《古德伦之歌 1》的原典
Guðrúnarkviða I
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
Ár var, þats Guðrún
gerðisk at deyja,
er hon sat sorgfull
yfir Sigurði;
gerði-t hon hjúfra
né höndum slá,
né kveina um
sem konur aðrar.
Gengu jarlar
alsnotrir fram,
þeir er harðs hugar
hana löttu;
þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hon móðug,
mundi hon springa.
Sátu ítrar
jarla brúðir,
gulli búnar,
fyr Guðrúnu;
hvar sagði þeira
sinn oftrega,
þann er bitrastan
of beðit hafði.
Þá kvað Gjaflaug,
Gjúka systir:
"Mik veit ek á moldu
munarlausasta;
hefi ek fimm vera
forspell beðit,
tveggja dætra,
þriggja systra,
átta bræðra,
þó ek ein lifi."
Þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hon móðug
at mög dauðan
ok harðhuguð
of hrör fylkis.
Þá kvað þat Herborg,
Húnalands dróttning:
"Hefi ek harðara
harm at segja;
mínir sjau synir
sunnan lands,
verr inn átti,
í val fellu.
Faðir ok móðir,
fjórir bræðr,
þau á vági
vindr of lék,
barði bára
við borðþili.
Sjalf skylda ek göfga,
sjalf skylda ek götva,
sjalf skylda ek höndla
hrör þeira;
þat ek allt of beið
ein misseri,
svá at mér maðr engi
munar leitaði.
Þá varð ek hafta
ok hernuma
sams misseris
síðan verða;
skylda ek skreyta
ok skúa binda
hersis kván
hverjan morgin.
Hon ægði mér
af afbrýði
ok hörðum mik
höggum keyrði;
fann ek húsguma
hvergi in betra,
en húsfreyju
hvergi verri."
Þeygi Guðrún
gráta mátti,
svá var hon móðug
at mög dauðan
ok harðhuguð
of hrör fylkis.
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Fá kanntu, fóstra,
þótt þú fróð séir,
ungu vífi
andspjöll bera."
Varaði hon at hylja
um hrör fylkis.
Svipti hon blæju
af Sigurði
ok vatt vengi
fyr vífs knéum:
"Líttu á ljúfan,
leggðu munn við grön,
sem þú halsaðir
heilan stilli."
Á leit Guðrún
einu sinni,
sá hon döglings skör
dreyra runna,
fránar sjónir
fylkis liðnar,
hugborg jöfurs
hjörvi skorna.
Þá hné Guðrún
höll við bolstri,
haddr losnaði,
hlýr roðnaði,
en regns dropi
rann niðr of kné.
Þá grét Guðrún
Gjúka dóttir,
svá at tár flugu
tresk í gögnum
ok gullu við
gæss í túni,
mærir fuglar,
er mær átti.
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Ykkrar vissa ek
ástir mestar
manna allra
fyr mold ofan;
unðir þá hvárki
úti né inni,
systir mín
nema hjá Sigurði."
Guðrún kvað:
"Svá var minn Sigurðr
hjá sonum Gjúka
sem væri geirlaukr
ór grasi vaxinn
eða væri bjartr steinn
á band dreginn,
jarknasteinn
yfir öðlingum.
Ek þótta ok
þjóðans rekkum
hverri hæri
Herjans dísi;
nú em ek svá lítil
sem lauf séi
oft í jölstrum
at jöfur dauðan.
Sakna ek í sessi
ok í sæingu
míns málvinar,
valda megir Gjúka;
valda megir Gjúka
mínu bölvi
ok systur sinnar
sárum gráti.
Svá ér of lýða
landi eyðið
sem ér of unnuð
eiða svarða;
mun-a þú, Gunnarr,
gulls of njóta;
þeir munu þér baugar
at bana verða,
er þú Sigurði
svarðir eiða.
Oft var í túni
teiti meiri,
þá er minn Sigurðr
söðlaði Grana
ok þeir Brynhildar
biðja fóru,
armar véttar,
illu heilli."
Þá kvað þat Brynhildr
Buðla dóttir:
"Vön sé sú véttr
vers ok barna,
er þik, Guðrún,
gráts of beiddi
ok þér í morgun
málrúnar gaf."
Þá kvað þat Gullrönd
Gjúka dóttir:
"Þegi þú, þjóðleið,
þeira orða;
urðr öðlinga
hefir þú æ verit;
rekr þik alda hver
illrar skepnu,
sorg sára
sjau konunga
ok vinspell
vífa mest."
Þá kvað þat Brynhildr
Buðla dóttir:
"Veldr einn Atli
öllu bölvi
of borinn Buðla
bróðir minn.
Þá er vit í höll
húnskrar þjóðar
eld á jöfri
ormbeðs litum,
þess hefi ek gangs
goldit síðan,
þeirar sýnar,
sáumk ey."
Stóð hon und stoð,
strengði hon efli;
brann Brynhildi
Buðla dóttur
eldr ór augum,
eitri fnæsti,
er hon sár of leit
á Sigurði.
Guðrún gekk þaðan á braut til skógar á eyðimerkr ok fór allt til Danmarkar ok var þar með Þóru Hákonardóttur sjau misseri. Brynhildr vildi eigi lifa eftir Sigurð. Hon lét drepa þræla sína átta ok fimm ambóttir. Þá lagði hon sik sverði til bana, svá sem segir í Sigurðarkviðu inni skömmu.
亨利·亚当斯·贝洛斯1923年英译,已进入公有领域;诗节编号可能与原文不同。
Guthrun sat by the dead Sigurth; she did not weep as other women, but her heart was near to bursting with grief. The men and women came to her to console her, but that was not easy to do. It is told of men that Guthrun had eaten of Fafnir's heart, and that she understood the speech of birds. This is a poem about Guthrun.
Then did Guthrun think to die,
When she by Sigurth sorrowing sat;
Tears she had not, nor wrung her hands,
Nor ever wailed, as other women.
To her the warriors wise there came,
Longing her heavy woe to lighten;
Grieving could not Guthrun weep,
So sad her heart, it seemed, would break.
Then the wives of the warriors came,
Gold-adorned, and Guthrun sought;
Each one then of her own grief spoke,
The bitterest pain she had ever borne.
Then spake Gjaflaug, Gjuki's sister:
"Most joyless of all on earth am I;
Husbands five were from me taken,
(Two daughters then, and sisters three,)
Brothers eight, yet I have lived."
Grieving could not Guthrun weep,
Such grief she had for her husband dead,
And so grim her heart by the hero's body.
Then Herborg spake, the queen of the Huns: "I have a greater grief to tell;
My seven sons in the southern land,
And my husband, fell in fight all eight.
(Father and mother and brothers four
Amid the waves the wind once smote,
And the seas crashed through the sides of the ship.)
"The bodies all with my own hands then
I decked for the grave, and the dead I buried;
A half-year brought me this to bear;
And no one came to comfort me.
"Then bound I was, and taken in war,
A sorrow yet in the same half-year;
They bade me deck and bind the shoes
Of the wife of the monarch every morn.
"In jealous rage her wrath she spake,
And beat me oft with heavy blows; Never a better lord I knew,
And never a woman worse I found."
Grieving could not Guthrun weep,
Such grief she had for her husband dead,
And so grim her heart by the hero's body.
Then spake Gollrond, Gjuki's daughter:
"Thy wisdom finds not, my foster-mother,
The way to comfort the wife so young."
She bade them uncover the warrior's corpse.
The shroud she lifted from Sigurth, laying
His well-loved head on the knees of his wife:
"Look on thy loved one, and lay thy lips
To his as if yet the hero lived."
Once alone did Guthrun look;
His hair all clotted with blood beheld,
The blinded eyes that once shone bright,
The hero's breast that the blade had pierced.
Then Guthrun bent, on her pillow bowed, Her hair was loosened, her cheek was hot,
And the tears like raindrops downward ran.
Then Guthrun, daughter of Gjuki, wept,
And through her tresses flowed the tears;
And from the court came the cry of geese,
The birds so fair of the hero's bride.
Then Gollrond spake, the daughter of Gjuki;
"Never a greater love I knew
Than yours among all men on earth;
Nowhere wast happy, at home or abroad,
Sister mine, with Sigurth away."
Guthrun spake: 17.
"So was my Sigurth o'er Gjuki's sons
As the spear-leek grown above the grass,
Or the jewel bright borne on the band,
The precious stone that princes wear.
"To the leader of men I loftier seemed
And higher than all of Herjan's maids; As little now as the leaf I am
On the willow hanging; my hero is dead.
"In his seat, in his bed, I see no more
My heart's true friend; the fault is theirs,
The sons of Gjuki, for all my grief,
That so their sister sorely weeps.
"So shall your land its people lose
As ye have kept your oaths of yore;
Gunnar, no joy the gold shall give thee,
(The rings shall soon thy slayers be,)
Who swarest oaths with Sigurth once.
"In the court was greater gladness then
The day my Sigurth Grani saddled,
And went forth Brynhild's hand to win,
That woman ill, in an evil hour."
Then Brynhild spake, the daughter of Buthli:
"May the witch now husband and children want
Who, Guthrun, loosed thy tears at last,
And with magic today hath made thee speak."
Then Gollrond, daughter of Gjuki, spake:
"Speak not such words, thou hated woman;
Bane of the noble thou e'er hast been,
(Borne thou art on an evil wave,
Sorrow hast brought to seven kings,)
And many a woman hast loveless made."
Then Brynhild, daughter of Buthli, spake:
"Atli is guilty of all the sorrow,
(Son of Buthli and brother of mine,)
When we saw in the hall of the Hunnish race
The flame of the snake's bed flash round the hero;
(For the journey since full sore have I paid,
And ever I seek the sight to forget.)"
By the pillars she stood, and gathered her strength,
From the eyes of Brynhild, Buthli's daughter,
Fire there burned, and venom she breathed,
When the wounds she saw on Sigurth then.
Guthrun went thence away to a forest in the waste, and journeyed all the way to Denmark, and was there seven half-years with Thora, daughter of Hokon. Brynhild would not live after Sigurth. She had eight of her thralls slain and five serving-women. Then she killed herself with a sword, as is told in the Short Lay of Sigurth.
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
从前,古德伦
曾濒临死亡,
那时她满怀悲伤,
坐在西格尔德身旁;
她既不啜泣,
也不捶打双手,
也不像别的女人
那样哀号。
那些睿智的
领主走上前来,
劝她放下
心中的坚忍;
然而古德伦
仍哭不出来,
她悲痛至极,
心几乎就要碎裂。
领主们高贵的妻子,
个个光彩照人,
身佩黄金,
坐在古德伦面前;
她们各自诉说
自己的深重悲苦,
那是她们曾经受过的
最苦的磨难。
这时吉娅夫劳格说道,
她是吉尤基的姐妹:
“我知道这世间
再没有人比我更少欢乐;
我曾失去
五位丈夫,
两个女儿,
三个姐妹,
八个兄弟,
唯有我还活着。”
然而古德伦
仍哭不出来,
她为死去的丈夫
悲痛至极,
在君王的遗体旁,
心仍坚硬如铁。
这时赫尔博格说道,
她是粪便之国的王后:
“我有更沉重的
悲苦要诉说;
我的七个儿子
在南方的国土上,
还有丈夫,凑成八人,
全都战死沙场。
父亲和母亲,
还有四个兄弟,
在海湾之中
任狂风摆布,
海浪拍打着他们,
撞向船舷的木板。
我必须亲自为他们致哀,
亲自为他们备办殓装,
亲手料理
他们的遗体;
这一切磨难
都在半年间降临,
却没有一个人
来给我安慰。
后来我又遭到捆绑,
沦为战俘,
这一切仍发生在
同一个半年之中;
每天清晨,
我都得替领主的妻子
梳妆打扮,
系好鞋带。
她出于嫉妒,
对我威吓,
又狠狠地
殴打我;
我从未遇见
更好的男主人,
也从未遇见
更坏的女主人。”
然而古德伦
仍哭不出来,
她为死去的丈夫
悲痛至极,
在君王的遗体旁,
心仍坚硬如铁。
这时古尔伦德说道,
她是吉尤基的女儿:
“养母啊,纵然你见多识广,
你却不大懂得
怎样向年轻的妻子
说出宽慰的话。”
她不许再把
君王的遗体遮盖。
她一把揭去
西格尔德身上的裹布,
把他的脸转向
妻子的膝前:
“看看你的爱人,
把嘴唇贴上他的唇,
就像你曾搂着
安然无恙的君王。”
古德伦抬眼
只看了一次,
看见君王的头发
浸透鲜血,
君王曾经明亮的双眼
已经黯淡,
王侯的心之堡垒
被利剑剖开。
这时古德伦
斜倒在枕上,
长发散落,
双颊涨红,
雨点般的泪珠
流落膝间。
这时古德伦,
吉尤基的女儿哭了,
泪珠纷飞,
穿过缕缕长发,
庭院里的鹅群
也高声应和,
那些美丽的鸟儿,
都是这女子所养。
这时古尔伦德说道,
她是吉尤基的女儿:
“我知道你们两人的
爱情最为深厚,
胜过这大地之上
所有世人;
无论在屋外还是屋内,
你都不能欢喜,
我的姐妹啊,
除非身旁有西格尔德。”
古德伦说道:
“我的西格尔德
站在吉尤基的儿子们中间,
就像矛形的蒜苗
从青草中长出,
又像一颗明亮的石头
穿在带子上,
那耀眼的宝石
高出众位王侯。
在君王的战士们眼中,
我也曾显得
比奥丁的每一位
女武神都更高贵;
如今君王已死,
我变得如此渺小,
如同柳树丛中
常见的一片叶子。
在座席上,
在床榻间,
我思念着知心的爱人,
都是吉尤基的儿子们所致;
吉尤基的儿子们造成了
我的苦难,
也让他们的姐妹
如此痛哭。
愿你们的国土
丧尽人民,
正如你们对待
自己立下的誓言;
贡纳尔啊,你将无法
享用那些黄金;
那些金环
会使你丧命,
你曾向西格尔德
立下誓言。
从前庭院里
常有更多欢笑,
那时我的西格尔德
为格拉尼备好马鞍,
他们动身前去
向布伦希尔德求婚,
向那可恶的女人求婚,
真是不祥的时辰。”
这时布伦希尔德说道,
她是布德利的女儿:
“愿那个女人
失去丈夫和儿女,
古德伦啊,是她
引出了你的眼泪,
也是她在今晨
给了你言语的卢恩符文。”
这时古尔伦德说道,
她是吉尤基的女儿:
“你这人人憎恨的女人,
住口,别说这些话;
你一向都是
王侯们的厄运;
每一道浪潮都将你
推向邪恶的命途,
你使七位国王
承受伤痛的悲苦,
又给女人们的爱情
带来最深的摧残。”
这时布伦希尔德说道,
她是布德利的女儿:
“一切灾祸
全由阿特利一人造成,
他是布德利的儿子,
是我的兄弟。
那时我们两人在
粪便族人的殿堂里,
看见蛇床之火
在君王身上闪耀,
自此我便为那次前往
付出了代价,
为那一眼所见——
但愿我从未看见。”
她站在柱子底下,
绷紧全身的力气;
布德利的女儿
布伦希尔德,
眼中喷出烈火,
口中嘶吐毒液,
因为她看见了
西格尔德身上的伤口。
古德伦从那里离去,走进荒野中的森林,一直来到丹麦,在那里与哈康之女索拉住了七个半年。布伦希尔德不愿在西格尔德死后独活。她命人杀死自己的八名男奴和五名女奴,随后用剑自尽,正如《西格尔德短歌》中所述。