《赫尔沃尔之歌》的原典
Hervararkviða
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
Hitt hefr mær ung
í Munarvági
við sólar setr
segg at hjörðu.
Hirðir kvað:
"Hverr er einn saman
í ey kominn?
Gakk þú greiðliga
gistingar til!"
Hervör kvað:
"Muna-at ek ganga
gistingar til,
því at ek engi kann
eyjaskeggja;
segðu hraðliga,
áðr heðan líðir:
hvar eru Hjörvarði
haugar kenndir?"
Hirðir kvað:
"Spyj-at-tu at því;
spakr ertu eigi,
vinr víkinga,
ertu vanfarinn;
förum fráliga,
sem okkr fætr toga,
allt er úti
ámátt firum!"
Hervör kvað:
"Men bjóðum þér
máls at gjöldum;
mun-a drengja vin
dælt at letja:
fær engi mér
svá fríðar hnossir,
fagra bauga,
at ek fara eigi."
Hirðir kvað:
"Heimskr þykki mér,
sá er heðra ferr
maðr einn saman
myrkvar grímur;
hyrr er á sveimun,
haugar opnask,
brenn fold ok fen;
förum harðara."
Hervör kvað:
"Hirðum-at fælask
við fnösun slíka,
þótt um alla ey
eldar brenni;
látum okkr eigi
liðna rekka
skjótla skelfa,
skulum við talask."
Var þá féhirðir
fljótr til skógar
mjök frá máli
meyjar þessar;
en harðsnúinn
hugr í brjósti
um sakar slíkar
svellr Hervöru.
Hon sá nú haugeldana .... ok gengr til hauganna ok hræðist ekki, ok óð hon eldana sem reyk, þar til er hon kom at haugi berserkjanna. Þá kvað hon:
"Vaki þú, Angantýr,
vekr þik Hervör,
eingadóttir
ykkur Sváfu;
sel þú mér ór haugi
hvassan mæki,
þann er Svafrlama
slógu dvergar.
Hervarðr, Hjörvarðr,
Hrani, Angantýr!
vek ek yðr alla
undir viðar rótum,
hjálmi ok með brynju,
hvössu sverði,
rönd ok með reiði,
roðnum geiri.
Mjök eruð orðnir
Arngríms synir,
megir meinsamir,
at moldar auka,
er engi skal
sona Eyfuru
við mik mæla
í Munarvági.
Hervarðr, Hjörvarðr,
Hrani, Angantýr!
Svá sé yðr öllum
innan rifja
sem þér í maura
mornið haugi,
nema sverð selið,
þar er sló Dvalinn;
samir-a draugum
dýrt vápn fela."
Þá svarar Angantýr:
"Hervör dóttir,
hví kallar svá?
Full feiknstafa
ferr þú þér at illu!
Ær ertu orðin
ok örvita,
villhyggjandi,
vekr menn dauða.
Gróf-at mik faðir
né frændr aðrir;
þeir höfðu Tyrfing
tveir, er lifðu;
varð þó eigandi
einn um síðir."
Hervör kvað:
"Segðu einn satt mér,
svá láti áss þik
heilan í haugi,
sem þú hafir eigi
Tyrfing með þér;
trautt er þér at veita
arf, Angantýr,
eingabarni."
Angantýr kvað:
"Hnigin er helgrind,
haugar opnask,
allr er í eldi
eybarmr at sjá;
atalt er úti
um at lítask;
skyntu, mær, ef þú mátt
til skipa þinna."
Hervör kvað:
"Brennið eigi svá
bál á nóttum,
at ek við elda
yðra hræðumk;
skelfr-at meyju
muntún hugar,
þótt hon draug sjái
i durum standa."
Angantýr kvað:
"Segi ek þér, Hervör,
- hlýð þú til enn,
vísa dóttir, -
þat er verða mun:
sjá mun Tyrfingr,
ef þú trúa mættir,
ætt þinni, mær,
allri spilla.
Muntu son geta,
þann er síðan mun
Tyrfing bera
ok trúa magni;
þann munu Heiðrek
heita lýðar,
sá mun ríkstr alinn
und röðuls tjaldi."
Hervör kvað:
"Ek vígi svá
virða dauða,
at ér skuluð
allir liggja
dauðir með draugum
í dys fúnir;
sel mér, Angantýr,
út ór haugi
dverga smíði;
dugir-a þér at leyna."
Angantýr kvað:
"Kveðk-at þik, mær ung,
mönnum líka,
er þú um hauga
hvarfar á nóttum
gröfnum geiri
ok með Gota málmi,
hjálmi ok með brynju
fyrir hallar dyrr."
Hervör kvað:
"Maðr þóttumk ek
mennskr til þessa,
áðr ek sali yðra
sækja réðak;
sel þú mér ór haugi,
þann er hatar brynjur,
hlífum hættan
Hjálmars bana."
Angantýr kvað:
"Liggr mér und herðum
Hjálmars bani,
allr er hann útan
eldi sveipinn;
mey veit ek enga
moldar hvergi,
at þann hjör þori
í hendr nema."
Hervör kvað:
"Ek mun hirða
ok í hendr nema
hvassan mæki,
ef ek hafa mættak;
uggi ek eigi
eld brennanda,
þegar loga lægir,
er ek lít yfir."
Angantýr kvað:
"Heimsks ertu, Hervör,
hugar eigandi,
er þú at augum
í eld hrapar;
heldr vil ek selja þér
sverð ór haugi,
mær in unga,
mák-at ek þér synja."
Hervör kvað:
"Vel gerðir þú,
víkinga niðr,
er þú seldir mér
sverð ór haugi;
betr þykkjumk nú,
bragningr, hafa
en ek Nóregi
næðak öllum."
Angantýr kvað:
"Veizt eigi þú,
- vesöl ertu mála,
fláráð kona, -
hví þú fagna skalt;
sjá mun Tyrfingr,
ef þú trúa mættir,
ætt þinni, mær,
allri spilla."
Hervör kvað:
"Ek mun ganga
til gjálfrmara;
nú er hilmis mær
í hugum góðum;
lítt ræki ek þat,
lofðunga niðr,
hvé synir mínir
síðan deila."
Angantýr kvað:
"Þú skalt eiga
ok una lengi,
hafðu á hulðu
Hjálmars bana;
tak-at-tu á eggjum,
eitr er í báðum;
sá er manns mjötuðr
meini verri.
Far vel, dóttir,
fljótt gæfak þér
tolf manna fjör,
ef þú trúa mættir,
afl ok eljun,
allt it góða,
þat er synir Arngríms
at sik leifðu."
Hervör kvað:
"Búið ér allir,
- brott fýsir mik, -
heilir í haugi,
heðan vil ek skjótla;
helzt þóttumk nú
heima í millim,
er mik umhverfis
eldar brunnu."
本英文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译。
A young maiden has met
in Munarvag,
at sunset,
a man tending a herd.
The herdsman said:
“Who has come alone
to the island?
Go quickly
to find lodging!”
Hervor said:
“I will not go
to find lodging,
for I know none
of the islanders;
tell me quickly,
before you leave here:
where are the burial mounds
said to be Hjorvard’s?”
The herdsman said:
“Do not ask about that;
you are not wise,
friend of Vikings,
you have lost your way;
let us hurry away
as fast as our feet can carry us;
everything out here
is uncanny to men!”
Hervor said:
“I offer you a necklace
in payment for your words;
a friend of warriors
will not be easily deterred:
no one can give me
treasures so lovely,
rings so fair,
that I will not go.”
The herdsman said:
“Foolish, I think,
is the man who ventures here
all alone
in the dark night;
fire is abroad,
the mounds are opening,
earth and marsh are burning;
let us hurry faster.”
Hervor said:
“Let us not take fright
at such snorting,
though all over the island
fires may burn;
let us not allow
dead warriors
to scare us so quickly;
let us talk together.”
Then the herdsman
hurried to the woods,
far from speech
with this maiden;
but a stubborn
spirit in her breast
at such things
swells within Hervor.
She now saw the mound-fires .... and walks towards the mounds without fear, and she waded through the fires as through smoke, until she came to the berserks’ mound. Then she said:
“Wake, Angantyr!
Hervor wakes you,
the only daughter
of you and Svava;
give me from the mound
the sharp sword
that the dwarfs forged
for Svafrlami.
Hervard, Hjorvard,
Hrani, Angantyr!
I wake you all
beneath the roots of trees,
with helmet and mail-coat,
with sharp sword,
with shield and war-gear,
with blood-red spear.
You have become indeed,
sons of Arngrim,
you harmful sons,
nothing but more earth,
since not one
of Eyfura’s sons
will speak with me
in Munarvag.
Hervard, Hjorvard,
Hrani, Angantyr!
May you all feel
within your ribs
as though you were withering
in a mound of ants,
unless you give me the sword
that Dvalin forged;
it ill befits the dead
to hide a precious weapon.”
Then Angantyr answers:
“Hervor, daughter,
why do you call so?
Full of dreadful spells,
you go to your own ruin!
You have become mad
and lost your senses,
your thoughts gone astray,
waking dead men.
My father did not bury me,
nor did other kinsmen;
the two who survived
had Tyrfing;
yet in the end
one alone became its owner.”
Hervor said:
“Tell me only the truth:
may the god leave you
unharmed in your mound
only if you do not have
Tyrfing with you;
you are reluctant to grant
an inheritance, Angantyr,
to your only child.”
Angantyr said:
“Hel’s gate has fallen,
the mounds are opening,
the whole island’s rim
seems wrapped in fire;
it is dreadful outside
to look around;
hurry, maiden, if you can,
to your ships.”
Hervor said:
“No pyres you kindle
at night burn so fiercely
that I am afraid
of your fires;
the maiden’s heart
does not tremble,
though she sees a dead man
standing in the doorway.”
Angantyr said:
“I tell you, Hervor,
—listen further,
wise daughter—
what will come to pass:
this Tyrfing will,
if you could believe it,
maiden, destroy
your entire family.
You will bear a son
who will later
carry Tyrfing
and trust in its might;
Heidrek is the name
people will give him;
he will be the mightiest man raised
beneath the sun’s canopy.”
Hervor said:
“I lay this curse
upon you dead men:
you shall
all lie
dead among the dead,
rotting in the grave;
give me, Angantyr,
out of the mound
the dwarfs’ handiwork;
you cannot keep it hidden.”
Angantyr said:
“I say you are unlike,
young maiden,
other mortals,
for you roam among mounds at night
with an engraved spear
and Gothic steel,
with helmet and mail-coat,
before the hall’s doors.”
Hervor said:
“I thought myself
a human being until now,
before I resolved
to visit your halls;
give me from the mound
the hater of mail-coats,
the peril of shields,
Hjalmar’s bane.”
Angantyr said:
“Beneath my shoulders lies
Hjalmar’s bane,
wrapped all around
in fire;
I know no maiden
anywhere on earth
who would dare take
that sword in her hands.”
Hervor said:
“I will take it
and hold in my hands
the sharp sword,
if I can have it;
I do not fear
the burning fire;
the flames subside at once
when I look across them.”
Angantyr said:
“You have a foolish
mind, Hervor,
for with open eyes
you rush into fire;
I would sooner give you
the sword from the mound,
young maiden;
I cannot deny you.”
Hervor said:
“You have done well,
descendant of Vikings,
in giving me
the sword from the mound;
I think myself better off now,
prince,
than if I had gained
all of Norway.”
Angantyr said:
“You do not know
—wretched is your lot,
woman of treacherous counsels—
what you should rejoice in;
this Tyrfing will,
if you could believe it,
maiden, destroy
your entire family.”
Hervor said:
“I will go
to the steed of the waves;
the ruler’s daughter
is in good spirits now;
little do I care,
descendant of princes,
how my sons
may quarrel hereafter.”
Angantyr said:
“You shall possess it
and long enjoy it;
keep sheathed
Hjalmar’s bane;
do not touch the edges,
poison is in both;
that bringer of men’s doom
is worse than sickness.
Farewell, daughter;
readily would I give you
the lives of twelve men,
if you could believe it,
strength and endurance,
all the good things
that Arngrim’s sons
left behind them.”
Hervor said:
“Dwell, all of you,
—I long to be gone—
unharmed in the mound;
I want to leave here quickly;
I felt most of all
between worlds just now,
when all around me
fires were burning.”
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
年轻的少女遇见了
在穆纳尔瓦格
夕阳西沉之时
守着牲畜的男子。
牧人说道:
“是谁孤身一人
来到了岛上?
快快去找
过夜的住处吧!”
赫尔沃尔说道:
“我不会去找
过夜的住处,
因为岛上的居民
我一个也不认识;
快些告诉我,
趁你还没有离开:
那些归于希约尔瓦德的
坟冢在何处?”
牧人说道:
“别问这事;
你可不明智,
海盗的朋友啊,
你不熟悉路途;
让我们快快离去,
双脚能走多快便走多快,
外面的一切
都对人凶险!”
赫尔沃尔说道:
“我愿赠你项链,
酬谢你的回答;
想劝退勇士的朋友,
可不是容易的事:
谁也给不了我
如此美好的珍宝、
如此漂亮的金环,
让我放弃前行。”
牧人说道:
“在我看来,真是愚蠢,
竟有人来到这里,
孤身独行,
在漆黑的夜里;
火焰四处游荡,
坟冢纷纷敞开,
土地和沼泽都在燃烧;
让我们走得更快些。”
赫尔沃尔说道:
“我们何必害怕
这般喷鼻的声响,
纵然整座岛上
都燃起烈火;
莫让死去的
那些男子
轻易把我们吓倒,
我们要与他们交谈。”
那牧人随即
飞快奔向树林,
远远逃开
这少女的话语;
而赫尔沃尔
胸中坚毅的心,
面对这等情形,
越发激昂。
她这时看见了坟冢的火焰……便朝坟冢走去,毫不畏惧。她踏过火焰,如同穿过烟雾,直到来到狂战士们的坟前。于是她说道:
“醒来吧,安甘提尔,
唤醒你的是赫尔沃尔,
你与斯薇法
唯一的女儿;
把那锋利的宝剑
从坟中交给我,
那是矮人为斯瓦弗拉米
锻造的剑。
赫尔瓦德、希约尔瓦德、
赫拉尼、安甘提尔!
我要唤醒你们所有人,
在树根底下,
带着头盔和铠甲,
带着锋利的宝剑,
带着盾牌和武装,
带着染血的长矛。
阿恩格里姆的儿子们,
你们当真已经
成了添入泥土的尘土,
这些为害的男子啊,
竟然没有一个
埃芙拉的儿子
肯与我说话,
在这穆纳尔瓦格。
赫尔瓦德、希约尔瓦德、
赫拉尼、安甘提尔!
愿你们所有人
肋骨之内
如同置身蚁丘,
干枯腐朽,
除非交出那柄剑,
那是德瓦林锻造的;
亡灵不该
藏起珍贵的兵器。”
这时安甘提尔答道:
“赫尔沃尔,我的女儿,
为何这样呼喊?
你满口凶咒,
正给自己招来灾殃!
你已经发狂,
失去了神智,
心思迷乱,
竟唤醒死去的人。
埋葬我的不是父亲,
也不是其他亲人;
活下来的那两个人
曾持有提尔锋;
可到头来,
只有一人是它的主人。”
赫尔沃尔说道:
“你只管对我说实话,
愿神让你
在坟中安然无恙,
倘若你确实没有
把提尔锋带在身边;
安甘提尔,你竟如此不愿
把遗产交给
自己唯一的孩子。”
安甘提尔说道:
“冥府的大门已倾倒,
坟冢纷纷敞开,
放眼望去,岛的边缘
全都陷在火中;
外面的景象
何等可怖;
少女,若还能走,
快回你的船上去。”
赫尔沃尔说道:
“你们夜里点起的烈焰,
无论烧得怎样猛烈,
也不能让我
惧怕你们的火;
少女胸中的
心神不会战栗,
纵然她看见亡灵
站在门口。”
安甘提尔说道:
“赫尔沃尔,我要告诉你,
——你再听一听,
聪慧的女儿啊——
将要发生的事情:
这柄提尔锋,
但愿你肯相信,
少女啊,将使你的家族
全都毁灭。
你将生下一个儿子,
他日后将会
佩带提尔锋,
仰仗它的威力;
人们将把他
叫作海德雷克,
他将是太阳帷幕之下
生来最强盛的人。”
赫尔沃尔说道:
“我就这样诅咒
你们这些死者,
愿你们
全都躺着,
与亡灵一同死去,
在坟中腐烂;
安甘提尔,把那
矮人打造的宝剑
从坟中交给我;
你藏着它也无济于事。”
安甘提尔说道:
“年轻的少女,我说你
不像凡人,
你竟在夜里
徘徊于坟冢之间,
手持雕纹的长矛,
佩着哥特人的钢剑,
戴着头盔,穿着铠甲,
来到厅堂门前。”
赫尔沃尔说道:
“我一直觉得自己
是个凡人,
直到我决定
来访你们的厅堂;
从坟中交给我吧,
那仇视铠甲、
危及盾牌的利器,
那夺去希亚尔马尔性命的剑。”
安甘提尔说道:
“那夺去希亚尔马尔性命的剑,
就躺在我的肩背下,
剑身四周
全被火焰裹住;
这世上,无论何处,
我都不知道有哪个少女
敢把那柄剑
拿到手中。”
赫尔沃尔说道:
“我会收起它,
拿到手中,
那锋利的宝剑,
只要我能得到;
我并不惧怕
熊熊的烈火,
我的目光扫过,
火焰便会平息。”
安甘提尔说道:
“赫尔沃尔,你怀着
一颗愚蠢的心,
竟睁着双眼
冲入烈火;
我还是把宝剑
从坟中交给你吧,
年轻的少女啊,
我无法拒绝你。”
赫尔沃尔说道:
“你做得好,
海盗的后裔啊,
你把宝剑
从坟中交给了我;
君王啊,如今我觉得
自己所得的,
胜过把整个挪威
都收入手中。”
安甘提尔说道:
“你并不知道,
——你出言可悲,
心思不定的女人——
有什么值得欢喜;
这柄提尔锋,
但愿你肯相信,
少女啊,将使你的家族
全都毁灭。”
赫尔沃尔说道:
“我要走向
那匹踏浪的海马;
如今君王的女儿
心中满是欢喜;
君王的后裔啊,
我很少在意
我的儿子们
日后会如何争斗。”
安甘提尔说道:
“你将拥有它,
长久以它为乐,
把它藏好,
那夺去希亚尔马尔性命的剑;
不要碰它的剑刃,
两刃都带着毒;
它是夺人性命的利器,
比疫病更加凶恶。
一路平安,女儿,
我愿立刻给你
十二个人的生命,
但愿你肯相信,
他们的力量与毅力,
所有美好的禀赋,
凡是阿恩格里姆的儿子们
身后留下的一切。”
赫尔沃尔说道:
“愿你们所有人
——我渴望离去——
在坟中安然长眠,
我要赶快离开这里;
方才烈火
在我四周燃烧时,
我真觉得自己
置身于两个世界之间。”