《古德倫之歌 1》原典
Guðrúnarkviða I
本頁提供作品原文與譯文,可用上方按鈕切換。網站會記住你的選擇,並套用到所有原典頁面。
古諾爾斯語原文採用冰島學者 Guðni Jónsson 版本的標準化拼寫。
Ár var, þats Guðrún
gerðisk at deyja,
er hon sat sorgfull
yfir Sigurði;
gerði-t hon hjúfra
né höndum slá,
né kveina um
sem konur aðrar.
Gengu jarlar
alsnotrir fram,
þeir er harðs hugar
hana löttu;
þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hon móðug,
mundi hon springa.
Sátu ítrar
jarla brúðir,
gulli búnar,
fyr Guðrúnu;
hvar sagði þeira
sinn oftrega,
þann er bitrastan
of beðit hafði.
Þá kvað Gjaflaug,
Gjúka systir:
"Mik veit ek á moldu
munarlausasta;
hefi ek fimm vera
forspell beðit,
tveggja dætra,
þriggja systra,
átta bræðra,
þó ek ein lifi."
Þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hon móðug
at mög dauðan
ok harðhuguð
of hrör fylkis.
Þá kvað þat Herborg,
Húnalands dróttning:
"Hefi ek harðara
harm at segja;
mínir sjau synir
sunnan lands,
verr inn átti,
í val fellu.
Faðir ok móðir,
fjórir bræðr,
þau á vági
vindr of lék,
barði bára
við borðþili.
Sjalf skylda ek göfga,
sjalf skylda ek götva,
sjalf skylda ek höndla
hrör þeira;
þat ek allt of beið
ein misseri,
svá at mér maðr engi
munar leitaði.
Þá varð ek hafta
ok hernuma
sams misseris
síðan verða;
skylda ek skreyta
ok skúa binda
hersis kván
hverjan morgin.
Hon ægði mér
af afbrýði
ok hörðum mik
höggum keyrði;
fann ek húsguma
hvergi in betra,
en húsfreyju
hvergi verri."
Þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hon móðug
at mög dauðan
ok harðhuguð
of hrör fylkis.
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Fá kanntu, fóstra,
þótt þú fróð séir,
ungu vífi
andspjöll bera."
Varaði hon at hylja
um hrör fylkis.
Svipti hon blæju
af Sigurði
ok vatt vengi
fyr vífs knéum:
"Líttu á ljúfan,
leggðu munn við grön,
sem þú halsaðir
heilan stilli."
Á leit Guðrún
einu sinni,
sá hon döglings skör
dreyra runna,
fránar sjónir
fylkis liðnar,
hugborg jöfurs
hjörvi skorna.
Þá hné Guðrún
höll við bolstri,
haddr losnaði,
hlýr roðnaði,
en regns dropi
rann niðr of kné.
Þá grét Guðrún
Gjúka dóttir,
svá at tár flugu
tresk í gögnum
ok gullu við
gæss í túni,
mærir fuglar,
er mær átti.
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Ykkrar vissa ek
ástir mestar
manna allra
fyr mold ofan;
unðir þá hvárki
úti né inni,
systir mín
nema hjá Sigurði."
Guðrún kvað:
"Svá var minn Sigurðr
hjá sonum Gjúka
sem væri geirlaukr
ór grasi vaxinn
eða væri bjartr steinn
á band dreginn,
jarknasteinn
yfir öðlingum.
Ek þótta ok
þjóðans rekkum
hverri hæri
Herjans dísi;
nú em ek svá lítil
sem lauf séi
oft í jölstrum
at jöfur dauðan.
Sakna ek í sessi
ok í sæingu
míns málvinar,
valda megir Gjúka;
valda megir Gjúka
mínu bölvi
ok systur sinnar
sárum gráti.
Svá ér of lýða
landi eyðið
sem ér of unnuð
eiða svarða;
mun-a þú, Gunnarr,
gulls of njóta;
þeir munu þér baugar
at bana verða,
er þú Sigurði
svarðir eiða.
Oft var í túni
teiti meiri,
þá er minn Sigurðr
söðlaði Grana
ok þeir Brynhildar
biðja fóru,
armar véttar,
illu heilli."
Þá kvað þat Brynhildr
Buðla dóttir:
"Vön sé sú véttr
vers ok barna,
er þik, Guðrún,
gráts of beiddi
ok þér í morgun
málrúnar gaf."
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Þegi þú, þjóðleið,
þeira orða;
urðr öðlinga
hefir þú æ verit;
rekr þik alda hver
illrar skepnu,
sorg sára
sjau konunga
ok vinspell
vífa mest."
Þá kvað þat Brynhildr
Buðla dóttir:
"Veldr einn Atli
öllu bölvi
of borinn Buðla
bróðir minn.
Þá er vit í höll
húnskrar þjóðar
eld á jöfri
ormbeðs litum,
þess hefi ek gangs
goldit síðan,
þeirar sýnar,
sáumk ey."
Stóð hon und stoð,
strengði hon efli;
brann Brynhildi
Buðla dóttur
eldr ór augum,
eitri fnæsti,
er hon sár of leit
á Sigurði.
Guðrún gekk þaðan á braut til skógar á eyðimerkr ok fór allt til Danmarkar ok var þar með Þóru Hákonardóttur sjau misseri. Brynhildr vildi eigi lifa eftir Sigurð. Hon lét drepa þræla sína átta ok fimm ambóttir. Þá lagði hon sik sverði til bana, svá sem segir í Sigurðarkviðu inni skömmu.
英譯採用 Henry Adams Bellows 的1923年譯本,已屬公有領域;詩節編號可能與原文不同。
Guthrun sat by the dead Sigurth; she did not weep as other women, but her heart was near to bursting with grief. The men and women came to her to console her, but that was not easy to do. It is told of men that Guthrun had eaten of Fafnir's heart, and that she understood the speech of birds. This is a poem about Guthrun.
Then did Guthrun think to die,
When she by Sigurth sorrowing sat;
Tears she had not, nor wrung her hands,
Nor ever wailed, as other women.
To her the warriors wise there came,
Longing her heavy woe to lighten;
Grieving could not Guthrun weep,
So sad her heart, it seemed, would break.
Then the wives of the warriors came,
Gold-adorned, and Guthrun sought;
Each one then of her own grief spoke,
The bitterest pain she had ever borne.
Then spake Gjaflaug, Gjuki's sister:
"Most joyless of all on earth am I;
Husbands five were from me taken,
(Two daughters then, and sisters three,)
Brothers eight, yet I have lived."
Grieving could not Guthrun weep,
Such grief she had for her husband dead,
And so grim her heart by the hero's body.
Then Herborg spake, the queen of the Huns: "I have a greater grief to tell;
My seven sons in the southern land,
And my husband, fell in fight all eight.
(Father and mother and brothers four
Amid the waves the wind once smote,
And the seas crashed through the sides of the ship.)
"The bodies all with my own hands then
I decked for the grave, and the dead I buried;
A half-year brought me this to bear;
And no one came to comfort me.
"Then bound I was, and taken in war,
A sorrow yet in the same half-year;
They bade me deck and bind the shoes
Of the wife of the monarch every morn.
"In jealous rage her wrath she spake,
And beat me oft with heavy blows; Never a better lord I knew,
And never a woman worse I found."
Grieving could not Guthrun weep,
Such grief she had for her husband dead,
And so grim her heart by the hero's body.
Then spake Gollrond, Gjuki's daughter:
"Thy wisdom finds not, my foster-mother,
The way to comfort the wife so young."
She bade them uncover the warrior's corpse.
The shroud she lifted from Sigurth, laying
His well-loved head on the knees of his wife:
"Look on thy loved one, and lay thy lips
To his as if yet the hero lived."
Once alone did Guthrun look;
His hair all clotted with blood beheld,
The blinded eyes that once shone bright,
The hero's breast that the blade had pierced.
Then Guthrun bent, on her pillow bowed, Her hair was loosened, her cheek was hot,
And the tears like raindrops downward ran.
Then Guthrun, daughter of Gjuki, wept,
And through her tresses flowed the tears;
And from the court came the cry of geese,
The birds so fair of the hero's bride.
Then Gollrond spake, the daughter of Gjuki;
"Never a greater love I knew
Than yours among all men on earth;
Nowhere wast happy, at home or abroad,
Sister mine, with Sigurth away."
Guthrun spake: 17.
"So was my Sigurth o'er Gjuki's sons
As the spear-leek grown above the grass,
Or the jewel bright borne on the band,
The precious stone that princes wear.
"To the leader of men I loftier seemed
And higher than all of Herjan's maids; As little now as the leaf I am
On the willow hanging; my hero is dead.
"In his seat, in his bed, I see no more
My heart's true friend; the fault is theirs,
The sons of Gjuki, for all my grief,
That so their sister sorely weeps.
"So shall your land its people lose
As ye have kept your oaths of yore;
Gunnar, no joy the gold shall give thee,
(The rings shall soon thy slayers be,)
Who swarest oaths with Sigurth once.
"In the court was greater gladness then
The day my Sigurth Grani saddled,
And went forth Brynhild's hand to win,
That woman ill, in an evil hour."
Then Brynhild spake, the daughter of Buthli:
"May the witch now husband and children want
Who, Guthrun, loosed thy tears at last,
And with magic today hath made thee speak."
Then Gollrond, daughter of Gjuki, spake:
"Speak not such words, thou hated woman;
Bane of the noble thou e'er hast been,
(Borne thou art on an evil wave,
Sorrow hast brought to seven kings,)
And many a woman hast loveless made."
Then Brynhild, daughter of Buthli, spake:
"Atli is guilty of all the sorrow,
(Son of Buthli and brother of mine,)
When we saw in the hall of the Hunnish race
The flame of the snake's bed flash round the hero;
(For the journey since full sore have I paid,
And ever I seek the sight to forget.)"
By the pillars she stood, and gathered her strength,
From the eyes of Brynhild, Buthli's daughter,
Fire there burned, and venom she breathed,
When the wounds she saw on Sigurth then.
Guthrun went thence away to a forest in the waste, and journeyed all the way to Denmark, and was there seven half-years with Thora, daughter of Hokon. Brynhild would not live after Sigurth. She had eight of her thralls slain and five serving-women. Then she killed herself with a sword, as is told in the Short Lay of Sigurth.
繁體中文譯文由 AI 根據古諾爾斯語原文翻譯,並參考英文譯文。
往昔,古德倫
幾乎就要死去,
當她滿懷悲傷地
坐在西格爾德身旁;
她不曾啜泣,
也不曾拍打雙手,
不曾放聲哀號,
像其他女人那樣。
伯爵們走上前來,
個個睿智過人,
勸她放下
心中的剛硬;
然而古德倫
仍哭不出來,
她悲慟至此,
心幾乎就要迸裂。
高貴的
伯爵夫人們,
佩戴著黃金,
坐在古德倫面前;
她們各自訴說
自己深重的哀愁,
那一生所受
最苦痛的悲傷。
這時吉亞芙勞格說道,
她是吉烏基的姊妹:
「我知道這世間
再沒有人比我更少歡樂;
我曾承受五位丈夫
相繼亡故,
還有兩個女兒、
三個姊妹、
八個兄弟,
如今卻只剩我獨活。」
然而古德倫
仍哭不出來,
她如此悲慟,
為那死去的男子;
她心仍剛硬,
守著君王的遺體。
這時赫爾博格說道,
她是匈人國土的王后:
「我有更慘痛的
悲傷可以訴說;
我的七個兒子,
在南方的國土,
丈夫是第八人,
全都戰死沙場。
父親與母親,
還有四個兄弟,
他們在海灣上
遭狂風戲弄,
浪濤將他們
摜向船舷。
我得親自為他們致哀,
親自為他們整飭,
親手收殮
他們的遺體;
這一切苦難,
都落在短短半年裡,
卻沒有任何人
設法給我慰藉。
隨後我又淪為
被擄的俘虜,
這仍是在
同一個半年裡;
我得替人梳妝,
繫好鞋帶,
服侍那首領的妻子,
每天清晨都是如此。
她出於嫉妒
對我恫嚇,
又狠狠地
毆打我;
再沒有比那家主人
更好的人,
也沒有比那女主人
更壞的人。」
然而古德倫
仍哭不出來,
她如此悲慟,
為那死去的男子;
她心仍剛硬,
守著君王的遺體。
這時古爾隆德說道,
她是吉烏基的女兒:
「養母啊,妳懂得太少,
縱然妳見識豐富,
卻不懂得向年輕的妻子
說些貼心的話。」
她勸眾人別再遮掩
君王的遺體。
她一把掀去
西格爾德身上的裹布,
將枕頭移到
妻子的雙膝前:
「看看妳的愛人,
把嘴唇貼上他的鬍鬚,
就像妳從前擁抱
安然無恙的君王。」
古德倫望了他
僅僅一眼,
看見王者的頭髮
淌滿鮮血,
君王昔日明亮的雙眼
已失去神采,
豪傑那心之堡壘
被利劍剖開。
這時古德倫倒下,
斜倚著枕頭,
長髮鬆散,
雙頰泛紅,
雨點般的淚珠
流落膝上。
這時古德倫哭了,
吉烏基的女兒哭了,
淚水飛迸,
穿過縷縷髮絲,
庭院裡的鵝群
也隨之鳴叫,
那些美麗的鳥兒,
都是姑娘所養。
這時古爾隆德說道,
她是吉烏基的女兒:
「我知道你們兩人的
愛情最為深厚,
勝過這世上
所有人的愛情;
妳從前總是不快樂,
無論在外或在家,
我的姊妹啊,
除非在西格爾德身旁。」
古德倫說道:
「我的西格爾德
在吉烏基的兒子們之間,
就像一株蒜苗
從草叢中挺立,
又像一顆明亮的寶石
串在繫帶上,
一顆珍貴的寶石,
高懸於王侯之上。
在君王的戰士眼中,
我也曾顯得
比任何一位
赫爾揚的女神都高貴;
如今我卻如此渺小,
彷彿一片葉子,
常在柳叢間飄零,
只因君王已死。
我在座席間思念,
也在床榻上思念
與我談心的愛人,
這都是吉烏基的兒子們所致;
是吉烏基的兒子們
造成我的苦難,
使他們的姊妹
如此痛哭。
願你們的國土
也同樣人煙滅絕,
如同你們對待
自己立下的誓言;
貢納爾,你絕不會
享有黃金的福分;
那些金環將會
取走你的性命,
你曾藉它們向西格爾德
立下誓言。
往日庭院裡
常有更多歡樂,
當我的西格爾德
替格拉尼備鞍,
他們前去向布倫希爾德
求婚之時,
那可惡的女人,
那不祥的時辰!」
這時布倫希爾德說道,
她是布德利的女兒:
「願那女人
失去丈夫與孩子,
就是那使妳,古德倫,
落下眼淚的人,
今晨又給了妳
開口說話的符咒。」
這時古爾隆德說道,
她是吉烏基的女兒:
「住口,眾人憎恨的女人,
別再說那些話;
王侯們的厄運,
妳向來就是;
每一道惡命的浪潮
都推著妳前行,
妳是深切的悲傷,
降在七位君王身上,
也是女人之中
毀壞情誼最甚的。」
這時布倫希爾德說道,
她是布德利的女兒:
「唯有阿特利
造成這一切苦難,
他是布德利所生,
是我的兄弟。
那時我們兩人
在匈人的殿堂裡,
看見蛇床之火
在君王身上閃耀,
自此我便為那次到來
付出了代價,
為那一眼所見,
我永遠悔恨。」
她站在柱下,
繃緊全身的力氣;
布倫希爾德,
布德利的女兒,
眼中燃起烈火,
口中噴吐毒氣,
當她看見
西格爾德身上的傷口。
古德倫離開那裡,走入荒野的森林,一直走到丹麥,在哈康之女索拉那裡住了三年半。布倫希爾德不願在西格爾德死後獨活。她命人殺死自己的八個男奴與五個女奴,隨後以劍自刺而死,正如《西格爾德短歌》所述。