《哈尔巴德之歌》的原典
Hárbarðsljóð
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
"Hverr er sá sveinn sveina,
er stendr fyr sundit handan?"
Ferjukarlinn kvað:
"Hverr er sá karl karla,
er kallar of váginn?"
Þórr kvað:
"Fer þú mik um sundit,
fæði ek þik á morgun;
meis hef ek á baki,
verðr-a matr in betri;
át ek í hvíld,
áðr ek heiman fór,
síldr ok hafra;
saðr em ek enn þess."
Ferjukarlinn kvað:
"Árligum verkum
hrósar þú, verðinum;
veizt-at-tu fyrir görla,
döpr eru þín heimkynni,
dauð, hygg ek, at þín móðir sé."
Þórr kvað:
"Þat segir þú nú,
er hverjum þykkir
mest at vita,
at mín móðir dauð sé."
Ferjukarlinn kvað:
"Þeygi er sem þú
þrjú bú góð eigir;
berbeinn þú stendr
ok hefr brautinga gervi,
þatki, at þú hafir brækr þínar."
Þórr kvað:
"Stýrðu hingat eikjunni,
ek mun þér stöðna kenna, -
eða hverr á skipit,
er þú heldr við landit?"
Ferjukarlinn kvað:
"Hildolfr sá heitir,
er mik halda bað,
rekkr inn ráðsvinni,
er býr í Ráðseyjarsundi;
bað-at hann hlennimenn flytja
eða hrossaþjófa,
góða eina
ok þá, er ek görva kunna;
segðu til nafns þíns,
ef þú vill um sundit fara!"
Þórr kvað:
"Segja mun ek til nafns míns,
þótt ek sekr séak,
ok til alls eðlis:
Ek em Óðins sonr,
Meila bróðir,
en Magna faðir,
þrúðvaldr goða,
við Þór knáttu hér dæma!
Hins vil ek nú spyrja,
hvat þú heitir."
Ferjukarlinn kvað:
"Hárbarðr ek heiti,
hylk um nafn sjaldan."
Þórr kvað:
"Hvat skaltu of nafn hylja,
nema þú sakar eigir?"
Hárbarðr kvað:
"En þótt ek sakar eiga,
þá mun ek forða fjörvi mínu
fyr slíkum sem þú ert,
nema ek feigr sé."
Þórr kvað:
"Harm ljótan
mér þykkir í því
at vaða um váginn til þín
ok væta ögur minn;
skylda ek launa
kögursveini þínum
kanginyrði,
ef ek kæmumk yfir sundit."
Hárbarðr kvað:
"Hér mun ek standa
ok þín heðan bíða;
fannt-a þú mann in harðara
at Hrungni dauðan."
Þórr kvað:
"Hins viltu nú geta,
er vit Hrungnir deildum,
sá inn stórúðgi jötunn,
er ór steini var höfuðit á;
þó lét ek hann falla
ok fyrir hníga.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?"
Hárbarðr kvað:
"Var ek með Fjölvari
fimm vetr alla
í ey þeiri,
er Algræn heitir;
vega vér þar knáttum
ok val fella,
margs at freista,
mans at kosta."
Þórr kvað:
"Hversu snúnuðu yðr konur yðrar?"
Hárbarðr kvað:
"Sparkar áttu vér konur,
ef oss at spökum yrði;
horskar áttu vér konur,
ef oss hollar væri;
þær ór sandi
síma undu,
ok ór dali djúpum
grund of grófu;
varð ek þeim einn öllum
efri at ráðum;
hvílda ek hjá þeim systrum sjau,
ok hafða ek geð þeira allt ok gaman.
Hvat vanntu þá meðan, Þórr?"
Þórr kvað:
"Ek drap Þjaza,
inn þrúðmóðga jötun,
upp ek varp augum
Alvalda sonar
á þann inn heiða himin;
þau eru merki mest
minna verka,
þau er allir menn síðan of séa.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?"
Hárbarðr kvað:
"Miklar manvélar
ek hafða við myrkriður,
þá er ek vélta þær frá verum;
harðan jötun
ek hugða Hlébarð vera,
gaf hann mér gambantein,
en ek vélta hann ór viti."
Þórr kvað:
"Illum huga
launaðir þú þá góðar gjafar."
Hárbarðr kvað:
"Þat hefr eik,
er af annarri skefr,
of sik er hverr í slíku.
Hvat vanntu þá meðan Þórr?"
Þórr kvað:
"Ek var austr
ok jötna barðak
brúðir bölvísar,
er til bjargs gengu;
mikil myndi ætt jötna,
ef allir lifði
vætr myndi manna
undir Miðgarði.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?"
Hárbarðr kvað:
"Var ek á Vallandi
ok vígum fylgdak,
atta ek jöfrum,
en aldri sættak;
Óðinn á jarla,
þá er í val falla,
en Þórr á þrælakyn."
Þórr kvað:
"Ójafnt skipta
er þú myndir með ásum liði,
ef þú ættir vilgi mikils vald."
Hárbarðr kvað:
"Þórr á afl ærit,
en ekki hjarta;
af hræðslu ok hugbleyði
þér var í hanzka troðit,
ok þóttisk-a þú þá Þórr vera;
hvárki þú þá þorðir
fyr hræðslu þinni
hnjósa né físa,
svá at Fjalarr heyrði."
Þórr kvað:
"Hárbarðr inn ragi,
ek mynda þik í hel drepa,
ef ek mætta seilask um sund."
Hárbarðr kvað:
"Hvat skyldir um sund seilask,
er sakir ro alls engar?
Hvat vanntu þá, Þórr?"
Þórr kvað:
"Ek var austr
ok ána varðak,
þá er mik sóttu
þeir Svárangs synir;
grjóti þeir mik börðu,
gagni urðu þeir þó lítt fegnir,
þó urðu þeir mik fyrri
friðar at biðja.
Hvat vanntu þá meðan, Hárbarðr?"
Hárbarðr kvað:
"Ek var austr
ok við einhverja dæmðak,
lék ek við ina línhvítu
ok launþing háðak;
gladdak ina gullbjörtu,
gamni mær unði."
Þórr kvað:
"Góð átt þú þér mankynni þar þá."
Hárbarðr kvað:
"Liðs þíns
væra ek þá þurfi, Þórr,
at ek helda þeiri inni línhvítu mey."
Þórr kvað:
"Ek munda þér þá þat veita,
ef ek viðr of kæmumk."
Hárbarðr kvað:
"Ek mynda þér þá trúa,
nema þú mik í tryggð véltir."
Þórr kvað:
"Emk-at ek sá hælbítr
sem húðskór forn á vár."
Hárbarðr kvað:
"Hvat vanntu þá meðan, Þórr?"
Þórr kvað:
"Brúðir berserkja
barðak í Hléseyju;
þær höfðu verst unnit,
vélta þjóð alla."
Hárbarðr kvað:
"Klæki vanntu þá, Þórr,
er þú á konum barðir."
Þórr kvað:
"Vargynjur þat váru,
en varla konur,
skelldu skip mitt,
er ek skorðat hafðak,
ægðu mér járnlurki
en eltu Þjalfa.
Hvat vanntu meðan, Hárbarðr?"
Hárbarðr kvað:
"Ek vark í hernum,
er hingat gerðisk
gnæfa gunnfana,
geir at rjóða."
Þórr kvað:
"Þess viltu nú geta,
er þú fórt oss óljúfan at bjóða."
Hárbarðr kvað:
"Bæta skal þér þat þá
munda baugi,
sem jafnendr unnu,
þeir er okkr vilja sætta."
Þórr kvað:
"Hvar namtu þessi
in hnæfiligu orð,
er ek heyrða aldregi
in hnæfiligri?"
Hárbarðr kvað:
"Nam ek at mönnum
þeim inum aldrænum,
er búa í heimis skógum."
Þórr kvað:
"Þó gefr þú gott nafn dysjum,
er þú kallar þær heimis skóga."
Hárbarðr kvað:
"Svá dæmi ek of slíkt far."
Þórr kvað:
"Orðkringi þín
mun þér illa koma,
ef ek ræð á vág at vaða;
ulfi hæra
hygg ek þik æpa munu,
ef þú hlýtr af hamri högg."
Hárbarðr kvað:
"Sif á hó heima,
hans muntu fund vilja,
þann muntu þrek drýgja,
þat er þér skyldara."
Þórr kvað:
"Mælir þú at munns ráði,
svá at mér skyldi verst þykkja,
halr inn hugblauði,
hygg ek, at þú ljúgir."
Hárbarðr kvað:
"Satt hygg ek mik segja;
seinn ertu at för þinni,
langt myndir þú nú kominn, Þórr,
ef þú litum færir."
Þórr kvað:
"Hárbarðr inn ragi,
heldr hefr þú nú mik dvalðan."
Hárbarðr kvað:
"Ása-þórs hugða ek
aldregi mundu
glepja féhirði farar."
Þórr kvað:
"Ráð mun ek þér nú ráða;
ró þú hingat bátinum,
hættum hætingi,
hittu föður Magna."
Hárbarðr kvað:
"Farðu firr sundi,
þér skal fars synja."
Þórr kvað:
"Vísa þú mér nú leiðina,
alls þú vill mik eigi um váginn ferja."
Hárbarðr kvað:
Lítit er at synja,
langt er at fara;
stund er til stokksins,
önnur til steinsins,
haltu svá til vinstra vegsins,
unz þú hittir Verland;
þar mun Fjörgyn
hitta Þór, son sinn,
ok mun hon kenna hánum áttunga brautir
til Óðins landa."
Þórr kvað:
"Mun ek taka þangat í dag?"
Hárbarðr kvað:
"Taka við víl ok erfiði,
at upprennandi sólu,
er ek get þána."
Þórr kvað:
"Skammt mun nú mál okkat,
alls þú mér skætingu einni svarar;
launa mun ek þér farsynjun,
ef vit finnumk í sinn annat."
Hárbarðr kvað:
"Far þú nú,
þars þik hafi allan gramir."
亨利·亚当斯·贝洛斯1923年英译,已进入公有领域;诗节编号可能与原文不同。
Thor was on his way back from a journey in the East, and came to a sound; on the other side of the sound was a ferryman with a boat. Thor called out:
"Who is the fellow yonder, on the farther shore of the sound?"
The ferryman spake: 2.
"What kind of a peasant is yon, that calls o'er the bay?"
Thor spake: 3.
"Ferry me over the sound; I will feed thee therefor in the morning;
A basket I have on my back, and food therein, none better;
At leisure I ate, ere the house I left,
Of herrings and porridge, so plenty I had."
The ferryman spake: 4.
"Of thy morning feats art thou proud, but the future thou knowest not wholly;
Doleful thine home-coming is: thy mother, methinks, is dead."
Thor spake: 5.
"Now hast thou said what to each must seem
The mightiest grief, that my mother is dead."
The ferryman spake: 6.
"Three good dwellings, methinks, thou hast not;
Barefoot thou standest, and wearest a beggar's dress;
Not even hose dost thou have."
Thor spake: 7.
"Steer thou hither the boat; the landing here shall I show thee;
But whose the craft that thou keepest on the shore?"
The ferryman spake: 8.
"Hildolf is he who bade me have it,
A hero wise; his home is at Rathsey's sound.
He bade me no robbers to steer, nor stealers of steeds,
But worthy men, and those whom well do I know.
Say now thy name, if over the sound thou wilt fare."
Thor spake: 9.
"My name indeed shall I tell, though in danger I am, And all my race; I am Othin's son,
Meili's brother, and Magni's father,
The strong one of the gods; with Thor now speech canst thou get.
And now would I know what name thou hast."
The ferryman spake: 10.
"Harbarth am I, and seldom I hide my name."
Thor spake: 11.
"Why shouldst thou hide thy name, if quarrel thou hast not?"
Harbarth spake: 12.
"And though I had a quarrel, from such as thou art
Yet none the less my life would I guard,
Unless I be doomed to die."
Thor spake: 13.
"Great trouble, methinks, would it be to come to thee,
To wade the waters across, and wet my middle;
Weakling, well shall I pay thy mocking words,
if across the sound I come."
Harbarth spake: 14.
"Here shall I stand and await thee here;
Thou hast found since Hrungnir died no fiercer man."
Thor spake: 15.
"Fain art thou to tell how with Hrungnir I fought,
The haughty giant, whose head of stone was made;
And yet I felled him, and stretched him before me.
What, Harbarth, didst thou the while?"
Harbarth spake: 16.
Five full winters with Fjolvar was I,
And dwelt in the isle that is Algrön called;
There could we fight, and fell the slain,
Much could we seek, and maids could master."
Thor spake: 17.
"How won ye success with your women?"
Harbarth spake: 18.
"Lively women we had, if they wise for us were;
Wise were the women we had, if they kind for us were;
For ropes of sand they would seek to wind,
And the bottom to dig from the deepest dale.
Wiser than all in counsel I was,
And there I slept by the sisters seven,
And joy full great did I get from each.
What, Thor, didst thou the while?"
Thor spake: 19.
"Thjazi I felled, the giant fierce,
And I hurled the eyes of Alvaldi's son
To the heavens hot above;
Of my deeds the mightiest marks are these,
That all men since can see.
What, Harbarth, didst thou the while?"
Harbarth spake: 20.
"Much love-craft I wrought with them who ride by night,
When I stole them by stealth from their husbands;
A giant hard was Hlebarth, methinks:
His wand he gave me as gift,
And I stole his wits away."
Thor spake: 21.
"Thou didst repay good gifts with evil mind."
Harbarth spake: 22.
"The oak must have what it shaves from another;
In such things each for himself.
What, Thor, didst thou the while?"
Thor spake: 23.
"Eastward I fared, of the giants I felled
Their ill-working women who went to the mountain;
And large were the giants' throng if all were alive;
No men would there be in Mithgarth more.
What, Harbarth, didst thou the while?"
Harbarth spake: 24.
"In Valland I was, and wars I raised,
Princes I angered, and peace brought never;
The noble who fall in the fight hath Othin,
And Thor hath the race of the thralls."
Thor spake: 25.
"Unequal gifts of men wouldst thou give to the gods,
If might too much thou shouldst have."
Harbarth spake: 26.
"Thor has might enough, but never a heart;
For cowardly fear in a glove wast thou fain to crawl,
And there forgot thou wast Thor;
Afraid there thou wast, thy fear was such,
To fart or sneeze lest Fjalar should hear."
Thor spake: 27.
"Thou womanish Harbarth, to hell would I smite thee straight,
Could mine arm reach over the sound."
Harbarth spake: 28.
"Wherefore reach over the sound, since strife we have none?
What, Thor, didst thou do then?"
Thor spake: 29.
"Eastward I was, and the river I guarded well,
Where the sons of Svarang sought me there;
Stones did they hurl; small joy did they have of winning;
Before me there to ask for peace did they fare.
What, Harbarth, didst thou the while?"
Harbarth spake: 30.
"Eastward I was, and spake with a certain one,
I played with the linen-white maid, and met her by stealth;
I gladdened the gold-decked one, and she granted me joy."
Thor spake: 31.
"Full fair was thy woman-finding."
Harbarth spake: 32.
"Thy help did I need then, Thor, to hold the white maid fast."
Thor spake: 33.
"Gladly, had I been there, my help to thee had been given."
Harbarth spake: 34.
"I might have trusted thee then, didst thou not betray thy troth."
Thor spake: 35.
"No heel-biter am I, in truth, like an old leather shoe in spring."
Harbarth spake: 36.
"What, Thor, didst thou the while?"
Thor spake: 37.
"In Hlesey the brides of the Berserkers slew I;
Most evil they were, and all they betrayed."
Harbarth spake: 38.
"Shame didst thou win, that women thou slewest, Thor."
Thor spake: 39.
"She-wolves they were like, and women but little;
My ship, which well I had trimmed, did they shake;
With clubs of iron they threatened, and Thjalfi they drove off.
What, Harbarth, didst thou the while?"
Harbarth spake: 40.
"In the host I was that hither fared,
The banners to raise, and the spear to redden."
Thor spake: 41.
"Wilt thou now say that hatred thou soughtest to bring us?"
Harbarth spake: 42.
"A ring for thy hand shall make all right for thee,
As the judge decides who sets us two at peace."
Thor spake: 43.
"Where foundest thou so foul and scornful a speech?
More foul a speech I never before have heard."
Harbarth spake: 44.
"I learned it from men, the men so old,
Who dwell in the hills of home."
Thor spake: 45.
"A name full good to heaps of stones thou givest
When thou callest them hills of home."
Harbarth spake: 46.
"Of such things speak I so."
Thor spake: 47.
"Ill for thee comes thy keenness of tongue,
If the water I choose to wade;
Louder, I ween, than a wolf thou cryest,
If a blow of my hammer thou hast."
Harbarth spake: 48.
"Sif has a lover at home, and him shouldst thou meet;
More fitting it were on him to put forth thy strength."
Thor spake: 49.
"Thy tongue still makes thee say what seems most ill to me,
Thou witless man! Thou liest, I ween."
Harbarth spake: 50.
"Truth do I speak, but slow on thy way thou art;
Far hadst thou gone if now in the boat thou hadst fared."
Thor spake: 51.
"Thou womanish Harbarth! here hast thou held me too long."
Harbarth spake: 52.
"I thought not ever that Asathor would be hindered
By a ferryman thus from faring."
Thor spake: 53.
"One counsel I bring thee now: row hither thy boat;
No more of scoffing; set Magni's father across."
Harbarth spake: 54.
"From the sound go hence; the passage thou hast not."
Thor spake: 55.
"The way now show me, since thou takest me not o'er the water."
Harbarth spake: 56.
"To refuse it is little, to fare it is long;
A while to the stock, and a while to the stone;
Then the road to thy left, till Verland thou reachest;
And there shall Fjorgyn her son Thor find,
And the road of her children she shows him to Othin's realm."
Thor spake: 57.
"May I come so far in a day?"
Harbarth spake: 58.
"With toil and trouble perchance,
While the sun still shines, or so I think."
Thor spake: 59.
"Short now shall be our speech, for thou speakest in mockery only; The passage thou gavest me not I shall pay thee if ever we meet."
Harbarth spake: 60.
"Get hence where every evil thing shall have thee!"
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
“那边的小伙子是谁,
站在海峡对岸的那个?”
摆渡人说:
“那个汉子是谁,
隔着海湾喊叫的那个?”
索尔说:
“渡我过海峡,
明早我请你吃饭;
我背上有只食篮,
再没有更好的食物;
离家出发之前,
我从容吃了一顿,
吃的是鲱鱼和燕麦;
到现在肚子还饱着。”
摆渡人说:
“你夸耀清早的功业,
夸耀那顿饭;
往后的事你却全不知晓,
你的家中一片凄凉,
我想,你母亲已经死了。”
索尔说:
“你如今说的,
是任谁听了
都觉得最重大的消息:
我母亲已经死了。”
摆渡人说:
“看你这副模样,
可不像有三座好庄园;
你光着腿站在那里,
一身流浪汉的打扮,
连条裤子也没有。”
索尔说:
“把小船驶到这边来,
我给你指点停泊的地方——
你停在岸边的船,
究竟是谁的?”
摆渡人说:
“托我照管船的人,
名叫希尔多尔夫,
是位足智多谋的勇士,
住在拉德塞海峡;
他吩咐我别渡强盗,
也别渡偷马的贼,
只渡好人,
还有我熟识的人;
报上你的名字,
若想渡过海峡!”
索尔说:
“我会报上我的名字,
纵使我遭到放逐,
也会说出全部身世:
我是奥丁的儿子,
梅利的兄弟,
曼尼的父亲,
众神中的强者,
你如今正与索尔交谈!
现在我倒要问问,
你叫什么名字。”
摆渡人说:
“我名叫哈尔巴德,
很少隐瞒姓名。”
索尔说:
“若非惹下了官司,
你何必隐瞒姓名?”
哈尔巴德说:
“纵使我惹下官司,
面对你这样的家伙,
我也能保住性命,
除非我命中注定要死。”
索尔说:
“我觉得这实在是
一件恼人的事:
涉过海湾去找你,
还要弄湿我的下身;
你这卑贱的小子,
那些嘲弄的言语,
我定要好好回报,
只要我能过得海峡。”
哈尔巴德说:
“我就站在这里,
在这里等着你;
自从赫朗格尼尔死后,
你还没遇见过更强硬的人。”
索尔说:
“你如今想提起,
我与赫朗格尼尔的争斗,
那个狂傲的巨人,
脑袋是石头做的;
可我仍把他打倒,
让他伏在我的面前。
那时你做了什么,哈尔巴德?”
哈尔巴德说:
“我与菲约尔瓦尔相伴,
整整过了五个冬天,
住在一座岛上,
名叫阿尔格伦;
我们在那里交战,
杀敌遍地,
尝试种种事情,
追逐姑娘。”
索尔说:
“你们的女人怎样待你们?”
哈尔巴德说:
“我们的女人活泼泼,
只要肯对我们温顺;
我们的女人聪明伶俐,
只要肯对我们忠心;
她们拿沙子
搓成绳索,
又从深深的山谷里
挖出泥土;
我独自一人的计谋,
便胜过她们所有人;
我睡在那七姐妹身旁,
尽得她们的欢心与欢爱。
那时你做了什么,索尔?”
索尔说:
“我杀了夏基,
那个强横的巨人,
把阿尔瓦尔迪之子的
双眼抛向高处,
抛上晴朗的天空;
那是我的功业中
最显赫的标记,
从此人人都能看见。
那时你做了什么,哈尔巴德?”
哈尔巴德说:
“我向那些夜行的女巫
施展了许多情场诡计,
把她们从丈夫身边骗走;
我以为赫莱巴德
是个厉害的巨人,
他送给我一根魔杖,
我却骗走了他的神智。”
索尔说:
“人家好意相赠,
你却以恶意回报。”
哈尔巴德说:
“一棵橡树从另一棵刮下什么,
什么就归它所有,
这种事上人人都为自己。
那时你做了什么,索尔?”
索尔说:
“我去了东方,
痛打巨人的妻子,
那些精于害人的女人,
正往山中走去;
若他们全都活着,
巨人的族类会何等繁盛,
米德加尔特之中,
人类便会荡然无存。
那时你做了什么,哈尔巴德?”
哈尔巴德说:
“我在瓦尔兰,
投身于战事,
挑动君王相争,
从不劝他们和解;
战场上阵亡的贵族,
都归奥丁所有,
索尔得到的却是奴隶的族类。”
索尔说:
“若让你为阿萨神族
分配人众,定会分得不公,
只要你手里有那么一点权力。”
哈尔巴德说:
“索尔空有一身力气,
却没有半点胆量;
你因恐惧和怯懦,
把自己塞进一只手套,
那时连你也不觉得自己是索尔;
你怕成那副样子,
连喷嚏也不敢打,
连屁也不敢放,
唯恐法亚拉听见。”
索尔说:
“怯懦的哈尔巴德,
我定要把你打进赫尔,
只要我伸手够得着海峡那边。”
哈尔巴德说:
“我们全无仇怨,
你何必伸手来够海峡这边?
那时你做了什么,索尔?”
索尔说:
“我在东方,
守着那条河,
斯瓦朗的儿子们
前来向我进攻;
他们拿石头砸我,
却没能为胜利高兴多久,
到头来还是他们先
向我乞求和平。
那时你做了什么,哈尔巴德?”
哈尔巴德说:
“我在东方,
与某个人交谈,
逗弄那亚麻般洁白的姑娘,
与她秘密相会;
我使那金光焕发的姑娘欢喜,
她尽情享受欢爱。”
索尔说:
“你在那里倒有一段好艳遇。”
哈尔巴德说:
“索尔,那时
我倒需要你的帮助,
好留住那亚麻般洁白的姑娘。”
索尔说:
“若我当时赶得上,
我定会帮你这个忙。”
哈尔巴德说:
“那我倒会信任你,
只要你不背信骗我。”
索尔说:
“我可不是那种咬脚跟的家伙,
像春天穿的旧皮鞋一样。”
哈尔巴德说:
“那时你做了什么,索尔?”
索尔说:
“我在赫莱塞岛上,
痛打狂战士的妻子;
她们作恶多端,
欺骗了所有人。”
哈尔巴德说:
“索尔,你干了件丑事,
竟然殴打女人。”
索尔说:
“她们是母狼,
哪里算得上女人,
把我用支架撑好的船
撞得摇晃,
拿铁棍威吓我,
还追赶夏尔维。
那时你做了什么,哈尔巴德?”
哈尔巴德说:
“我在那支军队里,
他们来到这里,
高举战旗,
让长矛染血。”
索尔说:
“你如今要提起,
你怎样前来向我们挑起祸端。”
哈尔巴德说:
“那就用一只臂环
赔偿你这件事,
依照调解人的裁定,
他们愿让你我和解。”
索尔说:
“这些侮慢的话,
你是从哪里学来的?
我从没听过
比这更侮慢的言语。”
哈尔巴德说:
“我是向那些
年老的人学来的,
他们住在家园的树林里。”
索尔说:
“你把坟冢叫作家园的树林,
倒给它们起了个好名字。”
哈尔巴德说:
“这样的事,我就是这样说的。”
索尔说:
“你这张油嘴,
会给你招来灾祸,
只要我决意涉过海湾;
我想,你会叫得
比狼嚎还响,
只要挨我一锤。”
哈尔巴德说:
“希芙在家有个情夫,
你该去会会他,
向他使出你的力气,
那才更是你分内的事。”
索尔说:
“你信口胡说,
专挑最让我难受的话讲,
你这胆小的汉子,
我想你是在撒谎。”
哈尔巴德说:
“我想我说的是真话;
你赶路可真慢,
索尔,若你乔装出行,
如今早已走得很远。”
索尔说:
“怯懦的哈尔巴德,
你把我耽搁得够久了。”
哈尔巴德说:
“我从没想到,
阿萨神族的索尔
竟会被一个牧人耽搁行程。”
索尔说:
“现在我给你一个忠告:
把船划到这边来,
咱们别再相互威吓,
来见曼尼的父亲。”
哈尔巴德说:
“离海峡远些,
我不会渡你过去。”
索尔说:
“既然你不肯渡我过海湾,
现在就给我指条路。”
哈尔巴德说:
“拒绝指路倒容易,
走起来却很远;
到树干那里要走一程,
到石头那里又是一程,
然后沿左边的路走,
直到你抵达韦尔兰;
在那里,弗约尔金
会遇见她的儿子索尔,
她会给他指点亲族的路径,
通往奥丁的国土。”
索尔说:
“我今天能赶到那里吗?”
哈尔巴德说:
“受些劳苦和艰辛,
到太阳升起的时候就能赶到,
我猜是这样。”
索尔说:
“你我就说到这里,
既然你只用嘲弄来回答;
你拒绝渡我过海,这笔账我定要讨还,
倘若你我还有重逢的一天。”
哈尔巴德说:
“你这就走吧,
让恶鬼把你整个儿抓去!”