《洪丁的杀手赫尔吉之歌 2》的原典
Helgakviða Hundingsbana II
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
"Segðu Hemingi
at Helgi man,
hvern i brynju
bragnar felldu;
ér ulf gráan
inni höfðuð,
þar er Hamal hugði
Hundingr konungr."
Hamall hét son Hagals. Hundingr konungr sendi menn til Hagals at leita Helga, en Helgi mátti eigi forðast annan veg en tók klæði ambáttar ok gekk at mala. Þeir leituðu ok fundu eigi Helga. Þá kvað Blindr inn bölvísi:
"Hvöss eru augu
í Hagals þýju;
er-a þat karls ætt,
er á kvernum stendr;
steinar rifna
stökk lúðr fyrir.
Nú hefir hörð dæmi
hildingr þegit,
er vísi skal
valbygg mala;
heldr er sæmri
hendi þeiri
meðalkafli
en möndultré."
Hagall svaraði ok kvað:
"Þat er lítil vá,
þótt lúðr þrumi
er mær konungs
möndul hrærir;
hon skævaði
skýjum efri
ok vega þorði
sem víkingar,
áðr hana Helgi
höftu gerði;
systir er hon þeira
Sigars ok Högna;
því hefir ötul augu
Ylfinga man."
Undan komst Helgi ok fór á herskip. Hann felldi Hunding konung ok var síðan kallaðr Helgi Hundingsbani. Hann lá með her sinn í Brunavágum ok hafði þar strandhögg ok átu þar hrátt. Högni hét konungr. Hans dóttir var Sigrún. Hon var valkyrja ok reið loft ok lög. Hon var Sváfa endrborin. Sigrún reið at skipum Helga ok kvað:
"Hverir láta fljóta
fley við bakka?
Hvar, hermegir,
heima eiguð?
Hvers bíðið ér
í Brunavágum?
Hvert lystir yðr
leið at kanna?"
Helgi kvað:
"Hagall lætr fljóta
fley við bakka,
eigum heima
í Hléseyju,
bíðum byrjar
í Brunavágum,
austr lystir oss
leið at kanna."
Sigrún kvað:
"Hvar hefir þú, hilmir,
hildi vakða
eða gögl alin
Gunnar systra?
Hví er brynja þín
blóði stokkin?
Hví skal und hjalmum
hrátt kjöt eta?"
Helgi kvað:
"Þat vann næst nýs
niðr Ylfinga
fyr vestan ver,
ef þik vita lystir,
er ek björnu tók
í Bragalundi
ok ætt ara
oddum saddak.
Nú er sagt, mær,
hvaðan sakar gerðusk,
því var á legi mér
lítt steikt etit."
Sigrún kvað:
"Víg lýsir þú,
varð fyr Helga
Hundingr konungr
hníga at velli;
bar sókn saman,
er sefa hefnduð
ok busti blóð
á brimis eggjar."
Helgi kvað:
"Hvat vissir þú,
at þeir séim,
snót svinnhuguð,
er sefa hefndum?
Margir ro hvassir
hildings synir
ok ámunir
ossum niðjum."
Sigrún kvað:
"Vark-a ek fjarri,
folks oddviti,
gær á morgun
grams aldrlokum,
þó tel ek slægjan
Sigmundar bur,
er í valrúnum
vígspjöll segir.
Leit ek þik um sinn
fyrr á langskipum,
þá er þú byggðir
blóðga stafna
ok úrsvalar
unnir léku;
nú vill dyljask
döglingr fyr mér,
en Högna mær
Helga kennir."
Granmarr hét ríkr konungr, er bjó at Svarinshaugi. Hann átti marga sonu: Höðbroddr, annarr Guðmundr, þriði Starkaðr. Höðbroddr var í konungastefnu. Hann fastnaði sér Sigrúnu Högnadóttur. En er hon spyrr þat, þá reið hon með valkyrjur um loft ok um lög at leita Helga. Helgi var þá at Logafjöllum ok hafði barizt við Hundings sonu. Þar felldi hann þá Álf ok Eyjólf, Hjörvarð ok Hervarð, ok var hann allvígmóðr ok sat undir Arasteini. Þar hitti Sigrún hann ok rann á háls honum ok kyssti hann ok sagði honum erindi sitt, svá sem segir í Völsungakviðu inni fornu:
Sótti Sigrún
sikling glaðan,
heim nam hon Helga
hönd at sækja,
kyssti ok kvaddi
konung und hjalmi;
þá varð hilmi
hugr á vífi.
Fyrr lézk hon unna
af öllum hug
syni Sigmundar
en hon sét hafði.
Sigrún kvað:
"Var ek Höðbroddi
í her föstnuð,
en jöfur annan
eiga vildak;
þó sjámk, fylkir,
frænda reiði,
hefi ek míns föður
munráð brotit."
Nam-a Högna mær
of hug mæla,
hafa kvaðsk hon Helga
hylli skyldu.
Helgi kvað:
"Hirð eigi þú
Högna reiði
né illan hug
ættar þinnar.
Þú skalt, mær ung,
at mér lifa;
ætt áttu, in góða,
er ek eigi sjámk."
Helgi samnaði þá miklum skipaher ok fór til Frekasteins, ok fengu í hafi ofviðri mannhætt. Þá kómu leiftr yfir þá, ok stóðu geislar í skipin. Þeir sá í loftinu, at valkyrjur níu riðu, ok kenndu þeir Sigrúnu. Þá lægði storminn, ok kómu þeir heilir til lands. Granmarssynir sátu á bjargi nokkuru, er skipin sigldu at landi. Guðmundr hljóp á hest ok reið á njósn á bergit við höfnina. Þá hlóðu Völsungar seglum. Þá kvað Guðmundr:
"Hver er skjöldungr,
sá er skipum stýrir,
lætr gunnfana
gullinn fyr stafni?
Þykkja mér fríð
í fararbroddi;
verpr vígroða
um víkinga.
Sinfjötli kvað:
"Hér má Höðbroddr
Helga kenna
flótta trauðan
í flota miðjum,
hann hefir eðli
ættar þinnar
arf Fjörsunga,
und sik þrungit."
Guðmundr kvað:
"Því fyrr skulu
at Frekasteini
sáttir saman
um sakar dæma;
mál er, Höðbroddr,
hefnd at vinna
ef vér lægra hlut
lengi bárum."
Sinfjötli kvað:
"Fyrr mundu, Guðmundr,
geitr of halda
ok bergskorar
brattar klífa,
hafa þér í hendi
heslikylfu,
þat er þér blíðara
en brimis dómar.
Helgi kvað:
"Þér er, Sinfjötli,
sæmra miklu
gunni at heyja
ok glaða örnu
en ónýtum
orðum at bregða,
þótt hildingar
heiftir deili.
Þykkja-t mér góðir
Granmars synir,
þó dugir siklingum
satt at mæla;
þeir merkt hafa
á Móinsheimum,
at hug hafa
hjörum at bregða;
eru hildingar
hölzti snjallir.
Guðmundr reið heim með hersögu. Þá sömnuðu Granmarssynir her. Kómu þar margir konungar. Þar var Högni, faðir Sigrúnar, ok synir hans, Bragi ok Dagr. Þar var orrusta mikil, ok fellu allir Granmarssynir ok allir þeira höfðingjar nema Dagr Högnason fekk grið ok vann eiða Völsungum. Sigrún gekk í valinn ok hitti Höðbrodd at kominn dauða. Hon kvað:
"Mun-a þér, Sigrún
frá Sefafjöllum
Höðbroddr konungr,
hníga at armi;
liðin er ævi
- oft náir hrævi
gránstóð gríðar, -
Granmars sona."
Þá hitti hon Helga ok varð allfegin. Hann kvað:
"Er-at þér at öllu,
alvitr, gefit,
- þó kveð ek nökkvi
nornir valda -:
fellu í morgun
at Frekasteini
Bragi ok Högni,
varð ek bani þeira.
En at Styrkleifum
Starkaðr konungr,
en at Hlébjörgum
Hrollaugs synir;
þann sá ek gylfa
grimmúðgastan,
er barðisk bolr,
var á brott höfuð.
Liggja at jörðu
allra flestir
niðjar þínir,
at náum orðnir;
vannt-at-tu vígi,
var þér þat skapat,
at þú at rógi
ríkmenni vart."
Þá grét Sigrún. Hann kvað:
"Huggastu, Sigrún!
Hildr hefr þú oss verið;
vinna-t skjöldungar sköpum."
Sigrún kvað:
"Lifna mynda ek nú kjósa,
er liðnir eru,
ok knætta ek þér þó í faðmi felask."
Helgi fekk Sigrúnar, ok áttu þau sonu. Var Helgi eigi gamall. Dagr Högnason blótaði Óðin til föðurhefnda. Óðinn léði Dag geirs síns. Dagr fann Helga, mág sinn, þar sem heitir at Fjöturlundi. Hann lagði í gögnum Helga með geirnum. Þar fell Helgi, en Dagr reið til Sefafjalla ok sagði Sigrúnu tíðindi.
"Trauðr em ek, systir,
trega þér at segja,
því at ek hefi nauðigr
nifti grætta;
fell í morgun
und Fjöturlundi
buðlungr, sá er var
beztr í heimi
ok hildingum
á halsi stóð."
Sigrún kvað
"Þik skyli allir
eiðar bíta,
þeir er Helga
hafðir unna
at inu ljósa
Leiftrar vatni
ok at úrsvölum
Unnarsteini.
Skríði-at þat skip,
er und þér skríði,
þótt óskabyrr
eftir leggisk;
renni-a sá marr,
er und þér renni,
þóttú fjándr þína
forðask eigir.
Bíti-a þér þat sverð,
er þú bregðir,
nema sjalfum þér
syngvi of höfði.
Þá væri þér hefnt
Helga dauða,
ef þú værir vargr
á viðum úti
auðs andvani
ok alls gamans,
hefðir eigi mat,
nema á hræjum spryngir."
Dagur kvað:
"Ær ertu, systir,
ok örvita,
er þú bræðr þínum
biðr forskapa;
einn veldr Óðinn
öllu bölvi,
því at með sifjungum
sakrúnar bar.
Þér býðr bróðir
bauga rauða,
öll Vandilsvé
ok Vígdali;
hafðu halfan heim
harms at gjöldum,
brúðr baugvarið,
ok burir þínir."
Sigrún kvað:
"Sitk-a ek svá sæl
at Sefafjöllum
ár né of nætr,
at ek una lífi,
nema at liði lofðungs
ljóma bregði,
renni und vísa
Vígblær þinig,
gullbitli vanr,
knega ek grami fagna.
Svá hafði Helgi
hrædda görva
fjándr sína alla
ok frændr þeira
sem fyr ulfi
óðar rynni
geitr af fjalli
geiskafullar.
Svá bar Helgi
af hildingum
sem ítrskapaðr
askr af þyrni
eða sá dýrkalfr
döggu slunginn
er efri ferr
öllum dýrum
ok horn glóa
við himin sjalfan."
Haugr var gjörr eftir Helga. En er hann kom til Valhallar, þá bauð Óðinn honum öllu at ráða með sér. Helgi kvað:
"Þú skalt, Hundingr,
hverjum manni
fótlaug geta
ok funa kynda,
hunda binda,
hesta gæta,
gefa svínum soð,
áðr sofa gangir."
Ambótt Sigrúnar gekk um aftan hjá haugi Helga ok sá, at Helgi reið til haugsins með marga menn. Ambótt kvað:
"Hvárt eru þat svik ein,
er ek sjá þykkjumk,
eða ragnarök,
- ríða menn dauðir,
er jóa yðra
oddum keyrið -
eða er hildingum
heimför gefin?"
Helgi kvað:
"Er-a þat svik ein,
er þú sjá þykkisk,
né aldar rof,
þóttú oss lítir,
þótt vér jóa óra
oddum keyrim,
né er hildingum
heimför gefin."
Heim gekk ambátt ok sagði Sigrúnu:
"Út gakk þú, Sigrún
frá Sefafjöllum,
ef þik folks jaðar
finna lystir;
upp er haugr lokinn,
kominn er Helgi,
dolgspor dreyra,
döglingr bað þik,
at þú sárdropa
svefja skyldir."
Sigrún gekk í hauginn til Helga ok kvað:
"Nú em ek svá fegin
fundi okkrum
sem átfrekir
Óðins haukar,
er val vitu,
varmar bráðir,
eða dögglitir
dagsbrún sjá.
Fyrr vil ek kyssa
konung ólifðan
en þú blóðugri
brynju kastir;
hár er þitt, Helgi,
hélu þrungit,
allr er vísi
valdögg sleginn,
hendr úrsvalar
Högna mági;
hvé skal ek þér, buðlungr,
þess bót of vinna?"
Helgi kvað:
"Ein veldr þú, Sigrún
frá Sefafjöllum,
er Helgi er
harmdögg sleginn;
grætr þú, gullvarið,
grimmum tárum,
sólbjört, suðræn,
áðr þú sofa gangir;
hvert fellr blóðugt
á brjóst grami,
úrsvalt, innfjalgt,
ekka þrungit.
Vel skulum drekka
dýrar veigar,
þótt misst hafim
munar ok landa;
skal engi maðr
angrljóð kveða,
þótt mér á brjósti
benjar líti;
nú eru brúðir
byrgðar í haugi,
lofða dísir,
hjá oss liðnum."
Sigrún bjó sæing í hauginum.
"Hér hefi ek þér, Helgi,
hvílu görva
angrlausa mjök,
Ylfinga niðr,
vil ek þér í faðmi,
fylkir, sofna
sem ek lofðungi
lifnum myndak."
Helgi kvað:
"Nú kveð ek enskis
örvænt vera
síð né snimma
at Sefafjöllum,
er þú á armi
ólifðum sefr,
hvít, í haugi,
Högna dóttir,
ok ertu kvik,
in konungborna.
Mál er mér at ríða
roðnar brautir,
láta fölvan jó
flugstíg troða;
skal ek fyr vestan
vindhjalms brúar,
áðr Salgófnir
sigrþjóð veki."
Þeir Helgi riðu leið sína, en þær fóru heim til bæjar. Annan aftan lét Sigrún ambótt halda vörð á hauginum. En at dagsetri, er Sigrún kom til haugsins, hon kvað:
"Kominn væri nú,
ef koma hygði,
Sigmundar burr
frá sölum Óðins;
kveð ek grams þinig
grænask vánir,
er á asklimum
ernir sitja
ok drífr drótt öll
draumþinga til."
Ambótt kvað:
"Verðu eigi svá ær,
at ein farir,
dís skjöldunga,
draughúsa til;
verða öflgari
allir á nóttum
dauðir dolgar, mær,
en um daga ljósa."
Sigrún varð skammlíf af harmi ok trega. Þat var trúa í forneskju, at menn væri endrbornir, en þat er nú kölluð kerlingavilla. Helgi ok Sigrún, er kallat, at væri endrborin. Hét hann þá Helgi Haddingjaskati, en hon Kára Hálfdanardóttir, svá sem kveðit er í Káruljóðum, ok var hon valkyrja.
亨利·亚当斯·贝洛斯1923年英译,已进入公有领域;诗节编号可能与原文不同。
King Sigmund, the son of Volsung, had as wife Borghild, from Bralund. They named their son Helgi, after Helgi Hjorvarthsson; Hagal was Helgi's foster-father. Hunding was the name of a powerful king, and Hundland is named from him. He was a mighty warrior, and had many sons with him on his campaigns. There was enmity and strife between these two, King Hunding and King Sigmund, and each slew the other's kinsmen. King Sigmund and his family were called Volsungs and Ylfings.
Helgi went as a spy to the home of King Hunding in disguise. Hæming, a son of King Hunding's, was at home. When Helgi went forth, then he met a young herdsman, and said:
"Say to Hæming that Helgi knows
Whom the heroes in armor hid;
A gray wolf had they within their hall,
Whom King Hunding Hamal thought."
Hamal was the name of Hagal's son. King Hunding sent men to Hagal to seek Helgi, and Helgi could not save himself in any other way, so he put on the clothes of a bond-woman and set to work at the mill. They sought Helgi but found him not.
Then Blind spake out, the evil-minded:
"Of Hagal's bond-woman bright are the eyes;
Yon comes not of churls who stands at the quern;
The millstones break, the boards are shattered.
"The hero has a doom full hard,
That barley now he needs must grind;
Better befits his hand to feel
The hilt of the sword than the millstone's handle."
Hagal answered and said:
"Small is the wonder if boards are splintered;
By a monarch's daughter the mill is turned; Once through clouds she was wont to ride,
And battles fought like fighting men,
(Till Helgi a captive held her fast;
Sister she is of Sigar and Hogni,
Thus bright are the eyes of the Ylfings' maid.)"
Helgi escaped and went to a fighting ship. He slew King Hunding, and thenceforth was called Helgi Hundingsbane.
(II)
He lay with his host in Brunavagar, and they had there a strand-slaughtering, and ate the flesh raw. Hogni was the name of a king. His daughter was Sigrun; she was a Valkyrie and rode air and water; she was Svava reborn. Sigrun rode to Helgi's ship and said:
"Who rules the ship by the shore so steep?
Where is the home ye warriors have?
Why do ye bide in Brunavagar,
Or what the way that ye wish to try?"
Helgi spake: 6.
"Hamal's the ship by the shore so steep,
Our home in Hlesey do we have;
For fair wind bide we in Brunavagar,
Eastward the way that we wish to try."
Sigrun spake: 7.
"Where hast thou, warrior, battle wakened,
Or gorged the birds of the sisters of Guth?
Why is thy byrnie spattered with blood,
Why helmed dost feast on food uncooked?"
Helgi spake: 8.
"Latest of all, the Ylfings' son
On the western sea, if know thou wilt,
Captured bears in Bragalund,
And fed the eagles with edge of sword.
Now is it shown why our shirts are bloody,
And little our food with fire is cooked."
Sigrun spake: 9.
"Of battle thou tellest, and there was bent
Hunding the king before Helgi down;
There was carnage when thou didst avenge thy kin,
And blood flowed fast on the blade of the sword."
Helgi spake: 10.
"How didst thou know that now our kin,
Maiden wise, we have well avenged?
Many there are of the sons of the mighty
Who share alike our lofty race."
Sigrun spake: 11.
"Not far was I from the lord of the folk,
Yester morn, when the monarch was slain;
Though crafty the son of Sigmund, methinks,
When he speaks of the fight in slaughter-runes.
"On the long-ship once I saw thee well,
When in the blood-stained bow thou wast, (And round thee icy waves were raging;)
Now would the hero hide from me,
But to Hogni's daughter is Helgi known."
(III)
Granmar was the name of a mighty king, who dwelt at Svarin's hill. He had many sons; one was named Hothbrodd, another Gothmund, a third Starkath. Hothbrodd was in a kings' meeting, and he won the promise of having Sigrun, Hogni's daughter, for his wife. But when she heard this, she rode with the Valkyries over air and sea to seek Helgi. Helgi was then at Logafjoll, and had fought with Hunding's sons; there he killed Alf and Eyolf, Hjorvarth and Hervarth. He was all weary with battle, and sat under the eagle-stone. There Sigrun found him, and ran to throw her arms about his neck, and kissed him, and told him her tidings, as is set forth in the old Volsung lay:
Sigrun the joyful chieftain sought,
Forthwith Helgi's hand she took; She greeted the hero helmed and kissed him,
The warrior's heart to the woman turned.
From her heart the daughter of Hogni spake,
Dear was Helgi, she said, to her;
"Long with all my heart I loved
Sigmund's son ere ever I saw him.
"At the meeting to Hothbrodd mated I was,
But another hero I fain would have;
Though, king, the wrath of my kin I fear,
Since I broke my father's fairest wish."
Helgi spake: 16.
"Fear not ever Hogni's anger,
Nor yet thy kinsmen's cruel wrath;
Maiden, thou with me shalt live,
Thy kindred, fair one, I shall not fear."
(IV)
Helgi then assembled a great sea-host and went to Frekastein. On the sea he met a perilous storm; lightning flashed overhead and the bolts struck the ship. They saw in the air that nine Valkyries were riding, and recognized Sigrun among them. Then the storm abated, and they came safe and sound to land. Granmar's sons sat on a certain mountain as the ships sailed toward the land. Gothmund leaped on a horse and rode for news to a promontory near the harbor; the Volsungs were even then lowering their sails. Then Gothmund said, as is written before in the Helgi lay:
"Who is the king who captains the fleet,
And to the land the warriors leads?"
Sinfjotli, Sigmund's son, answered him, and that too is written.
Gothmund rode home with his tidings of the host; then Granmar's sons summoned an army. Many kings came there; there were Hogni, Sigrun's father, and his sons Bragi and Dag. There was a great battle, and all Granmar's sons were slain and all their allies; only Dag, Hogni's son, was spared, and he swore loyalty to the Volsungs. Sigrun went among the dead and found Hothbrodd at the coming of death. She said:
"Never shall Sigrun from Sevafjoll,
Hothbrodd king, be held in thine arms;
Granmar's sons full cold have grown,
And the giant-steeds gray on corpses gorge."
Then she sought out Helgi, and was full of joy. He said:
"Maid, not fair is all thy fortune,
The Norns I blame that this should be;
This morn there fell at Frekastein
Bragi and Hogni beneath my hand.
"At Hlebjorg fell the sons of Hrollaug,
Starkath the king at Styrkleifar; Fighters more noble saw I never,
The body fought when the head had fallen.
"On the ground full low the slain are lying,
Most are there of the men of thy race;
Nought hast thou won, for thy fate it was
Brave men to bring to the battle-field."
Then Sigrun wept. Helgi said:
"Grieve not, Sigrun, the battle is gained,
The fighter can shun not his fate."
Sigrun spake:
"To life would I call them who slaughtered lie,
If safe on thy breast I might be."
(V)
This Gothmund the son of Granmar spoke:
"What hero great is guiding the ships?
A golden flag on the stem he flies;
I find not peace in the van of your faring,
And round the fighters is battle-light red."
Sinfjotli spake: 23.
"Here may Hothbrodd Helgi find,
The hater of flight, in the midst of the fleet;
The home of all thy race he has,
And over the realm of the fishes he rules."
Gothmund spake: 24.
"First shall swords at Frekastein
Prove our worth in place of words;
Time is it, Hothbrodd, vengeance to have,
If in battle worsted once we were."
Sinfjotli spake: 25.
"Better, Gothmund, to tend the goats,
And climb the rocks of the mountain cliffs;
A hazel switch to hold in thy hand
More seemly were than the hilt of a sword."
Helgi spake: 26.
"Better, Sinfjotli, thee 'twould beseem
Battles to give, and eagles to gladden,
Than vain and empty speech to utter,
Though warriors oft with words do strive.
"Good I find not the sons of Granmar,
But for heroes 'tis seemly the truth to speak;
At Moinsheimar proved the men
That hearts for the wielding of swords they had,
(And ever brave the warriors are.)"
(VI)
Helgi took Sigrun to wife, and they had sons. Helgi did not reach old age. Dag, the son of Hogni, offered sacrifice to Othin to be avenged for his father's death; Othin gave Dag his spear. Dag found Helgi, his brother-in-law, at a place which is called Fjoturlund. He thrust the spear through Helgi's body. Then Helgi fell, and Dag rode to Sevafjoll and told Sigrun the tidings:
"Sad am I, sister, sorrow to tell thee,
Woe to my kin unwilling I worked;
In the morn there fell at Fjoturlund
The noblest prince the world has known,
(And his heel he set on the heroes' necks.)"
Sigrun spake: 29.
"Now may every oath thee bite
That with Helgi sworn thou hast,
By the water bright of Leipt,
And the ice-cold stone of Uth.
"The ship shall sail not in which thou sailest,
Though a favoring wind shall follow after;
The horse shall run not whereon thou ridest,
Though fain thou art thy foe to flee.
..............
..............
"The sword shall bite not which thou bearest,
Till thy head itself it sings about.
"Vengeance were mine for Helgi's murder,
Wert thou a wolf in the woods without,
Possessing nought and knowing no joy,
Having no food save corpses to feed on."
Dag spake: 33.
"Mad art thou, sister, and wild of mind,
Such a curse on thy brother to cast;
Othin is ruler of every ill,
Who sunders kin with runes of spite.
"Thy brother rings so red will give thee,
All Vandilsve and Vigdalir; Take half my land to pay the harm.
Ring-decked maid, and as meed for thy sons."
Sigrun spake: 35.
"I shall sit not happy at Sevafjoll,
Early or late, my life to love,
If the light cannot show, in the leader's band,
Vigblær bearing him back to his home,
(The golden-bitted; I shall greet him never.)
"Such the fear that Helgi's foes
Ever felt, and all their kin,
As makes the goats with terror mad
Run from the wolf among the rocks.
"Helgi rose above heroes all
Like the lofty ash above lowly thorns,
Or the noble stag, with dew besprinkled,
Bearing his head above all beasts,
(And his horns gleam bright to heaven itself.)"
A hill was made in Helgi's memory. And when he came to Valhall, then Othin bade him rule over everything with himself.
(VII)
Helgi said:
"Thou shalt, Hunding, of every hero
Wash the feet, and kindle the fire,
Tie up dogs, and tend the horses,
And feed the swine ere to sleep thou goest."
(VIII)
One of Sigrun's maidens went one evening to Helgi's hill, and saw that Helgi rode to the hill with many men. The maiden said:
"Is this a dream that methinks I see,
Or the doom of the gods, that dead men ride, And hither spurring urge your steeds,
Or is home-coming now to the heroes granted?"
Helgi spake: 40.
"No dream is this that thou thinkest to see,
Nor the end of the world, though us thou beholdest,
And hither spurring we urge our steeds,
Nor is home-coming now to the heroes granted."
The maiden went home and said to Sigrun:
"Go forth, Sigrun, from Sevafjoll,
If fain the lord of the folk wouldst find;
(The hill is open, Helgi is come;)
The sword-tracks bleed; the monarch bade
That thou his wounds shouldst now make well."
Sigrun went in the hill to Helgi, and said:
"Now am I glad of our meeting together,
As Othin's hawks, so eager for prey,
When slaughter and flesh all warm they scent,
Or dew-wet see the red of day.
"First will I kiss the lifeless king,
Ere off the bloody byrnie thou cast;
With frost thy hair is heavy, Helgi,
And damp thou art with the dew of death;
(Ice-cold hands has Hogni's kinsman,
What, prince, can I to bring thee ease?)"
Helgi spake: 44.
"Thou alone, Sigrun of Sevafjoll,
Art cause that Helgi with dew is heavy;
Gold-decked maid, thy tears are grievous,
(Sun-bright south-maid, ere thou sleepest;)
Each falls like blood on the hero's breast,
(Burned-out, cold, and crushed with care.)
"Well shall we drink a noble draught,
Though love and lands are lost to me;
No man a song of sorrow shall sing,
Though bleeding wounds are on my breast; Now in the hill our brides we hold,
The heroes' loves, by their husbands dead."
Sigrun made ready a bed in the hill.
"Here a bed I have made for thee, Helgi,
To rest thee from care, thou kin of the Ylfings;
I will make thee sink to sleep in my arms,
As once I lay with the living king."
Helgi spake: 47.
"Now do I say that in Sevafjoll
Aught may happen, early or late,
Since thou sleepest clasped in a corpse's arms,
So fair in the hill, the daughter of Hogni!
(Living thou comest, a daughter of kings.)
"Now must I ride the reddened ways,
And my bay steed set to tread the sky;
Westward I go to wind-helm's bridges,
Ere Salgofnir wakes the warrior throng."
Then Helgi and his followers rode on their way, and the women went home to the dwelling. Another evening Sigrun bade the maiden keep watch at the hill. And at sunset when Sigrun came to the hill she said:
"Now were he come, if come he might,
Sigmund's son, from Othin's seat;
Hope grows dim of the hero's return
When eagles sit on the ash-tree boughs,
And men are seeking the meeting of dreams."
The Maiden said: 50.
"Mad thou wouldst seem alone to seek,
Daughter of heroes, the house of the dead;
For mightier now at night are all
The ghosts of the dead than when day is bright."
Sigrun was early dead of sorrow and grief. It was believed in olden times that people were born again, but that is now called old wives' folly. Of Helgi and Sigrun it is said that they were born again; he became Helgi Haddingjaskati, and she Kara the daughter of Halfdan, as is told in the Lay of Kara, and she was a Valkyrie.
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
“告诉赫明,
赫尔吉记得,
勇士们曾将谁
披甲斩倒;
你们曾把一头灰狼
留在屋内,
洪丁国王却以为
那是哈马尔。”
哈马尔是哈加尔之子的名字。洪丁国王派人到哈加尔那里搜寻赫尔吉。赫尔吉别无脱身之法,便穿上女奴的衣服,走去推磨。他们搜寻了一番,却没有找到赫尔吉。于是,心怀恶意的布林德吟道:
“哈加尔的女奴,
眼神何其锐利;
站在磨边的那人,
绝非农夫的后代;
磨石崩裂,
磨架随之迸开。
如今这位君王
遭逢严酷的命运,
堂堂的首领
竟要磨上好的大麦;
那只手握着
宝剑的柄,
远比握着
磨柄更相称。”
哈加尔答道:
“磨架轰响,
原也无甚大碍,
因为转动磨柄的
是一位国王的女儿;
她曾驰骋
于云层之上,
也曾像维京人一般
勇敢征战,
直到赫尔吉
将她俘获;
她是西加尔
和霍格尼的姐妹;
所以伊尔芬族的女奴
才有这般凛然的眼神。”
赫尔吉脱身而去,登上战船。他杀死洪丁国王,此后便被称为洪丁的杀手赫尔吉。他率军驻泊布鲁纳湾,在那里上岸劫掠,吃的是生肉。有位国王名叫霍格尼,他的女儿叫西格伦。她是一位女武神,骑行于天空与海上,是斯薇法的转世。西格伦骑马来到赫尔吉的船边,吟道:
“是谁让船只
浮在岸边?
战士们啊,
你们家在何方?
你们在布鲁纳湾
等候什么?
你们想去探寻
哪一条航路?”
赫尔吉吟道:
“是哈加尔让船只
浮在岸边,
我们的家
在赫勒塞岛,
我们在布鲁纳湾
等候顺风,
我们想向东方
探寻航路。”
西格伦吟道:
“君王啊,你曾在何处
挑起战火,
或喂养贡恩
姐妹们的飞禽?
你的铠甲为何
溅满鲜血?
你们为何戴着头盔
吃生肉?”
赫尔吉吟道:
“若你想知道,
伊尔芬族的后裔
最近一次的壮举,
就在西方的海那边:
我在布拉加林
擒下了熊,
又用矛尖
喂饱鹰群。
姑娘,如今已告诉你,
争斗从何而起,
也说明为何我在海上
吃的肉少经火烤。”
西格伦吟道:
“你说的是一场杀戮,
洪丁国王
倒在了赫尔吉面前,
横尸于地;
你们为亲人报仇时,
双方交锋厮杀,
鲜血飞溅
在剑刃之上。”
赫尔吉吟道:
“聪慧的姑娘,
你怎会知道,
为亲人报仇的
就是我们?
勇猛的王子
世间多得很,
也有许多人
与我族相似。”
西格伦吟道:
“大军的统帅啊,
昨日清晨,
那位君王殒命时,
我就在不远处;
我看西格蒙德之子
实在狡黠,
竟用杀戮的隐语
讲述战事。
我从前曾在长船上
见过你一次,
那时你立在
染血的船首,
冰冷的波涛
在四周翻涌;
如今这位君王
想在我面前藏身,
可霍格尼的女儿
认得赫尔吉。”
有位强大的国王名叫格兰马尔,住在斯瓦林丘。他有许多儿子:一个叫霍德布罗德,另一个叫古德蒙德,第三个叫斯塔尔卡德。霍德布罗德参加了诸王的聚会,在那里与霍格尼之女西格伦订下婚约。她听说此事后,便与众女武神一道骑行于天空和海上,寻找赫尔吉。赫尔吉当时在洛加山,刚与洪丁的儿子们交战,杀死了阿尔夫、埃约尔夫、希约尔瓦德和赫尔瓦德。他战后疲惫不堪,坐在阿拉岩下。西格伦在那里找到他,扑过去搂住他的脖子,亲吻他,并告诉他自己的来意,正如《沃尔松古歌》中所说:
西格伦前去寻找
那位欢悦的君王,
她来到赫尔吉身边,
伸手握住他的手,
亲吻并问候
戴盔的国王;
于是君王
对她动了心。
她说,自己尚未
见到西格蒙德之子,
就已全心全意
爱上了他。
西格伦吟道:
“我在众军之前
被许给了霍德布罗德,
可我想嫁的
是另一位君王;
但我害怕,君王啊,
亲族会为此震怒,
因为我违背了
父亲心爱的安排。”
霍格尼的女儿
说的并非违心之言,
她说自己定要
得到赫尔吉的爱。
赫尔吉吟道:
“你不必理会
霍格尼的怒气,
也不必理会
你亲族的恶意。
年轻的姑娘,
你将与我一同生活;
好姑娘,你的亲族,
我并不畏惧。”
于是赫尔吉集结了一支庞大的船队,驶向弗雷卡岩,在海上遭遇了危及人命的暴风。忽然,闪电掠过他们上空,光芒照进船中。他们看见九位女武神在空中骑行,并认出了西格伦。风暴随即平息,他们平安抵岸。船只驶近陆地时,格兰马尔的儿子们正坐在一处岩崖上。古德蒙德跃上马背,骑到港边的山崖上察看。此时沃尔松族人收起了船帆。古德蒙德吟道:
“是哪位君王
统率这些船只,
让金色的战旗
飘扬在船首?
我看那船队前列
何其壮美;
战斗的红光
映着维京人。
辛菲特利吟道:
“霍德布罗德在此
便能认出赫尔吉,
他身在船队之中,
从不肯逃遁;
他已将你亲族的
故土家园,
菲约尔松族的祖业,
尽数收归掌下。”
古德蒙德吟道:
“那就更该先到
弗雷卡岩,
共同裁决
彼此的争端;
霍德布罗德啊,
该报仇了,
倘若我们长久以来
总是屈居下风。”
辛菲特利吟道:
“古德蒙德,你还是
去放山羊,
攀爬岩间
陡峭的裂隙,
手里拿着
一根榛木棍;
那比刀剑的裁决
更合你的心意。
赫尔吉吟道:
“辛菲特利,对你而言,
更相称的事
是投身战斗,
让鹰群欢悦,
而非抛出
无益的言语,
纵使君王之间
怀有仇怨。
我并不觉得
格兰马尔的儿子们好,
但君王仍应
据实而言;
他们在莫因海姆
已经表明,
他们有胆量
拔剑交锋;
这些君王
勇敢得很。”
古德蒙德骑马回去,报告敌军来临的消息。于是格兰马尔的儿子们召集军队,许多国王前来会合。其中有西格伦的父亲霍格尼,以及他的儿子布拉吉和达格尔。那里发生了一场大战,格兰马尔的儿子们和他们所有的首领全都战死,只有霍格尼之子达格尔获准活命,并向沃尔松族人立下誓言。西格伦走入尸横遍野的战场,找到奄奄一息的霍德布罗德。她吟道:
“霍德布罗德国王,
来自塞瓦山的
西格伦,绝不会
倒入你的臂弯;
格兰马尔诸子的
生命已告终——
巨女的灰色马群,
常以尸骸为食。”
随后她找到了赫尔吉,心中无比欢喜。他吟道:
“聪慧的姑娘,你的命运
并非事事如意,
——不过我说,多少也由
诺伦掌管——:
今晨倒下的,
在弗雷卡斯泰因,
是布拉吉和霍格尼,
我取了他们的性命。
还有在斯蒂尔克莱夫倒下的
斯塔尔卡德王,
以及在赫莱比约格倒下的
赫罗劳格诸子;
我见那位君王
最为凶猛,
身躯仍在搏斗,
头颅却已落地。
躺倒在地上的,
绝大多数
是你的亲族,
都已化作尸骸;
这场杀戮并非你所致,
这是命中注定,
你要成为豪强们
争战的缘由。”
西格伦于是哭了。他说:
“宽慰些吧,西格伦!
你曾是我们的希尔德;
王者也无法战胜命运。”
西格伦说:
“我如今宁愿选择
让逝者重生,
却仍能藏身在你的怀里。”
赫尔吉娶了西格伦,他们生了几个儿子。赫尔吉未能活到老年。霍格尼之子达格向奥丁献祭,为父报仇。奥丁将自己的长矛借给达格。达格在一个名叫菲约图尔林的地方,遇见了他的妹夫赫尔吉。他用长矛刺穿了赫尔吉。赫尔吉就此倒下,达格则骑马去了塞瓦山,将消息告诉西格伦。
“妹妹,我实在不愿
向你诉说这悲痛,
因为我违心地
使亲人落泪;
今晨倒下的,
在菲约图尔林下,
是那位君王,
他举世无双,
曾将众王的脖颈
踩在脚下。”
西格伦说:
“愿一切誓言
都反噬你,
那些你曾向赫尔吉
立下的誓言,
在明亮的
雷普特河水边,
在冰凉的
翁纳尔岩旁。
愿载着你的船
再不能航行,
纵有称心的顺风
从后吹来;
愿驮着你的马
再不能奔驰,
纵然你必须
逃避你的仇敌。
愿你拔出的剑
再不能伤人,
除非它向你自己的头颅
呼啸而下。
赫尔吉的死
才算向你讨还,
倘若你成为一匹狼,
流落在林野,
一无所有,
没有半点欢乐,
再没有食物,
只能吞食尸骸,直到胀破肚腹。”
达格说:
“妹妹,你疯了,
失去了心智,
竟向自己的兄弟
祈求这般厄运;
唯有奥丁
造成一切灾祸,
因为他在亲族之间
播下争斗的卢恩符文。
你的兄弟愿赠你
赤金的臂环,
整个万迪尔斯韦
和维格谷地;
收下半壁疆土,
作为悲痛的赔偿,
佩环的新娘啊,
与你的儿子们一同收下。”
西格伦说:
“我在塞瓦山中
再不会安坐欢欣,
无论清晨还是夜晚,
都无法眷恋此生,
除非君王的队伍中
再有光芒闪耀,
维格布莱尔驮着君主
向这里奔来,
嘴衔惯用的金嚼,
让我能迎接我的君王。
赫尔吉曾使
他所有的敌人
以及他们的亲族
惊恐万分,
如同在狼的面前
狂奔逃窜的
山间群羊,
满怀惊惧。
赫尔吉超越
诸位君王,
如挺拔俊美的
白蜡树高出荆棘,
又如那头牡鹿,
浑身洒满露珠,
昂然行过,
高出一切走兽,
鹿角闪耀,
直映苍穹。”
人们为赫尔吉筑起一座坟丘。他来到英灵殿时,奥丁便请他与自己一同统领一切。赫尔吉说:
“洪丁,你须为
每一个人
备好洗脚水,
生起炉火,
拴好狗,
照看马,
将肉汤喂给猪,
然后才能去睡。”
一天傍晚,西格伦的女奴走过赫尔吉的坟丘旁,看见赫尔吉带着许多人骑马来到坟丘。女奴说:
“我以为自己看见的,
难道全是幻象,
还是诸神黄昏来临,
——死人竟骑马而行,
你们用尖刺
催赶着自己的马——
还是诸位君王
获准重返家园?”
赫尔吉说:
“你以为自己看见的,
并非全是幻象,
也非世间的终结,
虽然你看见了我们,
虽然我们用尖刺
催赶着自己的马,
诸位君王也并未
获准重返家园。”
女奴回到家,告诉西格伦:
“出来吧,西格伦,
离开塞瓦山,
倘若你渴望
见到军民的庇护者;
坟丘已经敞开,
赫尔吉已经归来,
战伤正在淌血,
君王请你前来,
让你止住
伤口滴落的血。”
西格伦走进坟丘,来到赫尔吉身旁,说:
“如今我为我们的
重逢而欢喜,
如同贪食的
奥丁之鹰,
发现了阵亡者,
发现温热的血肉,
或是羽毛沾露时,
望见破晓的晨光。
我要先亲吻
死去的君王,
再让你脱下
染血的锁甲;
赫尔吉,你的头发
凝满白霜,
君王的全身
都沾着死亡的露水,
霍格尼女婿的双手
冰冷湿凉;
君王啊,我该怎样
为你解除这苦楚?”
赫尔吉说:
“唯有你,西格伦,
来自塞瓦山的姑娘,
使赫尔吉
沾满悲伤的露水;
佩金的姑娘,你哭泣,
流下苦痛的泪,
明如太阳的南方姑娘,
每当你就寝之前;
每一滴都带着血,
落在君王胸前,
外冷内热,
饱含悲恸。
我们尽情畅饮
珍贵的美酒吧,
纵然我们已经失去
欢爱与疆土;
谁也不许
唱起哀歌,
纵然看见
我胸前的创伤;
如今新娘们
已被围在坟丘之内,
英雄们的佳人,
伴着我们这些亡者。”
西格伦在坟丘内铺好了床。
“赫尔吉,我已在这里
为你铺好床榻,
让你安歇,几乎无忧,
伊尔芬一族的后裔啊,
君王,我愿在
你的怀里睡去,
就像我会依偎着
仍然活着的君王。”
赫尔吉说:
“如今我说,任何事
都不可断然无望,
无论早晚,
在塞瓦山中,
既然你睡在
死者的臂弯里,
在坟丘中,洁白的
霍格尼之女啊,
而你还活着,
王室所生的姑娘。
我该骑马踏上
泛红的道路了,
让苍白的马
踏上凌空之路;
我须赶到
风盔之桥的西边,
在萨尔戈夫尼尔
唤醒胜利的众勇士之前。”
赫尔吉一行骑马离去,两个女人则回了家。第二天傍晚,西格伦让女奴守在坟丘旁。日落时,西格伦来到坟丘,说:
“他此刻本该来了,
倘若他有意归来,
西格蒙德的儿子,
从奥丁的殿堂归来;
我说,君王到这里来的
希望渐渐渺茫,
因为在白蜡树枝上
鹰已栖定,
众人也都纷纷
赶去梦中相会。”
女奴说:
“不要如此痴狂,
独自前往,
王族的女郎啊,
前往亡魂的居所;
一到夜间,
所有死去的仇敌
都比明亮的白昼
更加强大,姑娘。”
西格伦因悲痛忧伤而早逝。古时人们相信,人会转世重生,如今这被称为老妇人的妄说。据说赫尔吉和西格伦转世重生了。那时他名叫赫尔吉·哈丁吉亚斯卡蒂,她名叫卡拉,是哈夫丹的女儿,正如《卡拉之歌》中所吟唱的,她是一位女武神。