《法夫納之歌》原典
Fáfnismál
本頁提供作品原文與譯文,可用上方按鈕切換。網站會記住你的選擇,並套用到所有原典頁面。
古諾爾斯語原文採用冰島學者 Guðni Jónsson 版本的標準化拼寫。
"Sveinn ok sveinn,
hverjum ertu svein of borinn?
Hverra ertu manna mögr,
er þú á Fáfni rautt
þinn inn frána mæki?
Stöndumk til hjarta hjörr."
Sigurðr dulði nafn síns, fyrir því at þat var trúa þeira í forneskju, at orð feigs manns mætti mikit, ef hann bölvaði óvin sínum með nafni. Hann kvað:
"Göfugt dýr ek heiti,
en ek gengit hefk
inn móðurlausi mögr,
föður ek ákk-a
sem fira synir;
æ geng ek einn saman."
Fáfnir kvað:
"Veiztu, ef föður né átt-at
sem fira synir,
af hverju vastu undri alinn?"
Sigurðr kvað:
"Ætterni mitt
kveð ek þér ókunnigt vera
ok mik sjalfan it sama;
Sigurðr ek heiti,
Sigmundr hét minn faðir,
er hefk þik vápnum vegit."
Fáfnir kvað:
"Hverr þik hvatti?
Hví hvetjask lézt
mínu fjörvi at fara?
Inn fráneygi sveinn,
þú áttir föður bitran;
óbornum skjór á skeið."
Sigurðr kvað:
"Hugr mik hvatti,
hendr mér fulltýðu
ok minn inn hvassi hjörr;
fár er hvatr,
er hröðask tekr,
ef í barnæsku er blauðr."
Fáfnir kvað:
"Veit ek, ef þú vaxa næðir
fyr þinna vina brjósti,
sæi maðr þik vreiðan vega;
nú ertu haftr
ok hernuminn;
æ kveða bandingja bifask."
Sigurðr kvað:
"Því bregðr þú mér, Fáfnir,
at til fjarri séak
mínum feðrmunum;
eigi em ek haftr,
þótt ek væra hernumi;
þú fannt, at ek laus lifi."
Fáfnir kvað:
"Heiftyrði ein
telr þú þér í hvívetna,
en ek þér satt eitt segik:
It gjalla gull
ok it glóðrauða fé,
þér verða þeir baugar at bana."
Sigurðr kvað:
"Féi ráða
vill fyrða hverr
æ til ins eina dags;
því at einu sinni
skal alda hverr
fara til heljar heðan."
Fáfnir kvað:
"Norna dóm
þú munt fyr nesjum hafa
ok ósvinns apa;
í vatni þú drukknar,
ef í vindi rær;
allt er feigs forað."
Sigurðr kvað:
"Segðu mér, Fáfnir,
alls þik fróðan kveða
ok vel margt vita,
hverjar ro þær nornir,
er nauðgönglar ro
ok kjósa mæðr frá mögum."
Fáfnir kvað:
"Sundrbornar mjök
segi ek nornir vera,
eigu-t þær ætt saman;
sumar eru áskunngar,
sumar alfkunngar,
sumar dætr Dvalins."
Sigurðr kvað:
"Segðu mér þat, Fáfnir,
alls þik fróðan kveða
ok vel margt vita,
hvé sá holmr heitir,
er blanda hjörlegi
Surtr ok æsir saman."
Fáfnir kvað:
"Óskópnir hann heitir,
en þar öll skulu
geirum leika goð;
Bilröst brotnar,
er þeir á brú fara,
ok svima í móðu marir."
Ægishjalm
bar ek of alda sonum,
meðan ek of menjum lák;
einn rammari
hugðumk öllum vera,
fannk-a ek svá marga mögu."
Sigurðr kvað:
"Ægishjalmr
bergr einungi,
hvar skulu vreiðir vega;
þá þat finnr,
er með fleirum kemr,
at engi er einna hvatastr."
Fáfnir kvað:
"Eitri ek fnæsta,
er ek á arfi lá
miklum míns föður."
-- -- -- --
Sigurðr kvað:
"Inn fráni ormr,
þú gerðir fræs mikla
ok galzt harðan hug;
heift at meiri
verðr hölða sonum,
at þann hjalm hafi."
Fáfnir kvað:
"Ræð ek þér nú, Sigurðr,
en þú ráð nemir,
ok ríð heim heðan;
it gjalla gull
ok it glóðrauða fé,
þér verða þeir baugar at bana."
Sigurðr kvað:
"Ráð er þér ráðit,
en ek ríða mun
til þess gulls, er í lyngvi liggr,
en þú, Fáfnir,
ligg í fjörbrotum,
þar er þik hel hafi."
Fáfnir kvað:
"Reginn mik réð,
hann þik ráða mun,
hann mun okkr verða báðum at bana;
fjör sitt láta,
hygg ek, at Fáfnir myni;
þitt varð nú meira megin."
Reginn var á brott horfinn, meðan Sigurðr vá Fáfni, ok kom þá aftr, er Sigurðr strauk blóð af sverðinu. Reginn kvað:
"Heill þú nú, Sigurðr,
nú hefir þú sigr vegit
ok Fáfni of farit;
manna þeira,
er mold troða,
þik kveð ek óblauðastan alinn."
Sigurðr kvað:
"Þat er óvíst at vita,
þá er komum allir saman,
sigtíva synir,
hverr óblauðastr er alinn;
margr er sá hvatr,
er hjör né rýðr
annars brjóstum í."
Reginn kvað:
"Glaðr ertu nú, Sigurðr,
ok gagni feginn,
er þú þerrir Gram á grasi;
bróður minn
hefr þú benjaðan,
ok vald ek þó sjalfr sumu."
Sigurðr kvað:
"Þú því rétt,
er ek ríða skyldak
hélug fjöll hinig;
féi ok fjörvi
réði sá inn fráni ormr,
nema þú frýðir mér hvats hugar."
Þá gekk Reginn at Fáfni ok skar hjarta ór hánum með sverði, er Riðill heitir, ok þá drakk hann blóð ór undinni eftir. Reginn kvað:
"Sittu nú, Sigurðr,
en ek mun sofa ganga,
ok halt Fáfnis hjarta við funa;
eisköld ek vil
etin láta
eftir þenna dreyra drykk."
Sigurðr kvað:
"Fjarri þú gekkt,
meðan ek á Fáfni rauðk
minn inn hvassa hjör;
afli mínu
atta ek við orms megin,
meðan þú í lyngvi látt."
Reginn kvað:
"Lengi liggja
létir þú lyngvi í
þann inn aldna jötun,
ef þú sverðs né nytir,
þess er ek sjalfr gerða,
ok þíns ins hvassa hjörs."
Sigurðr kvað:
"Hugr er betri
en sé hjörs megin,
hvars vreiðir skulu vega,
því at hvatan mann
ek sé harðliga vega
með slævu sverði sigr."
"Hvötum er betra
en sé óhvötum
í hildileik hafask;
glöðum er betra
en sé glúpnanda,
hvat sem at hendi kemr."
Sigurðr tók Fáfnis hjarta ok steikði á teini. Er hann hugði, at fullsteikt væri ok freyddi sveitinn ór hjartanu, þá tók hann á fingri sínum ok skynjaði, hvárt fullsteikt væri. Hann brann ok brá fingrinum í munn sér. En er hjartablóð Fáfnis kom á tungu hánum, ok skilði hann fugls rödd. Hann heyrði, at igður klökuðu á hrísinu. Igðan kvað:
"Þar sitr Sigurðr
sveita stokkinn,
Fáfnis hjarta
við funa steikir;
spakr þætti mér
spillir bauga,
ef hann fjörsega
fránan æti."
Önnur kvað:
"Þar liggr Reginn,
ræðr um við sik,
vill tæla mög,
þann er trúir hánum,
berr af reiði
röng orð saman,
vill bölvasmiðr
bróður hefna."
In þriðja kvað:
"Höfði skemmra
láti hann inn hára þul
fara til heljar heðan;
öllu gulli
þá kná hann einn ráða,
fjölð því er und Fáfni lá."
In fjórða kvað:
Horskr þætti mér,
ef hafa kynni
ástráð mikit
yðvar systra,
hygði hann of sik
ok hugin gleddi;
þar er mér ulfs ván,
er ek eyru sék."
In fimmta kvað:
"Er-at svá horskr
hildimeiðr
sem ek hers jaðar
hyggja myndak,
ef hann bróður lætr
á brot komask,
en hann öðrum hefir
aldrs of synjat."
In sétta kvað:
"Mjök er ósviðr,
ef hann enn sparir
fjánda inn folkskáa,
þar er Reginn liggr,
er hann ráðinn hefr,
kann-at hann við slíku at séa."
In sjaunda kvað:
"Höfði skemmra láti hann
þann inn hrímkalda jötun
ok af baugum búa;
þá mun hann fjár þess,
er Fáfnir réð,
einvaldi vera."
Sigurðr kvað:
"Verða-t svá rík sköp,
at Reginn skyli
mitt banorð bera;
því at þeir báðir bræðr
skulu bráðliga
fara til heljar heðan."
Sigurðr hjó höfuð af Regin, ok þá át han Fáfnis hjarta ok drakk blóð þeira beggja, Regins ok Fáfnis. Þá heyrði Sigurðr, hvar igður mæltu:
"Bitt þú, Sigurðr,
bauga rauða;
er-a konungligt
kvíða mörgu.
Mey veit ek eina
miklu fegrsta,
gulli gædda,
ef þú geta mættir."
"Liggja til Gjúka
grænar brautir,
fram vísa sköp
folklíðöndum;
þar hefir dýrr konungr
dóttur alna;
þá muntu, Sigurðr,
mundi kaupa."
"Salr er á háu
Hindarfjalli,
allr er hann útan
eldi sveipinn,
þann hafa horskir
halir of görvan
ór ódökkum
Ógnar ljóma."
"Veit ek á fjalli
folkvitr sofa
ok leikr yfir
lindar váði;
Yggr stakk þorni,
aðra felldi
hör-Gefn hali
en hafa vildi."
"Knáttu, mögr, séa
mey und hjalmi,
þá er frá vígi
Vingskorni reið;
má-at Sigrdrífar
svefni bregða
skjöldunga niðr
fyr sköpum norna."
Sigurðr reið eftir slóð Fáfnis til bælis hans ok fann þat opit ok hurðir af járni ok gætti. Af járni váru ok allir timbrstokkar í húsinu, en grafit í jörð niðr. Þar fann Sigurðr stórmikit gull ok fylldi þar tvær kistur. Þar tók hann ægishjálm ok gullbrynju ok sverðit Hrotta ok marga dýrgripi ok klyfjaði þar með Grana, en hestrinn vildi eigi fram ganga, fyrr en Sigurðr steig á bak hánum.
英譯採用 Henry Adams Bellows 的1923年譯本,已屬公有領域;詩節編號可能與原文不同。
Sigurth and Regin went up to the Gnitaheith, and found there the track that Fafnir made when he crawled to water. Then Sigurth made a great trench across the path, and took his place therein. When Fafnir crawled from his gold, he blew out venom, and it ran down from above on Sigurth's head. But when Fafnir crawled over the trench, then Sigurth thrust his sword into his body to the heart. Fafnir writhed and struck out with his head and tail. Sigurth leaped from the trench, and each looked at the other. Fafnir said:
"Youth, oh, youth! of whom then, youth, art thou born?
Say whose son thou art,
Who in Fafnir's blood thy bright blade reddened,
And struck thy sword to my heart."
Sigurth concealed his name because it was believed in olden times that the word of a dying man might have great power if he cursed his foe by his name. He said:
"The Noble Hart my name, and I go
A motherless man abroad;
Father I had not, as others have,
And lonely ever I live."
Fafnir spake: 3.
"If father thou hadst not, as others have,
By what wonder wast thou born?
(Though thy name on the day of my death thou hidest,
Thou knowest now thou dost lie.)"
Sigurth spake: 4.
"My race, methinks, is unknown to thee,
And so am I myself;
Sigurth my name, and Sigmund's son,
Who smote thee thus with the sword."
Fafnir spake: 5.
"Who drove thee on? why wert thou driven
My life to make me lose?
A father brave had the bright-eyed youth,
For bold in boyhood thou art."
Sigurth spake: 6.
"My heart did drive me, my hand fulfilled,
And my shining sword so sharp;
Few are keen when old age comes,
Who timid in boyhood be."
Fafnir spake: 7.
"If thou mightest grow thy friends among,
One might see thee fiercely fight;
But bound thou art, and in battle taken,
And to fear are prisoners prone."
Sigurth spake: 8.
"Thou blamest me, Fafnir, that I see from afar
The wealth that my father's was;
Not bound am I, though in battle taken,
Thou hast found that free I live."
Fafnir spake: 9.
"In all I say dost thou hatred see,
Yet truth alone do I tell;
The sounding gold, the glow-red wealth,
And the rings thy bane shall be."
Sigurth spake: 10.
"Some one the hoard shall ever hold,
Till the destined day shall come;
For a time there is when every man
Shall journey hence to hell."
Fafnir spake: 11.
"The fate of the Norns before the headland Thou findest, and doom of a fool;
In the water shalt drown if thou row 'gainst the wind,
All danger is near to death."
Sigurth spake: 12.
"Tell me then, Fafnir, for wise thou art famed,
And much thou knowest now:
Who are the Norns who are helpful in need,
And the babe from the mother bring?"
Fafnir spake: 13.
"Of many births the Norns must be,
Nor one in race they were;
Some to gods, others to elves are kin,
And Dvalin's daughters some."
Sigurth spake: 14.
"Tell me then, Fafnir, for wise thou art famed,
And much thou knowest now: How call they the isle where all the gods
And Surt shall sword-sweat mingle?"
Fafnir spake: 15.
"Oskopnir is it, where all the gods
Shall seek the play of swords;
Bilrost breaks when they cross the bridge,
And the steeds shall swim in the flood.
"The fear-helm I wore to afright mankind,
While guarding my gold I lay;
Mightier seemed I than any man,
For a fiercer never I found."
Sigurth spake: 17.
"The fear-helm surely no man shields
When he faces a valiant foe;
Oft one finds, when the foe he meets,
That he is not the bravest of all."
Fafnir spake: 18.
"Venom I breathed when bright I lay
By the hoard my father had; (There was none so mighty as dared to meet me,
And weapons nor wiles I feared.)"
Sigurth spake: 19.
"Glittering worm, thy hissing was great,
And hard didst show thy heart;
But hatred more have the sons of men
For him who owns the helm."
Fafnir spake: 20.
"I counsel thee, Sigurth, heed my speech,
And ride thou homeward hence;
The sounding gold, the glow-red wealth,
And the rings thy bane shall be."
Sigurth spake: 21.
"Thy counsel is given, but go I shall
To the gold in the heather hidden;
And, Fafnir, thou with death dost fight,
Lying where Hel shall have thee."
Fafnir spake: 22.
"Regin betrayed me, and thee will betray,
Us both to death will he bring; His life, methinks, must Fafnir lose,
For the mightier man wast thou."
Regin had gone to a distance while Sigurth fought Fafnir, and came back while Sigurth was wiping the blood from his sword. Regin said:
"Hail to thee, Sigurth! Thou victory hast,
And Fafnir in fight hast slain;
Of all the men who tread the earth,
Most fearless art thou, methinks."
Sigurth spake: 24.
"Unknown it is, when all are together,
(The sons of the glorious gods,)
Who bravest born shall seem;
Some are valiant who redden no sword
In the blood of a foeman's breast."
Regin spake: 25.
"Glad art thou, Sigurth, of battle gained,
As Gram with grass thou cleansest;
My brother fierce in fight hast slain,
And somewhat I did myself."
Sigurth spake: 26.
"Afar didst thou go while Fafnir reddened
With his blood my blade so keen;
With the might of the dragon my strength I matched,
While thou in the heather didst hide."
Regin spake: 27.
"Longer wouldst thou in the heather have let
Yon hoary giant hide,
Had the weapon availed not that once I forged,
The keen-edged blade thou didst bear."
Sigurth spake: 28.
"Better is heart than a mighty blade
For him who shall fiercely fight;
The brave man well shall fight and win,
Though dull his blade may be.
"Brave men better than cowards be,
When the clash of battle comes;
And better the glad than the gloomy man
Shall face what before him lies.
"Thy rede it was that I should ride Hither o'er mountains high;
The glittering worm would have wealth and life
If thou hadst not mocked at my might."
Then Regin went up to Fafnir and cut out his heart with his sword, that was named Rithil, and then he drank blood from the wounds. Regin said:
"Sit now, Sigurth, for sleep will I,
Hold Fafnir's heart to the fire;
For all his heart shall eaten be,
Since deep of blood I have drunk."
Sigurth took Fafnir's heart and cooked it on a spit. When he thought that it was fully cooked, and the blood foamed out of the heart, then he tried it with his finger to see whether it was fully cooked. He burned his finger, and put it in his mouth. But when Fafnir's heart's-blood came on his tongue, he understood the speech of birds. He heard nut-hatches chattering in the thickets. A nut-hatch said:
"There sits Sigurth, sprinkled with blood,
And Fafnir's heart with fire he cooks; Wise were the breaker of rings, I ween,
To eat the life-muscles all so bright."
A second spake: 33.
"There Regin lies, and plans he lays
The youth to betray who trusts him well;
Lying words with wiles will he speak,
Till his brother the maker of mischief avenges."
A third spake: 34.
"Less by a head let the chatterer hoary
Go from here to hell;
Then all of the wealth he alone can wield,
The gold that Fafnir guarded."
A fourth spake: 35.
"Wise would he seem if so he would heed
The counsel good we sisters give; Thought he would give, and the ravens gladden,
There is ever a wolf where his ears I spy."
A fifth spake: 36.
"Less wise must be the tree of battle
Than to me would seem the leader of men,
If forth he lets one brother fare,
When he of the other the slayer is."
A sixth spake: 37.
"Most foolish he seems if he shall spare
His foe, the bane of the folk;
There Regin lies, who hath wronged him so,
Yet falsehood knows he not."
A seventh spake: 38.
"Let the head from the frost-cold giant be hewed,
And let him of rings be robbed;
Then all the wealth which Fafnir's was
Shall belong to thee alone."
Sigurth spake: 39.
"Not so rich a fate shall Regin have As the tale of my death to tell;
For soon the brothers both shall die,
And hence to hell shall go."
Sigurth hewed off Regin's head, and then he ate Fafnir's heart, and drank the blood of both Regin and Fafnir. Then Sigurth heard what the nut-hatch said:
"Bind, Sigurth, the golden rings together,
Not kingly is it aught to fear;
I know a maid, there is none so fair,
Rich in gold, if thou mightest get her.
"Green the paths that to Gjuki lead, And his fate the way to the wanderer shows;
The doughty king a daughter has,
That thou as a bride mayst, Sigurth, buy."
Another spake: 42.
"A hall stands high on Hindarfjoll,
All with flame is it ringed without;
Warriors wise did make it once
Out of the flaming light of the flood.
"On the mountain sleeps a battle-maid,
And about her plays the bane of the wood;
Ygg with the thorn hath smitten her thus,
For she felled the fighter he fain would save.
"There mayst thou behold the maiden helmed,
Who forth on Vingskornir rode from the fight;
The victory-bringer her sleep shall break not,
Thou heroes' son, so the Norns have set."
繁體中文譯文由 AI 根據古諾爾斯語原文翻譯,並參考英文譯文。
「少年啊,少年,
你這少年是誰所生?
你是哪一家人的兒子,
竟用法夫納的血染紅
你那明亮的劍刃?
劍已刺入我的心臟。」
西格爾德隱瞞了自己的姓名,因為古人相信,垂死之人若指名詛咒仇敵,他的話便有莫大的力量。他說:
「我名叫高貴之獸,
我四處行走,
是個無母的兒子,
我沒有父親,
不像世人的兒子;
我總是獨自一人。」
法夫納說:
「你可知道,若你沒有父親,
不像世人的兒子,
你又是憑什麼奇蹟誕生?」
西格爾德說:
「我的血統,
我說你並不知曉,
對我本人也是一樣;
我名叫西格爾德,
我父親名叫西格蒙德,
是我用兵刃擊殺了你。」
法夫納說:
「是誰慫恿了你?
你為何任人慫恿,
前來取我的性命?
目光炯炯的少年,
你的父親必是個狠角色;
你還未出生,便已躍馬馳騁。」
西格爾德說:
「勇氣激勵了我,
雙手助我成事,
還有我那鋒利的劍;
年少時怯懦的人,
到了年老力衰之際,
鮮少能變得勇敢。」
法夫納說:
「我知道,若你能夠長大,
在親友的庇護之下,
人們必會見你奮勇廝殺;
如今你卻身受束縛,
成了戰俘;
人們都說,俘虜總會發抖。」
西格爾德說:
「法夫納,你譏諷我,
說我遠遠離開了
父親留下的財產;
縱使我曾被俘,我也未受束縛;
你已親身領教,
我活得自由自在。」
法夫納說:
「無論說什麼,
你都只當作惡言,
但我對你說的全是真話:
那鏗鏘作響的黃金,
那如炭火般赤紅的財富,
那些金環將奪去你的性命。」
西格爾德說:
「每個人都想
掌有財富,
直到那一天來臨;
因為每一個人,
終有一次,
必須離開此地,前往冥界。」
法夫納說:
「你將在海岬前
遭逢諾恩的裁決,
承受愚人的厄運;
若你逆風划船,
便會溺死水中;
將死之人,處處皆是險境。」
西格爾德說:
「告訴我,法夫納,
既然人們說你睿智,
通曉許多事情,
那些諾恩是誰,
她們在危難時前來,
使母親與嬰兒分離?」
法夫納說:
「我說諾恩的出身
各不相同,
她們並非同一血脈;
有些出自阿薩神族,
有些出自精靈,
有些是德瓦林的女兒。」
西格爾德說:
「告訴我,法夫納,
既然人們說你睿智,
通曉許多事情,
那座島叫什麼名字,
史爾特與阿薩神族將在那裡
讓劍下的鮮血交融?」
法夫納說:
「那裡名叫奧斯卡普尼爾,
眾神全都要在那裡
揮舞長矛交戰;
當他們踏上橋面,
比弗霜橋便會斷裂,
馬匹將在大河中游泳。」
「我戴著恐懼之盔,
威嚇世人的子孫,
當我盤踞在金飾之上;
我自認獨自一個
便強過所有人,
任憑人來得再多,我也不懼。」
西格爾德說:
「恐懼之盔
護不了任何人,
當憤怒的戰士交鋒;
誰若置身眾人之間,
便會發現,
沒有誰能獨佔勇武之首。」
法夫納說:
「我噴吐毒液,
當我盤踞在父親
龐大的遺產之上。」
—— —— —— ——
西格爾德說:
「閃亮的巨龍,
你噴氣嘶吼,聲勢浩大,
顯露出凶狠的心腸;
誰戴上那頂盔,
世人的子孫
便越發憎恨他。」
法夫納說:
「如今我勸你,西格爾德,
你要聽從我的勸告,
從此地騎馬回家;
那鏗鏘作響的黃金,
那如炭火般赤紅的財富,
那些金環將奪去你的性命。」
西格爾德說:
「你的勸告已經說完,
但我仍要騎馬
去找石楠叢中的黃金;
而你,法夫納,
就躺著垂死掙扎,
等冥界將你收去。」
法夫納說:
「雷金算計了我,
也將算計你,
他將使我們兩個都喪命;
我想法夫納
就要失去性命;
如今你的力量勝過了我。」
西格爾德殺法夫納時,雷金已遠遠離開;等西格爾德擦拭劍上的血,他才回來。雷金說:
「祝你安好,西格爾德,
如今你已贏得勝利,
將法夫納殺死;
所有腳踏大地的
人們之中,
我說你生來最為無畏。」
西格爾德說:
「當我們全都聚集,
這些勝利之神的子孫,
究竟誰生來最為無畏,
實在無從確知;
有許多勇敢的人,
從未將劍刺入別人胸膛,
讓劍刃染上鮮血。」
雷金說:
「如今你歡喜,西格爾德,
為所得而高興,
用青草擦乾格拉姆;
我的兄弟
已被你殺傷,
不過我自己也有幾分責任。」
西格爾德說:
「是你作主,
要我騎馬越過
覆霜的山嶺來到這裡;
那閃亮的巨龍
本可保住財富與性命,
若非你激我,說我沒有膽量。」
雷金接著走到法夫納身旁,用一把名叫里迪爾的劍剖出他的心臟,隨後又飲下傷口流出的血。雷金說:
「坐下吧,西格爾德,
我要去睡一會兒,
你把法夫納的心放在火上烤;
喝下這一頓鮮血之後,
我要吃掉
那顆冰冷的心。」
西格爾德說:
「你遠遠走開,
當我用法夫納的血
染紅我鋒利的劍;
我以自己的力量
對抗巨龍的威力,
你卻躺在石楠叢裡。」
雷金說:
「你本會讓
那年老的巨人
長久躺在石楠叢中,
若不是靠著那把劍,
那把我親手鑄造的劍,
你那鋒利的劍刃。」
西格爾德說:
「當憤怒的戰士
必須交鋒時,
勇氣勝過劍刃的威力,
因為我見過勇士
手持鈍劍,
奮力廝殺而獲勝。」
「投身戰陣,
勇者比怯者
更能應付;
無論遇上什麼,
歡欣的人都比
畏縮的人更能承受。」
西格爾德拿起法夫納的心,串在烤叉上烘烤。他以為心已烤熟,血水也從心裡冒出泡沫,便用手指碰觸,試看是否熟透。他燙傷了手指,便把手指放進嘴裡。法夫納的心血一碰到他的舌頭,他便聽懂了鳥語。他聽見灌木叢裡有䴓鳥啁啾。一隻䴓鳥說:
「西格爾德坐在那裡,
滿身濺著鮮血,
正把法夫納的心
放在火上烤;
這位散贈金環之人,
若吃下那閃亮的
維生之肉,
我便認為他有智慧。」
另一隻說:
「雷金躺在那裡,
暗自盤算,
想要欺騙
那信任他的少年,
他滿懷憤怒,
編織虛假的話語,
這造禍的工匠
想替兄弟報仇。」
第三隻說:
「讓那白髮的智者
少掉一顆頭,
從此地前往冥界;
如此,他便能獨自掌有
所有黃金,
法夫納身下那大批財寶。」
第四隻說:
「我會認為他明智,
若他懂得採納
你們姊妹
滿懷善意的忠告,
為自己多加思量,
讓烏鴉飽享歡宴;
在我看見狼耳的地方,
我便料到會有狼。」
第五隻說:
「這棵戰陣之樹,
便不如我心目中
一位軍旅的領袖
應有的明智,
倘若他放走
其中一個兄弟,
卻已使另一個
失去了性命。」
第六隻說:
「他若仍然饒過
這個殘害眾人的仇敵,
便愚蠢至極;
雷金就躺在那裡,
已在算計他,
他卻不懂提防這種事。」
第七隻說:
「讓那冰霜般寒冷的巨人
少掉一顆頭,
再奪去他的金環;
如此,法夫納掌有的
那些財富,
便全由他一人作主。」
西格爾德說:
「命運絕不會強大到
讓雷金
帶來我的死訊;
因為他們兄弟兩個
很快就要
離開此地,前往冥界。」
西格爾德砍下雷金的頭,接著吃了法夫納的心,又喝下雷金與法夫納兩人的血。隨後,西格爾德聽見䴓鳥們在說:
「西格爾德,把那些
赤金環捆好;
事事憂懼,
並非君王的氣度。
我知道一位少女,
美貌無人能及,
身披黃金,
但願你能得到她。」
「通往吉烏基家中的,
是綠意盎然的道路,
命運為征戰之人
指引前路;
那位尊貴的國王
養育了一個女兒;
西格爾德,你將
以聘禮娶她。」
「高高的欣達爾山上
有一座廳堂,
整座廳堂外面
都被火焰圍繞,
明智的人們
建成了它,
用的是明亮無晦的
奧格恩河之光。」
「我知道山上
睡著一位戰場少女,
菩提木的禍害
在她四周翻騰;
可怖者以刺扎了她,
因為這位披麻衣的格芙昂
擊倒的戰士,
不是他想殺的那人。」
「少年,你能看見
那戴盔的少女,
她曾騎著溫斯科爾尼爾
離開戰場;
王族的子孫,
在諾恩命定之時以前,
不可打斷
西格德莉法的睡眠。」
西格爾德沿著法夫納的蹤跡,騎馬來到他的巢穴,發現入口敞開,門扇與門柱都是鐵製的。屋內所有梁木也都是鐵製,整座屋子向下掘入地下。西格爾德在那裡找到極大量的黃金,裝滿了兩只箱子。他又取走恐懼之盔、黃金鎖子甲、赫羅蒂劍,以及許多珍寶,把它們馱在格拉尼身上;但那匹馬不肯向前走,直到西格爾德跨上牠的背。