾迪年長兒女中
年紀最幼的一個。
她難以忍受
這番墜落,
被拘留在
高聳樹幹之下;
她最不慣居於
諾爾維子嗣的住所,
早已慣於家中
更安適的生活。
勝利諸神看見
娜烏瑪悲傷,
便在駿馬的聖所
給她一張狼皮;
她讓自己披上,
性情隨之改變,
施展狡術,
變換形貌。
威德里爾選了
比弗霜橋的守衛,
去詢問那位承托
吉奧爾之日的女子,
問她對每個世界
究竟知曉些什麼。
布拉基與洛夫特
心懷憂懼。
他們吟唱咒歌,
騎上魔杖,
羅格尼爾與諸神
前往世界的殿堂;
奧丁在
希利德斯凱爾夫傾聽,
任他們踏上
漫漫長途。
智者又詢問
斟酒的女子,
眾神的出身
與同伴的行程;
對天穹、赫爾、
世界,她可知曉
其時節、壽數,
以及終結之日。
她不曾吐露心意,
也無法將話語
向格芙昂說明,
更未發出歡聲;
淚珠紛紛流出
頭顱的圓盾,
她的氣力隱沒,
淚又將面容染紅。
正如從東方
埃利伐加爾那裡,
從冰冷巨人的田中
來了一根荊棘,
達因每夜用它
刺中所有人群,
遍及輝煌的
米德加爾特。
於是力量衰退,
雙手垂落,
暈眩籠罩了
白色神祇之劍;
昏沉湧入
女巨人的狂風,
心緒搖盪,
遍及整個人群。
諸神覺得約倫
也陷入這般境地,
滿懷腫脹的悲愁,
他們得不到回答;
因為遭到拒絕,
便愈加懇求,
然而言語的力量
仍不如所望。
探問旅途的
領頭者離去了,
他是赫爾揚的
加拉爾號角的守衛;
他帶上納爾的兒子
與自己同行,
格里姆尼爾的詩人
留下守著那片土地。
維達的臣僕
抵達溫戈爾夫,
兩人皆由
福爾尼約特的族裔載來;
他們走入殿內,
向阿薩神族致意,
當時伊格爾的眾神
正在歡飲啤酒。
他們祝願漢加提爾安康,
他是阿薩神族中最有福者,
願他高踞尊位,
盡享啤酒;
願諸神幸福地
安坐宴席,
永遠與伊格永格
同享歡樂。
眾神依照
博爾維爾克的吩咐入座,
滿堂賓客以
瑟赫里姆尼爾飽腹;
斯科古爾在席間,
從赫尼卡爾的大酒器中
舀出蜜酒,
斟入密米爾的角杯。
用膳之間,
崇高的諸神向海姆達爾、
女神們向洛基,
詢問了許多事情,
問那女子可曾說出
預言或智慧之語,
從午後不斷問起,
直到暮色降臨。
他們說事情
進行得不順,
此行毫無成果,
未能帶來多少榮耀;
要設法誘得
那名女子
給出回答,
恐怕十分艱難。
奧米回答,
眾人皆傾聽:
「夜晚應能帶來
新的計策;
直到明晨,且讓
每個有能力的人思索,
為尊貴的阿薩神族
獻上良策!」
沿著漫長的路途奔去,
穿過琳德的原野,
那疲憊的肥美食糧,
供芬里爾享用;
諸神離開宴席,
向赫羅普特與弗麗嘉
道別,正當
赫里姆法克西前行之際。
戴林的兒子
驅策駿馬向前,
馬身上鑲嵌著
珍貴的寶石;
馬鬃灑下光輝,
照耀人間,
駿馬牽引車輦,
載著德瓦林的玩物。
廣袤大地的
北方邊門之內,
在尊貴巨樹
最外側的根下,
女巨人與巨人,
都上了臥榻,
還有亡者、矮人,
以及黑暗精靈。
諸神起身,
精靈之日奔行,
黑夜向北方
尼福爾海姆退去;
烏爾芙倫的子嗣
舉起晨鳴的號角,
他是希敏比約格
掌管號角響聲的人。