《法夫尼尔之歌》的原典
Fáfnismál
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
"Sveinn ok sveinn,
hverjum ertu svein of borinn?
Hverra ertu manna mögr,
er þú á Fáfni rautt
þinn inn frána mæki?
Stöndumk til hjarta hjörr."
Sigurðr dulði nafn síns, fyrir því at þat var trúa þeira í forneskju, at orð feigs manns mætti mikit, ef hann bölvaði óvin sínum með nafni. Hann kvað:
"Göfugt dýr ek heiti,
en ek gengit hefk
inn móðurlausi mögr,
föður ek ákk-a
sem fira synir;
æ geng ek einn saman."
Fáfnir kvað:
"Veiztu, ef föður né átt-at
sem fira synir,
af hverju vastu undri alinn?"
Sigurðr kvað:
"Ætterni mitt
kveð ek þér ókunnigt vera
ok mik sjalfan it sama;
Sigurðr ek heiti,
Sigmundr hét minn faðir,
er hefk þik vápnum vegit."
Fáfnir kvað:
"Hverr þik hvatti?
Hví hvetjask lézt
mínu fjörvi at fara?
Inn fráneygi sveinn,
þú áttir föður bitran;
óbornum skjór á skeið."
Sigurðr kvað:
"Hugr mik hvatti,
hendr mér fulltýðu
ok minn inn hvassi hjörr;
fár er hvatr,
er hröðask tekr,
ef í barnæsku er blauðr."
Fáfnir kvað:
"Veit ek, ef þú vaxa næðir
fyr þinna vina brjósti,
sæi maðr þik vreiðan vega;
nú ertu haftr
ok hernuminn;
æ kveða bandingja bifask."
Sigurðr kvað:
"Því bregðr þú mér, Fáfnir,
at til fjarri séak
mínum feðrmunum;
eigi em ek haftr,
þótt ek væra hernumi;
þú fannt, at ek laus lifi."
Fáfnir kvað:
"Heiftyrði ein
telr þú þér í hvívetna,
en ek þér satt eitt segik:
It gjalla gull
ok it glóðrauða fé,
þér verða þeir baugar at bana."
Sigurðr kvað:
"Féi ráða
vill fyrða hverr
æ til ins eina dags;
því at einu sinni
skal alda hverr
fara til heljar heðan."
Fáfnir kvað:
"Norna dóm
þú munt fyr nesjum hafa
ok ósvinns apa;
í vatni þú drukknar,
ef í vindi rær;
allt er feigs forað."
Sigurðr kvað:
"Segðu mér, Fáfnir,
alls þik fróðan kveða
ok vel margt vita,
hverjar ro þær nornir,
er nauðgönglar ro
ok kjósa mæðr frá mögum."
Fáfnir kvað:
"Sundrbornar mjök
segi ek nornir vera,
eigu-t þær ætt saman;
sumar eru áskunngar,
sumar alfkunngar,
sumar dætr Dvalins."
Sigurðr kvað:
"Segðu mér þat, Fáfnir,
alls þik fróðan kveða
ok vel margt vita,
hvé sá holmr heitir,
er blanda hjörlegi
Surtr ok æsir saman."
Fáfnir kvað:
"Óskópnir hann heitir,
en þar öll skulu
geirum leika goð;
Bilröst brotnar,
er þeir á brú fara,
ok svima í móðu marir."
Ægishjalm
bar ek of alda sonum,
meðan ek of menjum lák;
einn rammari
hugðumk öllum vera,
fannk-a ek svá marga mögu."
Sigurðr kvað:
"Ægishjalmr
bergr einungi,
hvar skulu vreiðir vega;
þá þat finnr,
er með fleirum kemr,
at engi er einna hvatastr."
Fáfnir kvað:
"Eitri ek fnæsta,
er ek á arfi lá
miklum míns föður."
-- -- -- --
Sigurðr kvað:
"Inn fráni ormr,
þú gerðir fræs mikla
ok galzt harðan hug;
heift at meiri
verðr hölða sonum,
at þann hjalm hafi."
Fáfnir kvað:
"Ræð ek þér nú, Sigurðr,
en þú ráð nemir,
ok ríð heim heðan;
it gjalla gull
ok it glóðrauða fé,
þér verða þeir baugar at bana."
Sigurðr kvað:
"Ráð er þér ráðit,
en ek ríða mun
til þess gulls, er í lyngvi liggr,
en þú, Fáfnir,
ligg í fjörbrotum,
þar er þik hel hafi."
Fáfnir kvað:
"Reginn mik réð,
hann þik ráða mun,
hann mun okkr verða báðum at bana;
fjör sitt láta,
hygg ek, at Fáfnir myni;
þitt varð nú meira megin."
Reginn var á brott horfinn, meðan Sigurðr vá Fáfni, ok kom þá aftr, er Sigurðr strauk blóð af sverðinu. Reginn kvað:
"Heill þú nú, Sigurðr,
nú hefir þú sigr vegit
ok Fáfni of farit;
manna þeira,
er mold troða,
þik kveð ek óblauðastan alinn."
Sigurðr kvað:
"Þat er óvíst at vita,
þá er komum allir saman,
sigtíva synir,
hverr óblauðastr er alinn;
margr er sá hvatr,
er hjör né rýðr
annars brjóstum í."
Reginn kvað:
"Glaðr ertu nú, Sigurðr,
ok gagni feginn,
er þú þerrir Gram á grasi;
bróður minn
hefr þú benjaðan,
ok vald ek þó sjalfr sumu."
Sigurðr kvað:
"Þú því rétt,
er ek ríða skyldak
hélug fjöll hinig;
féi ok fjörvi
réði sá inn fráni ormr,
nema þú frýðir mér hvats hugar."
Þá gekk Reginn at Fáfni ok skar hjarta ór hánum með sverði, er Riðill heitir, ok þá drakk hann blóð ór undinni eftir. Reginn kvað:
"Sittu nú, Sigurðr,
en ek mun sofa ganga,
ok halt Fáfnis hjarta við funa;
eisköld ek vil
etin láta
eftir þenna dreyra drykk."
Sigurðr kvað:
"Fjarri þú gekkt,
meðan ek á Fáfni rauðk
minn inn hvassa hjör;
afli mínu
atta ek við orms megin,
meðan þú í lyngvi látt."
Reginn kvað:
"Lengi liggja
létir þú lyngvi í
þann inn aldna jötun,
ef þú sverðs né nytir,
þess er ek sjalfr gerða,
ok þíns ins hvassa hjörs."
Sigurðr kvað:
"Hugr er betri
en sé hjörs megin,
hvars vreiðir skulu vega,
því at hvatan mann
ek sé harðliga vega
með slævu sverði sigr."
"Hvötum er betra
en sé óhvötum
í hildileik hafask;
glöðum er betra
en sé glúpnanda,
hvat sem at hendi kemr."
Sigurðr tók Fáfnis hjarta ok steikði á teini. Er hann hugði, at fullsteikt væri ok freyddi sveitinn ór hjartanu, þá tók hann á fingri sínum ok skynjaði, hvárt fullsteikt væri. Hann brann ok brá fingrinum í munn sér. En er hjartablóð Fáfnis kom á tungu hánum, ok skilði hann fugls rödd. Hann heyrði, at igður klökuðu á hrísinu. Igðan kvað:
"Þar sitr Sigurðr
sveita stokkinn,
Fáfnis hjarta
við funa steikir;
spakr þætti mér
spillir bauga,
ef hann fjörsega
fránan æti."
Önnur kvað:
"Þar liggr Reginn,
ræðr um við sik,
vill tæla mög,
þann er trúir hánum,
berr af reiði
röng orð saman,
vill bölvasmiðr
bróður hefna."
In þriðja kvað:
"Höfði skemmra
láti hann inn hára þul
fara til heljar heðan;
öllu gulli
þá kná hann einn ráða,
fjölð því er und Fáfni lá."
In fjórða kvað:
Horskr þætti mér,
ef hafa kynni
ástráð mikit
yðvar systra,
hygði hann of sik
ok hugin gleddi;
þar er mér ulfs ván,
er ek eyru sék."
In fimmta kvað:
"Er-at svá horskr
hildimeiðr
sem ek hers jaðar
hyggja myndak,
ef hann bróður lætr
á brot komask,
en hann öðrum hefir
aldrs of synjat."
In sétta kvað:
"Mjök er ósviðr,
ef hann enn sparir
fjánda inn folkskáa,
þar er Reginn liggr,
er hann ráðinn hefr,
kann-at hann við slíku at séa."
In sjaunda kvað:
"Höfði skemmra láti hann
þann inn hrímkalda jötun
ok af baugum búa;
þá mun hann fjár þess,
er Fáfnir réð,
einvaldi vera."
Sigurðr kvað:
"Verða-t svá rík sköp,
at Reginn skyli
mitt banorð bera;
því at þeir báðir bræðr
skulu bráðliga
fara til heljar heðan."
Sigurðr hjó höfuð af Regin, ok þá át han Fáfnis hjarta ok drakk blóð þeira beggja, Regins ok Fáfnis. Þá heyrði Sigurðr, hvar igður mæltu:
"Bitt þú, Sigurðr,
bauga rauða;
er-a konungligt
kvíða mörgu.
Mey veit ek eina
miklu fegrsta,
gulli gædda,
ef þú geta mættir."
"Liggja til Gjúka
grænar brautir,
fram vísa sköp
folklíðöndum;
þar hefir dýrr konungr
dóttur alna;
þá muntu, Sigurðr,
mundi kaupa."
"Salr er á háu
Hindarfjalli,
allr er hann útan
eldi sveipinn,
þann hafa horskir
halir of görvan
ór ódökkum
Ógnar ljóma."
"Veit ek á fjalli
folkvitr sofa
ok leikr yfir
lindar váði;
Yggr stakk þorni,
aðra felldi
hör-Gefn hali
en hafa vildi."
"Knáttu, mögr, séa
mey und hjalmi,
þá er frá vígi
Vingskorni reið;
má-at Sigrdrífar
svefni bregða
skjöldunga niðr
fyr sköpum norna."
Sigurðr reið eftir slóð Fáfnis til bælis hans ok fann þat opit ok hurðir af járni ok gætti. Af járni váru ok allir timbrstokkar í húsinu, en grafit í jörð niðr. Þar fann Sigurðr stórmikit gull ok fylldi þar tvær kistur. Þar tók hann ægishjálm ok gullbrynju ok sverðit Hrotta ok marga dýrgripi ok klyfjaði þar með Grana, en hestrinn vildi eigi fram ganga, fyrr en Sigurðr steig á bak hánum.
亨利·亚当斯·贝洛斯1923年英译,已进入公有领域;诗节编号可能与原文不同。
Sigurth and Regin went up to the Gnitaheith, and found there the track that Fafnir made when he crawled to water. Then Sigurth made a great trench across the path, and took his place therein. When Fafnir crawled from his gold, he blew out venom, and it ran down from above on Sigurth's head. But when Fafnir crawled over the trench, then Sigurth thrust his sword into his body to the heart. Fafnir writhed and struck out with his head and tail. Sigurth leaped from the trench, and each looked at the other. Fafnir said:
"Youth, oh, youth! of whom then, youth, art thou born?
Say whose son thou art,
Who in Fafnir's blood thy bright blade reddened,
And struck thy sword to my heart."
Sigurth concealed his name because it was believed in olden times that the word of a dying man might have great power if he cursed his foe by his name. He said:
"The Noble Hart my name, and I go
A motherless man abroad;
Father I had not, as others have,
And lonely ever I live."
Fafnir spake: 3.
"If father thou hadst not, as others have,
By what wonder wast thou born?
(Though thy name on the day of my death thou hidest,
Thou knowest now thou dost lie.)"
Sigurth spake: 4.
"My race, methinks, is unknown to thee,
And so am I myself;
Sigurth my name, and Sigmund's son,
Who smote thee thus with the sword."
Fafnir spake: 5.
"Who drove thee on? why wert thou driven
My life to make me lose?
A father brave had the bright-eyed youth,
For bold in boyhood thou art."
Sigurth spake: 6.
"My heart did drive me, my hand fulfilled,
And my shining sword so sharp;
Few are keen when old age comes,
Who timid in boyhood be."
Fafnir spake: 7.
"If thou mightest grow thy friends among,
One might see thee fiercely fight;
But bound thou art, and in battle taken,
And to fear are prisoners prone."
Sigurth spake: 8.
"Thou blamest me, Fafnir, that I see from afar
The wealth that my father's was;
Not bound am I, though in battle taken,
Thou hast found that free I live."
Fafnir spake: 9.
"In all I say dost thou hatred see,
Yet truth alone do I tell;
The sounding gold, the glow-red wealth,
And the rings thy bane shall be."
Sigurth spake: 10.
"Some one the hoard shall ever hold,
Till the destined day shall come;
For a time there is when every man
Shall journey hence to hell."
Fafnir spake: 11.
"The fate of the Norns before the headland Thou findest, and doom of a fool;
In the water shalt drown if thou row 'gainst the wind,
All danger is near to death."
Sigurth spake: 12.
"Tell me then, Fafnir, for wise thou art famed,
And much thou knowest now:
Who are the Norns who are helpful in need,
And the babe from the mother bring?"
Fafnir spake: 13.
"Of many births the Norns must be,
Nor one in race they were;
Some to gods, others to elves are kin,
And Dvalin's daughters some."
Sigurth spake: 14.
"Tell me then, Fafnir, for wise thou art famed,
And much thou knowest now: How call they the isle where all the gods
And Surt shall sword-sweat mingle?"
Fafnir spake: 15.
"Oskopnir is it, where all the gods
Shall seek the play of swords;
Bilrost breaks when they cross the bridge,
And the steeds shall swim in the flood.
"The fear-helm I wore to afright mankind,
While guarding my gold I lay;
Mightier seemed I than any man,
For a fiercer never I found."
Sigurth spake: 17.
"The fear-helm surely no man shields
When he faces a valiant foe;
Oft one finds, when the foe he meets,
That he is not the bravest of all."
Fafnir spake: 18.
"Venom I breathed when bright I lay
By the hoard my father had; (There was none so mighty as dared to meet me,
And weapons nor wiles I feared.)"
Sigurth spake: 19.
"Glittering worm, thy hissing was great,
And hard didst show thy heart;
But hatred more have the sons of men
For him who owns the helm."
Fafnir spake: 20.
"I counsel thee, Sigurth, heed my speech,
And ride thou homeward hence;
The sounding gold, the glow-red wealth,
And the rings thy bane shall be."
Sigurth spake: 21.
"Thy counsel is given, but go I shall
To the gold in the heather hidden;
And, Fafnir, thou with death dost fight,
Lying where Hel shall have thee."
Fafnir spake: 22.
"Regin betrayed me, and thee will betray,
Us both to death will he bring; His life, methinks, must Fafnir lose,
For the mightier man wast thou."
Regin had gone to a distance while Sigurth fought Fafnir, and came back while Sigurth was wiping the blood from his sword. Regin said:
"Hail to thee, Sigurth! Thou victory hast,
And Fafnir in fight hast slain;
Of all the men who tread the earth,
Most fearless art thou, methinks."
Sigurth spake: 24.
"Unknown it is, when all are together,
(The sons of the glorious gods,)
Who bravest born shall seem;
Some are valiant who redden no sword
In the blood of a foeman's breast."
Regin spake: 25.
"Glad art thou, Sigurth, of battle gained,
As Gram with grass thou cleansest;
My brother fierce in fight hast slain,
And somewhat I did myself."
Sigurth spake: 26.
"Afar didst thou go while Fafnir reddened
With his blood my blade so keen;
With the might of the dragon my strength I matched,
While thou in the heather didst hide."
Regin spake: 27.
"Longer wouldst thou in the heather have let
Yon hoary giant hide,
Had the weapon availed not that once I forged,
The keen-edged blade thou didst bear."
Sigurth spake: 28.
"Better is heart than a mighty blade
For him who shall fiercely fight;
The brave man well shall fight and win,
Though dull his blade may be.
"Brave men better than cowards be,
When the clash of battle comes;
And better the glad than the gloomy man
Shall face what before him lies.
"Thy rede it was that I should ride Hither o'er mountains high;
The glittering worm would have wealth and life
If thou hadst not mocked at my might."
Then Regin went up to Fafnir and cut out his heart with his sword, that was named Rithil, and then he drank blood from the wounds. Regin said:
"Sit now, Sigurth, for sleep will I,
Hold Fafnir's heart to the fire;
For all his heart shall eaten be,
Since deep of blood I have drunk."
Sigurth took Fafnir's heart and cooked it on a spit. When he thought that it was fully cooked, and the blood foamed out of the heart, then he tried it with his finger to see whether it was fully cooked. He burned his finger, and put it in his mouth. But when Fafnir's heart's-blood came on his tongue, he understood the speech of birds. He heard nut-hatches chattering in the thickets. A nut-hatch said:
"There sits Sigurth, sprinkled with blood,
And Fafnir's heart with fire he cooks; Wise were the breaker of rings, I ween,
To eat the life-muscles all so bright."
A second spake: 33.
"There Regin lies, and plans he lays
The youth to betray who trusts him well;
Lying words with wiles will he speak,
Till his brother the maker of mischief avenges."
A third spake: 34.
"Less by a head let the chatterer hoary
Go from here to hell;
Then all of the wealth he alone can wield,
The gold that Fafnir guarded."
A fourth spake: 35.
"Wise would he seem if so he would heed
The counsel good we sisters give; Thought he would give, and the ravens gladden,
There is ever a wolf where his ears I spy."
A fifth spake: 36.
"Less wise must be the tree of battle
Than to me would seem the leader of men,
If forth he lets one brother fare,
When he of the other the slayer is."
A sixth spake: 37.
"Most foolish he seems if he shall spare
His foe, the bane of the folk;
There Regin lies, who hath wronged him so,
Yet falsehood knows he not."
A seventh spake: 38.
"Let the head from the frost-cold giant be hewed,
And let him of rings be robbed;
Then all the wealth which Fafnir's was
Shall belong to thee alone."
Sigurth spake: 39.
"Not so rich a fate shall Regin have As the tale of my death to tell;
For soon the brothers both shall die,
And hence to hell shall go."
Sigurth hewed off Regin's head, and then he ate Fafnir's heart, and drank the blood of both Regin and Fafnir. Then Sigurth heard what the nut-hatch said:
"Bind, Sigurth, the golden rings together,
Not kingly is it aught to fear;
I know a maid, there is none so fair,
Rich in gold, if thou mightest get her.
"Green the paths that to Gjuki lead, And his fate the way to the wanderer shows;
The doughty king a daughter has,
That thou as a bride mayst, Sigurth, buy."
Another spake: 42.
"A hall stands high on Hindarfjoll,
All with flame is it ringed without;
Warriors wise did make it once
Out of the flaming light of the flood.
"On the mountain sleeps a battle-maid,
And about her plays the bane of the wood;
Ygg with the thorn hath smitten her thus,
For she felled the fighter he fain would save.
"There mayst thou behold the maiden helmed,
Who forth on Vingskornir rode from the fight;
The victory-bringer her sleep shall break not,
Thou heroes' son, so the Norns have set."
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
“少年啊,少年,
你是哪一家的少年?
你是谁人的儿子,
竟用法夫尼尔的血染红了
你那明晃晃的利剑?
剑已刺入我的心。”
西格尔德隐瞒了自己的姓名,因为古时人们相信,垂死之人若指名诅咒仇敌,他的话便有极大的力量。他说道:
“我名叫高贵之兽,
我一路走来,
是个无母的孩子,
我没有父亲,
不像世人的儿子;
我总是独自一人。”
法夫尼尔说道:
“你可知道,若你没有父亲,
不像世人的儿子,
又是什么奇迹将你生养?”
西格尔德说道:
“我的家世,
我说你全然不知,
对我本人也一样;
我名叫西格尔德,
我父亲名叫西格蒙德,
是我用兵刃将你击倒。”
法夫尼尔说道:
“是谁怂恿了你?
你为何受人怂恿,
前来取我的性命?
目光炯炯的少年,
你的父亲必定勇猛;
未出生的马驹已急着奔驰。”
西格尔德说道:
“我的心激励了我,
我的双手助我成事,
还有我那锋利的剑;
幼时怯懦的人,
待到年老力衰,
少有能变得勇敢的。”
法夫尼尔说道:
“我知道,若你能长大成人,
在亲友的怀抱中成长,
人们便会见你奋勇厮杀;
如今你却身受束缚,
是个战俘;
人们总说,囚徒容易发抖。”
西格尔德说道:
“法夫尼尔,你讥讽我,
说我远远离开了
父亲留下的家财;
我虽曾被俘,
如今却不受束缚;
你已见识到,我自由地活着。”
法夫尼尔说道:
“无论我说什么,
你都只当作恶言,
可我对你说的全是真话:
那铿然作响的黄金,
那炭火般赤红的财富,
那些金环将夺去你的性命。”
西格尔德说道:
“每个人都想
掌有财富,
直到最后那一天;
因为每个凡人
终有一次
要从这里走向冥府。”
法夫尼尔说道:
“在海岬前,你将遇上
诺伦的裁决,
也遇上愚人的厄运;
若在风中划船,你便会溺死水中;
对命数已尽的人,处处都是险境。”
西格尔德说道:
“告诉我,法夫尼尔,
既然人们说你睿智,
通晓许多事情,
那些诺伦究竟是谁,
她们前来解救产难,
使母亲与腹中的孩子分离。”
法夫尼尔说道:
“我说诺伦的出身
大不相同,
她们并非同族;
有些出自阿萨神族,
有些出自精灵,
有些是德瓦林的女儿。”
西格尔德说道:
“告诉我这件事,法夫尼尔,
既然人们说你睿智,
通晓许多事情,
那座岛叫什么名字,
苏尔特与阿萨神族将在那里
让剑刃上的血汇流。”
法夫尼尔说道:
“它名叫奥斯科普尼尔,
众神都将在那里
挥矛交战;
他们踏上桥时,
比弗罗斯特便会断裂,
战马将在大河中游渡。”
“我戴着恐怖之盔,
威慑世人的子孙,
那时我卧在金饰之上;
我自以为独自一人
便比所有人都强,
纵有再多勇士,我也不放在眼中。”
西格尔德说道:
“恐怖之盔
护不了任何人,
当愤怒的战士交锋之时;
人一旦置身众人之间,
便会明白,
没有谁能独占勇士之首。”
法夫尼尔说道:
“我喷吐毒液,
那时我卧在父亲留下的
丰厚遗产之上。”
—— —— —— ——
西格尔德说道:
“闪亮的巨蛇,
你曾大声喷嘶,
显露凶狠的心肠;
可戴着那顶头盔,
只会给世人的子孙
招来更多仇恨。”
法夫尼尔说道:
“西格尔德,我如今劝告你,
你要听取我的忠告,
从这里骑马回家;
那铿然作响的黄金,
那炭火般赤红的财富,
那些金环将夺去你的性命。”
西格尔德说道:
“你的忠告已经说完,
可我仍要骑马
去取石南丛中的黄金;
法夫尼尔,你就
躺在那里垂死挣扎,
让赫尔将你收去。”
法夫尼尔说道:
“雷金谋害了我,
他也会谋害你,
他将使我们两人都丧命;
我想,法夫尼尔
就要舍弃自己的性命;
如今你的力量更胜一筹。”
西格尔德杀法夫尼尔时,雷金已经走远;等西格尔德擦去剑上的血,他才回来。雷金说道:
“祝你安好,西格尔德,
如今你已赢得胜利,
杀死了法夫尼尔;
在所有脚踏
大地的人中,
我说你生来最无畏。”
西格尔德说道:
“当我们全都聚到一起,
我们这些胜利之神的子孙,
究竟谁生来最无畏,
实在难以断定;
许多人勇敢,
却未曾将剑刺入
他人的胸膛,染上鲜血。”
雷金说道:
“西格尔德,如今你满心欢喜,
为所得而高兴,
在草上擦拭格拉姆剑;
你已将我的兄弟
杀伤致死,
不过我自己也有一份责任。”
西格尔德说道:
“是你拿定主意,
要我骑马翻越
覆霜的群山来到这里;
那闪亮的巨蛇本仍会
掌有财富与性命,
若非你激我,说我缺乏勇气。”
随后,雷金走到法夫尼尔身边,用一把名叫里迪尔的剑剖出他的心脏,接着从伤口里饮血。雷金说道:
“西格尔德,你且坐下,
我要去睡一觉,
你把法夫尼尔的心放在火边;
饮过这一回鲜血,
我还想把那冰冷的心
吃下肚去。”
西格尔德说道:
“你走得远远的,
那时我用法夫尼尔的血
染红了锋利的剑;
我凭自己的力量
与巨蛇的威力抗衡,
那时你却躺在石南丛中。”
雷金说道:
“你本会让
那年老的巨人
长久躺在石南丛中,
若非你得了那把剑的助力,
那是我亲手锻造的,
就是你那锋利的剑。”
西格尔德说道:
“当愤怒的战士交锋时,
勇气胜过
利剑的威力,
因为我见过勇敢的人
手持钝剑,奋力厮杀,
仍能赢得胜利。”
“置身战阵的搏杀,
勇敢的人
胜过怯懦的人;
无论遇上什么事,
开朗的人
总胜过畏缩的人。”
西格尔德取来法夫尼尔的心,串在铁签上烤。他以为已经烤熟,心中的血也冒起泡沫,便用手指去碰,试试是否熟透。他烫伤了手指,便把手指放进嘴里。法夫尼尔的心血一碰到他的舌头,他便听懂了鸟语。他听见灌木丛中的䴓鸟啁啾鸣叫。一只䴓鸟说道:
“西格尔德坐在那里,
满身溅着鲜血,
把法夫尼尔的心
放在火边烘烤;
这位分赠金环的人,
若把那闪亮的
生命之肉吃下,
我便觉得他聪明。”
第二只说道:
“雷金躺在那里,
暗自盘算,
想要欺骗那少年,
那信任他的少年;
他怀着怒气,
编织虚假的言辞,
这灾祸的匠人
想替兄弟报仇。”
第三只说道:
“让他斩去
那白发吟诵者的头,
送他从这里下冥府;
如此,他便能独自
掌有全部黄金,
那大批藏在法夫尼尔身下的财宝。”
第四只说道:
“我会觉得他明智,
若他懂得采纳
你们姐妹的
这一番善意忠告,
为自己着想,
使自己的心欢悦;
我在哪里看见狼耳,
便料定那里有狼。”
第五只说道:
“这棵战阵之树,
便算不得明智,
不像我心目中
军队的统帅,
若他放走
兄弟中的一个,
却已经夺去
另一个的性命。”
第六只说道:
“他实在太愚蠢,
若他仍肯饶过
那危害众人的仇敌,
就是躺在那里的雷金,
那已谋害过他的人;
他竟不懂得防备这种事。”
第七只说道:
“让他斩去
那霜冷巨人的头,
夺去他的金环;
如此,法夫尼尔
掌有的那份财富,
便将由他一人独占。”
西格尔德说道:
“命运绝不会强大到
能让雷金
宣告我的死讯;
因为他们兄弟两人
很快就要
从这里走向冥府。”
西格尔德砍下雷金的头,随后吃了法夫尼尔的心,又喝了雷金和法夫尼尔两人的血。接着,西格尔德听见䴓鸟们说道:
“西格尔德,把那些
赤金环捆好;
凡事忧惧,
不是王者的气度。
我知道有一位少女,
美貌远胜旁人,
身披黄金,
但愿你能赢得她。”
“通向吉尤基的
道路一片青翠,
命运为行军之人
指引前路;
那位尊贵的国王
养有一个女儿;
西格尔德,你将以
聘礼娶她为妻。”
“高高的
欣达尔山上有座厅堂,
它的四周
全被烈火包围;
明智的勇士
曾经建造它,
用的是明亮不暗的
奥格恩之光。”
“我知道山上
睡着一位战场少女,
椴树的灾祸
在她上方跳跃;
奥丁用荆刺刺中了她,
因为那位亚麻女神
杀死的战士,
并非他愿让她取命之人。”
“少年,你能看见
那戴盔的少女,
她曾骑着温斯科尔尼尔
离开战场;
王族的子孙啊,
诺伦如此注定:
西格德莉法的沉睡
尚不可惊破。”
西格尔德沿着法夫尼尔留下的踪迹,骑马来到他的巢穴,发现入口敞开,门扇和门框都是铁的。屋内所有梁木也都是铁的,整座屋子向下掘入地下。西格尔德在那里找到极多黄金,装满了两只箱子。他又取走恐怖之盔、金甲、赫罗蒂剑和许多珍宝,把这些都驮在格拉尼身上;可是那匹马不肯迈步,直到西格尔德骑到它背上。