《西格尔德之歌残篇》的原典
Brot af Sigurðarkviðu
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
Eldr nam at æsask
en jörð at skjalfa
ok hár logi
við himni gnæfa;
fár treystisk þar
fylkis rekka
eld at ríða
né yfir stíga.
Sigurðr Grana
sverði keyrði;
eldr sloknaði
fyrir öðlingi,
logi allr lægðisk
fyrir lofgjörnum,
bliku reiði
er Reginn átti
-- -- --
Brynhildr kvað:
"Sigurðr vá at ormi,
en þat síðan mun
engum fyrnask,
meðan öld lifir;
en hlýri þinn
hvárki þorði
eld at ríða
né yfir stíga."
-- -- --
Út gekk Sigurðr
andspjalli frá,
hollvinr lofða,
ok hnipnaði,
svá at ganga nam
gunnarfúsum
sundr of síður
serkr járnofinn.
-- -- --
Högni kvað:
"[hvat hefir Sigurðr
til] saka unnit,
er þú fræknan vill
fjörvi næma?"
Gunnar kvað:
"Mér hefir Sigurðr
selda eiða,
eiða selda,
alla logna;
þá vélti hann mik,
er hann vera skyldi
allra eiða
einn fulltrúi."
Högni kvað:
"Þik hefir Brynhildr
böl at gerva
heiftar hvattan
harm at vinna;
fyrman hon Guðrúnu
góðra ráða,
en síðan þér
sín at njóta."
Sumir ulf sviðu,
sumir orm sniðu,
sumir Gotþormi
af gera deildu;
áðr þeir mætti
meins of lystir
á horskum hal
hendr of leggja.
Soltinn varð Sigurðr
sunnan Rínar;
hrafn af meiði
hátt kallaði:
"Ykkr mun Atli
eggjar rjóða,
munu vígskáum
of viða eiðar."
Úti stóð Guðrún
Gjúka dóttir,
ok hon þat orða
alls fyrst of kvað:
"Hvar er nú Sigurðr,
seggja dróttinn,
er frændr mínir
fyrri ríða?"
Einn því Högni
andsvör veitti:
"Sundr höfum Sigurð
sverði höggvinn;
gnapir æ grár jór
yfir gram dauðum."
Þá kvað þat Brynhildr
Buðla dóttir:
"Vel skuluð njóta
vápna ok landa;
einn mundi Sigurðr
öllu ráða,
ef hann lengr litlu
lífi heldi.
Væri-a þat sæmt,
at hann svá réði
Gjúka arfi
ok Gota mengi,
er hann fimm sonu
at folkræði,
gunnarfúsa,
getna hafði."
Hló þá Brynhildr
- bær allr dunði -
einu sinni
af öllum hug:
"Lengi skuluð njóta
landa ok þegna,
er þér fræknan gram
falla létuð."
Þá kvað þat Guðrún
Gjúka dóttir:
"Mjök mælir þú
miklar firnar;
gramir hafi Gunnar,
götvað Sigurðar;
heiftgjarns hugar
hefnt skal verða."
Fram var kvelda,
fjölð var drukkit,
þá var hvívetna
vilmál talið,
sofnuðu allir,
er i sæing kómu,
einn vakði Gunnarr
öllum lengr.
Fót nam-at hræra,
fjölð nam-at spjalla,
hitt herglötuðr
hyggja téði,
hvat þeir í bölvi
báðir sögðu
hrafn ey ok örn,
er þeir heim riðu.
Vaknaði Brynhildr
Buðla dóttir,
dís skjöldunga,
fyr dag litlu:
"Hvetið mik eða letið mik
- harmr er unninn -
sorg at segja
eða svá láta."
Þögðu allir
við því orði,
fár kunni þeim
fljóða látum,
er hon grátandi
gerðisk at segja
þat er hlæjandi
hölða beiddi:
"Hugða ek mér, Gunnarr,
grimmt í svefni,
svalt allt í sal,
ætta sæing kalda;
enn þú, gramr, riðir
glaums andvani,
fjötri fatlaðr,
í fjánda lið;
svá mun öll yður
ætt Niflunga
afli gengin,
eruð eiðrofa.
Mant-at-tu, Gunnarr,
til görva þat,
er þit blóði í spor
báðir rennduð;
nú hefir þú hánum þat allt
illu launat,
er hann fremstan þik
finna vildi.
Þá reyndi þat,
er riðit hafði
móðigr á vit
mín at biðja,
hvé herglötuðr
hafði fyrri
eiðum haldit
við inn unga gram.
Benvönd of lét,
brugðinn gulli,
margdýrr konungr
á meðal okkar;
eldi váru eggjar
útan görvar,
en eitrdropum
innan fáðar."
Frá dauða Sigurðar
Hér er sagt í þessi kviðu frá dauða Sigurðar, ok víkr hér svá til sem þeir dræpi hann úti, en sumir segja svá, at þeir dræpi hann inni í rekkju sinni sofanda. En þýðverskir menn segja svá, at þeir dræpi hann úti í skógi, ok svá segir í Guðrúnarkviðu inni fornu, at Sigurðr ok Gjúkasynir hefði til þings riðit, þá er hann var drepinn. En þat segja allir einnig, at þeir sviku hann í tryggð ok vógu at hánum liggjanda ok óbúnum.
亨利·亚当斯·贝洛斯1923年英译,已进入公有领域;诗节编号可能与原文不同。
The fire raged, the earth was rocked,
The flames leaped high to heaven itself;
Few were the hardy heroes would dare
To ride or leap the raging flames.
Sigurth urged Grani then with his sword,
The fire slackened before the hero,
The flames sank low for the greedy of fame,
The armor flashed that Regin had fashioned.
After Sigurth has spent three nights with Brynhild, laying his sword between them (cf. Gripisspo, 41 and note), he and Gunnar return home, while Brynhild goes to the dwelling of her brother-in-law, Heimir, and makes ready for her marriage with Gunnar, directing Heimir to care for her daughter by Sigurth, Aslaug. The wedding takes place, to be followed soon after by the quarrel between Guthrun and Brynhild, in which the former betrays the fact that it was Sigurth, and not Gunnar, who rode through the flames. Brynhild speaks with contempt of Guthrun and her whole family, and the following stanza, which presumably belongs to the same Sigurth lay as the Brot, is quoted at this point:
Sigurth the dragon slew, and that
Will men recall while the world remains;
But little boldness thy brother had
To ride or leap the raging flames.
Gunnar and Sigurth alike try to appease the angry Brynhild, but in vain. After Sigurth has talked with her, his leaving her hall is described in the following stanza, introduced by the specific phrase: "as is said in the Lay of Sigurth":
Forth went Sigurth, and speech he sought not,
The friend of heroes, his head bowed down;
Such was his grief that asunder burst
His mail-coat all of iron wrought.
Brynhild then tells Gunnar that she had given herself wholly to Sigurth before she had become Gunnar's wife (the confusion between the two stories is commented on in the note to Gripisspo, 47), and Gunnar discusses plans of vengance with his brother, Hogni. It is at this point that the action of the Brot begins.
Beginning with this poem, and thence to the end of the cycle, the German features of the narrative predominate (cf. introductory note to Gripisspo).
Hogni spake: 1.
"(What evil deed has Sigurth) done,
That the hero's life thou fain wouldst have?"
Gunnar spake: 2.
"Sigurth oaths to me hath sworn,
Oaths hath sworn, and all hath broken;
He betrayed me there where truest all
His oaths, methinks, he ought to have kept."
Hogni spake: 3.
"Thy heart hath Brynhild whetted to hate,
Evil to work and harm to win;
She grudges the honor that Guthrun has,
And that joy of herself thou still dost have."
They cooked a wolf, they cut up a snake,
They gave to Gotthorm the greedy one's flesh,
Before the men, to murder minded,
Laid their hands on the hero bold.
Slain was Sigurth south of the Rhine;
From a limb a raven called full loud: "Your blood shall redden Atli's blade,
And your oaths shall bind you both in chains."
Without stood Guthrun, Gjuki's daughter,
Hear now the speech that first she spake:
"Where is Sigurth now, the noble king,
That my kinsmen riding before him come?"
Only this did Hogni answer:
"Sigurth we with our swords have slain;
The gray horse mourns by his master dead."
Then Brynhild spake, the daughter of Buthli:
"Well shall ye joy in weapons and lands;
Sigurth alone of all had been lord,
If a little longer his life had been.
"Right were it not that so he should rule
O'er Gjuki's wealth and the race of the Goths; Five are the sons for ruling the folk,
And greedy of fight, that he hath fathered."
Then Brynhild laughed— and the building echoed—
Only once, with all her heart;
"Long shall ye joy in lands and men,
Now ye have slain the hero noble."
Then Guthrun spake, the daughter of Gjuki:
"Much thou speakest in evil speech;
Accursed be Gunnar, Sigurth's killer,
Vengeance shall come for his cruel heart."
Early came evening, and ale was drunk,
And among them long and loud they talked;
They slumbered all when their beds they sought,
But Gunnar alone was long awake.
His feet were tossing, he talked to himself,
And the slayer of hosts began to heed
What the twain from the tree had told him then,
The raven and eagle, as home they rode.
Brynhild awoke, the daughter of Buthli,
The warrior's daughter, ere dawn of day:
"Love me or hate me, the harm is done,
And my grief cries out, or else I die."
Silent were all who heard her speak,
And nought of the heart of the queen they knew,
Who wept such tears the thing to tell
That laughing once of the men she had won.
Brynhild spake: 16.
"Gunnar, I dreamed a dream full grim:
In the hall were corpses; cold was my bed;
And, ruler, thou didst joyless ride,
With fetters bound in the foemen's throng.
"..............
..............
Utterly now your Niflung race
All shall die; your oaths ye have broken.
"Thou hast, Gunnar, the deed forgot,
When blood in your footprints both ye mingled;
All to him hast repaid with ill
Who fain had made thee the foremost of kings.
"Well did he prove, when proud he rode
To win me then thy wife to be,
How true the host-slayer ever had held
The oaths he had made with the monarch young.
"The wound-staff then, all wound with gold,
The hero let between us lie;
With fire the edge was forged full keen,
And with drops of venom the blade was damp."
Here it is told in this poem about the death of Sigurth, and the story goes here that they slew him out of doors, but some say that they slew him in the house, on his bed while he was sleeping. But German men say that they killed him out of doors in the forest; and so it is told in the old Guthrun lay, that Sigurth and Gjuki's sons had ridden to the council-place, and that he was slain there. But in this they are all agreed, that they deceived him in his trust of them, and fell upon him when he was lying down and unprepared.
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
烈火开始狂燃,
大地开始震颤,
高高的火焰
直逼苍天;
国王的勇士之中,
少有人敢
策马穿过烈火,
或跨越火焰。
西格尔德用剑
催赶格拉尼;
烈火在这位
王子面前熄灭,
所有火焰都低伏在
渴求荣名的英雄面前,
他挥动着亮剑,
那剑曾属于雷金。
—— —— ——
布伦希尔德说:
“西格尔德斩杀了巨蛇,
此事从今往后,
只要世人尚存,
便无人会遗忘;
可你的兄弟
既不敢
策马穿过烈火,
也不敢跨越火焰。”
—— —— ——
西格尔德结束交谈,
走了出去,
这位众人的忠实友人
垂下了头,
以至于那件
铁环织成的战衣,
竟在这好战勇士的
两肋处迸裂。
—— —— ——
霍格尼说:
“[西格尔德究竟
犯下了什么]罪过,
使你想夺去
这勇士的性命?”
贡纳尔说:
“西格尔德向我
立下过誓言,
立下过誓言,
却全是谎言;
他本该成为
一切誓约中
最可信赖的人,
却欺骗了我。”
霍格尼说:
“布伦希尔德煽起
你的仇恨,
怂恿你作恶,
酿下祸患;
她不容古德伦
享有美满姻缘,
随后也不让你
再享她的欢爱。”
有人烤狼,
有人剖蛇,
有人分取狼肉,
给古特霍姆吃;
此后他们才得以
满怀害人之心,
向那睿智的英雄
下手。
西格尔德死在
莱茵河以南;
一只乌鸦在树上
高声叫道:
“阿特利将用你们二人的血
染红剑刃,
誓言将缠住你们,
招来杀身之祸。”
吉尤基的女儿
古德伦站在屋外,
她开口说出的
第一句话便是:
“众勇士的君主
西格尔德如今在哪里,
为何我的亲人们
骑马走在他前面?”
唯有霍格尼
作了回答:
“我们已用剑
将西格尔德砍杀;
灰马始终垂着头,
俯向死去的君王。”
这时布德利的女儿
布伦希尔德说道:
“愿你们尽情享有
兵器和土地;
西格尔德若能
再多活片刻,
他一人便会
掌管一切。
让他如此统治
吉尤基的遗产
和哥特人的民众,
实在不合情理,
因为吉尤基已生下
五个好战的儿子,
足以统率
万民。”
这时布伦希尔德笑了,
——整座厅堂都在回响——
她倾尽心意,
只笑了一声:
“愿你们长久享有
土地与臣民,
因为你们已让
英勇的君王倒下。”
这时吉尤基的女儿
古德伦说道:
“你说出的言语
何等骇人;
愿恶魔攫走贡纳尔,
这杀害西格尔德的凶手;
他那满怀仇恨的心
必将受到报复。”
暮色已深,
众人喝了许多酒,
席间谈起
种种欢心的话;
所有上床的人
都已睡去,
唯有贡纳尔
比众人醒得更久。
他不曾挪动脚步,
也不曾多言,
这位沙场杀将
只顾思量:
在他们骑马归家时,
乌鸦和鹰
如何接连向他们
诉说灾殃。
布德利的女儿
布伦希尔德醒来,
这位王族女子
醒在黎明前不久:
“劝我说,或劝我不说,
——祸事已经铸成——
让我诉说悲伤,
或就此作罢。”
听了这话,
众人都沉默不语,
少有人懂得
这女子的举止,
她如今哭着
开始诉说的,
正是她先前笑着
要求众人做下的事:
“贡纳尔,我在梦中
看见了可怕的景象,
厅堂里的人全都死去,
我睡在冰冷的床上;
而你,君王,
毫无欢喜地骑行,
浑身缠着镣铐,
进入敌人的队伍;
你们整个
尼伯龙根家族,
也将如此丧尽力量,
因为你们背弃了誓言。
贡纳尔,难道你
已全然不记得,
你们二人曾让鲜血
一同流入脚印;
如今你竟用恶行
报答了他的一切,
而他原本一心
要让你居于众人之首。
当他勇敢地
骑马前来,
向我求婚时,
这便得到了明证:
这位沙场杀将
先前如何信守
向年轻君王
立下的誓言。
那位尊贵的国王
将缠金的
伤人之杖
放在我们中间;
剑刃的外缘
用烈火锻成,
内侧则以毒液
点滴浸染。”
西格尔德之死
这首诗讲述了西格尔德之死,这里的说法是,他们在屋外杀死了他;但也有人说,他们趁他睡在自己的床上时,在屋内杀死了他。德意志人则说,他们在森林中杀死了他;《古德伦古歌》也说,西格尔德遇害时,他和吉尤基的儿子们正骑马前往集会。但所有说法都一致认为,他们背弃了对他的信约,趁他躺卧、毫无防备之时下手杀害了他。