《太阳之歌》的原典
Sólarljóð
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
Fé ok fjörvi
rænti fyrða kind
sá hinn grimmi Greppr;
yfir þá vegu,
er hann varðaði,
náði engi kvikr komask.
Einn hann át
oft harðla,
aldri bauð hann manni til matar,
áðr enn móðr
ok meginlítill
Gestr af götu kom.
Drykks of þurfi
lézk inn dæsti maðr
ok vanmettr vera;
hræddu hjarta
hann lézk trúa,
þeim er áðr hafði vályndr verit.
Mat ok drykk
veitti hann þeim, er móðr var,
allt af heilum hug;
guðs hann gáði,
góðu honum beindi,
því hann hugðisk váligr vera.
Upp hinn stóð,
illt hann hugði,
eigi var þarfsamliga þegit;
synð hans svall,
sofanda myrði
fróðan, fjölvaran.
Himna guð
bað hann hjálpa sér,
þá hann veginn vaknaði;
en sá gat
við synðum taka,
er hann hafði saklausan svikit.
Helgir englar
kómu ór himnum ofan
ok tóku sál hans til sín;
í hreinu lífi
hon skal lifa
æ með almáttkum guði.
Auð né heilsu
ræðr engi maðr,
þótt honum gangi greitt;
margan þat sækir
er minnst of varir,
engi ræðr sættum sjálfr.
Ekki þeir hugðu
Unnarr ok Sævaldi,
at þeim myndi heill hrapa;
nakðir þeir urðu
ok næmðir hvívetna,
ok runnu sem vargar til viðar.
Munaðar ríki
hefir margan tregat,
oft verðr kvalræði af konum;
meingar þær urðu,
þó inn máttki guð
skapaði skírliga.
Sáttir þeir váru
Sváfaðr ok Skartheðinn,
hvárrgi mátti annars án vera,
fyrr enn þeir æddusk
fyr einni konu:
hon var þeim til lýta lagin.
Hvárskis þeir gáðu
fyr þá hvítu mey,
leiks né ljóss daga;
engan hlut
máttu þeir annan muna
en þat ljósa lík.
Daprar þeim urðu
inar dimmu nætr,
engan máttu þeir sætan sofa;
en af þeim harmi
rann heift saman
millum virkðavina.
Fádæmi verða
í flestum stöðum
goldin grimmliga;
á hólm þeir gengu
fyr it horska víf
ok fengu báðir bana.
Ofmetnað drýgja
skyldi engi maðr,
þat hefik sannliga sét,
því at þeir hverfa,
er honum fylgja,
flestir guði frá.
Rík þau váru
Ráðný ok Véboði
ok hugðusk gott eitt gera;
nú þau sitja
ok sárum snúa
ýmsum elda til.
Á sik þau trúðu
ok þóttusk ein vera
allri þjóð yfir;
en þó leizk
þeira hagr
annan veg almáttkum guði.
Munað þau drýgðu
á marga vegu
ok höfðu gull fyr gaman;
nú er þeim goldit,
er þau ganga skulu
milli frosts ok funa.
Óvinum þínum
trúðu aldregi,
þó þér fagrt mæli fyrir;
góðu þú heit,
gott er annars
víti hafa at varnaði.
Svá honum gafsk
Sörla inum góðráða,
þá er hann lagði á Vígúlfs vald;
tryggliga hann trúði,
- en hinn at tálum varð, -
sínum bróðurbana.
Grið hann þeim seldi
af góðum hug,
en þeir hétu honum gulli í gegn;
sáttir létusk,
meðan saman drukku,
en þó kómu flærðir fram.
En þá eftir
á öðrum degi,
er þeir höfðu í Rýgjardal riðit,
sverðum þeir meiddu,
þann er saklauss var
ok létu hans fjörvi farit.
Lík hans þeir drógu
á leynigötu
ok brytjuðu í brunn niðr;
dylja þeir vildu,
en dróttinn sá
heilagr himnum af.
Sál hans bað
inn sanni guð
í sinn fögnuð fara;
en sökudólgar
hygg ek síðla muni
kallaðir frá kvölum.
II.
Dísir bið þú þér
dróttins mála
vera hollar í hugum;
viku eftir
mun þér vilja þíns
alt at óskum ganga.
Reiðiverk,
þau er þú unnit hefr,
bæt þú eigi illu yfir;
grættan gæla
skaltu með góðum hlutum,
þat kveða sálu sama.
Á guð skal heita
til góðra hluta,
þann er hefir skatna skapat;
mjök fyrir verðr
manna hverr,
er seinar finna föður.
Æsta dugir
einkum vandliga
þess er þykkir vant vera;
alls á mis verðr,
sá er einskis biðr;
fár hyggr þegjanda þörf.
Síðla ek kom,
snemma kallaðr,
til dómvalds dyra;
þangat ek ætlumk,
því mér heitit var:
sá hefir krás, er krefr.
Syndir því valda,
at vér hryggvir förum
ægisheimi ór;
engi óttask,
nema illt geri;
gott er vammalausum vera.
Úlfum glíkir
þykkja allir þeir,
sem eiga hverfan hug;
svá mun gefask,
þeim er ganga skal
þær inar glæddu götur.
Vinsamlig ráð
ok viti bundin
kenni ek þér sjau saman;
görla þau mun
ok glata aldregi,
öll eru þau nýt at nema.
III.
Frá því er at segja,
hvé sæll ek var
ynðisheimi í,
ok hinu öðru,
hvé ýta synir
verða nauðgir at náum.
Vil ok dul
tælir virða sonu,
þá er fíkjask á fé;
ljósir aurar
verða at löngum trega;
margan hefir auðr apat.
Glaðr at mörgu
þótta ek gumnum vera,
því at ek vissa fátt fyrir;
dvalarheim
hefr dróttinn skapat
munafullan mjök.
Lútr ek sat,
lengi ek hölluðumk,
mjök var ek þá lystr at lifa;
en sá réð,
sem ríkr var;
frammi eru feigs götur.
Heljar reip
kómu harðliga
sveigð at síðum mér;
slíta ek vilda,
en þau seig váru;
létt er lauss at fara.
Einn ek vissa,
hvé alla vega
sullu sútir mér;
Heljar meyar
er mér hrolla buðu
heim á hverju kveldi.
Sól ek sá,
sanna dagstjörnu,
drúpa dynheimum í;
en Heljar grind
heyrðak ek á annan veg
þjóta þungliga.
Sól ek sá
setta dreyrstöfum;
mjök var ek þá ór heimi hallr;
máttug hon leizk
á marga vegu
frá því sem fyrri var.
Sól ek sá,
svá þótti mér,
sem ek sæja göfgan guð;
henni ek laut
hinzta sinni
aldaheimi í.
Sól ek sá,
svá hon geislaði,
at ek þóttumk vættki vita;
en gylfar straumar
grenjuðu annan veg,
blandnir mjök við blóð.
Sól ek sá
á sjónum skjálfandi,
hræðslufullr ok hnipinn;
því at hjarta mitt
var harðla mjök
runnit sundr í sega.
Sól ek sá
sjaldan hryggvari;
mjök var ek þá ór heimi hallr;
tunga mín
var til trés metin,
ok kólnat at fyrir utan.
Sól ek sá
síðan aldregi
eftir þann dapra dag,
því at fjalla vötn
lukðusk fyrir mér saman,
en ek hvarf kallaðr frá kvölum.
Vánarstjarna flaug
- þá var ek fæddr, -
brott frá brjósti mér;
hátt-at hon fló,
hvergi settisk,
svá at hon mætti hvíld hafa.
Öllum lengri
var sú in eina nótt,
er ek lá stirðr á stráum;
þá merkir þat,
er guð mælti,
at maðr er moldu samr.
Virði þat ok viti
in virki guð,
sá er skóp hauðr ok himin;
hversu munaðarlausir
margir fara,
þótt við skylda skili.
Sinna verka
nýtr seggja hverr;
sæll er sá, sem gott gerir;
auði frá
er mér ætluð var
sandi orpin sæng.
Hörundar hungr
tælir hölða oft,
hann hefir margr til mikinn;
lauga vatn
er mér leiðast var
eitt allra hluta.
Á norna stóli
sat ek níu daga,
þaðan var ek á hest hafinn;
gýgjar sólir
skinu grimmliga
ór skýdrúpnis skýjum.
Utan ok innan
þóttumk ek alla fara
sigrheima sjau;
upp ok niðr
leitaða ek æðra vegar,
hvar mér væri greiðastar götur.
Frá því er at segja,
hvat ek fyrst of sá,
þá er ek var í kvölheima kominn:
sviðnir fuglar,
er sálir váru,
flugu svá margir sem mý.
Vestan sá ek
fljúga Vánar dreka,
ok fell á glævalds götu;
vængi þeir skóku,
svá víða þótti mér
springa hauðr ok himinn.
Sólar hjört
leit ek sunnan fara,
hann teymðu tveir saman;
fætr hans
stóðu foldu á,
en tóku horn til himins.
Norðan sá ek
ríða niðja sonu,
ok váru sjau saman;
hornum fullum
drukku þeir inn hreina mjöð
ór brunni Baugregins.
Vindr þagði,
vötn stöðvaði,
þá heyrða ek grimmligan gný;
sínum mönnum
svipvísar konur
mólu mold til matar.
Dreyra steina
þær inar dökku konur
drógu daprliga;
blóðug hjörtu
hengu þeim fyrir brjóst utan,
mædd við miklum trega.
Margan mann
sá ek meiddan fara
á þeim glæddu götum;
andlit þeira
sýndusk mér öll vera
rýgjar blóði roðin.
Marga menn
sá ek moldar gengna,
þá er eigi máttu þjónustu ná;
heiðnar stjörnur
stóðu yfir höfði þeim
fáðar feiknstöfum.
Menn sá ek þá,
er mjök ala
öfund um annars hagi;
blóðgar rúnar
váru á brjósti þeim
merkðar meinliga.
Menn sá ek þar
marga ófegna,
þeir váru villir vega;
þat kaupir sá,
er þessa heims
apask at óheillum.
Menn sá ek þá,
er mörgum hlutum
véltu um annars eign;
flokkum þeir fóru
til Fégjarnsborgar
ok höfðu byrðar af blýi.
Menn sá ek þá,
er margan höfðu
fé ok fjörvi rænt;
brjóst í gegnum
renndu brögnum þeim
öflgir eitrdrekar.
Menn sá ek þá,
er minnst vildu
halda helga daga;
hendr þeira
váru á heitum steinum
negldar nauðliga.
Menn sá ek þá,
er af mikillæti
virðusk vánum framar;
klæði þeira
váru kynliga
eldi um slegin.
Menn sá ek þá,
er margt höfðu
orð á annan logit;
heljar hrafnar
ór höfði þeim
harðliga sjónir slitu.
Allar ógnir
fær þú eigi vitat,
þær sem helgengnir hafa;
sætar syndir
verða at sárum bótum;
æ koma mein eftir munuð.
Menn sá ek þá,
er margt höfðu
gefit at guðs lögum;
hreinir kyndlar
váru yfir höfði þeim
brenndir bjartliga.
Menn sá ek þá,
er af miklum hug
veittu fátækum frama;
lásu englar bækr
ok ymna skrift
helgar yfir höfði þeim.
Menn sá ek þá,
er mjök höfðu
hungri farit hörund;
englar guðs
lutu öllum þeim;
þat er æðsta unað.
Menn sá ek þá,
er móður höfðu
látit mat í munn;
hvílur þeira
váru á himingeislum
hafðar hagliga.
Helgar meyjar
höfðu hreinliga
sál af syndum þvegit
manna þeira,
er á mörgum degi
pína sjálfa sik.
Hávar reiðir
sá ek með himnum fara,
þær eiga götur til guðs;
menn þeim stýra,
er myrðir eru
alls fyrir engar sakir.
Inn máttki faðir!
Inn mæzti sonr!
Heilagr andi himins!
Þik bið ek skilja,
er skapat hefr,
oss alla eymðum frá.
IV.
Hringvör ok Listvör
sitja í Herðis dyrum
organs stóli á;
járn dreyri
fellr ór nösum þeim,
sá vekr fjón með fyrðum.
Óðins kván
rær á jarðar skipi,
móðug á munað;
seglum hennar
verðr síð hlaðit,
þeim er á þráreipum þruma.
Arfi, faðir
einn þér ráðit hefi
ok þeir Sólkötlu synir
hjartar horn,
þat er ór haugi bar
inn vitri Vígdvalinn.
Hér eru rúnar,
sem ristit hafa
Njarðar dætr níu:
Böðveig hin elzta
ok Kreppvör hin yngsta
ok þeira systr sjau.
Bölvi hverju
þeir bellt hafa
Sváfr ok Sváfrlogi;
blóð þeir vökðu
ok benjar sugu
illum ey vana.
V.
Kvæði þetta,
er þér kennt hefik,
skaltu fyrir kvikum kveða:
Sólarljóð,
er sýnask munu
minnst at mörgu login.
Hér vit skiljumk,
ok hittask munum
á feginsdegi fira;
dróttinn minn
gefi dauðum ró,
en hinum líkn, er lifa.
本英文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译。
Of wealth and life
that grim Grepp
robbed the sons of men;
along the roads
he watched,
no one passed alive.
He ate alone
very often,
never inviting anyone to share his food,
until, weary
and weak,
Gest came along the road.
The exhausted man said
he needed a drink
and had not eaten enough;
with a frightened heart
he said he trusted the man
who had formerly been cruel.
He gave food and drink
to the weary man,
wholeheartedly;
he kept God in mind
and treated him kindly,
for he thought himself a sinful man.
The other rose,
with evil in mind;
the kindness was poorly repaid;
his sin swelled;
he murdered the sleeping man,
wise and well on his guard.
He prayed to the God of heaven
to help him
when he woke, mortally wounded;
but the other took
his sins upon himself,
having betrayed an innocent man.
Holy angels
came down from heaven
and took his soul into their keeping;
in a life of purity
it shall live
forever with almighty God.
Neither wealth nor health
can anyone command,
though things go well for him;
what he least expects
befalls many a man;
no one determines his own lot.
Unnar and Saevaldi
never thought
their good fortune would fail;
they were stripped naked
and deprived of everything,
and ran like wolves to the woods.
The power of desire
has brought grief to many;
women often bring torment;
harmful they became,
though mighty God
created them pure.
Svafad and Skarthedin
were friends;
neither could do without the other,
until they went mad
for one woman:
she was destined to bring them disgrace.
For that fair maiden
they cared for neither
pleasure nor the light of day;
no other thing
could they keep in mind
but that radiant body.
Dreary for them
were the dark nights;
they could sleep no sweet sleep;
and from that sorrow
hatred arose
between devoted friends.
Outrageous deeds
are in most places
cruelly repaid;
they went to duel on an island
for that beautiful woman,
and both met their death.
No one should
practice arrogance;
this I have truly seen,
for those who follow it
mostly turn
away from God.
Powerful were
Radny and Vebodi,
and thought they did only good;
now they sit
and turn their wounds
toward different fires.
They trusted in themselves
and thought themselves alone
above all other people;
yet their condition
appeared otherwise
to almighty God.
They indulged themselves
in many ways
and took their pleasure in gold;
now they are repaid,
when they must walk
between frost and flame.
Never trust
your enemies,
though they speak you fair;
promise what is good;
it is good to take another's
punishment as a warning.
So it went
for Sorli, wise in counsel,
when he put himself in Vigulf's power;
he firmly trusted
his brother's killer,
but the other proved treacherous.
He granted them peace
in good faith,
and they promised him gold in return;
they professed friendship
while they drank together,
yet treachery came to light.
Then afterward,
on the following day,
when they had ridden into Rygjardal,
they wounded with swords
the innocent man
and took his life.
They dragged his body
along a hidden path
and hacked it up into a well;
they wished to conceal it,
but the holy Lord
saw from heaven.
The true God
bade his soul
enter into his joy;
but his murderers,
I think, will only late
be called away from torment.
II.
Pray that the maidens
of the Lord's word
be kindly disposed toward you;
a week later
everything you desire
will go as you wish.
The angry deeds
that you have done,
do not compound with evil;
with good things you must comfort
those you have made weep;
this, they say, befits the soul.
One must call on God
for good things,
on him who created humankind;
everyone falls
far behind
who is slow to find the Father.
It helps to ask,
with special care,
for what you think you lack;
whoever asks for nothing
misses everything;
few consider a silent person's need.
Late I came,
though called early,
to the Judge's doors;
there I intend to go,
for I was promised:
whoever asks receives a feast.
Sins cause us
to depart sorrowfully
from the world of terror;
no one fears
unless he does evil;
it is good to be blameless.
Like wolves
seem all those
whose hearts are fickle;
such will be the lot
of those who must walk
those blazing roads.
Friendly counsels,
bound together with wisdom,
I teach you, seven in all;
remember them well
and never lose them;
all are useful to learn.
III.
This must be told:
how happy I was
in the world of delight,
and also this:
how the sons of men
unwillingly become corpses.
Desire and delusion
beguile the sons of men
who hunger for wealth;
bright coins
turn to lasting grief;
wealth has made fools of many.
Men thought me
glad of many things,
for I had little foresight;
the Lord has made
the world where we sojourn
very full of delight.
Bowed down I sat;
long I lay leaning;
then I yearned greatly to live;
but he who was mighty
ruled;
ahead lie the doomed man's roads.
Hel's ropes
came tightly
wound around my sides;
I wanted to break them,
but they were tough;
it is easy to travel free.
I alone knew
how on every side
sorrows seethed within me;
Hel's maidens
invited me, with shudders,
home each evening.
I saw the sun,
the true star of day,
sinking in the resounding worlds;
but from another direction
I heard Hel's gate
thundering heavily.
I saw the sun
marked with bloody signs;
then I was slipping far from the world;
mighty it appeared
in many ways,
changed from what it had been before.
I saw the sun;
it seemed to me
as though I saw glorious God;
I bowed to it
for the last time
in the world of men.
I saw the sun;
so brightly it shone
that I seemed to know nothing;
but the sea's currents
roared on the other side,
heavily mingled with blood.
I saw the sun,
my eyes trembling,
full of fear and bowed down;
for my heart
had utterly
fallen apart into shreds.
I saw the sun,
seldom more sorrowful;
I was then far gone from this world;
my tongue
was reckoned as wood,
and my body had grown cold outside.
I saw the sun
never again
after that dreary day,
for the mountain waters
closed together before me,
and I departed, called away from torment.
The star of hope flew
—then I was born—
away from my breast;
it did not fly high,
nowhere did it settle
where it might find rest.
Longer than all others
was that single night
when I lay stiff upon the straw;
then the truth is shown
of what God said:
that man is one with dust.
May the mighty God
consider this and know it,
he who made earth and heaven:
how bereft
many depart,
though they part from their kin.
Every man reaps
the fruit of his deeds;
blessed is he who does good;
far from wealth,
there was allotted to me
a bed strewn with sand.
The hunger of the flesh
often deceives men;
many have too much of it;
bathing water
was to me the most hateful
of all things.
On the Norns' seat
I sat for nine days;
from there I was lifted onto a horse;
the giantess's suns
shone fiercely
from the cloud-drooper's clouds.
Outside and within
I seemed to travel through all
seven worlds of victory;
up and down
I sought a higher way,
where the paths would be easiest for me.
Now I must tell
what I first saw
when I entered the worlds of torment:
singed birds,
which were souls,
flew as thick as midges.
From the west I saw
the dragons of Van flying,
and I fell upon the evildoer's road;
they shook their wings
so that far and wide, it seemed to me,
earth and heaven burst apart.
The stag of the sun
I saw coming from the south;
two together led him;
his feet
stood upon the earth,
but his antlers reached to heaven.
From the north I saw
the sons of the dark moons riding,
and there were seven together;
from full horns
they drank the pure mead
from Baugregin's well.
The wind fell silent,
the waters stood still;
then I heard a dreadful din;
for their men
fickle women
ground earth for food.
Bloodstained stones
those dark women
dragged sorrowfully;
bloody hearts
hung outside their breasts,
wearied with great grief.
Many a man
I saw walking wounded
upon those burning roads;
their faces
all seemed to me
to be reddened with a giantess's blood.
Many men
I saw gone to earth
who could not receive the sacraments;
heathen stars
stood above their heads,
painted with dreadful signs.
I saw those men
who greatly nurture
envy of another's fortunes;
bloody runes
had been marked upon their breasts
with grievous pain.
I saw men there,
many without joy;
they had lost their way;
that is what he earns
who in this world
is led astray by evil.
I saw those men
who in many ways
schemed for another's property;
in bands they went
to Fegjarnsborg,
carrying burdens of lead.
I saw those men
who had robbed many
of wealth and life;
through the breasts
of those men ran
mighty venomous dragons.
I saw those men
who were least willing
to keep the holy days;
their hands
were upon hot stones
cruelly nailed.
I saw those men
who in their arrogance
valued themselves beyond their worth;
their clothes
were strangely
wreathed in fire.
I saw those men
who had spoken many
lying words against others;
the ravens of Hel
from their heads
fiercely tore their eyes.
You cannot know
all the terrors
that those gone to Hel endure;
sweet sins
bring painful penalties;
suffering always follows pleasure.
I saw those men
who had given much
according to God's laws;
pure torches
above their heads
were burning brightly.
I saw those men
who with generous hearts
helped the poor advance;
angels read holy books
and written hymns
above their heads.
I saw those men
who had greatly
afflicted their flesh with hunger;
the angels of God
bowed to them all;
that is the highest joy.
I saw those men
who had placed food
in their mother's mouth;
their resting places
upon the beams of heaven
were skillfully arranged.
Holy maidens
had washed clean
of sins the souls
of those men
who on many a day
inflict suffering on themselves.
Lofty chariots
I saw traveling through the heavens;
their roads lead to God;
men steer them
who have been murdered
for no cause at all.
Mighty Father!
Most glorious Son!
Holy Spirit of heaven!
I ask you, who have created us,
to deliver
us all from misery.
IV.
Hringvor and Listvor
sit in Herdis's doorway
upon an organ stool;
iron blood
falls from their nostrils;
it awakens hatred among men.
Odin's wife
rows in the ship of earth,
eager for pleasure;
her sails
will be furled late,
those that hang upon desire's ropes.
My heir, I, your father,
have alone secured for you,
with Solkatla's sons,
the stag's antler
that wise Vigdvalinn
carried from the burial mound.
Here are the runes
that have been carved
by Njord's nine daughters:
Bodveig the eldest
and Kreppvor the youngest
and their seven sisters.
Every evil
has been wrought
by Svaf and Svaflogi;
they stirred up blood
and sucked wounds,
ever accustomed to evil.
V.
This poem,
which I have taught you,
you shall recite before the living:
The Song of the Sun,
which in many things will seem
to contain the fewest lies.
Here we two part,
and we shall meet
on mankind's day of joy;
may my Lord
give rest to the dead
and mercy to those who live.
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
那残暴的格雷普
劫掠世人的
财物与性命;
凡他把守的
那些道路,
无人能够活着通过。
他常常
独自进食,
从不邀人同餐,
直到疲惫不堪、
气力衰微的
格斯特从路上走来。
那气喘吁吁的人
说自己需要水喝,
也未曾吃饱;
他怀着惊惧的心,
说自己愿意信赖
这个从前心怀歹意的人。
他将食物与饮水
给了那疲惫的人,
全出于一片真心;
他心念上帝,
善待那人,
因为自知罪孽深重。
那人站起身来,
心中起了恶念,
受人恩惠却不思善报;
他的罪欲膨胀,
趁那阅历丰富、处处提防的人
睡着时将他杀害。
当他身遭杀戮,
从睡梦中惊醒,
便求天上的上帝救助;
而那背信杀害
无辜之人的凶手,
只得担起罪孽。
神圣的天使
从天而降,
将他的灵魂接走;
她将在纯洁的生命中,
永远活着,
与全能的上帝同在。
财富与健康,
无人能够掌控,
纵然他事事顺遂;
祸患常在人
最不提防时袭来,
无人能独自决定自己的际遇。
翁纳尔与塞瓦尔迪
从未想到,
自己的好运会骤然崩塌;
他们赤身裸体,
一切都遭人夺去,
如狼一般逃进树林。
情欲的威力
曾使许多人悲伤,
女人常带来折磨;
她们成了祸害,
尽管大能的上帝
将她们造得纯洁。
斯瓦法德与斯卡特赫定
原本和睦相处,
彼此谁也离不开谁,
直到他们为
同一个女人发狂:
她注定使他们蒙羞。
为了那白皙的少女,
他们无心嬉戏,
也无心顾及明亮的白昼;
他们再也无法
惦念别的事物,
只想着那皎洁的身躯。
幽暗的夜晚
令他们愁苦,
谁也不能安然入睡;
这份苦痛
在两位挚友之间
酿成了仇恨。
悖理的行径,
无论在何处,
大多会遭到惨烈的报偿;
他们为了那聪慧的女子
走上小岛决斗,
双双丧命。
任何人都不应
妄自尊大,
这是我亲眼看清的真理,
因为追随傲慢的人,
大多都会
背离上帝。
拉德妮与韦博迪
权势显赫,
自以为所作皆善;
如今他们坐在那里,
将身上的创口
轮番转向烈火。
他们只信赖自己,
自以为唯有自己
凌驾于众人之上;
然而全能的上帝
看待他们的境况,
却另有一番判断。
他们纵情享乐,
无所不为,
拿黄金取乐;
如今他们受了报应,
不得不往返于
严霜与烈焰之间。
永远不要
信赖你的仇敌,
纵然他对你甜言蜜语;
你应许诺善行,
拿别人的灾祸
作为警戒总是好事。
善谋的索尔利
便有过这样的遭遇,
当他将自己交由维古尔夫摆布时;
他全心信赖
杀害自己兄弟的人,
而那人却施以欺骗。
他出于善意,
答应保全他们,
他们则许诺以黄金回报;
一同饮酒时,
他们声称已然和解,
可奸计终究显露。
随后到了
第二天,
他们骑马进入吕吉亚尔谷,
便用刀剑砍伤
那无辜的人,
夺去了他的性命。
他们将他的尸身
拖到僻静的小径,
剁碎后抛进井底;
他们想将罪行隐瞒,
但神圣的主
从天上看见了一切。
真正的上帝
命他的灵魂
进入自己的喜乐之中;
而那些凶犯,
我想要到很久以后,
才会被唤离苦刑。
II.
你当祈求
主之圣言的女灵,
在心中善待你;
一周以后,
你所愿的一切
都会称心如意。
对于你已经做下的
那些暴怒之举,
不要再以恶行补救;
你当以善行
抚慰哭泣的人,
人们说这才合乎灵魂之道。
为求美善之事,
当呼求上帝,
那创造世人的主;
凡迟迟不肯
寻求天父的人,
都会深陷困境。
对于自觉欠缺之物,
应当格外恳切地
开口祈求;
什么也不求的人,
便会错失一切;
少有人顾念沉默者的需求。
我早早便蒙召唤,
却姗姗来迟,
来到审判之主的门前;
我决意前往那里,
因为我曾得到应许:
求取的人自有佳肴。
是罪孽使我们
怀着悲伤,
离开这可怖的世界;
除非作恶,
无人需要畏惧;
清白无罪是福。
凡心意反复的人,
在旁人看来,
都如豺狼一般;
那些注定要踏上
炽热道路的人,
终将落得这样的下场。
我将七条
充满智慧的忠告,
一并传授给你;
务必牢牢记住,
永远不要遗忘,
每一条都值得学取。
III.
如今该讲述,
我曾何等幸福地
活在欢愉的世间,
也该讲述另一件事:
世人的子孙如何
不情愿地化为尸骸。
欲望与自欺
诱惑着世人的子孙,
使他们贪求钱财;
闪亮的银钱
化作长久的悲伤;
财富曾愚弄许多人。
在人们看来,
我仿佛有许多欢乐,
因为我对未来所知甚少;
主所创造的
这暂居之世,
充满了欢愉。
我垂头坐着,
久久向一旁倚靠,
那时我多么渴望活下去;
然而一切由
那大能者裁定;
命定赴死者的道路已在眼前。
赫尔的绳索
猛然缠来,
紧紧勒住我的腰身;
我想将它们扯断,
它们却坚韧难挣;
无拘无束地行走何等轻快。
唯有我自己知道,
忧苦如何
从四面八方向我涌来;
赫尔的少女们
每晚都来到我家,
使我寒栗不止。
我看见太阳,
那真正的白昼之星,
在喧嚣的世间低垂;
而在另一个方向,
我听见赫尔的大门
沉重地轰鸣。
我看见太阳
布满血色的纹痕;
那时我已远远倾离尘世;
她显得威严无比,
在许多方面
都与往昔不同。
我看见太阳,
在我看来,
仿佛见到了尊贵的上帝;
我向她俯身下拜,
这是我在世人之中
最后一次行礼。
我看见太阳,
它放射如此强光,
使我仿佛失去一切知觉;
而大海的激流
在另一边咆哮,
其中混着大量鲜血。
我看见太阳,
双目颤抖,
满怀恐惧,垂头丧气;
因为我的心
已彻彻底底
碎成一块块血肉。
我看见太阳,
罕有如此悲伤;
那时我已濒临离世;
我的舌头
变得如同木头,
身体外面也已冰凉。
自那以后,
我再也未见太阳,
自那悲苦的一天以后,
因为群山的水流
在我面前合拢,
而我应召离去,脱离苦痛。
希望之星飞起,
——那时我诞生了——
从我的胸中飞走;
它飞得不高,
也不曾落在任何地方,
得以歇息。
那唯一的一夜,
比所有夜晚都漫长,
我僵直地躺在稻草上;
那时便显明了
上帝所说的话:
人原与尘土相同。
愿那造物的上帝
察知并体谅这一切,
他创造了大地与天空;
多少人离去时
是何等孤苦无依,
纵然他们与亲人分离。
每个人都要
承受自己行为的结果;
行善之人有福;
远离财富,
为我注定的
是一张覆满沙土的床。
肉体的饥渴
常常诱惑世人,
许多人的欲望过于强烈;
洗浴的水,
在一切事物之中,
最令我厌憎。
在诺伦的座上,
我坐了九天,
随后被从那里扶上马背;
女巨人的太阳
凶狠地照耀,
光从低垂天穹的云中射出。
从外到内,
我仿佛遍历了
全部七重胜境;
上上下下,
我寻找更好的道路,
寻找最便于我通行的路径。
如今要讲述,
我最先看见了什么,
当我来到苦难的诸界:
烧焦的飞鸟,
它们原是灵魂,
像蚊蚋一般成群飞翔。
我看见从西方
飞来的瓦恩之龙,
落在格莱瓦尔德的道路上;
它们抖动翅膀,
我仿佛看见四面八方
大地与天空都在迸裂。
太阳的雄鹿,
我看见它从南方走来,
两个人一同牵引着它;
它的脚
踏在大地上,
鹿角却伸抵天空。
我看见从北方
骑马而来的尼迪的儿子们,
一共七人同行;
他们用斟满的角杯,
饮下清纯的蜜酒,
酒来自鲍格雷金的泉井。
风沉寂了,
水流停住了,
那时我听见可怕的轰响;
为了给自己的丈夫充饥,
反复无常的妇人们
正将泥土磨成食粮。
染血的石头,
那些阴暗的妇人
凄苦地拖动着;
血淋淋的心
悬在她们胸膛外面,
被巨大的悲痛折磨。
许多人,
我看见他们伤痕累累地走着,
走在那些灼热的道路上;
他们的脸,
在我看来全都
染着女人的鲜血。
许多人,
我看见他们已归于尘土,
却未能领受圣礼;
异教的星辰
悬在他们头顶,
涂着灾祸的符文。
我看见那些人,
他们深深怀着
对他人境遇的嫉妒;
血红的卢恩符文
在他们胸前
被痛苦地烙下。
我在那里看见
许多不幸的人,
他们迷失了道路;
这便是那种人的报偿:
他在这世上
受邪恶诱惑而犯下愚行。
我看见那些人,
他们用种种手段
骗取别人的财产;
他们成群结队,
走向费吉亚恩堡,
身负沉重的铅块。
我看见那些人,
他们曾夺走许多人的
财物与性命;
那些人的胸膛
被强悍的毒龙
来回贯穿。
我看见那些人,
他们最不情愿
遵守神圣的节日;
他们的双手
被残酷地钉在
滚烫的石头上。
我看见那些人,
他们由于傲慢,
自视远超应有的分量;
他们的衣裳
被奇异的
烈火包围。
我看见那些人,
他们曾编造许多
诬蔑他人的谎言;
地狱的乌鸦
从他们头上
凶狠地撕出双眼。
一切恐怖,
你无法尽知,
那是赴冥府者所遭受的;
甜美的罪孽
换来痛苦的偿还;
欢愉之后总有灾殃。
我看见那些人,
他们遵照上帝的律法,
曾多多施舍;
纯洁的火炬
在他们头顶
明亮地燃烧。
我看见那些人,
他们慷慨热忱,
扶助贫苦的人;
天使诵读圣书
与赞美诗的经文,
就在他们头顶。
我看见那些人,
他们曾以饥饿
严厉地磨炼肉身;
上帝的天使
向他们每个人俯身致敬;
那是至高的喜乐。
我看见那些人,
他们曾将食物
送入母亲口中;
他们的卧榻
安置在天光之上,
布置得精巧美好。
圣洁的少女们
已将那些人的灵魂
从罪孽中洗得洁净——
那些人,
曾在许多日子里
使自己受苦。
高高的车驾,
我看见它们行于天际,
沿着通往上帝的道路;
驾车的人,
都是遭人杀害、
全然无罪的人。
大能的圣父!
至高的圣子!
天上的圣灵!
我祈求你,
创造万物的主,
使我们全都脱离苦难。
IV.
赫林格沃尔与利斯特沃尔
坐在赫尔迪尔的门口,
坐在管风琴的座上;
铁的鲜血
从她们鼻孔流下,
在人间激起仇恨。
奥丁的妻子
在大地的船上划桨,
一心傲然追求欢愉;
她的船帆
迟迟才会收起,
那悬在欲念绳索上的帆。
继承者啊,为父
已独自为你解读,
索尔卡特拉的儿子们也曾解读
那支鹿角——
从坟丘里将它带出的,
是睿智的维格德瓦林。
这里是卢恩符文,
刻下它们的,
是尼约德的九个女儿:
最年长的博德薇格,
最年幼的克雷普沃尔,
以及她们的七个姐妹。
一切恶行,
他们都曾犯下,
斯瓦夫与斯瓦夫洛吉;
他们使鲜血涌出,
吮吸伤口,
永远惯于作恶。
V.
这首诗歌,
我已教给了你,
你当向活着的人吟唱:
《太阳之歌》,
人们将会看出,
其中诸事少有虚妄。
我们在此分别,
终将再度相见,
在世人欢喜的那一天;
愿我的主
赐死者安宁,
赐生者怜悯。