《赫尔吉·希约尔瓦德松之歌》的原典
Helgakviða Hjörvarðssonar
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
"Sáttu Sigrlinn
Sváfnis dóttur,
mey ina fegrstu
í munarheimi?
Þó hagligar
Hjörvarðs konur
gumnum þykkja
at Glasislundi."
Atli kvað:
"Mundu við Atla
Iðmundar son,
fugl fróðhugaðr,
fleira mæla?"
Fuglinn kvað:
"Mun ek, ef mik buðlungr
blóta vildi
ok kýs ek þats vil
ór konungs garði."
Atli kvað:
"Kjós-at-tu Hjörvarð
né hans sonu
né inar fögru
fylkis brúðir,
eigi brúðir þær,
er buðlungr á;
kaupum vel saman,
þat er vina kynni."
Fuglinn kvað:
"Hof mun ek kjósa,
hörga marga,
gullhyrnðar kýr
frá grams búi,
ef hánum Sigrlinn
sefr á armi
ok ónauðig
jöfri fylgir."
Þetta var, áðr Atli færi, en er hann kom heim ok konungr spurði hann tíðenda, hann kvað:
"Höfum erfiði
ok ekki örindi,
mara þraut óra
á meginfjalli,
urðum síðan
Sæmorn vaða,
þá var oss synjat
Sváfnis dóttur,
hringum gæddrar,
er vér hafa vildum."
Konungr bað, at þeir skyldu fara annat sinn. Fór hann sjálfr. En er þeir kómu upp á fjall, ok sá á Sváfaland landsbruna ok jóreyki stóra. Reið konungr af fjallinu fram í landit ok tók náttból við á eina. Atli helt vörð ok fór yfir ána. Hann fann eitt hús. Fugl mikill sat á húsinu ok gætti, ok var sofnaðr. Atli skaut spjóti fuglinn til bana, en í húsinu fann hann Sigrlinn konungs dóttur ok Álofu jarls dóttur ok hafði þær báðar braut með sér. Fránmarr jarl hafði hamazt í arnar líki ok varit þær fyrir hernum með fjölkynngi. Hróðmarr hét konungr, biðill Sigrlinnar. Hann drap Sváfakonung ok hafði rænt ok brent landit. Hjörvarðr konungr fekk Sigrlinnar, en Atli Álofar.
Hjörvarðr ok Sigrlinn áttu son mikinn ok vænan. Hann var þögull. Ekki nafn festist við hann. Hann sat á haugi. Hann sá ríða valkyrjur níu ok var ein göfugligust. Hon kvað:
"Síð muntu, Helgi,
hringum ráða,
ríkr rógapaldr,
né Röðulsvöllum,
- örn gól árla, -
ef þú æ þegir,
þótt þú harðan hug,
hilmir, gjaldir."
Helgi kvað:
"Hvat lætr þú fylgja
Helga nafni,
brúðr bjartlituð,
alls þú bjóða ræðr?
Hygg þú fyr öllum
atkvæðum vel.
Þigg ek eigi þat,
nema ek þik hafa."
Valkyrja kvað:
"Sverð veit ek liggja
í Sigarsholmi
fjórum færi
en fimm tögu;
eitt er þeira
öllum betra
vígnesta böl
ok varit gulli.
Hringr er í hjalti,
hugr er í miðju,
ógn er í oddi
þeim er eiga getr;
liggr með eggju
ormr dreyrfáiðr,
en á valböstu
verpr naðr hala."
Eylimi hét konungr. Dóttir hans var Sváfa. Hon var valkyrja ok reið loft ok lög. Hon gaf Helga nafn þetta ok hlífði hánum oft síðan í orrostum. Helgi kvað:
"Ert-at-tu, Hjörvarðr
heilráðr konungr,
folks oddviti,
þótt þú frægr séir;
léztu eld eta
jöfra byggðir,
en þeir angr við þik
ekki gerðu.
En Hróðmarr skal
hringum ráða,
þeim er áttu
órir niðjar;
sá sésk fylkir
fæst at lífi,
hyggsk aldauða
arfi at ráða."
Hjörvarðr svarar, at hann mundi fá lið Helga, ef hann vill hefna móðurföður síns. Þá sótti Helgi sverðit, er Sváfa vísaði hánum til. Þá fór hann ok Atli ok felldu Hróðmar ok unnu mörg þrekvirki. Hann drap Hata jötun, er hann sat á bergi nökkuru. Helgi ok Atli lágu skipum í Hatafirði. Atli helt vörð inn fyrra hluta nætrinnar. Hrímgerðr Hatadóttir kvað:
[Hrímgerðarmál]
"Hverir ro hölðar
í Hatafirði?
Skjöldum er tjaldat á skipum;
fræknliga látið,
fátt hygg ek yðr séask,
kennið mér nafn konungs."
Atli kvað:
"Helgi hann heitir,
en þú hvergi mátt
vinna grand grami;
járnborgir ro
of öðlings flota;
knegu-t oss fálur fara."
Hrímgerðr kvað:
"Hvé þik heitir,
halr inn ámáttki,
hvé þik kalla konir?
Fylkir þér trúir,
er þik í fögrum lætr
beits stafni búa."
Atli kvað:
"Atli ek heiti,
atall skal ek þér vera,
mjök em ek gífrum gramastr;
úrgan stafn
ek hefi oft búit
ok kvalðar kveldriður.
Hvé þú heitir,
hála nágráðug?
Nefndu þinn, fála, föður;
níu röstum
er þú skyldi neðar vera
ok vaxi þér á baðmi barr."
Hrímgerðr kvað:
"Hrímgerðr ek heiti,
Hati hét minn faðir,
þann vissa ek ámáttkastan jötun;
margar brúðir
hann lét frá búi teknar,
unz hann Helgi hjó."
Atli kvað:
"Þú vart, hála,
fyr hildings skipum
ok látt í fjarðar mynni fyrir;
ræsis rekka
er þú vildir Rán gefa,
ef þér kæmi-t í þverst þvari."
Hrímgerðr kvað:
"Duliðr ertu nú, Atli,
draums kveð ek þér vera,
síga lætr þú brýnn fyr bráar;
móðir mín
lá fyrir mildings skipum;
ek drekkða Hlövarðs sonum í hafi.
Gneggja myndir þú, Atli,
ef þú geldr né værir,
brettir sinn Hrímgerðr hala;
aftarla hjarta,
hygg ek, at þitt, Atli, sé,
þótt hafir reina rödd."
Atli kvað:
"Reini mun þér ek þykkja
ef þú reyna knátt,
ok stíga ek á land af legi,
öll muntu lemjask,
ef mér er alhugat,
ok sveigja þinn, Hrímgerðr, hala."
Hrímgerðr kvað:
"Atli, gakk þú á land,
ef afli treystisk,
ok hittumk í vík Varins;
rifja rétti
er þú munt, rekkr, fáa,
ef þú mér í krummur kemr."
Atli kvað:
"Munk-a ek ganga,
áðr gumnar vakna
ok halda of vísa vörð;
er-a mér örvænt,
nær óru kemr
skass upp undir skipi."
Hrímgerðr kvað:
"Vaki þú, Helgi,
ok bæt við Hrímgerði,
er þú lézt höggvinn Hata;
eina nótt
kná hon hjá jöfri sofa,
þá hefr hon bölva bætr."
Helgi kvað:
"Loðinn heitir, er þik skal eiga,
leið ertu mannkyni,
sá býr í Þolleyju þurs,
hundvíss jötunn,
hraunbúa verstr,
sá er þér makligr maðr."
Hrímgerðr kvað:
"Hina vildu heldr, Helgi,
er réð hafnir skoða
fyrri nótt með firum;
marggullin mær
mér þótti afli bera;
hér sté hon land af legi
ok festi svá yðvarn flota;
hon ein því veldr,
er ek eigi mák
buðlungs mönnum bana."
Helgi kvað:
"Heyr nú, Hrímgerðr,
ef ek bæti harma þér,
segðu görr grami:
Var sú ein vættr,
er barg öðlings skipum,
eða fóru þær fleiri saman?"
Hrímgerðr kvað:
"Þrennar níundir meyja,
þó reið ein fyrir
hvít und hjalmi mær;
marir hristusk,
stóð af mönum þeira
dögg í djúpa dali,
hagl í háva viðu;
þaðan kemr með öldum ár,
allt var mér þat leitt, er ek leitk."
Helgi kvað:
"Austr líttu nú, Hrímgerðr,
ef þik lostna hefr
Helgi helstöfum;
á landi ok á vatni
borgit er lofðungs flota
ok siklings mönnum it sama."
Atli kvað:
"Dagr er nú, Hrímgerðr,
en þik dvalða hefr
Atli til aldrlaga;
hafnarmark
þykkir hlægligt vera,
þars þú í steins líki stendr."
Helgi konungr var allmikill hermaðr. Hann kom til Eylima konungs ok bað Sváfu dóttur hans. Þau Helgi ok Sváfa veittust várar ok unnust furðu mikit. Sváfa var heima með feðr sínum, en Helgi í hernaði. Var Sváfa valkyrja enn sem fyrr.
Heðinn var heima með föður sínum, Hjörvarði konungi, í Nóregi.
Heðinn fór einn saman heim ór skógi jólaaftan ok fann trollkonu. Sú reið vargi ok hafði orma at taumum ok bauð fylgð sína Heðni.
"Nei," sagði hann.
Hon sagði: "Þess skaltu gjalda at bragarfulli."
Um kveldit óru heitstrengingar. Var fram leiddr sónargöltr. Lögðu menn þar á hendr sínar ok strengðu menn þá heit at bragarfulli. Heðinn strengði heit til Sváfu Eylimadóttur, unnustu Helga, bróður síns, ok iðraðisk svá mjök, at hann gekk á braut villistígu suðr á lönd ok fann Helga bróður sinn. Helgi kvað:
"Kom þú heill, Heðinn,
hvat kanntu segja
nýra spjalla
ór Nóregi?
Hví er þér, stillir,
stökkt ór landi
ok ert einn kominn
oss at finna?"
Heðinn kvað:
"[Erumk-a, stillir,
stökkt ór landi],
mik hefr miklu glæpr
meiri sóttan:
Ek hefi körna
ina konungbornu
brúði þína
at bagarfulli."
Helgi kvað:
"Sakask eigi þú,
sönn munu verða
ölmál, Heðinn,
okkur beggja.
Mér hefir stillir
stefnt til eyrar,
þriggja nátta
skylak þar koma;
if er mér á því,
at ek aftr koma;
þá má at góðu
gerask slíkt, ef skal."
Heðinn kvað:
"Sagðir þú, Helgi,
at Heðinn væri
góðs verðr frá þér
ok gjafa stórra;
þér er sæmra
sverð at rjóða,
en frið gefa
fjándum þínum."
Þat kvað Helgi, því at hann grunaði um feigð sína ok þat, at fylgjur hans höfðu vitjat Heðins, þá er hann sá konuna ríða varginum.
Álfr hét konungr, son Hróðmars, er Helga hafði völl haslaðan á Sigarsvelli á þriggja nátta fresti. Þá kvað Helgi:
"Reið á vargi,
er rökvit var,
fljóð eitt, er Heðinn
fylgju beiddi;
hón vissi þat,
at veginn myndi
Sigrlinnar sonr
á Sigarsvöllum."
Þar var orrosta mikil, ok fekk þar Helgi banasár.
Sendi Helgi
Sigar at ríða
eftir Eylima
eingadóttur;
"Bið bráðliga
búna verða,
ef hon vill finna
fylki kvikvan."
Sigarr kvað:
"Mik hefr Helgi
hingat sendan
við þik, Sváfa,
sjalfa at mæla;
þik kvaðsk hilmir
hitta vilja,
áðr ítrborinn
öndu týndi."
Sváfa kvað:
"Hvat varð Helga
Hjörvarðs syni?
Mér er harðliga
harma leitat,
ef hann sær of lék
eða sverð of beit,
þeim skal ek gumna
grand of vinna."
Sigarr kvað:
"Fell hér í morgun
at Frekasteini,
buðlungr, sá er var,
baztr und sólu;
Alfr mun sigri
öllum ráða,
þótt þetta sinn
þörfgi væri."
Helgi kvað:
"Heil vertu, Sváfa,
hug skaltu deila,
sjá mun í heími
hinztr fundr vera;
téa buðlungi
blæða undir,
mér hefir hjörr komit
hjarta it næsta.
Bið ek þik, Sváfa,
- brúðr grát-at-tu -,
ef þú vill mínu
máli hlýða,
at þú Heðni
hvílu gervir
ok jöfur ungan
ástum leiðir."
Sváfa kvað:
"Mælt hafða ek þat
í munarheimi,
þá er mér Helgi
hringa valði,
myndig-a ek lostig
at liðinn fylki
jöfur ókunnan
armi verja."
Heðinn kvað:
"Kysstu mik, Sváfa,
kem ek eigi áðr
Rogheims á vit
né Röðulsfjalla,
áðr ek hefnt hefik
Hjörvarðs sonar,
þess er buðlungr var
beztr und sólu."
Helgi ok Sváfa, er sagt, at væri endrborin.
亨利·亚当斯·贝洛斯1923年英译,已进入公有领域;诗节编号可能与原文不同。
Hjorvarth was the name of a king, who had four wives: one was called Alfhild, and their son was named Hethin; the second was called Særeith, and their son was named Humlung; the third was called Sinrjoth, and their son was named Hymling. King Hjorvarth had made a great vow to have as wife whatsoever woman he knew was fairest. He learned that King Svafnir had a daughter fairer than all others, whose name was Sigrlin. Ithmund was the name of one of his jarls; he had a son called Atli, who went to woo Sigrlin on behalf of the king. He dwelt the winter long with King Svafnir. There was a jarl called Franmar, Sigrlin's foster-father; his daughter was named Alof. The jarl told him that the maiden's hand was denied, and Atli went home. Atli, the jarl's son, stood one day in a certain wood; a bird sat in the branches up over him, and it had heard that his men called Hjorvarth's wives the fairest of women. The bird twittered, and Atli hearkened to what it spoke. It said:
"Sawest thou Sigrlin, Svafnir's daughter,
The fairest maid in her home-land found?
Though Hjorvath's wives by men are held
Goodly to see in Glasir's wood."
Atli spake: 2.
"Now with Atli, Ithmund's son,
Wilt thou say more, thou bird so wise?"
The bird spake:
"I may if the prince an offering makes,
And I have what I will from the house of the king."
Atli spake: 3.
"Choose not Hjorvarth, nor sons of his,
Nor the wives so fair of the famous chief;
Ask not the brides that the prince's are;
Fair let us deal in friendly wise."
The bird spake: 4.
"A fane will I ask, and altars many,
Gold-horned cattle the prince shall give me,
If Sigrlin yet shall sleep in his arms,
Or free of will the hero shall follow."
"Trouble we had, but tidings none,
Our horses failed in the mountains high,
The waters of Sæmorn we needs must wade;
Svafnir's daughter, with rings bedecked,
She whom we sought, was still denied us."
The king bade that they should go another time, and he went with them himself. But when they came up on the mountain, they saw Svavaland burning and mighty dust-clouds from many steeds. The king rode from the mountain forward into the land, and made a night's stay hard by a stream. Atli kept watch and went over the stream; he found there a house. A great bird sat on the housetop to guard it, but he was asleep. Atli hurled his spear at the bird and slew it, and in the house he found Sigrlin the king's daughter and Alof the jarl's daughter, and he brought them both thence with him. Jarl Franmar had changed himself into the likeness of an eagle, and guarded them from the enemy host by magic. Hrothmar was the name of a king, a wooer of Sigrlin; he slew the king of Svavaland and had plundered and burned his land. King Hjorvarth took Sigrlin, and Atli took Alof.
(II)
Hjorvarth and Sigrlin had a son, mighty and of noble stature; he was a silent man, and no name stuck fast to him. He sat on a hill, and saw nine Valkyries riding; one of them was the fairest of all. She spake:
"Late wilt thou, Helgi, have hoard of rings,
Thou battle-tree fierce, or of shining fields,—
The eagle screams soon,— if never thou speakest,
Though, hero, hard thy heart may cry."
Helgi spake: 7.
"What gift shall I have with Helgi's name,
Glorious maid, for the giving is thine? All thy words shall I think on well,
But I want them not if I win not thee."
The Valkyrie spake: 8.
"Swords I know lying in Sigarsholm,
Fifty there are save only four;
One there is that is best of all,
The shield-destroyer, with gold it shines.
"In the hilt is fame, in the haft is courage,
In the point is fear, for its owner's foes;
On the blade there lies a blood-flecked snake,
And a serpent's tail round the flat is twisted."
Eylimi was the name of a king, whose daughter was Svava; she was a Valkyrie, and rode air and sea. She gave Helgi this name, and shielded him oft thereafter in battle. Helgi spake:
"Hjorvarth, king, unwholesome thy counsels,
Though famed thou art in leading the folk, Letting fire the homes of heroes eat,
Who evil deed had never done thee.
"Yet Hrothmar still the hoard doth hold,
The wealth that once our kinsmen wielded;
Full seldom care the king disturbs,
Heir to dead men he deems himself."
Hjorvarth answered that he would give Helgi a following if he fain would avenge his mother's father. Then Helgi got the sword that Svava had told him of. So he went, and Atli with him, and they slew Hrothmar, and they did many great deeds.
(III)
He slew the giant Hati, whom he found sitting on a certain mountain. Helgi and Atli lay with their ships in Hatafjord. Atli kept watch during the first part of the night. Hrimgerth, Hati's daughter, spake:
"Who are the heroes in Hatafjord?
The ships are covered with shields; Bravely ye look, and little ye fear,
The name of the king would I know."
Atli spake: 13.
"Helgi his name, and never thou mayst
Harm to the hero bring;
With iron is fitted the prince's fleet,
Nor can witches work us ill."
Hrimgerth spake: 14.
"Who now, thou mighty man, art thou?
By what name art thou known to men?
He trusts thee well, the prince who wills
That thou stand at the stem of his ship."
Atli spake: 15.
"Atli am I, and ill shalt thou find me,
Great hate for witches I have;
Oft have I been in the dripping bows,
And to dusk-riders death have brought.
"Corpse-hungry giantess, how art thou called?
Say, witch, who thy father was! Nine miles deeper down mayst thou sink,
And a tree grow tall on thy bosom."
Hrimgerth spake: 17.
"Hrimgerth am I, my father was Hati,
Of giants the most in might;
Many a woman he won from her home,
Ere Helgi hewed him down."
Atli spake: 18.
"Witch, in front of the ship thou wast,
And lay before the fjord;
To Ron wouldst have given the ruler's men,
If a spear had not stuck in thy flesh."
Hrimgerth spake: 19.
"Dull art thou, Atli, thou dreamest, methinks,
The lids lie over thine eyes;
By the leader's ships my mother lay,
Hlothvarth's sons on the sea I slew.
"Thou wouldst neigh, Atli, but gelded thou art,
See, Hrimgerth hoists her tail;
In thy hinder end is thy heart, methinks,
Though thy speech is a stallion's cry."
Atli spake: 21.
"A stallion I seem if thou seekest to try me,
And I leap to land from the sea;
I shall smite thee to bits, if so I will,
And heavy sinks Hrimgerth's tail."
Hrimgerth spake: 22.
"Go ashore then, Atli, if sure of thy might,
Let us come to Varin's cove;
Straight shall thy rounded ribs be made
If thou comest within my claws."
Atli spake: 23.
"I will not go till the warriors wake,
Again their chief to guard;
I should wonder not, foul witch, if up
From beneath our keel thou shouldst come."
Hrimgerth spake: 24.
"Awake now, Helgi, and Hrimgerth requite,
That Hati to death thou didst hew; If a single night she can sleep by the prince,
Then requited are all her ills."
Helgi spake: 25.
"'Tis Lothin shall have thee,— thou'rt loathsome to men,—
His home in Tholley he has;
Of the wild-dwellers worst is the giant wise,
He is meet as a mate for thee."
Hrimgerth spake: 26.
"More thou lovest her who scanned the harbor,
Last night among the men;
(The gold-decked maid bore magic, methinks,
When the land from the sea she sought,
And fast she kept your fleet;)
She alone is to blame that I may not bring
Death to the monarch's men."
Helgi spake: 27.
"Hrimgerth, mark, if thy hurts I requite,
Tell now the truth to the king; Was there one who the ships of the warrior warded,
Or did many together go?"
Hrimgerth spake: 28.
"Thrice nine there were, but one rode first,
A helmed maid white of hue;
Their horses quivered, there came from their manes
Dew in the dales so deep,
(Hail on the woods so high,
Thence men their harvest have,
But ill was the sight I saw.)"
Atli spake: 29.
"Look eastward, Hrimgerth, for Helgi has struck thee
Down with the runes of death;
Safe in harbor floats the prince's fleet,
And safe are the monarch's men."
Helgi spake: 30.
"It is day, Hrimgerth, for Atli held thee
Till now thy life thou must lose; As a harbor mark men shall mock at thee,
Where in stone thou shalt ever stand."
(IV)
King Helgi was a mighty warrior. He came to King Eylimi and sought the hand of his daughter, Svava. Then Helgi and Svava exchanged vows, and greatly they loved each other. Svava was at home with her father, while Helgi was in the field; Svava was still a Valkyrie as before.
Hethin was at home with his father, King Hjorvarth, in Norway. Hethin was coming home alone from the forest one Yule-eve, and found a troll-woman; she rode on a wolf, and had snakes in place of a bridle. She asked Hethin for his company. "Nay," said he. She said, "Thou shalt pay for this at the king's toast." That evening the great vows were taken; the sacred boar was brought in, the men laid their hands thereon, and took their vows at the king's toast. Hethin vowed that he would have Svava, Eylimi's daughter, the beloved of his brother Helgi; then such great grief seized him that he went forth on wild paths southward over the land, and found Helgi, his brother. Helgi said:
"Welcome, Hethin! what hast thou to tell
Of tidings new that from Norway come?
Wherefore didst leave thy land, O prince,
And fared alone to find us here?"
Hethin spake: 32.
"A deed more evil I have done
Than, brother mine, thou e'er canst mend;
For I have chosen the child of the king,
Thy bride, for mine at the monarch's toast."
Helgi spake: 33.
"Grieve not, Hethin, for true shall hold
The words we both by the beer have sworn;
To the isle a warrior wills that I go,
(There shall I come the third night hence;)
And doubtful must be my coming back,
(So may all be well, if fate so wills.)"
Hethin spake: 34.
"Thou saidst once, Helgi, that Hethin was
A friend full good, and gifts didst give him;
More seemly it were thy sword to redden,
Than friendship thus to thy foe to give."
Helgi spoke thus because he foresaw his death, for his following-spirits had met Hethin when he saw the woman riding on the wolf. Alf was the name of a king, the son of Hrothmar, who had marked out a battle-place with Helgi at Sigarsvoll after a stay of three nights. Then Helgi spake:
"On a wolf there rode, when dusk it was,
A woman who fain would have him follow;
Well she knew that now would fall
Sigrlin's son at Sigarsvoll."
There was a great battle, and there Helgi got a mortal wound.
Sigar riding did Helgi send
To seek out Eylimi's only daughter:
"Bid her swiftly ready to be,
If her lover alive she would find."
Sigar spake: 37.
"Hither now has Helgi sent me,
With thee, Svava, thyself to speak;
The hero said he fain would see thee
Ere life the nobly born should leave."
Svava spake: 38.
"What chanced with Helgi, Hjorvarth's son?
Hard to me is harm now come;
If the sea smote him, or sword bit him,
Ill shall I bring to all his foes."
Sigar spake: 39.
"In the morn he fell at Frekastein,
The king who was noblest beneath the sun;
Alf has the joy of victory all,
Though need therefor is never his."
Helgi spake: 40.
"Hail to thee, Svava! thy sorrow rule,
Our meeting last in life is this;
Hard the wounds of the hero bleed,
And close to my heart the sword has come.
"I bid thee, Svava,— weep not, bride,—
If thou wilt hearken to these my words,
The bed for Hethin have thou ready,
And yield thy love to the hero young."
Svava spake: 42.
"A vow I had in my dear-loved home,
When Helgi sought with rings to have me,
That not of my will, if the warrior died,
Would I fold in my arms a man unfamed."
Hethin spake: 43.
"Kiss me, Svava, I come not back, Rogheim to see, or Rothulsfjoll,
Till vengeance I have for the son of Hjorvarth,
The king who was noblest beneath the sun."
Of Helgi and Svava it is said that they were born again.
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
“你可曾见过西格琳,
斯瓦夫尼尔的女儿,
那情爱之境中
最美的少女?
尽管希约尔瓦德的妻子们
在格拉西斯伦德,
在人们眼中
个个姿容秀美。”
阿特利说:
“你可愿同阿特利,
伊德蒙德的儿子,
聪慧的鸟儿啊,
再多说几句?”
鸟儿说:
“我愿意,只要君王
肯向我献祭,
并让我从王的庭院里
挑选我想要的东西。”
阿特利说:
“你不可挑选希约尔瓦德,
也不可挑选他的儿子们,
更不可挑选
君王美丽的妻子,
那些属于君王的
新娘都不可选;
让我们公平交易,
这才是朋友的交往之道。”
鸟儿说:
“我要挑选一座神庙,
许多祭坛,
还有君王庄园中
双角镀金的母牛,
只要西格琳
睡在他的臂弯里,
心甘情愿地
跟随这位君王。”
这是阿特利出发之前的事。他回到家中,国王向他打听消息时,他说:
“我们费尽辛劳,
却未办成使命,
我们的马匹
在高山上力竭,
随后我们只得
蹚过塞莫恩河,
斯瓦夫尼尔的女儿,
那佩戴指环的姑娘,
我们想求娶她,
却遭到了拒绝。”
国王吩咐他们再去一次。这一回他亲自同行。他们登上山顶,看见斯瓦瓦兰境内烈火四起,马群扬起滚滚尘烟。国王从山上策马进入那片国土,在一条河边宿营。阿特利守夜,渡过了河。他发现一座房屋。一只大鸟栖在屋顶上守卫,却已经睡着。阿特利投矛射杀了那只鸟,在屋里找到了国王的女儿西格琳和雅尔的女儿阿洛芙,便将她们二人一同带走。弗兰马尔雅尔化作鹰的形貌,用巫术保护她们,使她们免遭敌军侵害。有个国王名叫赫罗德马尔,是西格琳的求婚者。他杀死了斯瓦瓦兰的国王,劫掠并焚烧了那片国土。希约尔瓦德国王娶了西格琳,阿特利则娶了阿洛芙。
希约尔瓦德与西格琳生了一个儿子,身材高大,容貌俊美。他沉默寡言。没有一个名字能在他身上叫定。他坐在一座坟丘上,看见九位女武神骑马而来,其中一位最为高贵。她说:
“赫尔吉,你要到很晚
才能拥有指环,
强大的战斗之树啊,
也才能统治勒杜尔平原,
——雄鹰清早便已啼鸣——
倘若你总是沉默,
哪怕你显露出刚毅的心志,
君王啊。”
赫尔吉说:
“随着赫尔吉这个名字,
你要赠给我什么,
容光焕发的姑娘啊,
既然你执意赐名?
你要仔细斟酌
自己说出的每一句话。
我不会接受这个名字,
除非我能得到你。”
女武神说:
“我知道西加尔斯霍尔姆
存放着一些宝剑,
比五十柄
少了四柄;
其中有一柄
胜过其余所有,
是盾牌的灾星,
剑身镶饰黄金。
剑柄上有环,
剑身中央蕴藏勇气,
剑尖蕴藏威势,
供能得到它的人使用;
沿着剑刃盘踞着
一条血染的蛇,
而在剑脊上,
另一条蛇甩动尾巴。”
有个国王名叫埃利米。他的女儿是斯薇法。她是女武神,骑马驰骋于天空与海洋。她给赫尔吉起了这个名字,此后常常在战斗中保护他。赫尔吉说:
“希约尔瓦德,你不是
谋虑周全的国王,
军队的统帅啊,
尽管你声名远扬;
你任凭烈火吞噬
诸王的居所,
而他们并未对你
做过任何伤害之事。
如今赫罗德马尔却要
占有那些指环,
那原本属于
我们亲族的财宝;
那君王对自己的性命
毫不担忧,
自以为能承继
所有死者的遗产。”
希约尔瓦德回答说,倘若赫尔吉愿意为外祖父报仇,他便给他一支军队。于是赫尔吉取来了斯薇法指点他去找的宝剑。随后,他与阿特利一同出征,杀死了赫罗德马尔,立下许多英勇功绩。他杀死了坐在一处山崖上的巨人哈提。赫尔吉与阿特利将船队停泊在哈提峡湾。阿特利在前半夜守卫。哈提的女儿赫里姆格尔德说:
[赫里姆格尔德之歌]
“哈提峡湾里
都是些什么勇士?
船上布满了盾牌;
你们显得英勇无畏,
我想你们少有什么可怕,
告诉我那国王的名字。”
阿特利说:
“他名叫赫尔吉,
你绝无可能
伤害这位君王;
钢铁的堡垒
环护着王子的船队;
女妖无法侵害我们。”
赫里姆格尔德说:
“你叫什么名字,
强有力的汉子,
人们怎样称呼你?
君王定然信任你,
才让你守在
战船华美的船头。”
阿特利说:
“我名叫阿特利,
我必叫你胆寒,
我最痛恨女巨人;
我常常守在
湿漉漉的船头,
也曾杀死夜间骑行的女妖。
你叫什么名字,
贪食尸体的妖婆?
女妖,说出你父亲的名字;
你该沉到地下
九拉斯特之深,
让松柏的枝叶长在你胸膛上。”
赫里姆格尔德说:
“我名叫赫里姆格尔德,
我父亲名叫哈提,
我知道他是最强大的巨人;
他曾让许多女子
被从家中掳走,
直到赫尔吉将他斩杀。”
阿特利说:
“妖婆,你曾挡在
君王的船前,
横卧在峡湾入口;
你想把君王的战士
送给澜,
若非一杆长矛横着挡住你。”
赫里姆格尔德说:
“阿特利,你如今糊涂了,
我说你正在做梦,
你让眼皮垂下,盖住了眼睛;
挡在慷慨君王船前的
是我的母亲;
我把赫洛瓦尔德的儿子们淹死在海里。
阿特利,倘若你不是阉马,
你一定会嘶鸣,
只要赫里姆格尔德翘起尾巴;
阿特利,我想你的心
长在屁股里,
尽管你有种马般的嗓音。”
阿特利说:
“你若有胆量试试,
就会觉得我是匹种马,
只要我从海上踏上岸,
只要我下定决心,
你就会浑身被打烂,
赫里姆格尔德,你的尾巴也会耷拉下来。”
赫里姆格尔德说:
“阿特利,上岸来吧,
倘若你自信有力气,
让我们在瓦林湾相会;
汉子,你的肋骨
就要被拉直,
只要你落进我的利爪。”
阿特利说:
“我不会离去,
直到战士们醒来,
守卫他们的君王;
我料想得到,
随时都可能有个女妖
从船底下钻上来。”
赫里姆格尔德说:
“醒来吧,赫尔吉,
赔偿赫里姆格尔德,
因为你命人斩杀了哈提;
只要一夜,
让她睡在君王身旁,
她的苦难便得到了补偿。”
赫尔吉说:
“要娶你的那位名叫洛丁,
人类都厌恶你,
那巨人住在索尔岛;
他是个诡计多端的巨人,
荒野居民中最恶的一个,
他才是与你相配的丈夫。”
赫里姆格尔德说:
“你更想要的是另一个,赫尔吉,
她曾在前一夜
随众人前来察看港湾;
那满身黄金的少女,
我看她身怀神力;
她在这里从海上登岸,
就这样护住了你们的船队;
全是她一人所为,
使我无法
取走君王部下的性命。”
赫尔吉说:
“听着,赫里姆格尔德,
若要我补偿你的苦痛,
就向君王说得更明白些:
救下王者船只的,
只有那一个精灵,
还是有好几个结伴而来?”
赫里姆格尔德说:
“共有三组九位少女,
却有一位骑马在前,
头盔下是个白皙的姑娘;
马儿抖动身躯,
从它们的鬃毛间洒下
露水,落入幽深的山谷,
冰雹,落入高耸的树林;
人间的丰年由此而来,
我眼见的这一切,都令我憎恶。”
赫尔吉说:
“如今向东看吧,赫里姆格尔德,
看看赫尔吉是否已经
用死亡咒语击中了你;
无论陆上还是水上,
君王的船队都安然无恙,
君王的部下也同样平安。”
阿特利说:
“天已经亮了,赫里姆格尔德,
阿特利把你拖延在此,
直至你的死期;
你站在那里,化作石头,
成了港湾的标记,
在人们眼里何其可笑。”
赫尔吉国王是个极其骁勇的战士。他来到埃利米国王那里,向他的女儿斯薇法求婚。赫尔吉和斯薇法彼此立誓,相爱极深。斯薇法留在父亲家中,赫尔吉则出征作战。斯薇法仍和从前一样,是位女武神。
赫定留在挪威,与父亲希约尔瓦德国王同住。
尤尔节前夕,赫定独自从林中回家,遇见一个女巨怪。她骑着狼,以蛇为缰绳,提出要与赫定同行。
“不,”他说。
她说:“你将在举誓酒杯时为此付出代价。”
那天晚上,众人举行立誓仪式。一头祭祀用的公野猪被牵了出来。众人把手放在它身上,举起誓酒杯立誓。赫定立誓要娶埃利米之女斯薇法,也就是他兄长赫尔吉的未婚妻。随后他万分懊悔,便离去,沿着荒僻的小路向南穿过各地,找到了兄长赫尔吉。赫尔吉说:
“欢迎你,赫定,
你能带来什么
新近的消息,
从挪威传来?
王者啊,你为何
被迫逃离故土,
独自前来
寻找我们?”
赫定说:
“[王者啊,我并未
被迫逃离故土,]
是桩更为深重的罪过
把我折磨:
我在誓酒杯前
选中了你的新娘,
那位出身王族的
姑娘。”
赫尔吉说:
“别责怪自己,
赫定,我们两人
在酒席间说的话
都将成为现实。
有位君王
约我到沙洲决斗,
三夜之后,
我须赶到那里;
我心中疑虑,
不知能否归来;
若命定如此,
这事也许会有好结果。”
赫定说:
“赫尔吉,你曾说过,
赫定配得
你的厚待,
配得丰厚的馈赠;
你更应当
让剑染血,
怎能赐予
仇敌和平。”
赫尔吉这样说,是因为他预感自己死期将近,也猜到赫定看见那女人骑狼时,是他的随行精灵去找过赫定。
有位国王名叫阿尔夫,是赫罗德马尔之子。他已在西加尔原用榛木枝为赫尔吉划定决斗场,约定三夜之后交战。这时赫尔吉说:
“暮色降临时,
有个女人
骑着狼,向赫定
请求同行;
她早已知道,
西格尔琳之子
将被杀死
在西加尔原上。”
那里爆发了一场大战,赫尔吉在战斗中受了致命伤。
赫尔吉派遣
西加尔骑马
去找埃利米的
独生女儿;
“叫她赶快
收拾停当,
若她还想见到
活着的君王。”
西加尔说:
“赫尔吉派我
来到这里,
斯薇法,要我
亲自与你说话;
君王说他
想要见你,
在他这高贵之人
失去生命之前。”
斯薇法说:
“赫尔吉出了什么事,
希约尔瓦德的儿子?
这悲痛向我袭来,
何其残酷;
若有人使他身受创伤,
或以利剑咬伤了他,
那些人,我一定
要加以惩处。”
西加尔说:
“今天清晨,
他倒在这里的弗雷卡岩旁,
这位君王曾是
太阳底下最卓越的人;
阿尔夫将把
全部胜利据为己有,
尽管这一回,
他本不必获胜。”
赫尔吉说:
“愿你安好,斯薇法,
你须克制悲情,
这将是我们在人世间
最后一次相见;
君王的伤口
正在流血,
利剑已刺到
紧挨我心脏的地方。
我请求你,斯薇法,
——新娘啊,不要哭泣——
若你愿意听从
我的话,
就为赫定
铺好婚床,
以爱情接纳
这年轻的王者。”
斯薇法说:
“我曾经这样说过,
当爱情充满我的世界,
赫尔吉为我
挑选指环之时:
若这位君王逝去,
我绝不会甘愿
把陌生的王者
拥在怀中。”
赫定说:
“吻我吧,斯薇法,
我绝不回去
探访罗格海姆,
也不回鲁德尔群山,
直到我报了仇,
为希约尔瓦德之子,
那位太阳底下
最卓越的君王。”
据说,赫尔吉和斯薇法后来转世重生。