《阿特利之歌》原典
Atlakviða
本頁提供作品原文與譯文,可用上方按鈕切換。網站會記住你的選擇,並套用到所有原典頁面。
古諾爾斯語原文採用冰島學者 Guðni Jónsson 版本的標準化拼寫。
Atli sendi
ár til Gunnars
kunnan segg at ríða,
Knéfröðr var sá heitinn;
at görðum kom hann Gjúka
ok at Gunnars Höllu,
bekkjum aringreypum
ok at bjóri svásum.
Drukku þar dróttmegir,
en dyljendr þögðu,
vín í valhöllu,
vreiði sásk þeir Húna;
kallaði þá Knéfröðr
kaldri röddu,
seggr inn suðræni
sat hann á bekk háum:
"Atli mik hingat sendi
ríða erendi
mar inum mélgreypa
myrkvið inn ókunna,
at biðja yðr, Gunnarr,
at it á bekk kæmið
með hjalmum aringreypum
at sækja heim Atla.
Skjöldu kneguð þar velja
ok skafna aska,
hjalma gullroðna
ok Húna mengi,
silfrgyllt söðulklæði,
serki valrauða,
dafar darraðar,
drösla mélgreypa.
Völl lézk ykkr ok mundu gefa
víðrar Gnitaheiðar,
af geiri gjallanda
ok af gylltum stöfnum,
stórar meiðmar
ok staði Danpar,
hrís þat it mæra,
er meðr Myrkvið kalla."
Höfði vatt þá Gunnarr
ok Högna til sagði:
"Hvat ræðr þú okkr, seggr inn æri,
alls vit slíkt heyrum?
Gull vissa ek ekki
á Gnitaheiði,
þat er vit ættim-a
annat slíkt.
Sjau eigum vit salhús
sverða full,
hverju eru þeira
hjölt ór gulli;
minn veit ek mar beztan,
en mæki hvassastan,
boga bekksæma,
en brynjur ór gulli,
hjalm ok skjöld hvítastan
kominn ór höll Kíars,
einn er minn betri
en sé allra Húna."
Högni kvað:
"Hvat hyggr þú brúði bendu,
þá er hon okkr baug sendi,
varinn váðum heiðingja?
Hygg ek, at hon vörnuð byði.
Hár fann ek heiðingja
riðit í hring rauðum,
ylfskr er vegr okkarr
at ríða erendi."
Niðjar hvöttu Gunnar
né náungr annarr,
rýnendr né ráðendr
né þeir er ríkir váru;
kvaddi þá Gunnarr,
sem konungr skyldi,
mærr í mjöðranni
af móði stórum:
"Rístu nú, Fjörnir,
láttu á flet vaða
greppa gullskálir
með gumna höndum.
Ulfr mun ráða
arfi Niflunga,
gamlir, gránvarðir,
ef Gunnars missir,
birnir blakkfjallir
bíta þreftönnum,
gamna greystóði,
ef Gunnarr né kemr-at."
Leiddu landrögni
lýðar óneisir,
grátendr gunnhvata
ór garði húna.
Þá kvað þat inn æri
erfivörþr Högna:
"Heilir farið nú ok horskir,
hvars ykkr hugr teygir!"
Fetum létu fræknir
um fjöll at þyrja
mari ina mélgreypu
Myrkvið inn ókunna;
hristisk öll Húnmörk
þar er harðmóðgir fóru,
ráku þeir vandstyggva
völlu algræna.
Land sáu þeir Atla
ok liðskjalfar djúpa,
Bikka greppar standa
á borg inni háu,
sal of suðrþjóðum
sleginn sessmeiðum,
bundnum röndum,
bleikum skjöldum,
dafar darraðar;
en þar drakk Atli
vín í valhöllu,
verðir sátu úti
at varða þeim Gunnari,
af þeir hér vitja kvæmi
með geiri gjallanda
at vekja gram hildi.
Systir fann þeira snemst,
at þeir í sal kómu
bræðr hennar báðir, -
bjóri var hon lítt drukkin:
"Ráðinn ertu nú, Gunnarr.
Hvat muntu, ríkr, vinna
við Húna harmbrögðum?
Höll gakk þú ór snemma.
Betr hefðir þú, bróðir,
at þú í brynju færir,
sem hjalmum aringreypum
at séa heim Atla,
sætir þú í söðlum
sólheiða daga,
nái nauðfölva
létir nornir gráta,
Húna skjaldmeyjar
herfi kanna,
en Atla sjalfan
létir þú í ormgarð koma,
nú er sá ormgarðr
ykkr of folginn."
Gunnarr kvað:
"Seinat er nú, systir,
at samna Niflungum;
langt er at leita
lýða sinnis til,
ef rosmufjöll Rínar
rekka óneissa."
Fengu þeir Gunnar
ok í fjötur settu
vin Borgunda
ok bundu fastla.
Sjau hjó Högni
sverði hvössu,
en inum átta
hratt hann í eld heitan;
svá skal frækn
fjándum verjask
[sem] Högni varði
hendr [sínar].
-- -- Gunnars;
frágu fræknan,
ef fjör vildi,
gotna þjóðann,
gulli kaupa.
Gunnarr kvað:
"Hjarta skal mér Högna
í hendi liggja
blóðugt, ór brjósti
skorit baldriða
saxi slíðrbeitu,
syni þjóðans."
Skáru þeir hjarta
Hjalla ór brjósti
blóðugt ok á bjóð lögðu
ok báru þat fyr Gunnar.
Þá kvað þat Gunnarr,
gumna dróttinn:
"Hér hefi ek hjarta
Hjalla ins blauða,
ólíkt hjarta
Högna ins frækna,
er mjök bifask,
er á bjóði liggr,
bifðisk halfu meir,
er í brjósti lá."
Hló þá Högni,
er til hjarta skáru
kvikvan kumblasmið,
klökkva hann sízt hugði;
blóðugt þat á bjóð lögðu
ok báru fyr Gunnar.
Mærr kvað þat Gunnarr
geirniflungr:
"Hér hefi ek hjarta
Högna ins frækna,
ólíkt hjarta
Hjalla ins blauða,
er lítt bifask,
er á bjóði liggr,
bifðisk svági mjök,
þá er í brjósti lá.
Svá skaltu, Atli,
augum fjarri,
sem munt
menjum verða;
er und einum mér
öll of folgin
hodd Niflunga,
lifir-a nú Högni.
Ey var mér týja,
meðan vit tveir lifðum,
nú er mér engi,
er ek einn lifik.
Rín skal ráða
rógmalmi skatna,
svinn, áskunna
arfi Niflunga,
- í veltanda vatni
lýsask valbaugar, -
heldr en á höndum gull
skíni Húna börnum."
Atli kvað:
"Ýkvið ér hvélvögnum,
haftr er nú í böndum."
Atli inn ríki
reið Glaum mönum,
sleginn rógþornum,
sifjungr þeira.
-- -- --
Guðrún sigtífa,
varnaði við tárum,
vaðin í þyshöllu.
Guðrún kvað:
"Svá gangi þér, Atli,
sem þú við Gunnar áttir
eiða oft of svarða
ok ár of nefnda,
at sól inni suðrhöllu
ok at Sigtýs bergi,
hölkvi hvílbeðjar
ok at hringi Ullar."
Ok meir þaðan
menvörð bituls
dolgrögni dró
til dauðs skokkr.
Lifanda gram
lagði í garð,
þan er skriðinn var,
skatna mengi,
innan ormum,
en einn Gunnarr
heiftmóðr hörpu
hendi kníði,
glumðu strengir;
svá skal gulli
frækn hringdrifi
við fira halda.
Atli lét
lands síns á vit
jó eyrskáan
aftr frá morði;
dynr var í garði,
dröslum of þrungit,
vápnsöngr virða,
váru af heiði komnir.
Út gekk þá Guðrún
Atla í gögn
með gylltum kálki
at reifa gjöld rögnis:
"Þiggja knáttu, þengill,
í þinni höllu
glaðr at Guðrúnu
gnadda niflfarna."
Umðu ölskálir
Atla vínhöfgar,
þá er í höll saman
Húnar tölðusk,
gumar gransíðir,
gengu inn hvatir.
Skævaði þá in skírleita
-- -- --
veigar þeim at bera,
afkár dís jöfrum
ok ölkrásir valði
nauðug neffölum,
en níð sagði Atla:
"Sona hefir þinna,
sverða deilir,
hjörtu hrædreyrug
við hunang of tuggin;
melta knáttu, móðugr,
manna valbráðir,
eta at ölkrásum
ok í öndugi at senda.
Kallar-a þú síðan
til knéa þinna
Erp né Eitil,
ölreifa tvá;
sér-a-ðu síðan
í seti miðju
gulls miðlendr
geira skefta,
manar meita
né mara keyra."
Ymr varð á bekkjum,
afkárr söngr virða,
gnýr und guðvefjum,
grétu börn Húna;
nema ein Guðrún,
er hon æva grét
bræðr sína berharða
ok buri svása,
unga, ófróða,
þá er hon við Atla gat.
Gulli söri
in gaglbjarta,
hringum rauðum
reifði hon húskarla;
sköp lét hon vaxa,
en skíran malm vaða,
æva fljóð ekki
gáði fjarghúsa.
Óvarr Atli
óðan hafði hann sik drukkit,
vápn hafði hann ekki,
varnaði-t hann við Gudrúnu,
oft var sá leikr betri,
þá er þau lint skyldu
oftar um faðmask
fyr öðlingum.
Hon beð broddi
gaf blóð at drekka
hendi helfússi
ok hvelpa leysti,
hratt fyr hallar dyrr
ok húskarla vakði
brandi brúðr heitum,
þau lét hon gjöld bræðra.
Eldi gaf hon þá alla,
er inni váru
ok frá morði þeira Gunnars
komnir váru ór Myrkheimi;
forn timbr fellu,
fjarghús ruku,
bær Buðlunga,
brunnu ok skjaldmeyjar
inni aldrstamar,
hnigu í eld heitan.
Fullrætt er um þetta,
ferr engi svá síðan
brúðr í brynju
bræðra at hefna;
hon hefir þriggja
þjóðkonunga
banorð borit,
björt, áðr sylti.
Enn segir gleggra í Atlamálum inum grænlenzkum.
英譯採用 Henry Adams Bellows 的1923年譯本,已屬公有領域;詩節編號可能與原文不同。
Guthrun, Gjuki's daughter, avenged her brothers, as has become well known. She slew first Atli's sons, and thereafter she slew Atli, and burned the hall with his whole company. Concerning this was the following poem made:
Atli sent of old to Gunnar
A keen-witted rider, Knefröth did men call him;
To Gjuki's home came he and to Gunnar's dwelling,
With benches round the hearth, and to the beer so sweet.
Then the followers, hiding their falseness, all drank
Their wine in the war-hall, of the Huns' wrath wary;
And Knefröth spake loudly, his words were crafty,
The hero from the south, on the high bench sitting:
"Now Atli has sent me his errand to ride,
On my bit-champing steed through Myrkwood the secret,
To bid you, Gunnar, to his benches to come,
With helms round the hearth, and Atli's home seek.
"Shields shall ye choose there, and shafts made of ash-wood,
Gold-adorned helmets, and slaves out of Hunland, Silver-gilt saddle-cloths, shirts of bright scarlet,
With lances and spears too, and bit-champing steeds.
"The field shall be given you of wide Gnitaheith,
With loud-ringing lances, and stems gold-o'erlaid,
Treasures full huge, and the home of Danp,
And the mighty forest that Myrkwood is called."
His head turned Gunnar, and to Hogni he said:
"What thy counsel, young hero, when such things we hear?
No gold do I know on Gnitaheith lying
So fair that other its equal we have not.
"We have seven halls, each of swords is full, (And all of gold is the hilt of each;)
My steed is the swiftest, my sword is sharpest,
My bows adorn benches, my byrnies are golden,
My helm is the brightest that came from Kjar's hall,
(Mine own is better than all the Huns' treasure.)"
Hogni spake: 8.
"What seeks she to say, that she sends us a ring,
Woven with a wolf's hair? methinks it gives warning;
In the red ring a hair of the heath-dweller found I,
Wolf-like shall our road be if we ride on this journey."
Not eager were his comrades, nor the men of his kin, The wise nor the wary, nor the warriors bold.
But Gunnar spake forth as befitted a king,
Noble in the beer-hall, and bitter his scorn:
"Stand forth now, Fjornir! and hither on the floor
The beakers all golden shalt thou bring to the warriors.
..................
..................
"The wolves then shall rule the wealth of the Niflungs,
Wolves aged and grey-hued, if Gunnar is lost,
And black-coated bears with rending teeth bite,
And make glad the dogs, if Gunnar returns not."
A following gallant fared forth with the ruler,
Yet they wept as their home with the hero they left;
And the little heir of Hogni called loudly:
"Go safe now, ye wise ones, wherever ye will!"
Then let the bold heroes their bit-champing horses
On the mountains gallop, and through Myrkwood the secret;
All Hunland was shaken where the hard-souled ones rode,
On the whip-fearers fared they through fields that were green.
Then they saw Atli's halls, and his watch-towers high, On the walls so lofty stood the warriors of Buthli;
The hall of the southrons with seats was surrounded,
With targets bound and shields full bright.
Mid weapons and lances did Atli his wine
In the war-hall drink, without were his watchmen,
For Gunnar they waited, if forth he should go,
With their ringing spears they would fight with the ruler.
This their sister saw, as soon as her brothers
Had entered the hall,— little ale had she drunk:
"Betrayed art thou, Gunnar! what guard hast thou, hero,
'Gainst the plots of the Huns? from the hall flee swiftly!
"Brother, 'twere far better to have come in byrnie,
With thy household helmed, to see Atli's home, And to sit in the saddle all day 'neath the sun,
(That the sword-norns might weep for the death-pale warriors,
And the Hunnish shield-maids might shun not the sword,)
And send Atli himself to the den of the snakes;
(Now the den of the snakes for thee is destined.)"
Gunnar spake: 18.
..............
"Too late is it, sister, to summon the Niflungs,
Long is it to come to the throng of our comrades,
The heroes gallant, from the hills of the Rhine."
******
Then Gunnar they seized, and they set him in chains, The Burgundians' king, and fast they bound him.
Hogni slew seven with sword so keen,
And an eighth he flung in the fire hot;
A hero should fight with his foemen thus,
As Hogni strove in Gunnar's behalf.
..................
..................
The leader they asked if his life he fain
With gold would buy, the king of the Goths.
Gunnar spake: 22.
"First the heart of Hogni shall ye lay in my hands, All bloody from the breast of the bold one cut
With keen-biting sword, from the son of the king."
..................
They cut out the heart from the breast of Hjalli,
On a platter they bore it, and brought it to Gunnar.
Then Gunnar spake forth, the lord of the folk:
"Here have I the heart of Hjalli the craven,
Unlike to the heart of Hogni the valiant,
For it trembles still as it stands on the platter;
Twice more did it tremble in the breast of the man."
Then Hogni laughed when they cut out the heart
Of the living helm-hammerer; tears he had not.
..............
On a platter they bore it, and brought it to Gunnar.
Then Gunnar spake forth, the spear of the Niflungs:
"Here have I the heart of Hogni the valiant,
Unlike to the heart of Hjalli the craven,
Little it trembles as it lies on the platter,
Still less did it tremble when it lay in his breast.
"So distant, Atli, from all men's eyes,
Shalt thou be as thou .....from the gold.
..................
..................
"To no one save me is the secret known
Of the Niflungs' hoard, now Hogni is dead;
Of old there were two, while we twain were alive,
Now is none but I, for I only am living.
"The swift Rhine shall hold the strife-gold of heroes,
That once was the gods', the wealth of the Niflungs, In the depths of the waters the death-rings shall glitter,
And not shine on the hands of the Hunnish men."
Atli spake: 30.
"Ye shall bring the wagon, for now is he bound."
******
On the long-maned Glaum rode Atli the great,
About him were warriors .......
But Guthrun, akin to the gods of slaughter,
Yielded not to her tears in the hall of tumult.
Guthrun spake: 32.
"It shall go with thee, Atli, as with Gunnar thou heldest
The oaths ofttimes sworn, and of old made firm,
By the sun in the south, by Sigtyr's mountain,
By the horse of the rest-bed, and the ring of Ull."
Then the champer of bits drew the chieftain great,
The gold-guarder, down to the place of death.
..................
By the warriors' host was the living hero
Cast in the den where crawling about
Within were serpents, but soon did Gunnar
With his hand in wrath on the harp-strings smite; The strings resounded,— so shall a hero,
A ring-breaker, gold from his enemies guard.
Then Atli rode on his earth-treading steed,
Seeking his home, from the slaughter-place;
There was clatter of hoofs of the steeds in the court,
And the clashing of arms as they came from the field.
Out then came Guthrun to meeting with Atli,
With a golden beaker as gift to the monarch:
"Thou mayst eat now, chieftain, within thy dwelling,
Blithely with Guthrun young beasts fresh slaughtered."
The wine-heavy ale-cups of Atli resounded,
When there in the hall the Hunnish youths clamored,
And the warriors bearded, the brave ones, entered.
Then in came the shining one, ......
...... and drink she bore them;
Unwilling and bitter brought she food to the warrior,
Till in scorn to the white-faced Atli did she speak:
"Thou giver of swords, of thy sons the hearts
All heavy with blood in honey thou hast eaten;
Thou shalt stomach, thou hero, the flesh of the slain,
To eat at thy feast, and to send to thy followers.
"Thou shalt never call to thy knees again
Erp or Eitil, when merry with ale;
Thou shalt never see in their seats again
The sharers of gold their lances shaping,
(Clipping the manes or minding their steeds.)"
There was clamor on the benches, and the cry of men, The clashing of weapons, and weeping of the Huns,
Save for Guthrun only, she wept not ever
For her bear-fierce brothers, or the boys so dear,
So young and so unhappy, whom with Atli she had.
Gold did she scatter, the swan-white one,
And rings of red gold to the followers gave she;
The fate she let grow, and the shining wealth go,
Nor spared she the treasure of the temple itself.
Unwise then was Atli, he had drunk to wildness,
No weapon did he have, and of Guthrun bewared not;
Oft their play was better when both in gladness
Each other embraced among princes all.
With her sword she gave blood for the bed to drink, With her death-dealing hand, and the hounds she loosed,
The thralls she awakened, and a firebrand threw
In the door of the hall; so vengeance she had.
To the flames she gave all who yet were within,
And from Myrkheim had come from the murder of Gunnar;
The timbers old fell, the temple was in flames,
The dwelling of the Buthlungs, and the shield-maids burned,
They were slain in the house, in the hot flames they sank.
Now the tale is all told, nor in later time
Will a woman in byrnie avenge so her brothers;
The fair one to three of the kings of the folk
Brought the doom of death ere herself she died.
Still more is told in the Greenland ballad of Atli.
繁體中文譯文由 AI 根據古諾爾斯語原文翻譯,並參考英文譯文。
阿特利昔日派遣
一名熟識的漢子
騎馬前往貢納爾處,
那人名叫克內弗勒德;
他來到吉烏基的宅院,
來到貢納爾的廳堂,
來到爐邊排列的長凳旁,
來到甘美的啤酒前。
武士們在那裡飲著
戰士廳堂裡的葡萄酒,
懷藏心事的人默不作聲,
他們畏懼匈人的怒火;
克內弗勒德於是開口,
嗓音冰冷,
這名南方來的漢子,
坐在高高的長凳上:
「阿特利派我來到此地,
騎馬傳達使命,
乘著嚼咬馬銜的駿馬,
穿過陌生的米爾克森林,
邀請你,貢納爾,
請你們兩人前來入席,
與爐邊戴盔的武士同坐,
造訪阿特利的家。
你們可在那裡挑選盾牌,
以及削好的梣木矛,
鍍金的頭盔,
成群的匈人,
銀製鎏金的鞍氈,
猩紅的衣衫,
投槍與長矛,
嚼咬馬銜的駿馬。
他還說要賜給你們兩人
遼闊格尼塔荒原上的田野,
鏗鏘作響的長矛,
鍍金船首的船隻,
大批珍寶,
丹普河畔的居地,
以及那片著名的林地,
人們稱作米爾克森林。」
貢納爾於是轉過頭,
向霍格尼說道:
「年輕的勇士,聽了這些,
你勸我們該怎麼做?
我不知道格尼塔荒原上
有哪樣黃金,
是我們不曾擁有
同樣好的一份。
我們共有七座廳堂,
裡面裝滿寶劍,
每一柄寶劍
都有黃金製成的劍柄;
我知道我的駿馬最好,
我的寶劍最鋒利,
弓足以輝映長凳,
鎖子甲由黃金製成,
還有最燦亮的頭盔與盾牌,
來自基亞爾的廳堂,
我單單一件珍寶,
便勝過匈人的一切。」
霍格尼說:
「你想那女子有何暗示,
竟寄來一枚金環,
裹著荒原野獸的衣裳?
我想她是在提出警告。
我發現荒原野獸的毛髮,
編進赤金的環中,
我們奉邀前往的道路,
將如狼一般凶險。」
貢納爾的族人不曾勸他前往,
其他親眷也沒有,
謀士與議事者沒有,
權勢顯赫的人也沒有;
貢納爾於是開口,
一如君王應有的模樣,
在蜜酒廳中聲名顯赫,
胸懷豪邁的氣概:
「起來吧,菲約爾尼爾,
讓武士們的金杯
經眾人之手,
傳遍廳堂。
狼將掌管
尼伯龍根的遺產,
那些蒼老、披著灰毛的狼,
倘若貢納爾不在人世;
黑毛的熊
將用利齒撕咬,
讓群犬歡欣,
倘若貢納爾不再歸來。」
無畏的臣民
為國土的君王送行,
哭著送別英勇的戰士,
走出家宅的庭院。
霍格尼年幼的
繼承人於是說道:
「願你們安然前行,明智的人啊,
無論心意引你們去往何方!」
勇士們策動
嚼咬馬銜的駿馬,
奔騰越過群山,
穿越陌生的米爾克森林;
整片匈人邊地都在震顫,
當那些剛毅的人馳過,
他們驅策畏鞭的坐騎,
奔過一片青綠的原野。
他們看見阿特利的國土,
以及幽深的瞭望臺,
比基的武士站在
高高的城堡上,
南方人的廳堂
四周排列著座椅,
鑲邊的盾牌,
燦亮的盾面,
投槍與長矛;
阿特利正在那裡
飲著戰士廳堂中的葡萄酒,
衛士坐在外頭,
提防貢納爾一行,
唯恐他們來到這裡,
帶著鏗鏘作響的長矛,
向君王挑起戰事。
他們的姊妹立刻察覺,
她的兩個兄弟
已經走進廳堂,——
她幾乎不曾喝醉:
「貢納爾,你如今遭了暗算。
尊貴的人啊,你要如何
抵擋匈人的惡毒計謀?
快快走出這座廳堂。
兄弟,你若身披鎖子甲,
率領爐邊戴盔的武士,
前來造訪阿特利的家,
那該有多好;
你若在陽光明亮的日子裡
整日坐在馬鞍上,
使諾恩為死白的屍身
發出哀哭,
使匈人的持盾少女
領略戰禍,
又使阿特利本人
落入蛇窟,該有多好,
如今那座蛇窟,
卻是暗中為你們兩人備下。」
貢納爾說:
「如今太遲了,姊妹,
已來不及召集尼伯龍根族人;
要從萊茵河的山嶺
尋來助戰的同伴,
尋來那些無畏的勇士,
路途實在遙遠。」
他們擒住貢納爾,
給他戴上鐐銬,
將這位勃艮第人的友主
牢牢捆綁。
霍格尼用鋒利的寶劍
砍倒七人,
又將第八人
推進熾熱的火中;
勇士就該如此
抵禦仇敵,
正如霍格尼
以雙手奮戰自衛。
—— ——貢納爾的;
他們詢問那位勇士,
是否願意用黃金
贖回性命,
那位哥德人的君王。
貢納爾說:
「我要霍格尼的心臟
放在我的手中,
血淋淋地,從那勇悍騎士的
胸膛裡剖出,
用出鞘的利刃割下,
從那君王之子的胸膛。」
他們從希亞利胸中
剖出心臟,
血淋淋地放在盤上,
端到貢納爾面前。
貢納爾於是說道,
那位眾人的君主:
「我這裡拿到的心臟,
屬於懦夫希亞利,
並不像英勇的
霍格尼的心臟;
它顫抖得如此厲害,
即使已放在盤上,
當它還在胸中時,
顫抖得更厲害一倍。」
霍格尼於是大笑,
當他們剖向他的心臟,
剖開這位仍活著的戰盔鐵匠,
他絲毫不打算哭泣;
他們把血淋淋的心放在盤上,
端到貢納爾面前。
聲名顯赫的貢納爾,
尼伯龍根的持矛勇士,說道:
「我這裡拿到的心臟,
屬於英勇的霍格尼,
並不像懦夫
希亞利的心臟;
它幾乎不曾顫抖,
即使已放在盤上,
當它還在胸中時,
也不曾顫抖得這般厲害。
阿特利,你將如此
遠離人們的目光,
正如你將
遠離那些金環;
如今唯有我一人
知曉藏在何處的
尼伯龍根寶藏,
霍格尼已不在人世。
只要我們兩人都活著,
我便始終心懷疑慮,
如今我再無疑慮,
因為唯有我一人活著。
讓萊茵河掌管
引起英雄爭端的黃金,
讓湍急的河流掌管尼伯龍根的遺產,
那來自神族的寶藏,
——讓死者的金環
在翻湧的水中閃耀,——
也勝過讓黃金
在匈人子弟的手上發光。」
阿特利說:
「把有輪的車子趕來,
如今囚徒已被縛牢。」
權勢強大的阿特利
騎著長鬃的格勞姆,
披著爭戰的荊刺,
他是他們的姻親。
—— —— ——
古德倫宛如勝利女神,
強忍著淚水,
走進喧囂的廳堂。
古德倫說:
「阿特利,願你承受的命運,
一如你對貢納爾所守的
那些屢次立下、
早已言明的誓約,
憑南天的太陽起誓,
憑勝利之神的山嶽起誓,
憑臥榻的駿馬,
憑烏勒的指環起誓。」
此後,嚼銜的駿馬
載著金飾的守護者,
載著那位征戰的君王,
一步步走向死亡。
成群的武士
把仍活著的君王
放進一座窟中,
那座窟穴
裡頭爬滿了蛇,
貢納爾卻獨自
滿懷怒意,以手
撥動豎琴,
琴弦鏗然作響;
勇敢的贈環者
就該如此守住黃金,
不讓它落入他人手裡。
阿特利策動
踏地的駿馬,
離開殺戮之地,
返回自己的國土;
庭院裡一片喧響,
駿馬擁擠其間,
眾人的兵器鏗鏘,
他們已從荒原歸來。
古德倫於是走出,
迎向阿特利,
手持鍍金的酒杯,
要向君王獻上酬報:
「君王,你如今可以
在自己的廳堂裡,
歡歡喜喜從古德倫手中
享用墮入幽冥的小獸。」
阿特利盛滿葡萄酒的
啤酒杯鏗鏘作響,
匈人在廳堂裡
相聚交談,
蓄著長鬚的漢子,
勇士們走了進來。
容貌明麗的女子於是匆匆走動,
—— —— ——
為他們端送酒飲,
這位可怖的女子服侍諸侯,
又挑選佐酒的佳餚,
勉強奉給臉色蒼白的人們,
隨後向阿特利說出羞辱之言:
「分贈寶劍的人啊,
你已將自己兒子們
染滿屍血的心臟,
拌著蜂蜜咀嚼下肚;
驕傲的人,你儘可消化
被殺之人的肉,
將它當作佐酒的佳餚吞食,
再送到對面的尊席上。
此後你再不能
把埃爾普或埃蒂爾
喚到你的膝前,
讓兩人飲酒歡笑;
此後你再看不到
座席中央
那些分贈黃金的人
削製長矛的柄,
修剪馬鬃,
或是驅策駿馬。」
長凳間響起哀號,
眾人發出可怕的呼聲,
華美的織幔下喧聲四起,
匈人的子弟哭泣;
唯有古德倫沒有,
她始終不曾落淚,
不為她如熊剛猛的兄弟,
也不為她親愛的兒子,
那些年幼無知的孩子,
她與阿特利所生的骨肉。
她散撒黃金,
那位如水鳥般皎白的女子,
她把赤金的環
慷慨贈給家臣;
她任命運步步逼近,
讓燦亮的金屬四處流轉,
這女子絲毫不再
顧惜珍寶的殿堂。
阿特利毫無戒心,
他已喝得狂亂,
身邊沒有兵器,
也不曾提防古德倫;
往日他們的歡戲常更美好,
當他倆溫柔相待,
屢屢彼此擁抱,
當著眾位王公的面。
她用劍尖
讓床榻飲血,
憑著一隻決意殺人的手,
又放開了獵犬,
將廳堂的門閂推上,
這位新娘用熾熱的火把
喚醒家臣,
以此償報兄弟的血債。
她將裡頭所有的人
全都交給火焰,
那些殺害貢納爾等人之後,
從米爾克海姆歸來的人;
古老的梁木倒塌,
珍寶的殿堂冒起濃煙,
那是布德利王族的宅第,
持盾少女也在裡頭焚燒,
生命遭到截斷,
倒進熾熱的火中。
這段往事已述說完畢,
此後再沒有女子
披上鎖子甲,
如此為兄弟復仇;
這位明麗的女子,
在自己死去之前,
曾使三位
國王喪命。
格陵蘭的《阿特利歌》對此敘述得更為詳盡。