《索列姆之歌》的原典
Þrymskviða
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
Vreiðr var þá Vingþórr
er hann vaknaði
ok síns hamars
of saknaði,
skegg nam at hrista,
skör nam at dýja,
réð Jarðar burr
um at þreifask.
Ok hann þat orða
alls fyrst of kvað:
"Heyrðu nú, Loki,
hvat ek nú mæli
er eigi veit
jarðar hvergi
né upphimins:
áss er stolinn hamri!"
Gengu þeir fagra
Freyju túna,
ok hann þat orða
alls fyrst of kvað:
"Muntu mér, Freyja,
fjaðrhams léa,
ef ek minn hamar
mættak hitta?".
Freyja kvað:
"Þó munda ek gefa þér
þótt ór gulli væri,
ok þó selja,
at væri ór silfri."
Fló þá Loki,
- fjaðrhamr dunði, -
unz fyr útan kom
ása garða
ok fyr innan kom
jötna heima.
Þrymr sat á haugi,
þursa dróttinn,
greyjum sínum
gullbönd sneri
ok mörum sínum
mön jafnaði.
Þrymr kvað:
"Hvat er með ásum?
Hvat er með alfum?
Hví ertu einn kominn
í Jötunheima?"
Loki kvað:
"Illt er með ásum,
illt er með alfum;
hefr þú Hlórriða
hamar of folginn?"
Þrymr kvað:
"Ek hef Hlórriða.
hamar of folginn
átta röstum
fyr jörð neðan;
hann engi maðr
aftr of heimtir,
nema færi mér
Freyju at kvæn."
Fló þá Loki,
- fjaðrhamr dunði, -
unz fyr útan kom
jötna heima
ok fyr innan kom
ása garða.
Mætti hann Þór
miðra garða,
ok þat hann orða
alls fyrst of kvað:
"Hefr þú erendi
sem erfiði?
Segðu á lofti
löng tíðendi,
oft sitjanda
sögur of fallask
ok liggjandi
lygi of bellir."
Loki kvað:
"Hef ek erfiði
ok erendi;
Þrymr hefr þinn hamar,
þursa dróttinn;
hann engi maðr
aftr of heimtir,
nema hánum færi
Freyju at kván.
Ganga þeir fagra
Freyju at hitta,
ok hann þat orða
alls fyrst of kvað:
"Bittu þik, Freyja,
brúðar líni;
vit skulum aka tvau
í Jötunheima."
Reið varð þá Freyja
ok fnasaði,
allr ása salr
undir bifðisk,
stökk þat it mikla
men Brísinga:
"Mik veiztu verða
vergjarnasta,
ef ek ek með þér
í Jötunheima."
Senn váru æsir
allir á þingi
ok ásynjur
allar á máli,
ok um þat réðu
ríkir tívar
hvé þeir Hlórriða
hamar of sætti.
Þá kvað þat Heimdallr,
hvítastr ása,
vissi hann vel fram
sem vanir aðrir:
"Bindum vér Þór þá
brúðar líni,
hafi hann it mikla
men Brísinga.
Látum und hánum
hrynja lukla
ok kvenváðir
um kné falla,
en á brjósti
breiða steina
ok hagliga
um höfuð typpum."
Þá kvað þat Þór,
þrúðugr áss:
"Mik munu æsir
argan kalla,
ef ek bindask læt
brúðar líni!"
Þá kvað þat Loki
Laufeyjar sonr:
"Þegi þú, Þórr,
þeira orða.
Þegar munu jötnar
Ásgarð búa,
nema þú þinn hamar
þér of heimtir."
Bundu þeir Þór þá
brúðar líni
ok inu mikla
meni Brísinga,
létu und hánum
hrynja lukla
ok kvenváðir
um kné falla,
en á brjósti
breiða steina,
ok hagliga
um höfuð typpðu.
Þá kvað Loki
Laufeyjar sonr:
"Mun ek ok með þér
ambótt vera,
vit skulum aka tvær
í Jötunheima."
Senn váru hafrar
heim of reknir,
skyndir at sköklum,
skyldu vel renna;
björg brotnuðu,
brann jörð loga,
ók Óðins sonr
í Jötunheima.
Þá kvað þat Þrymr,
þursa dróttinn:
"Standið upp, jötnar,
ok stráið bekki,
nú færa mér
Freyju at kván
Njarðar dóttur
ór Nóatúnum.
Ganga hér at garði
gullhyrnðar kýr,
öxn alsvartir
jötni at gamni;
fjölð á ek meiðma,
fjölð á ek menja,
einnar mér Freyju
ávant þykkir."
Var þar at kveldi
of komit snemma
ok fyr jötna
öl fram borit;
einn át oxa,
átta laxa,
krásir allar,
þær er konur skyldu,
drakk Sifjar verr
sáld þrjú mjaðar.
Þá kvat þat Þrymr,
þursa dróttinn:
"Hvar sáttu brúðir
bíta hvassara?
Sák-a ek brúðir
bíta breiðara,
né inn meira mjöð
mey of drekka."
Sat in alsnotra
ambótt fyrir,
er orð of fann
við jötuns máli:
"Át vætr Freyja
átta nóttum,
svá var hon óðfús
í Jötunheima."
Laut und línu,
lysti at kyssa,
en hann útan stökk
endlangan sal:
"Hví eru öndótt
augu Freyju?
Þykki mér ór augum
eldr of brenna."
Sat in alsnotra
ambótt fyrir,
er orð of fann
við jötuns máli:
"Svaf vætr Freyja
átta nóttum,
svá var hon óðfús
í Jötunheima."
Inn kom in arma
jötna systir,
hin er brúðféar
biðja þorði:
"Láttu þér af höndum
hringa rauða,
ef þú öðlask vill
ástir mínar,
ástir mínar,
alla hylli.
Þá kvað þat Þrymr,
þursa dróttinn:
"Berið inn hamar
brúði at vígja,
lekkið Mjöllni
í meyjar kné,
vígið okkr saman
Várar hendi."
Hló Hlórriða
hugr í brjósti,
er harðhugaðr
hamar of þekkði;
Þrym drap hann fyrstan,
þursa dróttin,
ok ætt jötuns
alla lamði.
Drap hann ina öldnu
jötna systur,
hin er brúðféar
of beðit hafði;
hon skell of hlaut
fyr skillinga,
en högg hamars
fyr hringa fjölð.
Svá kom Óðins sonr
endr at hamri.
亨利·亚当斯·贝洛斯1923年英译,已进入公有领域;诗节编号可能与原文不同。
Wild was Vingthor when he awoke,
And when his mighty hammer he missed; He shook his beard, his hair was bristling,
As the son of Jorth about him sought.
Hear now the speech that first he spake:
"Harken, Loki, and heed my words,
Nowhere on earth is it known to man,
Nor in heaven above: our hammer is stolen."
To the dwelling fair of Freyja went they,
Hear now the speech that first he spake:
"Wilt thou, Freyja, thy feather-dress lend me,
That so my hammer I may seek?"
Freyja spake: 4.
"Thine should it be though of silver bright,
And I would give it though 'twere of gold."
Then Loki flew, and the feather-dress whirred,
Till he left behind him the home of the gods,
And reached at last the realm of the giants.
Thrym sat on a mound, the giants' master,
Leashes of gold he laid for his dogs,
And stroked and smoothed the manes of his steeds.
Thrym spake: 6.
"How fare the gods, how fare the elves?
Why comst thou alone to the giants' land?"
Loki spake:
"Ill fare the gods, ill fare the elves!
Hast thou hidden Hlorrithi's hammer?"
Thrym spake: 7.
"I have hidden Hlorrithi's hammer,
Eight miles down deep in the earth;
And back again shall no man bring it
If Freyja I win not to be my wife."
Then Loki flew, and the feather-dress whirred,
Till he left behind him the home of the giants,
And reached at last the realm of the gods.
There in the courtyard Thor he met:
Hear now the speech that first he spake:
"Hast thou found tidings as well as trouble?
Thy news in the air shalt thou utter now;
Oft doth the sitter his story forget,
And lies he speaks who lays himself down."
Loki spake: 10.
"Trouble I have, and tidings as well:
Thrym, king of the giants, keeps thy hammer,
And back again shall no man bring it
If Freyja he wins not to be his wife."
Freyja the fair then went they to find;
Hear now the speech that first he spake:
"Bind on, Freyja, the bridal veil,
For we two must haste to the giants' home."
Wrathful was Freyja, and fiercely she snorted,
And the dwelling great of the gods was shaken,
And burst was the mighty Brisings' necklace:
"Most lustful indeed should I look to all
If I journeyed with thee to the giants' home."
Then were the gods together met,
And the goddesses came and council held,
And the far-famed ones a plan would find,
How they might Hlorrithi's hammer win.
Then Heimdall spake, whitest of the gods,
Like the Wanes he knew the future well:
"Bind we on Thor the bridal veil,
Let him bear the mighty Brisings' necklace;
"Keys around him let there rattle,
And down to his knees hang woman's dress;
With gems full broad upon his breast,
And a pretty cap to crown his head."
Then Thor the mighty his answer made:
"Me would the gods unmanly call
If I let bind the bridal veil."
Then Loki spake, the son of Laufey:
"Be silent, Thor, and speak not thus; Else will the giants in Asgarth dwell
If thy hammer is brought not home to thee."
Then bound they on Thor the bridal veil,
And next the mighty Brisings' necklace.
Keys around him let they rattle,
And down to his knees hung woman's dress;
With gems full broad upon his breast,
And a pretty cap to crown his head.
Then Loki spake, the son of Laufey:
"As thy maid-servant thither I go with thee;
We two shall haste to the giants' home."
Then home the goats to the hall were driven,
They wrenched at the halters, swift were they to run;
The mountains burst, earth burned with fire,
And Othin's son sought Jotunheim.
Then loud spake Thrym, the giants' leader:
"Bestir ye, giants, put straw on the benches; Now Freyja they bring to be my bride,
The daughter of Njorth out of Noatun.
"Gold-horned cattle go to my stables,
Jet-black oxen, the giant's joy;
Many my gems, and many my jewels,
Freyja alone did I lack, methinks."
Early it was to evening come,
And forth was borne the beer for the giants;
Thor alone ate an ox, and eight salmon,
All the dainties as well that were set for the women;
And drank Sif's mate three tuns of mead.
Then loud spake Thrym, the giants' leader:
"Who ever saw bride more keenly bite?
I ne'er saw bride with a broader bite,
Nor a maiden who drank more mead than this!"
Hard by there sat the serving-maid wise,
So well she answered the giant's words:
"From food has Freyja eight nights fasted,
So hot was her longing for Jotunheim."
Thrym looked 'neath the veil, for he longed to kiss,
But back he leaped the length of the hall:
"Why are so fearful the eyes of Freyja?
Fire, methinks, from her eyes burns forth."
Hard by there sat the serving-maid wise,
So well she answered the giant's words:
"No sleep has Freyja for eight nights found,
So hot was her longing for Jotunheim."
Soon came the giant's luckless sister,
Who feared not to ask the bridal fee:
"From thy hands the rings of red gold take,
If thou wouldst win my willing love,
(My willing love and welcome glad.)"
Then loud spake Thrym, the giants' leader:
"Bring in the hammer to hallow the bride;
On the maiden's knees let Mjollnir lie,
That us both the hand of Vor may bless."
The heart in the breast of Hlorrithi laughed
When the hard-souled one his hammer beheld;
First Thrym, the king of the giants, he killed,
Then all the folk of the giants he felled.
The giant's sister old he slew,
She who had begged the bridal fee;
A stroke she got in the shilling's stead,
And for many rings the might of the hammer.
And so his hammer got Othin's son.
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
文索尔怒气冲冲,
当他醒来,
发觉自己的锤子
已不见踪影;
他抖动胡须,
摇晃头发,
娇德之子
伸手四处摸寻。
他开口说的
头一句话是:
“听着,洛基,
听我此刻所言,
这件事还无人知晓,
无论大地之上,
还是高天之中:
神的锤子被偷了!”
他们走进芙蕾雅
美丽的庭院,
他开口说的
头一句话是:
“芙蕾雅,你可愿
借我羽衣,
好让我寻回
自己的锤子?”
芙蕾雅说:
“即便它是黄金做的,
我也愿意给你,
即便它是白银做的,
我也愿意交出。”
于是洛基飞去,
——羽衣飒飒作响——
直到飞出
阿萨神族的庭院,
又飞进
巨人的国土。
索列姆坐在土丘上,
这巨人之主,
正为自己的猎犬
编结金带,
又为自己的骏马
梳理鬃毛。
索列姆说:
“阿萨神族可好?
精灵们可好?
你为何独自来到
约顿海姆?”
洛基说:
“阿萨神族不好,
精灵们不好;
是你藏起了赫洛里迪的
锤子吗?”
索列姆说:
“我已将赫洛里迪的
锤子藏起,
藏在八拉斯特(古北欧长度单位)深的
大地之下;
谁也不能
把它取回,
除非将芙蕾雅送来,
给我做妻子。”
于是洛基飞去,
——羽衣飒飒作响——
直到飞出
巨人的国土,
又飞进
阿萨神族的庭院。
他遇见索尔,
正在庭院中央,
索尔开口说的
头一句话是:
“你这一番辛劳,
可有消息带回?
趁还在空中,
把详尽的消息说来;
坐下来的人
常会忘却所闻,
躺下来的人
便会编造谎言。”
洛基说:
“我既付出了辛劳,
也带回了消息;
索列姆拿着你的锤子,
那巨人之主;
谁也不能
把它取回,
除非将芙蕾雅送去,
给他做妻子。
他们前去拜见
美丽的芙蕾雅,
他开口说的
头一句话是:
“芙蕾雅,披上
新娘的头纱;
我们两个要乘车
去约顿海姆。”
芙蕾雅勃然大怒,
鼻中喷出怒气,
阿萨神族的整座殿堂
都随之震动,
那硕大的
布里希嘉曼项链也迸断了:
“你该知道,人们会以为我
最是贪恋男色,
倘若我与你乘车
去约顿海姆。”
随即阿萨神族
全都聚来议事,
所有女神
也一同商谈,
众位强大的神明
商议着,
如何为赫洛里迪
取回锤子。
这时海姆达尔说道,
他是阿萨神族中最洁白的一位,
如其他华纳神族一般,
他深知未来:
“让我们给索尔
披上新娘的头纱,
让他戴上那硕大的
布里希嘉曼项链。
让钥匙在他腰间
叮当作响,
让女人的衣裙
垂落膝头,
再在胸前
佩上宽大的宝石,
在他头上
巧妙地裹好头巾。”
这时索尔说道,
这位强大的神:
“阿萨神族会说我
女里女气,
倘若我任人给我
披上新娘的头纱!”
这时洛基说道,
这劳菲之子:
“索尔,住口,
别再说这些话。
巨人转眼就会
住进阿斯加德,
除非你将自己的锤子
重新取回。”
于是他们给索尔
披上新娘的头纱,
又给他戴上那硕大的
布里希嘉曼项链,
让钥匙在他腰间
叮当作响,
让女人的衣裙
垂落膝头,
再在胸前
佩上宽大的宝石,
又在他头上
巧妙地裹好头巾。
这时洛基说道,
这劳菲之子:
“我也要随你前去,
做你的侍女,
我们姐妹两个要乘车
去约顿海姆。”
山羊随即
被赶回家来,
迅速套上车辕,
让它们飞快奔跑;
山岩崩裂,
大地烈焰燃烧,
奥丁之子乘车
前往约顿海姆。
这时索列姆说道,
这巨人之主:
“巨人们,起身,
在长凳上铺好草,
他们正将芙蕾雅送来,
给我做妻子,
这位尼约德的女儿
来自诺阿通。
金角的母牛
走进这里的庭院,
通体乌黑的公牛
供巨人赏玩;
我有许多珍宝,
我有许多项链,
我觉得自己所缺的,
唯有芙蕾雅一人。”
天色不久
便入黄昏,
啤酒也端到
巨人们面前;
他独自吃了一头公牛,
八条鲑鱼,
还有原该给女人们的
所有佳肴,
希芙的丈夫又喝了
三大桶蜜酒。
这时索列姆说道,
这巨人之主:
“你在哪里见过新娘
下口如此凶猛?
我从未见过新娘
一口吃下这么多,
也从未见过姑娘
喝下更多蜜酒。”
那聪慧无比的
侍女坐在近旁,
她找到了话语,
回答巨人所言:
“芙蕾雅八个夜晚
不曾进食,
她是如此急切地盼望
来到约顿海姆。”
他俯身探入头纱,
想要亲吻,
却猛然向后跳去,
直退到大殿另一端:
“芙蕾雅的眼睛
为何如此骇人?
我觉得她眼中
正有火焰燃烧。”
那聪慧无比的
侍女坐在近旁,
她找到了话语,
回答巨人所言:
“芙蕾雅八个夜晚
不曾入睡,
她是如此急切地盼望
来到约顿海姆。”
那可怜的
巨人姐姐走了进来,
她竟敢开口
索要新娘的赠礼:
“从你手上摘下
赤金的指环,
倘若你想赢得
我的爱意,
我的爱意,
我全部的欢心。
这时索列姆说道,
这巨人之主:
“把锤子拿进来,
为新娘祝圣,
把妙尔尼尔放在
姑娘的膝上,
借瓦尔之手,
使我们结为夫妇。”
赫洛里迪的心
在胸中欢笑,
这意志坚毅者
认出了自己的锤子;
他先杀死索列姆,
这巨人之主,
又将巨人的
全族击毙。
他杀死了年老的
巨人姐姐,
她先前曾
索要新娘的赠礼;
她得到的是重击,
抵作银钱,
又挨了锤子的猛砸,
抵作成堆的指环。
奥丁之子就这样
重新取回了锤子。