《格罗蒂之歌》的原典
Gróttasöngr
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
Nú eru komnar
til konungs húsa
framvísar tvær,
Fenja ok Menja;
þær ro at Fróða
Friðleifssonar
máttkar meyjar
at mani hafðar.
Þær at lúðri
leiddar váru
ok grjóts gréa
gangs of beiddu;
hét hann hvárigri
hvíld né ynði,
áðr hann heyrði
hljóm ambátta.
Þær þyt þulu
þögnhorfinnar:
"Leggjum lúðra,
léttum steinum."
Bað hann enn meyjar,
at þær mala skyldu.
Sungu ok slungu
snúðga-steini,
svá at Fróða man
flest sofnaði;
þá kvað þat Menja,
var til meldrs komin:
"Auð mölum Fróða,
mölum alsælan,
mölum fjölð féar
á feginslúðri;
siti hann á auði,
sofi hann á dúni,
vaki hann at vilja,
þá er vel malit.
Hér skyli engi
öðrum granda,
til böls búa
né til bana orka,
né höggva því
hvössu sverði,
þó at bana bróður
bundinn finni."
En hann kvað ekki
orð it fyrra:
"Sofið eigi meir
en of sal gaukar
eða lengr en svá
ljóð eitt kveðak."
"Var-at-tu, Fróði,
fullspakr of þik,
málvinr manna,
er þú man keyptir;
kaustu at afli
ok at álitum,
en at ætterni
ekki spurðir.
Harðr var Hrungnir
ok hans faðir,
þó var Þjazi
þeim öflgari;
Iði ok Aurnir,
okkrir niðjar,
bræðr bergrisa,
þeim erum bornar.
Kæmi-a Grótti
ór gréa fjalli
né sá inn harði
hallr ór jörðu,
né mæli svá
mær bergrisa,
ef vissi vit
vætr til hennar.
Vér vetr níu
várum leikur
öflgar alnar
fyr jörð neðan;
stóðu meyjar
at meginverkum,
færðum sjalfar
setberg ór stað.
Veltum grjóti
of garð risa,
svá at fold fyrir
fór skjalfandi;
svá slöngðum vit
snúðga-steini,
höfga-halli,
at halir tóku.
En vit síðan
á Svíþjóðu
framvísar tvær
í folk stigum,
beiddum björnu,
en brutum skjöldu,
gengum í gögnum
gráserkjat lið.
Steypðum stilli,
studdum annan,
veittum góðum
Gothormi lið;
var-a kyrrseta,
áðr Knúi felli.
Fram heldum því
þau misseri,
at vit at köppum
kenndar várum;
þar sorðu vit
skörpum geirum
blóð ór benjum
ok brand ruðum.
Nú erum komnar
til konungs húsa
miskunnlausar
ok at mani hafðar;
aurr etr iljar,
en ofan kulði,
drögum dolgs sjötul,
daprt er at Fróða.
Hendr skulu hvílask,
hallr standa mun,
malit hefi ek fyr mik;
mitt of leiti;
nú mun-a höndum
hvíld vel gefa,
áðr fullmalit
Fróða þykki.
Hendr skulu höndla
harðar trjónur,
vápn valdreyrug,
vaki þú, Fróði,
vaki þú, Fróði,
ef þú hlýða vill
söngum okkrum
ok sögnum fornum.
Eld sé ek brenna
fyr austan borg,
vígspjöll vaka,
þat mun viti kallaðr,
mun herr koma
hinig af bragði
ok brenna bæ
fyr buðlungi.
Mun-at þú halda
Hleiðrar stóli,
rauðum hringum
né regingrjóti;
tökum á möndli
mær, skarpara,
erum-a varmar
í valdreyra.
Mól míns föður
mær rammliga,
því at hon feigð fira
fjölmargra sá;
stukku stórar
steðr frá lúðri
járni varðar,
mölum enn framar!
Mölum enn framar!
Mun Yrsu sonr,
niðr Halfdanar,
hefna Fróða;
sá mun hennar
heitinn verða
burr ok bróðir,
vitum báðar þat."
Mólu meyjar,
megins kostuðu,
váru ungar
í jötunmóði;
skulfu skaptré,
skauzk lúðr ofan,
hraut inn höfgi
hallr sundr í tvau.
En bergrisa
brúðr orð of kvað:
"Malit höfum, Fróði,
sem munum hætta,
hafa fullstaðit
fljóð at meldri."
本英文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译。
Now have come
to the king’s halls
two who see the future,
Fenja and Menja;
there at Frodi’s,
Fridleif’s son’s,
the mighty maidens
are held as slaves.
They were led
to the mill
and urged the grey
millstone to turn;
he promised neither
rest nor ease
before he heard
the slave women’s song.
They chanted loudly,
their silence broken:
“Let us lower the mill-boxes,
lift the stones.”
Still he told the maidens
that they must grind.
They sang and swung
the spinning stone,
until most of Frodi’s
household fell asleep;
then Menja spoke,
having come to the grinding:
“We grind wealth for Frodi,
grind him perfect happiness,
grind great riches
on the mill of joy;
may he sit upon wealth,
may he sleep upon down,
may he wake as he wishes:
then the grinding is good.
Here no one shall
harm another,
plot misfortune
or bring about death,
or strike with that
sharp sword,
even if he finds his brother’s killer
bound.”
But these were the only
words he had spoken before:
“Sleep no longer
than cuckoos above the hall,
nor longer than it takes me
to sing a single song.”
“You were not, Frodi,
wise enough for your own good,
friend and counsellor of men,
when you bought slaves;
you chose for strength
and for appearance,
but about ancestry
you asked nothing.
Mighty was Hrungnir
and his father,
yet Thjazi was
stronger than they;
Idi and Aurnir,
our kinsmen,
brothers of mountain giants:
from them we were born.
Grotti would not have come
from the grey mountain,
nor that hard
stone from the earth,
nor would a mountain giant’s maiden
grind like this,
if we two knew
nothing of it.
For nine winters
we were playmates,
reared in strength
beneath the earth;
we maidens undertook
mighty labours,
ourselves moving
mountains from their places.
We rolled rocks
across the giants’ realm,
so that the earth beneath
shook and trembled;
so we two swung
the spinning stone,
the heavy rock,
that men took it up.
Then later,
in Sweden,
we two who see the future
stepped into battle,
challenged bears
and broke shields,
marched straight through
the grey-shirted host.
We overthrew one ruler,
supported another,
gave the good
Guthorm our aid;
there was no sitting idle
before Knui fell.
We carried on like that
through those seasons,
so that we were known
as champions;
there we drew
with sharp spears
blood from wounds
and reddened the blade.
Now we have come
to the king’s halls,
unpitied
and held as slaves;
gravel gnaws our soles,
and cold bites from above;
we turn the settler of strife:
it is dreary at Frodi’s.
Hands shall rest,
the stone shall stand still;
I have ground for myself
my own share;
yet now our hands
will hardly be given rest
before enough is ground
to satisfy Frodi.
Hands shall grasp
hard spearheads,
weapons wet with slaughter;
wake, Frodi,
wake, Frodi,
if you wish to listen
to our songs
and ancient tales.
I see a fire burning
east of the stronghold;
tidings of war stir:
that will be called a beacon;
an army will come
here at once
and burn the dwelling
over the king.
You will not keep
Lejre’s throne,
rings of red gold
or the mighty millstone;
let us turn the handle,
maiden, more fiercely;
we are not warm
in the blood of the slain.
My father’s daughter
ground mightily,
for she saw the doom
of very many men;
great supports sprang
from the mill-box,
bound with iron:
let us grind on!
Let us grind on!
Yrsa’s son,
Halfdan’s descendant,
will avenge Frodi;
he will be called
both her
son and brother:
we both know that.”
The maidens ground,
put forth their strength;
the young women were
in a giant’s fury;
the frame timbers shook,
the mill-box dropped down,
the heavy stone
split apart in two.
Then the mountain giant’s
bride spoke these words:
“We have ground, Frodi,
so now we shall stop;
the women have stood long enough
at the grinding.”
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
如今已经来到
国王的宫室,
两位能预知未来的女子,
芬妮雅与梅尼娅;
她们在弗罗迪,
弗里德莱夫之子的家中,
这两位力大的姑娘,
被当作女奴役使。
她们被带到
磨槽旁边,
催动灰色的磨石,
让它旋转起来;
他不许她俩
休息或安享,
直到他听见
女奴们的歌声。
她们高声吟唱,
打破了沉寂:
“放下磨槽,
抬起磨石。”
他却又命令姑娘们,
要她们继续推磨。
她们唱着,转动着
飞旋的磨石,
直到弗罗迪的奴仆
大多沉沉睡去;
这时梅尼娅开口唱道,
她已来到磨旁:
“为弗罗迪磨出财富,
磨出圆满的幸福,
磨出成堆的财宝,
用这欢乐的石磨;
愿他坐拥财富,
愿他睡卧羽绒,
愿他醒来心满意足,
这样才算磨得好。
这里不许任何人
伤害别人,
不许谋划祸事,
不许图谋杀人,
也不许挥动
锋利的宝剑,
纵然发现杀兄的仇人
已被绳索捆住。”
他开口却只
说了这样的话:
“你们睡觉不得久过
厅边杜鹃歇啼的时辰,
也不得长过
我吟唱一首歌的工夫。”
“弗罗迪,你当时
并没有想得周全,
众人的知心友啊,
当你买下女奴的时候;
你挑选的是力气,
看中的是容貌,
至于她们的血统,
你却不曾过问。
赫朗格尼尔强悍,
他的父亲也一样,
可夏基却比
他们更有力量;
伊迪和奥尔尼尔,
都是我俩的亲族,
是山巨人的兄弟,
我们出自他们的血脉。
格罗蒂本不会
出自灰色的山岩,
那坚硬的磨石
也不会出自地下,
山巨人的姑娘
也不会这样推磨,
倘若我们两个
对此一无所知。
我们有九个冬天
一同嬉戏,
在大地之下
长成强壮的姑娘;
姑娘们从事着
需要巨力的劳作,
我们亲手搬动
座座山岩,使它们离开原处。
我们滚动巨石,
越过巨人的庭院,
使前方的大地
阵阵震颤;
我们就这样甩出
旋转的磨石,
沉重的岩块,
让人们接了去。
后来我们两个
来到瑞典,
这两个能预知未来的女子
踏进了战阵,
向群熊挑战,
把盾牌击碎,
一路穿过
身披灰色锁甲的军队。
我们推翻一位君王,
又扶起另一位,
曾给贤明的
古特霍姆助战;
我们不曾安坐,
直到克努伊倒下。
我们就这样征战,
度过那些寒暑,
直到我们两个
以勇士之名为人所知;
在那里,我们刺杀,
用锋利的长矛,
使鲜血涌出伤口,
把剑刃染红。
如今我们来到
国王的宫室,
得不到半点怜悯,
被当作女奴役使;
泥沙磨蚀脚底,
寒气从上方侵袭,
我们拉动平息争斗的石磨,
在弗罗迪这里,日子凄苦。
双手该歇息了,
磨石也该停住,
我已经磨够了
自己应磨的份额;
可如今双手
还不能好好休息,
直到弗罗迪觉得
已经磨得足够。
双手将要握住
坚硬的长柄,
沾满死者鲜血的武器,
醒来吧,弗罗迪,
醒来吧,弗罗迪,
倘若你愿意听
我们两个的歌声,
以及古老的传说。
我看见火焰燃起,
就在城堡的东边,
战祸的消息正在传开,
那将被称作报警的烽火,
一支军队将要
突然来到这里,
当着君王的面,
把他的居所烧毁。
你将无法保住
赫莱德尔的王座,
赤金的指环,
还有神异的磨石;
让我们握紧磨柄,
姑娘,再用些力气,
我们还没有暖过身来,
在杀戮的鲜血之中。
我父亲的女儿
曾奋力推磨,
因为她已看见
许许多多人的死期;
巨大的支柱
从磨槽上迸飞,
柱上包裹着铁箍,
让我们继续磨下去!
让我们继续磨下去!
伊尔萨的儿子,
哈夫丹的后裔,
将向弗罗迪复仇;
他将被人称作
她的
儿子和兄弟,
这事我们两个都知道。”
姑娘们推着磨,
使出全身的力量,
年轻的她们
满怀巨人的狂怒;
木架阵阵颤抖,
磨槽猛然坠下,
那沉重的磨石
轰然裂作两半。
这时山巨人的
姑娘开口说道:
“弗罗迪,我们已经磨过了,
如今该停手了,
姑娘们站在这里推磨,
已经站得够久了。”