《洪丁的杀手赫尔吉之歌 1》的原典
Helgakviða Hundingsbana I
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
Ár var alda,
þat er arar gullu,
hnigu heilög vötn
af Himinfjöllum;
þá hafði Helga
inn hugumstóra
Borghildr borit
í Brálundi.
Nótt varð í bæ,
nornir kómu,
þær er öðlingi
aldr of skópu;
þann báðu fylki
frægstan verða
ok buðlunga
beztan þykkja.
Sneru þær af afli
örlögþáttu,
þá er borgir braut
í Bráluni;
þær of greiddu
gullin símu
ok und mánasal
miðjan festu.
Þær austr ok vestr
enda fálu,
þar átti lofðungr
land á milli;
brá nift Nera
á norðrvega
einni festi,
ey bað hon halda.
Eitt var at angri
Ylfinga nið
ok þeiri meyju,
er munúð fæddi;
hrafn kvað at hrafni,
- sat á hám meiði
andvanr átu -:
"ek veit nökkut.
Stendr í brynju
burr Sigmundar
dægrs eins gamall,
nú er dagr kominn;
hvessir augu
sem hildingar,
sá er varga vinr,
vit skulum teitir."
Drótt þótti sá
döglingr vera,
kváðu með gumnum
góð ár komin;
sjalfr gekk vísi
ór vígþrimu
ungum færa
ítrlauk grami.
Gaf hann Helga nafn
ok Hringstaði,
Sólfjöll, Snæfjöll
ok Sigarsvöllu,
Hringstöð, Hátún
ok Himinvanga,
blóðorm búinn
bræðr Sinfjötla.
Þá nam at vaxa
fyr vina brjósti
almr ítrborinn
ynðis ljóma;
hann galt ok gaf
gull verðungu,
sparði eigi hilmir
hodd blóðrækinn.
Skammt lét vísi
vígs at bíða;
þá er fylkir var
fimmtán vetra,
ok hann harðan lét
Hunding veginn
þann er lengi réð
löndum ok þegnum.
Kvöddu síðan
Sigmundar bur
auðs ok hringa
Hundings synir,
því at þeir áttu
jöfri at gjalda
fjárnám mikit
ok föður dauða.
Lét-at buðlungr
bótir uppi
né niðja in heldr
nefgjöld fáa;
ván kvað hann mundu
veðrs ins mikla
grára geira
ok gremi Óðins.
Fara hildingar
hjörstefnu til,
þeirar er lögðu
at Logafjöllum;
sleit Fróða frið
fjánda á milli;
fara Viðris grey
valgjörn of ey.
Settisk vísi,
þá er vegit hafði
Alf ok Eyjólf,
und arasteini,
Hjörvarð ok Hávarð,
Hundings sonu;
farit hafði hann allri
ætt geirmímis.
Þá brá ljóma
af Logafjöllum,
en af þeim ljómum
leiftrir kómu,
-- -- --
hávar und hjalmum
á Himinvanga,
brynjur váru þeira
blóði stokknar,
en af geirum
geislar stóðu.
Frá árliga
ór úlfíði
döglingr at því
dísir suðrænar,
ef þær vildi heim
með hildingum
þá nótt fara;
þrymr var alma.
En af hesti
Högna dóttir,
- líddi randa rym, -
ræsi sagði:
"Hygg ek, at vér eigim
aðrar sýslur
en með baugbrota
bjór at drekka.
Hefir minn faðir
meyju sinni
grimmum heitit
Granmars syni,
en ek hef, Helgi,
Höðbrodd kveðinn
konung óneisan
sem kattar son.
Þó kemr fylkir
fára nátta,
nema þú hánum vísir
valstefnu til
eða mey nemir
frá mildingi."
Helgi kvað:
"Uggi eigi þú
Ísungs bana;
fyrr mun dolga dynr,
nema ek dauðr séak."
Sendi áru
allvaldr þaðan
of land ok um lög
leiðar at biðja,
iðgnógan
Ógnar ljóma
brögnum bjóða
ok burum þeira.
"Biðið skjótliga
til skipa ganga
ok ór Brandeyju
búna verða."
Þaðan beið þengill,
unz þingat kómu
halir hundmargir
ór Heðinseyju.
Ok þar af ströndum
ór Stafnsnesi
beit her út skriðu
ok búin gulli;
spurði Helgi
Hjörleif at því:
"hefir þú kannaða
koni óneisa?"
En ungr konungr
öðrum sagði,
seint kvað at telja
af Trönueyri
langhöfðuð skip
und líðöndum,
þau er í Örvasund
útan fóru.
"Tolf hundruð
tryggra manna;
þó er í Hátúnum
halfu fleira
víglið konungs;
ván erum rómu."
Svá brá stýrir
stafntjöldum af,
at mildinga
mengi vakði,
ok döglingar
dagsbrún séa
ok siklingar
sneru upp við tré
vefnistingum
á Varinsfirði.
Varð ára ymr
ok járna glymr,
brast rönd við rönd,
reru víkingar;
eisandi gekk
und öðlingum
lofðungs floti
löndum fjarri.
Svá var at heyra,
er saman kómu
kolgu systir
ok kilir langir,
sem björg eða brim
brotna myndi.
Draga bað Helgi
há segl ofar,
varð-at hrönnum
höfn þingloga,
þá er ógurlig
Ægis dóttir
stagstjórnmörum
steypa vildi.
En þeim sjalfum
Sigrún ofan
folkdjörf of barg
ok fari þeira;
snerisk ramliga
Rán ór hendi
gjalfrdýr konungs
at Gnipalundi.
Sat þar um aftan
í Unavágum,
flaust fagrbúin
fljóta knáttu;
en þeir sjalfir
frá Svarinshaugi
með hermðar hug
her könnuðu.
Frá góðborinn
Goðmundr at því:
"Hverr er landreki,
sá er liði stýrir
ok hann feiknalið
færir at landi?"
Sinfjötli kvað
- slöng upp við rá
rauðum skildi,
rönd var ór gulli;
þar var sundvörðr,
sá er svara kunni
ok við öðlinga
orðum skipta --:
"Segðu þat í aftan,
er svínum gefr
ok tíkr yðrar
teygir at solli,
at sé Ylfingar
austan komnir
gunnar gjarnir
fyr Gnipalundi.
Þar mun Höðbroddr
Helga finna
flugtrauðan gram
í flota miðjum,
sá er oft hefir
örnu sadda,
meðan þú á kvernum
kystir þýjar."
Guðmundr kvað:
"Fátt mantu, fylkir,
fornra spjalla,
er þú öðlingum
ósönnu bregðr;
þú hefir etnar
ulfa krásir
ok bræðr þínum
at bana orðit,
oft sár sogin
með svölum munni,
hefr í hreysi
hvarleiðr skriðit."
Sinfjötli kvað:
"Þú vart völva
í Varinseyju,
skollvís kona,
bartu skrök saman;
kvaztu engi mann
eiga vilja,
segg brynjaðan,
nema Sinfjötla.
Þú vart, in skæða,
skass, valkyrja,
ötul, ámátlig
at Alföður;
mundu einherjar
allir berjask,
svevís kona,
of sakar þínar.
Níu áttu vit
á nesi Ságu
ulfa alna,
ek var einn faðir þeira."
Guðmundr kvað:
"Faðir var-at-tu
fenrisulfa
öllum ellri,
svá at ek muna,
síz þik geldu
fyr Gnipalundi
þursa meyjar
á Þórsnesi.
Stjúpr vartu Siggeirs,
látt und stöðum heima,
vargljóðum vanr
á viðum úti;
kómu þér ógögn
öll at hendi,
þá er bræðr þínum
brjóst raufaðir;
gerðir þik frægjan
af firinverkum."
Sinfjötli kvað:
"Þú vart brúðr Grana
á Brávelli,
gullbitluð vart
gör til rásar;
hafða ek þér móðri
marg skeið riðit
svangri und söðli,
simul, forbergis."
Guðmundr kvað:
"Sveinn þóttir þú
siðlauss vera,
þá er þú Gullnis
geitr molkaðir,
en í annat sinn
Imðar dóttir
tötrughypja.
Vill þú tölu lengri?"
Sinfjötli kvað:
"Fyrr vilda ek
at Frekasteini
hrafna seðja
á hræum þínum
en tíkr yðrar
teygja at solli
eða gefa göltum;
deili gröm við þik."
Helgi kvað:
"Væri ykkr, Sinfjötli,
Sæmra miklu
gunni at heyja
ok glaða örnu,
en sé ónýtum
orðum at bregðask,
þótt hringbrotar
heiftir deili.
Þykkja-t mér góðir
Granmars synir,
þó dugir siklingum
satt at mæla;
þeir hafa markat
á Móinsheimum,
at hug hafa
hjörum at bregða."
Þeir af ríki
renna létu
Svipuð ok Sveggjuð
Sólheima til
dala döggótta,
dökkvar hlíðir;
skalf Mistar marr
hvar er megir fóru.
Mættu þeir tyggja
í túnhliði,
sögðu stríðliga
stilli kómu;
úti stóð Höðbroddr
hjalmi faldinn,
hugði hann jóreið
ættar sinnar:
"Hví er hermðar litr
á Hniflungum?"
Guðmundr kvað:
"Snúask hér at sandi
snævgir kjólar,
rakka-hirtir
ok ráar langar,
skildir margir,
skafnar árar,
göfugt lið gylfa,
glaðir Ylfingar.
Ganga fimmtán
folk upp á land,
þó er í Sogn út
sjau þúsundir;
liggja hér í grindum
fyr Gnipalundi
brimdýr blásvört
ok búin gulli;
þar er miklu mest
mengi þeira;
mun-a nú Helgi
hjörþing dvala."
Höðbroddr kvað:
"Renni rökn bitluð
til Reginþinga,
en Sporvitnir
at Sparinsheiði,
Mélnir ok Mýlnir
til Myrkviðar;
látið engi mann
eftir sitja,
þeira er benlogum
bregða kunni.
Bjóðið ér Högna
ok Hrings sonum,
Atla ok Yngva,
Alf inum gamla,
þeir ró gjarnir
gunni at heyja;
látum Völsunga
viðrnám fáa."
Svipr einn var þat,
er saman kómu
fölvir oddar
at Frekasteini;
ey var Helgi
Hundings bani
fyrstr í fólki,
þar er firar börðusk,
æstr á ímu,
alltrauðr flugar;
sá hafði hilmir
hart móðakarn.
Kómu þar ór himni
hjalmvítr ofan,
- óx geira gnýr, -
þær er grami hlífðu;
þá kvað þat Sigrún,
sárvitr fluga
- át hálu skær
af hugins barri -:
"Heill skaltu, vísi,
virða njóta,
áttstafr Yngva,
ok una lífi,
er þú fellt hefir
inn flugartrauða
jöfur, þann er olli
ægis dauða.
Ok þér, buðlungr,
samir bæði vel
rauðir baugar
ok in ríkja mær;
heill skaltu, buðlungr,
bæði njóta
Högna dóttur
ok Hringstaða,
sigrs ok landa.
Þá er sókn lokit.
亨利·亚当斯·贝洛斯1923年英译,已进入公有领域;诗节编号可能与原文不同。
In olden days, when eagles screamed,
And holy streams from heaven's crags fell,
Was Helgi then, the hero-hearted,
Borghild's son, in Bralund born.
'Twas night in the dwelling, and Norns there came,
Who shaped the life of the lofty one;
They bade him most famed of fighters all
And best of princes ever to be.
Mightily wove they the web of fate,
While Bralund's towns were trembling all;
And there the golden threads they wove,
And in the moon's hall fast they made them.
East and west the ends they hid,
In the middle the hero should have his land;
And Neri's kinswoman northward cast
A chain, and bade it firm ever to be.
Once sorrow had the Ylfings' son,
And grief the bride who the loved one had borne.
******
Quoth raven to raven, on treetop resting,
Seeking for food, "There is something I know.
"In mail-coat stands the son of Sigmund,
A half-day old; now day is here;
His eyes flash sharp as the heroes' are,
He is friend of the wolves; full glad are we."
The warrior throng a ruler thought him,
Good times, they said, mankind should see;
The king himself from battle-press came,
To give the prince a leek full proud.
Helgi he named him, and Hringstathir gave him,
Solfjoll, Snæfjoll, and Sigarsvoll,
Hringstoth, Hotun, and Himinvangar,
And a blood-snake bedecked to Sinfjotli's brother.
Mighty he grew in the midst of his friends,
The fair-born elm, in fortune's glow;
To his comrades gold he gladly gave,
The hero spared not the blood-flecked hoard.
Short time for war the chieftain waited,
When fifteen winters old he was;
Hunding he slew, the hardy wight
Who long had ruled o'er lands and men.
Of Sigmund's son then next they sought
Hoard and rings, the sons of Hunding;
They bade the prince requital pay
For booty stolen and father slain.
The prince let not their prayers avail,
Nor gold for their dead did the kinsmen get;
Waiting, he said, was a mighty storm
Of lances gray and Othin's grimness.
The warriors forth to the battle went,
The field they chose at Logafjoll; Frothi's peace midst foes they broke,
Through the isle went hungrily Vithrir's hounds.
The king then sat, when he had slain
Eyjolf and Alf, 'neath the eagle-stone;
Hjorvarth and Hovarth, Hunding's sons,
The kin of the spear-wielder, all had he killed.
Then glittered light from Logafjoll,
And from the light the flashes leaped;
..............
..............
High under helms on heaven's field;
Their byrnies all with blood were red,
And from their spears the sparks flew forth.
Early then in wolf-wood asked
The mighty king of the southern maid,
If with the hero home would she
Come that night; the weapons clashed.
Down from her horse sprang Hogni's daughter,—
The shields were still,— and spake to the hero:
"Other tasks are ours, methinks,
Than drinking beer with the breaker of rings.
"My father has pledged his daughter fair
As bride to Granmar's son so grim;
But, Helgi, I once Hothbrodd called
As fine a king as the son of a cat.
"Yet the hero will come a few nights hence,
..............
Unless thou dost bid him the battle-ground seek,
Or takest the maid from the warrior mighty."
Helgi spake: 21.
"Fear him not, though Isung he felled,
First must our courage keen be tried,
Before unwilling thou fare with the knave;
Weapons will clash, if to death I come not."
Messengers sent the mighty one then,
By land and by sea, a host to seek,
Store of wealth of the water's gleam,
And men to summon, and sons of men.
"Bid them straightway seek the ships,
And off Brandey ready to be!"
There the chief waited till thither were come
Men by hundreds from Hethinsey.
Soon off Stafnsnes stood the ships,
Fair they glided and gay with gold;
Then Helgi spake to Hjorleif asking:
"Hast thou counted the gallant host?"
The young king answered the other then:
"Long were it to tell from Tronueyr
The long-stemmed ships with warriors laden
That come from without into Orvasund.
..............
"There are hundreds twelve of trusty men,
But in Hotun lies the host of the king.
Greater by half; I have hope of battle."
The ship's-tents soon the chieftain struck,
And waked the throng of warriors all; (The heroes the red of dawn beheld;)
And on the masts the gallant men
Made fast the sails in Varinsfjord.
There was beat of oars and clash of iron,
Shield smote shield as the ships'-folk rowed;
Swiftly went the warrior-laden
Fleet of the ruler forth from the land.
So did it sound, when together the sisters
Of Kolga struck with the keels full long,
As if cliffs were broken with beating surf,
..............
Helgi bade higher hoist the sails,
Nor did the ships'-folk shun the waves,
Though dreadfully did Ægir's daughters
Seek the steeds of the sea to sink.
But from above did Sigrun brave
Aid the men and all their faring; Mightily came from the claws of Ron
The leader's sea-beast off Gnipalund.
At evening there in Unavagar
Floated the fleet bedecked full fair;
But they who saw from Svarin's hill,
Bitter at heart the host beheld.
Then Gothmund asked, goodly of birth,
..............
"Who is the monarch who guides the host,
And to the land the warriors leads?"
Sinfjotli answered, and up on an oar
Raised a shield all red with golden rim; A sea-sentry was he, skilled to speak,
And in words with princes well to strive.
"Say tonight when you feed the swine,
And send your bitches to seek their swill,
That out of the East have the Ylfings come,
Greedy for battle, to Gnipalund.
"There will Hothbrodd Helgi find,
In the midst of the fleet, and flight he scorns;
Often has he the eagles gorged,
Whilst thou at the quern wert slave-girls kissing."
Gothmund spake: 37.
"Hero, the ancient sayings heed,
And bring not lies to the nobly born.
..............
..............
"Thou hast eaten the entrails of wolves,
And of thy brothers the slayer been;
Oft wounds to suck thy cold mouth sought,
And loathed in rocky dens didst lurk."
Sinfjotli spake: 39.
"A witch in Varin's isle thou wast,
A woman false, and lies didst fashion;
Of the mail-clad heroes thou wouldst have
No other, thou saidst, save Sinfjotli only.
"A Valkyrie wast thou, loathly witch,
Evil and base, in Allfather's home;
The warriors all must ever fight,
Woman subtle, for sake of thee.
"..............
..............
Nine did we in Sogunes
Of wolf-cubs have; I their father was."
Gothmund spake: 42.
"Thou didst not father Fenrir's-wolves,
Though older thou art than all I know;
For they gelded thee in Gnipalund,
The giant-women at Thorsnes once.
"Under houses the stepson of Siggeir lay,
Fain of the wolf's cry out in the woods;
Evil came then all to thy hands,
When thy brothers' breasts thou didst redden,
Fame didst thou win for foulest deeds.
"In Bravoll wast thou Grani's bride,
Golden-bitted and ready to gallop;
I rode thee many a mile, and down
Didst sink, thou giantess, under the saddle."
Sinfjotli spake: 45.
"A brainless fellow didst seem to be,
When once for Gollnir goats didst milk, And another time when as Imth's daughter
In rags thou wentest; wilt longer wrangle?"
Gothmund spake: 46.
"Sooner would I at Frekastein
Feed the ravens with flesh of thine
Than send your bitches to seek their swill,
Or feed the swine; may the fiends take you!"
Helgi spake: 47.
"Better, Sinfjotli, thee 'twould beseem
Battle to give and eagles to gladden,
Than vain and empty words to utter,
Though ring-breakers oft in speech do wrangle.
"Good I find not the sons of Granmar,
But for heroes 'tis seemly the truth to speak;
At Moinsheimar proved the men
That hearts for the wielding of swords they had."
Mightily then they made to run
Sviputh and Sveggjuth to Solheimar; (By dewy dales and chasms dark,
Mist's horse shook where the men went by;)
The king they found at his courtyard gate,
And told him the foeman fierce was come.
Forth stood Hothbrodd, helmed for battle,
Watched the riding of his warriors;
..............
"Why are the Hniflungs white with fear?"
Gothmund spake: 51.
"Swift keels lie hard by the land,
(Mast-ring harts and mighty yards,
Wealth of shields and well-planed oars;)
The king's fair host, the Ylfings haughty;
Fifteen bands to land have fared,
But out in Sogn are seven thousand.
"At anchor lying off Gnipalund
Are fire-beasts black, all fitted with gold;
There wait most of the foeman's men,
Nor will Helgi long the battle delay."
Hothbrodd spake: 53.
"Bid the horses run to the Reginthing,
Melnir and Mylnir to Myrkwood now,
(And Sporvitnir to Sparinsheith;)
Let no man seek henceforth to sit
Who the flame of wounds knows well to wield.
"Summon Hogni, the sons of Hring,
Atli and Yngvi and Alf the Old;
Glad they are of battle ever;
Against the Volsungs let us go."
Swift as a storm there smote together
The flashing blades at Frekastein;
Ever was Helgi, Hunding's slayer,
First in the throng where warriors fought;
(Fierce in battle, slow to fly,
Hard the heart of the hero was.)
From heaven there came the maidens helmed,—
The weapon-clang grew,— who watched o'er the king;
Spake Sigrun fair,— the wound-givers flew,
And the horse of the giantess raven's-food had:—
"Hail to thee, hero! full happy with men,
Offspring of Yngvi, shalt ever live,
For thou the fearless foe hast slain
Who to many the dread of death had brought.
"Warrior, well for thyself hast won
Red rings bright and the noble bride;
Both now, warrior, thine shall be,
Hogni's daughter and Hringstathir,
Wealth and triumph; the battle wanes."
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
那是远古之时,
群鹰高鸣,
神圣的流水
自天山奔泻;
那时,赫尔吉,
那胸怀壮志的孩子,
已由博尔格希尔德
生在布拉伦德。
宅中夜色降临,
诺伦诸女到来,
她们为这位王子
安排一生的命运;
她们命他成为
声名最盛的君王,
在众王之中
被尊为最杰出的一人。
她们奋力捻合
命运的丝线,
当城堡崩裂
在布拉伦德;
她们理好
金色的绳索,
把它系在
月殿正中之下。
她们把两端
藏在东方与西方,
两端之间的土地
归这位君王所有;
内里的女亲属
向北方抛出
一根绳索,
命它永远牢固。
有一事使
伊尔芬家族的后裔忧伤,
也使那生下爱子的
女子忧伤;
一只乌鸦对另一只说道,
——它栖在高高的树上,
腹中缺食——:
“我知道一件事。
西格蒙德的儿子
身披铠甲站立,
才出生一昼夜,
如今白日已临;
他双眼锐利,
如同众位君王,
他是群狼的朋友,
咱们该欢喜。”
人们认定他
生来便是君王,
说人世之间
迎来了好年景;
国王亲自走出
厮杀的喧嚣,
给年幼的君王
送来华美的葱。
他赐他赫尔吉之名,赐他赫林斯塔迪尔,
索尔山、斯奈山
以及西加尔原野,
赫林斯特德、哈屯
以及希敏原野,
又把装饰华美的血蛇之剑
赐给辛菲特利的兄弟。
于是他开始成长,
在亲友的怀抱中,
这株出身高贵的榆树
沐浴着幸福的光辉;
他酬赏随从,
将黄金分赠,
这位嗜战的君王
从不吝惜宝藏。
这位君王
不曾久候战事;
当这位统帅
年方十五,
他便使强悍的
洪丁丧命,
那人长久统治着
土地与臣民。
此后,洪丁的儿子们
向西格蒙德之子
索取财宝
以及金环,
因为他们要向
这位君王讨还
大批被掠的财物,
并追偿父亲之死。
这位君王
不肯交出赔偿,
也不让那些亲属
拿到亲人的命价;
他说他们等来的
将是一场狂暴风雨,
灰色长矛的风雨,
以及奥丁的震怒。
勇士们奔赴
刀剑的集会,
那是他们约定在
洛加山下的战场;
弗罗迪的太平
在仇敌之间破灭;
维德里尔的猎犬贪求尸肉,
奔走在岛上。
君王坐了下来,
此时他已杀死
阿尔夫与埃约尔夫,
坐在鹰石之下,
也杀死了希约尔瓦德与哈瓦德,
洪丁的儿子们;
他已灭尽了
这持矛者的整个家族。
这时一道光辉
从洛加山上闪起,
从那片光辉中
迸出了电光,
—— —— ——
戴盔的身影高高耸立,
在希敏原野上,
她们的铠甲
溅满鲜血,
她们的长矛
放射着光芒。
君王很早便
从群狼的巢穴中
向那些南方的
神女询问,
是否愿意与勇士们
一同回家,
就在这一夜;
弓木铿锵作响。
霍格尼的女儿
在马背上,
——盾牌的轰鸣已止——,
对君王说道:
“我想我们还有
别的事务,
不能只陪散赠金环的君王
饮用啤酒。
我的父亲
已将自己的女儿
许给格兰马尔
那凶狠的儿子,
可是,赫尔吉,
我曾说过,赫德布罗德
这位国王的可敬之处
不过如同猫崽。
然而再过几夜,
那位君王便会来到,
除非你向他指明
死亡的战场,
或从那位君王手中
夺走这姑娘。”
赫尔吉说:
“你不必畏惧
伊松的杀手;
只要我还活着,
战阵便会先行轰鸣。”
至高的君王
从那里派出使者,
遍行陆地与海洋,
征召军队,
向勇士们
以及他们的儿子
许诺丰厚的
奥格恩之光。
“命他们立即
登上战船,
准备就绪,
从布兰德岛出发。”
君王在那里等候,
直到成百的
男子从赫定岛
赶到此处。
战船从那里的海岸,
从斯塔夫恩岬,
成群驶出,
满饰黄金;
赫尔吉向
希约尔莱夫问道:
“那些英勇的战士,
你可曾清点?”
年轻的国王
向另一位答道,
他说要数清从特勒努沙岬
驶来的船只,颇费时日,
那些高昂长艏的船,
载满战士,
正从外海
驶入厄尔瓦海峡。
“一千二百名
忠诚的男子;
然而在哈屯,
国王的战士
还要多上一半;
我们有望一战。”
掌舵者就这样
撤下船头的帐幕,
唤醒了
君王们的众多随从,
勇士们
看见曙光,
众位君王
在瓦林峡湾
沿着桅杆
升起织成的帆。
桨声轰鸣,
铁器铿锵,
盾牌撞击盾牌,
海上勇士奋力划桨;
君王的舰队
载着众位豪杰,
汹涌向前,
远离陆地。
当科尔加的姐妹
与修长的船龙骨
相互撞击,
那声音听来,
仿佛岩山或海浪
将要崩裂。
赫尔吉命人
把高帆再升起,
持战火之剑的勇士
不曾畏缩于波涛,
那时埃吉尔
可怖的女儿
想将牵索驾驭的骏马
掀翻入海。
然而骁勇的
西格伦从上方
救助了他们
以及他们的船只;
君王的海兽
奋力挣脱
澜的手掌,
驶向格尼帕伦德。
傍晚,他们停驻
在乌纳湾,
装饰华美的船只
漂浮在水上;
而另一方的人
从斯瓦林丘上
满怀愤恨
察看这支大军。
出身高贵的
古德蒙德问道:
“率领这支军队的
是哪位君王,
是谁把这支骇人的大军
带到岸边?”
辛菲特利说道,
——他向帆桁旁
举起一面红盾,
盾沿以黄金铸成;
他是海峡的哨兵,
善于应答,
也善于同王侯们
言辞交锋——:
“你今晚喂猪时,
当你招呼
你们的母狗
来喝泔水,便去禀告,
伊尔芬家族的人
已从东方来到,
渴望在格尼帕伦德前
展开厮杀。
在那里,赫德布罗德
会找到赫尔吉,
那不肯逃走的君王,
正在舰队中央;
他曾屡次
把鹰喂饱,
那时你却在磨盘旁
亲吻女奴。”
古德蒙德说:
“君王,你记得的
往事真少,
竟对高贵的人
妄加诬蔑;
你吃过
群狼的食物,
还曾成为
兄弟们的凶手,
常以冰冷的嘴唇
吮吸伤口,
四处惹人憎厌,
爬进岩穴藏身。”
辛菲特利说:
“你曾是瓦林岛上的
一个女巫,
诡计多端的女人,
满口编造谎言;
你说你谁也
不愿嫁,
披甲的男子之中,
只要辛菲特利。
你这恶毒的家伙,
曾是妖女,是女武神,
在万物之父那里
凶悍而可憎;
所有英灵战士
都得互相厮杀,
奸诈的女人,
全是为了你。
我们两个曾在
萨迦的海岬上
生下九只狼崽,
我独自是它们的父亲。”
古德蒙德说:
“你不曾做过
芬里尔群狼的父亲,
虽然你比它们全都年长,
依我所记,
因为在格尼帕伦德前,
在索尔岬上,
巨人的姑娘们
早已把你阉割。
你是西格盖尔的继子,
躺在家中房舍之下,
惯于在外面的树林里
发出狼嚎;
你所着手的一切
尽成祸害,
那时你把兄弟们的
胸膛剖开;
你凭滔天的罪行
使自己出了名。”
辛菲特利说:
“你曾是布拉原野上
格拉尼的新娘,
口衔金嚼子,
备好奔跑;
我骑着你跑过许多赛程,
使你这瘦腹的母马
在鞍下疲惫不堪,
母驯鹿啊,头向前倾。”
古德蒙德说:
“你这小子
看来全无廉耻,
那时你替古尔尼尔
挤山羊奶,
另一次又是
伊姆德的女儿,
衣衫褴褛的贱妇。
还想再争论下去吗?”
辛菲特利说:
“我宁愿
在弗雷卡石旁
用你的尸肉
喂饱乌鸦,
也不愿招呼
你们的母狗喝泔水,
或去喂公猪;
我同你结下仇怨。”
赫尔吉说:
“辛菲特利,你们两个
更应当去
奋战厮杀,
让群鹰欢喜,
胜过相互抛出
无用的言辞,
即使散赠金环的君王
彼此怀着仇恨。
我并不认为
格兰马尔的儿子们是好人,
但君王理当
说出实话;
他们已在莫因海姆
显露分明,
他们有胆量
挥动刀剑。”
他们奋力策动
斯维普德与斯韦格尤德,
使它们奔向
索尔海姆,
穿过露湿的山谷,
越过幽暗的山坡;
这些男子所到之处,
米斯特的骏马为之震颤。
他们在庭院门口
遇见君王,
向统治者报告
可怕的敌军已至;
赫德布罗德头戴战盔,
站在外面,
注视着族人
骑马归来:
“赫尼夫隆族人的脸上
为何满是忧愤?”
古德蒙德说:
“迅疾的船只
正向这里的沙岸驶来,
帆索之鹿
与长长的帆桁,
众多的盾牌,
刨得光滑的船桨,
君王高贵的军队,
欢欣的伊尔芬族人。
十五支军队
正登上陆地,
外面的松恩
还有七千人;
格尼帕伦德前
密密排列着
蓝黑色的海兽,
满饰黄金;
他们绝大多数的
兵力都在那里;
如今赫尔吉
不会延误刀剑的集会。”
赫德布罗德说:
“让套好嚼子的骏马
奔向雷金集会地,
让斯波尔维特尼尔
奔向斯帕林荒原,
梅尔尼尔与米尔尼尔
奔向米尔克森林;
凡是懂得挥动
创伤之火的人,
一个也不许
留在后面。
你们去召霍格尼
以及赫林的儿子们,
阿特利与英格维,
还有老阿尔夫,
他们都渴望
投入厮杀;
让我们使沃尔松族人
遭到抵抗。”
只在转瞬之间,
苍白的矛锋
便在弗雷卡石旁
相互交击;
赫尔吉,
洪丁的杀手,
在勇士交战之处
始终身先士卒,
在厮杀中狂烈,
绝不肯逃遁;
这位君王
有一颗坚硬的心。
戴盔的神女们
从天而降,
——矛声愈加喧响——,
护卫着君王;
这时西格伦说道,
创伤的神女飞翔,
——巨女的坐骑
吞食着福金的谷粮——:
“愿你安康,君王,
受众人拥戴,
英格维家族的支柱,
愿你安享生命,
因为你已击倒
那不肯逃走的
君王,那曾使
勇士丧命的人。
君王,与你
都十分相称的,
是赤金的臂环
与高贵的姑娘;
愿你安康,君王,
愿你同时享有
霍格尼的女儿
以及赫林斯塔迪尔,
胜利与土地。
至此,战事已终。”