《洪丁的殺手赫爾吉之歌 2》原典
Helgakviða Hundingsbana II
本頁提供作品原文與譯文,可用上方按鈕切換。網站會記住你的選擇,並套用到所有原典頁面。
古諾爾斯語原文採用冰島學者 Guðni Jónsson 版本的標準化拼寫。
"Segðu Hemingi
at Helgi man,
hvern i brynju
bragnar felldu;
ér ulf gráan
inni höfðuð,
þar er Hamal hugði
Hundingr konungr."
Hamall hét son Hagals. Hundingr konungr sendi menn til Hagals at leita Helga, en Helgi mátti eigi forðast annan veg en tók klæði ambáttar ok gekk at mala. Þeir leituðu ok fundu eigi Helga. Þá kvað Blindr inn bölvísi:
"Hvöss eru augu
í Hagals þýju;
er-a þat karls ætt,
er á kvernum stendr;
steinar rifna
stökk lúðr fyrir.
Nú hefir hörð dæmi
hildingr þegit,
er vísi skal
valbygg mala;
heldr er sæmri
hendi þeiri
meðalkafli
en möndultré."
Hagall svaraði ok kvað:
"Þat er lítil vá,
þótt lúðr þrumi
er mær konungs
möndul hrærir;
hon skævaði
skýjum efri
ok vega þorði
sem víkingar,
áðr hana Helgi
höftu gerði;
systir er hon þeira
Sigars ok Högna;
því hefir ötul augu
Ylfinga man."
Undan komst Helgi ok fór á herskip. Hann felldi Hunding konung ok var síðan kallaðr Helgi Hundingsbani. Hann lá með her sinn í Brunavágum ok hafði þar strandhögg ok átu þar hrátt. Högni hét konungr. Hans dóttir var Sigrún. Hon var valkyrja ok reið loft ok lög. Hon var Sváfa endrborin. Sigrún reið at skipum Helga ok kvað:
"Hverir láta fljóta
fley við bakka?
Hvar, hermegir,
heima eiguð?
Hvers bíðið ér
í Brunavágum?
Hvert lystir yðr
leið at kanna?"
Helgi kvað:
"Hagall lætr fljóta
fley við bakka,
eigum heima
í Hléseyju,
bíðum byrjar
í Brunavágum,
austr lystir oss
leið at kanna."
Sigrún kvað:
"Hvar hefir þú, hilmir,
hildi vakða
eða gögl alin
Gunnar systra?
Hví er brynja þín
blóði stokkin?
Hví skal und hjalmum
hrátt kjöt eta?"
Helgi kvað:
"Þat vann næst nýs
niðr Ylfinga
fyr vestan ver,
ef þik vita lystir,
er ek björnu tók
í Bragalundi
ok ætt ara
oddum saddak.
Nú er sagt, mær,
hvaðan sakar gerðusk,
því var á legi mér
lítt steikt etit."
Sigrún kvað:
"Víg lýsir þú,
varð fyr Helga
Hundingr konungr
hníga at velli;
bar sókn saman,
er sefa hefnduð
ok busti blóð
á brimis eggjar."
Helgi kvað:
"Hvat vissir þú,
at þeir séim,
snót svinnhuguð,
er sefa hefndum?
Margir ro hvassir
hildings synir
ok ámunir
ossum niðjum."
Sigrún kvað:
"Vark-a ek fjarri,
folks oddviti,
gær á morgun
grams aldrlokum,
þó tel ek slægjan
Sigmundar bur,
er í valrúnum
vígspjöll segir.
Leit ek þik um sinn
fyrr á langskipum,
þá er þú byggðir
blóðga stafna
ok úrsvalar
unnir léku;
nú vill dyljask
döglingr fyr mér,
en Högna mær
Helga kennir."
Granmarr hét ríkr konungr, er bjó at Svarinshaugi. Hann átti marga sonu: Höðbroddr, annarr Guðmundr, þriði Starkaðr. Höðbroddr var í konungastefnu. Hann fastnaði sér Sigrúnu Högnadóttur. En er hon spyrr þat, þá reið hon með valkyrjur um loft ok um lög at leita Helga. Helgi var þá at Logafjöllum ok hafði barizt við Hundings sonu. Þar felldi hann þá Álf ok Eyjólf, Hjörvarð ok Hervarð, ok var hann allvígmóðr ok sat undir Arasteini. Þar hitti Sigrún hann ok rann á háls honum ok kyssti hann ok sagði honum erindi sitt, svá sem segir í Völsungakviðu inni fornu:
Sótti Sigrún
sikling glaðan,
heim nam hon Helga
hönd at sækja,
kyssti ok kvaddi
konung und hjalmi;
þá varð hilmi
hugr á vífi.
Fyrr lézk hon unna
af öllum hug
syni Sigmundar
en hon sét hafði.
Sigrún kvað:
"Var ek Höðbroddi
í her föstnuð,
en jöfur annan
eiga vildak;
þó sjámk, fylkir,
frænda reiði,
hefi ek míns föður
munráð brotit."
Nam-a Högna mær
of hug mæla,
hafa kvaðsk hon Helga
hylli skyldu.
Helgi kvað:
"Hirð eigi þú
Högna reiði
né illan hug
ættar þinnar.
Þú skalt, mær ung,
at mér lifa;
ætt áttu, in góða,
er ek eigi sjámk."
Helgi samnaði þá miklum skipaher ok fór til Frekasteins, ok fengu í hafi ofviðri mannhætt. Þá kómu leiftr yfir þá, ok stóðu geislar í skipin. Þeir sá í loftinu, at valkyrjur níu riðu, ok kenndu þeir Sigrúnu. Þá lægði storminn, ok kómu þeir heilir til lands. Granmarssynir sátu á bjargi nokkuru, er skipin sigldu at landi. Guðmundr hljóp á hest ok reið á njósn á bergit við höfnina. Þá hlóðu Völsungar seglum. Þá kvað Guðmundr:
"Hver er skjöldungr,
sá er skipum stýrir,
lætr gunnfana
gullinn fyr stafni?
Þykkja mér fríð
í fararbroddi;
verpr vígroða
um víkinga.
Sinfjötli kvað:
"Hér má Höðbroddr
Helga kenna
flótta trauðan
í flota miðjum,
hann hefir eðli
ættar þinnar
arf Fjörsunga,
und sik þrungit."
Guðmundr kvað:
"Því fyrr skulu
at Frekasteini
sáttir saman
um sakar dæma;
mál er, Höðbroddr,
hefnd at vinna
ef vér lægra hlut
lengi bárum."
Sinfjötli kvað:
"Fyrr mundu, Guðmundr,
geitr of halda
ok bergskorar
brattar klífa,
hafa þér í hendi
heslikylfu,
þat er þér blíðara
en brimis dómar.
Helgi kvað:
"Þér er, Sinfjötli,
sæmra miklu
gunni at heyja
ok glaða örnu
en ónýtum
orðum at bregða,
þótt hildingar
heiftir deili.
Þykkja-t mér góðir
Granmars synir,
þó dugir siklingum
satt at mæla;
þeir merkt hafa
á Móinsheimum,
at hug hafa
hjörum at bregða;
eru hildingar
hölzti snjallir.
Guðmundr reið heim með hersögu. Þá sömnuðu Granmarssynir her. Kómu þar margir konungar. Þar var Högni, faðir Sigrúnar, ok synir hans, Bragi ok Dagr. Þar var orrusta mikil, ok fellu allir Granmarssynir ok allir þeira höfðingjar nema Dagr Högnason fekk grið ok vann eiða Völsungum. Sigrún gekk í valinn ok hitti Höðbrodd at kominn dauða. Hon kvað:
"Mun-a þér, Sigrún
frá Sefafjöllum
Höðbroddr konungr,
hníga at armi;
liðin er ævi
- oft náir hrævi
gránstóð gríðar, -
Granmars sona."
Þá hitti hon Helga ok varð allfegin. Hann kvað:
"Er-at þér at öllu,
alvitr, gefit,
- þó kveð ek nökkvi
nornir valda -:
fellu í morgun
at Frekasteini
Bragi ok Högni,
varð ek bani þeira.
En at Styrkleifum
Starkaðr konungr,
en at Hlébjörgum
Hrollaugs synir;
þann sá ek gylfa
grimmúðgastan,
er barðisk bolr,
var á brott höfuð.
Liggja at jörðu
allra flestir
niðjar þínir,
at náum orðnir;
vannt-at-tu vígi,
var þér þat skapat,
at þú at rógi
ríkmenni vart."
Þá grét Sigrún. Hann kvað:
"Huggastu, Sigrún!
Hildr hefr þú oss verið;
vinna-t skjöldungar sköpum."
Sigrún kvað:
"Lifna mynda ek nú kjósa,
er liðnir eru,
ok knætta ek þér þó í faðmi felask."
Helgi fekk Sigrúnar, ok áttu þau sonu. Var Helgi eigi gamall. Dagr Högnason blótaði Óðin til föðurhefnda. Óðinn léði Dag geirs síns. Dagr fann Helga, mág sinn, þar sem heitir at Fjöturlundi. Hann lagði í gögnum Helga með geirnum. Þar fell Helgi, en Dagr reið til Sefafjalla ok sagði Sigrúnu tíðindi.
"Trauðr em ek, systir,
trega þér at segja,
því at ek hefi nauðigr
nifti grætta;
fell í morgun
und Fjöturlundi
buðlungr, sá er var
beztr í heimi
ok hildingum
á halsi stóð."
Sigrún kvað
"Þik skyli allir
eiðar bíta,
þeir er Helga
hafðir unna
at inu ljósa
Leiftrar vatni
ok at úrsvölum
Unnarsteini.
Skríði-at þat skip,
er und þér skríði,
þótt óskabyrr
eftir leggisk;
renni-a sá marr,
er und þér renni,
þóttú fjándr þína
forðask eigir.
Bíti-a þér þat sverð,
er þú bregðir,
nema sjalfum þér
syngvi of höfði.
Þá væri þér hefnt
Helga dauða,
ef þú værir vargr
á viðum úti
auðs andvani
ok alls gamans,
hefðir eigi mat,
nema á hræjum spryngir."
Dagur kvað:
"Ær ertu, systir,
ok örvita,
er þú bræðr þínum
biðr forskapa;
einn veldr Óðinn
öllu bölvi,
því at með sifjungum
sakrúnar bar.
Þér býðr bróðir
bauga rauða,
öll Vandilsvé
ok Vígdali;
hafðu halfan heim
harms at gjöldum,
brúðr baugvarið,
ok burir þínir."
Sigrún kvað:
"Sitk-a ek svá sæl
at Sefafjöllum
ár né of nætr,
at ek una lífi,
nema at liði lofðungs
ljóma bregði,
renni und vísa
Vígblær þinig,
gullbitli vanr,
knega ek grami fagna.
Svá hafði Helgi
hrædda görva
fjándr sína alla
ok frændr þeira
sem fyr ulfi
óðar rynni
geitr af fjalli
geiskafullar.
Svá bar Helgi
af hildingum
sem ítrskapaðr
askr af þyrni
eða sá dýrkalfr
döggu slunginn
er efri ferr
öllum dýrum
ok horn glóa
við himin sjalfan."
Haugr var gjörr eftir Helga. En er hann kom til Valhallar, þá bauð Óðinn honum öllu at ráða með sér. Helgi kvað:
"Þú skalt, Hundingr,
hverjum manni
fótlaug geta
ok funa kynda,
hunda binda,
hesta gæta,
gefa svínum soð,
áðr sofa gangir."
Ambótt Sigrúnar gekk um aftan hjá haugi Helga ok sá, at Helgi reið til haugsins með marga menn. Ambótt kvað:
"Hvárt eru þat svik ein,
er ek sjá þykkjumk,
eða ragnarök,
- ríða menn dauðir,
er jóa yðra
oddum keyrið -
eða er hildingum
heimför gefin?"
Helgi kvað:
"Er-a þat svik ein,
er þú sjá þykkisk,
né aldar rof,
þóttú oss lítir,
þótt vér jóa óra
oddum keyrim,
né er hildingum
heimför gefin."
Heim gekk ambátt ok sagði Sigrúnu:
"Út gakk þú, Sigrún
frá Sefafjöllum,
ef þik folks jaðar
finna lystir;
upp er haugr lokinn,
kominn er Helgi,
dolgspor dreyra,
döglingr bað þik,
at þú sárdropa
svefja skyldir."
Sigrún gekk í hauginn til Helga ok kvað:
"Nú em ek svá fegin
fundi okkrum
sem átfrekir
Óðins haukar,
er val vitu,
varmar bráðir,
eða dögglitir
dagsbrún sjá.
Fyrr vil ek kyssa
konung ólifðan
en þú blóðugri
brynju kastir;
hár er þitt, Helgi,
hélu þrungit,
allr er vísi
valdögg sleginn,
hendr úrsvalar
Högna mági;
hvé skal ek þér, buðlungr,
þess bót of vinna?"
Helgi kvað:
"Ein veldr þú, Sigrún
frá Sefafjöllum,
er Helgi er
harmdögg sleginn;
grætr þú, gullvarið,
grimmum tárum,
sólbjört, suðræn,
áðr þú sofa gangir;
hvert fellr blóðugt
á brjóst grami,
úrsvalt, innfjalgt,
ekka þrungit.
Vel skulum drekka
dýrar veigar,
þótt misst hafim
munar ok landa;
skal engi maðr
angrljóð kveða,
þótt mér á brjósti
benjar líti;
nú eru brúðir
byrgðar í haugi,
lofða dísir,
hjá oss liðnum."
Sigrún bjó sæing í hauginum.
"Hér hefi ek þér, Helgi,
hvílu görva
angrlausa mjök,
Ylfinga niðr,
vil ek þér í faðmi,
fylkir, sofna
sem ek lofðungi
lifnum myndak."
Helgi kvað:
"Nú kveð ek enskis
örvænt vera
síð né snimma
at Sefafjöllum,
er þú á armi
ólifðum sefr,
hvít, í haugi,
Högna dóttir,
ok ertu kvik,
in konungborna.
Mál er mér at ríða
roðnar brautir,
láta fölvan jó
flugstíg troða;
skal ek fyr vestan
vindhjalms brúar,
áðr Salgófnir
sigrþjóð veki."
Þeir Helgi riðu leið sína, en þær fóru heim til bæjar. Annan aftan lét Sigrún ambótt halda vörð á hauginum. En at dagsetri, er Sigrún kom til haugsins, hon kvað:
"Kominn væri nú,
ef koma hygði,
Sigmundar burr
frá sölum Óðins;
kveð ek grams þinig
grænask vánir,
er á asklimum
ernir sitja
ok drífr drótt öll
draumþinga til."
Ambótt kvað:
"Verðu eigi svá ær,
at ein farir,
dís skjöldunga,
draughúsa til;
verða öflgari
allir á nóttum
dauðir dolgar, mær,
en um daga ljósa."
Sigrún varð skammlíf af harmi ok trega. Þat var trúa í forneskju, at menn væri endrbornir, en þat er nú kölluð kerlingavilla. Helgi ok Sigrún, er kallat, at væri endrborin. Hét hann þá Helgi Haddingjaskati, en hon Kára Hálfdanardóttir, svá sem kveðit er í Káruljóðum, ok var hon valkyrja.
英譯採用 Henry Adams Bellows 的1923年譯本,已屬公有領域;詩節編號可能與原文不同。
King Sigmund, the son of Volsung, had as wife Borghild, from Bralund. They named their son Helgi, after Helgi Hjorvarthsson; Hagal was Helgi's foster-father. Hunding was the name of a powerful king, and Hundland is named from him. He was a mighty warrior, and had many sons with him on his campaigns. There was enmity and strife between these two, King Hunding and King Sigmund, and each slew the other's kinsmen. King Sigmund and his family were called Volsungs and Ylfings.
Helgi went as a spy to the home of King Hunding in disguise. Hæming, a son of King Hunding's, was at home. When Helgi went forth, then he met a young herdsman, and said:
"Say to Hæming that Helgi knows
Whom the heroes in armor hid;
A gray wolf had they within their hall,
Whom King Hunding Hamal thought."
Hamal was the name of Hagal's son. King Hunding sent men to Hagal to seek Helgi, and Helgi could not save himself in any other way, so he put on the clothes of a bond-woman and set to work at the mill. They sought Helgi but found him not.
Then Blind spake out, the evil-minded:
"Of Hagal's bond-woman bright are the eyes;
Yon comes not of churls who stands at the quern;
The millstones break, the boards are shattered.
"The hero has a doom full hard,
That barley now he needs must grind;
Better befits his hand to feel
The hilt of the sword than the millstone's handle."
Hagal answered and said:
"Small is the wonder if boards are splintered;
By a monarch's daughter the mill is turned; Once through clouds she was wont to ride,
And battles fought like fighting men,
(Till Helgi a captive held her fast;
Sister she is of Sigar and Hogni,
Thus bright are the eyes of the Ylfings' maid.)"
Helgi escaped and went to a fighting ship. He slew King Hunding, and thenceforth was called Helgi Hundingsbane.
(II)
He lay with his host in Brunavagar, and they had there a strand-slaughtering, and ate the flesh raw. Hogni was the name of a king. His daughter was Sigrun; she was a Valkyrie and rode air and water; she was Svava reborn. Sigrun rode to Helgi's ship and said:
"Who rules the ship by the shore so steep?
Where is the home ye warriors have?
Why do ye bide in Brunavagar,
Or what the way that ye wish to try?"
Helgi spake: 6.
"Hamal's the ship by the shore so steep,
Our home in Hlesey do we have;
For fair wind bide we in Brunavagar,
Eastward the way that we wish to try."
Sigrun spake: 7.
"Where hast thou, warrior, battle wakened,
Or gorged the birds of the sisters of Guth?
Why is thy byrnie spattered with blood,
Why helmed dost feast on food uncooked?"
Helgi spake: 8.
"Latest of all, the Ylfings' son
On the western sea, if know thou wilt,
Captured bears in Bragalund,
And fed the eagles with edge of sword.
Now is it shown why our shirts are bloody,
And little our food with fire is cooked."
Sigrun spake: 9.
"Of battle thou tellest, and there was bent
Hunding the king before Helgi down;
There was carnage when thou didst avenge thy kin,
And blood flowed fast on the blade of the sword."
Helgi spake: 10.
"How didst thou know that now our kin,
Maiden wise, we have well avenged?
Many there are of the sons of the mighty
Who share alike our lofty race."
Sigrun spake: 11.
"Not far was I from the lord of the folk,
Yester morn, when the monarch was slain;
Though crafty the son of Sigmund, methinks,
When he speaks of the fight in slaughter-runes.
"On the long-ship once I saw thee well,
When in the blood-stained bow thou wast, (And round thee icy waves were raging;)
Now would the hero hide from me,
But to Hogni's daughter is Helgi known."
(III)
Granmar was the name of a mighty king, who dwelt at Svarin's hill. He had many sons; one was named Hothbrodd, another Gothmund, a third Starkath. Hothbrodd was in a kings' meeting, and he won the promise of having Sigrun, Hogni's daughter, for his wife. But when she heard this, she rode with the Valkyries over air and sea to seek Helgi. Helgi was then at Logafjoll, and had fought with Hunding's sons; there he killed Alf and Eyolf, Hjorvarth and Hervarth. He was all weary with battle, and sat under the eagle-stone. There Sigrun found him, and ran to throw her arms about his neck, and kissed him, and told him her tidings, as is set forth in the old Volsung lay:
Sigrun the joyful chieftain sought,
Forthwith Helgi's hand she took; She greeted the hero helmed and kissed him,
The warrior's heart to the woman turned.
From her heart the daughter of Hogni spake,
Dear was Helgi, she said, to her;
"Long with all my heart I loved
Sigmund's son ere ever I saw him.
"At the meeting to Hothbrodd mated I was,
But another hero I fain would have;
Though, king, the wrath of my kin I fear,
Since I broke my father's fairest wish."
Helgi spake: 16.
"Fear not ever Hogni's anger,
Nor yet thy kinsmen's cruel wrath;
Maiden, thou with me shalt live,
Thy kindred, fair one, I shall not fear."
(IV)
Helgi then assembled a great sea-host and went to Frekastein. On the sea he met a perilous storm; lightning flashed overhead and the bolts struck the ship. They saw in the air that nine Valkyries were riding, and recognized Sigrun among them. Then the storm abated, and they came safe and sound to land. Granmar's sons sat on a certain mountain as the ships sailed toward the land. Gothmund leaped on a horse and rode for news to a promontory near the harbor; the Volsungs were even then lowering their sails. Then Gothmund said, as is written before in the Helgi lay:
"Who is the king who captains the fleet,
And to the land the warriors leads?"
Sinfjotli, Sigmund's son, answered him, and that too is written.
Gothmund rode home with his tidings of the host; then Granmar's sons summoned an army. Many kings came there; there were Hogni, Sigrun's father, and his sons Bragi and Dag. There was a great battle, and all Granmar's sons were slain and all their allies; only Dag, Hogni's son, was spared, and he swore loyalty to the Volsungs. Sigrun went among the dead and found Hothbrodd at the coming of death. She said:
"Never shall Sigrun from Sevafjoll,
Hothbrodd king, be held in thine arms;
Granmar's sons full cold have grown,
And the giant-steeds gray on corpses gorge."
Then she sought out Helgi, and was full of joy. He said:
"Maid, not fair is all thy fortune,
The Norns I blame that this should be;
This morn there fell at Frekastein
Bragi and Hogni beneath my hand.
"At Hlebjorg fell the sons of Hrollaug,
Starkath the king at Styrkleifar; Fighters more noble saw I never,
The body fought when the head had fallen.
"On the ground full low the slain are lying,
Most are there of the men of thy race;
Nought hast thou won, for thy fate it was
Brave men to bring to the battle-field."
Then Sigrun wept. Helgi said:
"Grieve not, Sigrun, the battle is gained,
The fighter can shun not his fate."
Sigrun spake:
"To life would I call them who slaughtered lie,
If safe on thy breast I might be."
(V)
This Gothmund the son of Granmar spoke:
"What hero great is guiding the ships?
A golden flag on the stem he flies;
I find not peace in the van of your faring,
And round the fighters is battle-light red."
Sinfjotli spake: 23.
"Here may Hothbrodd Helgi find,
The hater of flight, in the midst of the fleet;
The home of all thy race he has,
And over the realm of the fishes he rules."
Gothmund spake: 24.
"First shall swords at Frekastein
Prove our worth in place of words;
Time is it, Hothbrodd, vengeance to have,
If in battle worsted once we were."
Sinfjotli spake: 25.
"Better, Gothmund, to tend the goats,
And climb the rocks of the mountain cliffs;
A hazel switch to hold in thy hand
More seemly were than the hilt of a sword."
Helgi spake: 26.
"Better, Sinfjotli, thee 'twould beseem
Battles to give, and eagles to gladden,
Than vain and empty speech to utter,
Though warriors oft with words do strive.
"Good I find not the sons of Granmar,
But for heroes 'tis seemly the truth to speak;
At Moinsheimar proved the men
That hearts for the wielding of swords they had,
(And ever brave the warriors are.)"
(VI)
Helgi took Sigrun to wife, and they had sons. Helgi did not reach old age. Dag, the son of Hogni, offered sacrifice to Othin to be avenged for his father's death; Othin gave Dag his spear. Dag found Helgi, his brother-in-law, at a place which is called Fjoturlund. He thrust the spear through Helgi's body. Then Helgi fell, and Dag rode to Sevafjoll and told Sigrun the tidings:
"Sad am I, sister, sorrow to tell thee,
Woe to my kin unwilling I worked;
In the morn there fell at Fjoturlund
The noblest prince the world has known,
(And his heel he set on the heroes' necks.)"
Sigrun spake: 29.
"Now may every oath thee bite
That with Helgi sworn thou hast,
By the water bright of Leipt,
And the ice-cold stone of Uth.
"The ship shall sail not in which thou sailest,
Though a favoring wind shall follow after;
The horse shall run not whereon thou ridest,
Though fain thou art thy foe to flee.
..............
..............
"The sword shall bite not which thou bearest,
Till thy head itself it sings about.
"Vengeance were mine for Helgi's murder,
Wert thou a wolf in the woods without,
Possessing nought and knowing no joy,
Having no food save corpses to feed on."
Dag spake: 33.
"Mad art thou, sister, and wild of mind,
Such a curse on thy brother to cast;
Othin is ruler of every ill,
Who sunders kin with runes of spite.
"Thy brother rings so red will give thee,
All Vandilsve and Vigdalir; Take half my land to pay the harm.
Ring-decked maid, and as meed for thy sons."
Sigrun spake: 35.
"I shall sit not happy at Sevafjoll,
Early or late, my life to love,
If the light cannot show, in the leader's band,
Vigblær bearing him back to his home,
(The golden-bitted; I shall greet him never.)
"Such the fear that Helgi's foes
Ever felt, and all their kin,
As makes the goats with terror mad
Run from the wolf among the rocks.
"Helgi rose above heroes all
Like the lofty ash above lowly thorns,
Or the noble stag, with dew besprinkled,
Bearing his head above all beasts,
(And his horns gleam bright to heaven itself.)"
A hill was made in Helgi's memory. And when he came to Valhall, then Othin bade him rule over everything with himself.
(VII)
Helgi said:
"Thou shalt, Hunding, of every hero
Wash the feet, and kindle the fire,
Tie up dogs, and tend the horses,
And feed the swine ere to sleep thou goest."
(VIII)
One of Sigrun's maidens went one evening to Helgi's hill, and saw that Helgi rode to the hill with many men. The maiden said:
"Is this a dream that methinks I see,
Or the doom of the gods, that dead men ride, And hither spurring urge your steeds,
Or is home-coming now to the heroes granted?"
Helgi spake: 40.
"No dream is this that thou thinkest to see,
Nor the end of the world, though us thou beholdest,
And hither spurring we urge our steeds,
Nor is home-coming now to the heroes granted."
The maiden went home and said to Sigrun:
"Go forth, Sigrun, from Sevafjoll,
If fain the lord of the folk wouldst find;
(The hill is open, Helgi is come;)
The sword-tracks bleed; the monarch bade
That thou his wounds shouldst now make well."
Sigrun went in the hill to Helgi, and said:
"Now am I glad of our meeting together,
As Othin's hawks, so eager for prey,
When slaughter and flesh all warm they scent,
Or dew-wet see the red of day.
"First will I kiss the lifeless king,
Ere off the bloody byrnie thou cast;
With frost thy hair is heavy, Helgi,
And damp thou art with the dew of death;
(Ice-cold hands has Hogni's kinsman,
What, prince, can I to bring thee ease?)"
Helgi spake: 44.
"Thou alone, Sigrun of Sevafjoll,
Art cause that Helgi with dew is heavy;
Gold-decked maid, thy tears are grievous,
(Sun-bright south-maid, ere thou sleepest;)
Each falls like blood on the hero's breast,
(Burned-out, cold, and crushed with care.)
"Well shall we drink a noble draught,
Though love and lands are lost to me;
No man a song of sorrow shall sing,
Though bleeding wounds are on my breast; Now in the hill our brides we hold,
The heroes' loves, by their husbands dead."
Sigrun made ready a bed in the hill.
"Here a bed I have made for thee, Helgi,
To rest thee from care, thou kin of the Ylfings;
I will make thee sink to sleep in my arms,
As once I lay with the living king."
Helgi spake: 47.
"Now do I say that in Sevafjoll
Aught may happen, early or late,
Since thou sleepest clasped in a corpse's arms,
So fair in the hill, the daughter of Hogni!
(Living thou comest, a daughter of kings.)
"Now must I ride the reddened ways,
And my bay steed set to tread the sky;
Westward I go to wind-helm's bridges,
Ere Salgofnir wakes the warrior throng."
Then Helgi and his followers rode on their way, and the women went home to the dwelling. Another evening Sigrun bade the maiden keep watch at the hill. And at sunset when Sigrun came to the hill she said:
"Now were he come, if come he might,
Sigmund's son, from Othin's seat;
Hope grows dim of the hero's return
When eagles sit on the ash-tree boughs,
And men are seeking the meeting of dreams."
The Maiden said: 50.
"Mad thou wouldst seem alone to seek,
Daughter of heroes, the house of the dead;
For mightier now at night are all
The ghosts of the dead than when day is bright."
Sigrun was early dead of sorrow and grief. It was believed in olden times that people were born again, but that is now called old wives' folly. Of Helgi and Sigrun it is said that they were born again; he became Helgi Haddingjaskati, and she Kara the daughter of Halfdan, as is told in the Lay of Kara, and she was a Valkyrie.
繁體中文譯文由 AI 根據古諾爾斯語原文翻譯,並參考英文譯文。
「告訴海明,
赫爾吉記得,
披甲的勇士們
曾將誰擊倒;
你們屋裡
藏著一頭灰狼,
洪丁國王卻以為
那是哈馬爾。」
哈馬爾是哈加爾之子的名字。洪丁國王派人到哈加爾家搜尋赫爾吉;赫爾吉無路可逃,只得穿上女奴的衣裳,動手磨穀。他們四處搜尋,卻沒有找到赫爾吉。這時,心懷惡意的布林德吟道:
「哈加爾的女奴
眼神好銳利;
站在磨旁的,
絕非平民出身;
磨石迸裂,
磨座也隨之碎開。
如今這位君王
遭逢了嚴酷的命運,
竟要一國之君
磨起大麥;
那隻手
更適合握住
長劍的柄,
而非磨盤的木把。」
哈加爾回答,吟道:
「磨座隆隆作響,
也沒什麼可怕,
因為轉動磨把的
是國王的女兒;
她曾飛馳
於雲端之上,
也敢如海盜一般
奮勇交戰,
直到赫爾吉
將她俘為女奴;
她是西加爾
與霍格尼的姊妹;
所以英爾芬族的女奴
才有這般銳利的眼神。」
赫爾吉逃脫,登上戰船。他殺了洪丁國王,此後便被稱為「洪丁的殺手赫爾吉」。他率軍停泊在布魯納灣群,在那裡登岸劫掠,生吃肉食。有一位國王名叫霍格尼,他的女兒叫西格倫。她是女武神,馳騁於天空與海洋,是斯薇法的轉世。西格倫騎馬來到赫爾吉的船邊,吟道:
「是誰讓船隻
浮在岸邊?
戰士們啊,
你們的家鄉在哪裡?
你們在布魯納灣群
等候什麼?
你們想往何方,
探尋哪條航路?」
赫爾吉吟道:
「哈加爾讓船隻
浮在岸邊,
我們的家鄉
在赫勒塞島,
我們在布魯納灣群
等候順風,
我們想往東方,
探尋那裡的航路。」
西格倫吟道:
「君王啊,你在何處
挑起戰端,
又在哪裡餵飽了
岡恩姊妹們的飛鳥?
你的鎖子甲為何
濺滿鮮血?
為何戴著頭盔
吃起生肉?」
赫爾吉吟道:
「若你想知道,
英爾芬族的後裔
最近所做的事,
就在西方海外:
我在布拉加林中
獵取了熊,
又以矛尖
餵飽鷹的族類。
姑娘,如今已告訴你,
爭端如何而起;
因此我在海上
吃的肉沒怎麼烤熟。」
西格倫吟道:
「你說的是一場殺戮,
在赫爾吉面前,
洪丁國王
倒地身亡;
你們為親人復仇時,
兩軍交鋒,
鮮血飛濺
於劍刃之上。」
赫爾吉吟道:
「聰慧的姑娘,
你怎麼知道,
為親人復仇的
就是我們?
君王之子中,
勇猛者眾多,
也有許多人
與我族相似。」
西格倫吟道:
「軍隊的統帥啊,
昨天清晨,
那國王命終之時,
我離得並不遠;
但我認為,
西格蒙德之子十分狡黠,
竟用殺戮的隱語
述說戰事。
從前我曾在長船上
見過你一回,
當時你立於
染血的船首,
冰冷的波浪
翻湧四周;
如今這位君王
想在我面前隱瞞身分,
但霍格尼的女兒
認得赫爾吉。」
有一位強大的國王名叫格蘭馬爾,住在斯瓦林丘。他有許多兒子:一個叫赫德布羅德,另一個叫古德蒙德,第三個叫斯塔爾卡德。赫德布羅德參加諸王的聚會,訂下婚約,要娶霍格尼的女兒西格倫。她得知後,便與女武神們一同馳騁於天空與海洋,尋找赫爾吉。赫爾吉當時在洛加山群,剛與洪丁的兒子們交戰,在那裡殺了阿爾夫、埃約爾夫、希約爾瓦德與赫爾瓦德。他征戰後疲憊不堪,坐在阿拉岩下。西格倫在那裡找到他,奔上前摟住他的脖子,吻了他,並向他說明來意,正如《古沃爾松之歌》所述:
西格倫前來尋訪
歡欣的君王,
她前來求取
赫爾吉的手,
親吻並問候
戴著頭盔的國王;
於是君王心中
對她生出愛意。
她說,早在見到
西格蒙德之子以前,
她便已全心全意
愛上了他。
西格倫吟道:
「我在眾軍之中
被許配給赫德布羅德,
但我想嫁的
是另一位君王;
然而,君王啊,
我害怕親族的怒火,
因為我已違背
父親衷心的意願。」
霍格尼的女兒
說的句句出自真心,
她說自己一定要
得到赫爾吉的愛。
赫爾吉吟道:
「你別理會
霍格尼的怒火,
也別理會
你親族的惡意。
年輕的姑娘,
你將與我相守;
好姑娘,你的親族,
我並不畏懼。」
赫爾吉於是召集一支龐大的船隊,前往弗雷卡岩,在海上遭遇危及人命的暴風雨。這時,閃電掠過他們上空,光芒照入船中。他們看見九位女武神騎馬飛馳於空中,認出了西格倫。風暴隨即平息,他們平安抵達陸地。船隻駛向岸邊時,格蘭馬爾的兒子們正坐在一處岩崖上。古德蒙德躍上馬背,騎到港邊的岩崖上偵察。此時沃爾松族人正收起船帆。古德蒙德於是吟道:
「那位駕馭船隊的
君王是誰,
讓金色的戰旗
飄揚於船首?
我看船隊前列
何等壯麗;
血紅的戰光
照耀著海盜們。
辛菲約特利吟道:
「赫德布羅德可在此處
認出赫爾吉,
他身在船隊中央,
絕不輕易逃走;
他已將你親族的
祖傳領土,
菲約爾松族的遺產,
置於自己統治之下。」
古德蒙德吟道:
「那就先到
弗雷卡岩,
一同裁定
彼此的爭端;
赫德布羅德,
復仇的時刻到了,
倘若我們長久以來
一直屈居下風。」
辛菲約特利吟道:
「古德蒙德,你還是
去放山羊吧,
攀爬山間
陡峭的岩溝,
手裡拿著
一根榛木棍;
那比刀劍的裁決
更合你的心意。
赫爾吉吟道:
「辛菲約特利,
你更應該
投入戰鬥,
讓群鷹歡欣,
而非拋出
無用的言語,
縱使君王之間
彼此懷恨。
我不認為
格蘭馬爾的兒子們是好人,
但君王仍應
據實而言;
他們在莫因原野
已經證明,
他們有膽量
拔劍交鋒;
這些君王
確實極為勇猛。
古德蒙德騎馬回家,帶回敵軍來襲的消息。格蘭馬爾的兒子們於是召集軍隊。許多國王前來會合,其中有西格倫的父親霍格尼,以及他的兒子布拉基與達格。那裡爆發了一場大戰,格蘭馬爾的兒子們與他們所有的首領全都陣亡,只有霍格尼之子達格獲得饒命,向沃爾松族人立下誓言。西格倫走入遍地死者之間,找到瀕死的赫德布羅德。她吟道:
「赫德布羅德國王,
來自塞瓦山群的
西格倫,絕不會
倒入你的懷抱;
格蘭馬爾諸子
一生已盡,
——女巨人的灰色馬群
時常攫取屍骸。——」
隨後她找到赫爾吉,欣喜萬分。他吟道:
「並非一切福分
都賜給了妳,聰慧的姑娘,
——但我說,這其中
也有諾恩的安排——:
今晨倒下的,
在弗雷卡斯坦,
是布拉基與霍格尼,
是我取了他們的性命。
在斯蒂爾克雷夫倒下的,
是斯塔爾卡德王,
在赫勒比約格倒下的,
是赫羅勞格的兒子們;
我見那位君王,
凶猛無比,
身軀仍在廝殺,
頭顱卻已斬落。
倒臥在大地上的,
絕大多數
都是妳的親族,
都已成了屍身;
殺戮並非妳所為,
只是命運註定,
妳會成為豪傑們
爭戰的禍因。」
西格倫於是哭了。他說:
「寬心吧,西格倫!
妳曾是我們的希爾德;
君王也無力抗拒命運。」
西格倫說:
「如今我願選擇讓
逝去的人復生,
而我仍能藏身在你的懷裡。」
赫爾吉娶了西格倫,他們生了幾個兒子。赫爾吉並未活到老年。霍格尼之子達格向奧丁獻祭,求報殺父之仇。奧丁將自己的長矛借給達格。達格在一處名叫菲約特爾林的地方,遇見了他的姊夫赫爾吉。他用長矛刺穿赫爾吉。赫爾吉就在那裡倒下,達格則騎往塞瓦山,將消息告訴西格倫。
「姊姊,我實在不願
將悲訊告訴妳,
因為我迫於無奈,
使自己的親人落淚;
今晨倒下的,
在菲約特爾林下,
是那位君王,他曾是
世間最出色的人,
將眾王的頸項
踏在腳下。」
西格倫說:
「願所有誓言
都反噬你,
就是你曾向赫爾吉
立下的誓言,
以澄明的
雷普特河水,
以及濕冷的
烏恩石為誓。
願你乘坐的船
再也無法航行,
縱有稱心的順風
從後吹來;
願你胯下的馬
再也無法奔馳,
縱然你必須
逃離自己的仇敵。
願你拔出的劍
再也不能傷人,
除非它在你自己的
頭上呼嘯。
如此才算向你討還
赫爾吉的血債,
若你成為一頭狼,
流落在林野,
一無所有,
毫無歡樂,
沒有食物可吃,
只能吞食腐屍,直到肚腹脹裂。」
達格說:
「姊姊,妳瘋了,
失去了心智,
竟向自己的兄弟
祈降厄運;
唯有奧丁
主宰一切災禍,
因為是他將紛爭的盧恩符文
帶到親族之間。
妳的兄弟願獻給妳
赤金的環,
整個萬迪爾斯維
與維格谷;
收下我一半的領地,
作為悲痛的賠償,
佩金環的新婦啊,
讓妳和兒子們一同享有。」
西格倫說:
「我在塞瓦山
無論清晨或夜裡,
都不會有那般幸福,
能使我甘於活著,
除非君王的隊伍中
再度閃起光芒,
維格布萊爾馱著君王
向這裡奔來,
如往常般銜著金嚼,
讓我能迎接君王。
赫爾吉曾使
他所有的仇敵
以及他們的親族
如此驚恐,
就像在狼面前
發狂奔逃的
山中群羊,
滿懷恐懼。
赫爾吉如此
超群於眾王,
如同形姿俊美的
梣樹高出荊棘,
又如那頭牡鹿,
身披露珠,
昂首而行,
高出所有野獸,
鹿角閃耀,
直映蒼穹。」
人們為赫爾吉築起墳丘。他來到英靈殿時,奧丁便請他與自己共同統御一切。赫爾吉說:
「洪丁,你必須
為每一個人
備好洗腳水,
生起爐火,
拴好獵犬,
照料馬匹,
把肉湯餵給豬,
然後才能就寢。」
一天傍晚,西格倫的女奴走過赫爾吉的墳丘旁,看見赫爾吉率領許多人騎馬來到墳丘。女奴說:
「我自以為看見的,
難道只是幻象,
還是諸神黃昏?
——死者竟騎馬而行,
你們用尖刺
催趕自己的坐騎——
還是眾位君王
獲准回家了?」
赫爾吉說:
「妳自以為看見的,
並非只是幻象,
也非世間的終結,
儘管妳看見我們,
儘管我們正以尖刺
催趕自己的坐騎,
眾位君王也未曾
獲准回家。」
女奴回到家,告訴西格倫:
「西格倫,出來吧,
離開塞瓦山,
若妳渴望見到
軍旅的庇護者;
墳丘已經敞開,
赫爾吉已經歸來,
傷口正在淌血,
君王請妳
平息傷處
滴落的血。」
西格倫走進墳丘,來到赫爾吉身旁,說:
「如今我為
你我重逢而歡喜,
就像貪食的
奧丁之鷹,
發現了戰死者,
尚且溫熱的獵物,
或羽毛披露時,
望見破曉的晨光。
我要先親吻
已逝的君王,
然後才讓你脫去
染血的鎖甲;
赫爾吉,你的頭髮
凝滿寒霜,
君王渾身
都沾著死亡之露,
霍格尼女婿的雙手
濕冷如冰;
君王啊,我該如何
為你解除這苦楚?」
赫爾吉說:
「塞瓦山的西格倫,
唯有妳
使赫爾吉
沾滿悲傷之露;
佩戴黃金的女子,妳哭泣,
落下苦痛的淚,
明亮如太陽的南方女子,
每夜就寢之前;
每一滴都帶著血
落在君王胸前,
濕冷而內裡灼熱,
飽含哀痛。
讓我們暢飲
珍貴的佳釀,
縱使我們已失去
愛情與領土;
誰也不許
唱起悲歌,
縱使看見我胸前
一道道傷口;
如今新婦們
已被關在墳丘裡,
這些英雄的佳人,
伴著我們這些亡者。」
西格倫在墳丘裡鋪好了床。
「赫爾吉,我已在這裡
為你鋪好床榻,
讓你遠離憂苦,
伊爾芬族的子孫啊,
君王,我願在
你的懷裡睡去,
就像君王仍在世時,
我會做的那樣。」
赫爾吉說:
「如今我說,無論何事,
都不能認為絕無可能,
不論早晚,
在塞瓦山,
既然妳正枕著
亡者的臂膀入睡,
白皙的女子,在墳丘裡,
霍格尼的女兒,
而妳仍然活著,
這位王族出身的女子。
我該騎馬踏上
赤紅的道路,
讓蒼白的馬
踏過凌空的路徑;
我必須抵達
蒼穹之橋的西方,
趕在薩爾戈夫尼爾
喚醒勝利的眾人之前。」
赫爾吉一行人騎馬上路,女子們則回到家中。隔天傍晚,西格倫讓女奴在墳丘守候。日落時,西格倫來到墳丘,說:
「若他有意歸來,
如今早該到了,
西格蒙德之子,
從奧丁的殿堂歸來;
我說,君王來此的
希望日漸黯淡,
如今梣樹枝上
已棲著群鷹,
人們全都趕赴
夢中的聚會。」
女奴說:
「莫要如此痴狂,
竟獨自前往,
斯基約爾丁王族的貴女啊,
走進亡靈的居所;
一切死去的仇敵,
每逢夜裡,
姑娘啊,都要比
白晝明亮時更加強大。」
西格倫因悲傷與哀痛而早逝。古時人們相信人死後會再生,如今卻把這信念稱作老婦的妄說。據說赫爾吉與西格倫都曾轉世。那時他名叫赫爾吉,號稱哈丁族的勇士;她則名叫卡拉,是哈夫丹之女,正如《卡拉之歌》所吟唱的,而她是一位女武神。