《阿特利之歌》的原典
Atlakviða
通过顶部按钮选择要阅读的原文或译文。你的选择会被保存,并用于本站所有原典页面。
古诺尔斯语原文采用冰岛学者 Guðni Jónsson 编订版本的规范拼写。
Atli sendi
ár til Gunnars
kunnan segg at ríða,
Knéfröðr var sá heitinn;
at görðum kom hann Gjúka
ok at Gunnars Höllu,
bekkjum aringreypum
ok at bjóri svásum.
Drukku þar dróttmegir,
en dyljendr þögðu,
vín í valhöllu,
vreiði sásk þeir Húna;
kallaði þá Knéfröðr
kaldri röddu,
seggr inn suðræni
sat hann á bekk háum:
"Atli mik hingat sendi
ríða erendi
mar inum mélgreypa
myrkvið inn ókunna,
at biðja yðr, Gunnarr,
at it á bekk kæmið
með hjalmum aringreypum
at sækja heim Atla.
Skjöldu kneguð þar velja
ok skafna aska,
hjalma gullroðna
ok Húna mengi,
silfrgyllt söðulklæði,
serki valrauða,
dafar darraðar,
drösla mélgreypa.
Völl lézk ykkr ok mundu gefa
víðrar Gnitaheiðar,
af geiri gjallanda
ok af gylltum stöfnum,
stórar meiðmar
ok staði Danpar,
hrís þat it mæra,
er meðr Myrkvið kalla."
Höfði vatt þá Gunnarr
ok Högna til sagði:
"Hvat ræðr þú okkr, seggr inn æri,
alls vit slíkt heyrum?
Gull vissa ek ekki
á Gnitaheiði,
þat er vit ættim-a
annat slíkt.
Sjau eigum vit salhús
sverða full,
hverju eru þeira
hjölt ór gulli;
minn veit ek mar beztan,
en mæki hvassastan,
boga bekksæma,
en brynjur ór gulli,
hjalm ok skjöld hvítastan
kominn ór höll Kíars,
einn er minn betri
en sé allra Húna."
Högni kvað:
"Hvat hyggr þú brúði bendu,
þá er hon okkr baug sendi,
varinn váðum heiðingja?
Hygg ek, at hon vörnuð byði.
Hár fann ek heiðingja
riðit í hring rauðum,
ylfskr er vegr okkarr
at ríða erendi."
Niðjar hvöttu Gunnar
né náungr annarr,
rýnendr né ráðendr
né þeir er ríkir váru;
kvaddi þá Gunnarr,
sem konungr skyldi,
mærr í mjöðranni
af móði stórum:
"Rístu nú, Fjörnir,
láttu á flet vaða
greppa gullskálir
með gumna höndum.
Ulfr mun ráða
arfi Niflunga,
gamlir, gránvarðir,
ef Gunnars missir,
birnir blakkfjallir
bíta þreftönnum,
gamna greystóði,
ef Gunnarr né kemr-at."
Leiddu landrögni
lýðar óneisir,
grátendr gunnhvata
ór garði húna.
Þá kvað þat inn æri
erfivörþr Högna:
"Heilir farið nú ok horskir,
hvars ykkr hugr teygir!"
Fetum létu fræknir
um fjöll at þyrja
mari ina mélgreypu
Myrkvið inn ókunna;
hristisk öll Húnmörk
þar er harðmóðgir fóru,
ráku þeir vandstyggva
völlu algræna.
Land sáu þeir Atla
ok liðskjalfar djúpa,
Bikka greppar standa
á borg inni háu,
sal of suðrþjóðum
sleginn sessmeiðum,
bundnum röndum,
bleikum skjöldum,
dafar darraðar;
en þar drakk Atli
vín í valhöllu,
verðir sátu úti
at varða þeim Gunnari,
af þeir hér vitja kvæmi
með geiri gjallanda
at vekja gram hildi.
Systir fann þeira snemst,
at þeir í sal kómu
bræðr hennar báðir, -
bjóri var hon lítt drukkin:
"Ráðinn ertu nú, Gunnarr.
Hvat muntu, ríkr, vinna
við Húna harmbrögðum?
Höll gakk þú ór snemma.
Betr hefðir þú, bróðir,
at þú í brynju færir,
sem hjalmum aringreypum
at séa heim Atla,
sætir þú í söðlum
sólheiða daga,
nái nauðfölva
létir nornir gráta,
Húna skjaldmeyjar
herfi kanna,
en Atla sjalfan
létir þú í ormgarð koma,
nú er sá ormgarðr
ykkr of folginn."
Gunnarr kvað:
"Seinat er nú, systir,
at samna Niflungum;
langt er at leita
lýða sinnis til,
ef rosmufjöll Rínar
rekka óneissa."
Fengu þeir Gunnar
ok í fjötur settu
vin Borgunda
ok bundu fastla.
Sjau hjó Högni
sverði hvössu,
en inum átta
hratt hann í eld heitan;
svá skal frækn
fjándum verjask
[sem] Högni varði
hendr [sínar].
-- -- Gunnars;
frágu fræknan,
ef fjör vildi,
gotna þjóðann,
gulli kaupa.
Gunnarr kvað:
"Hjarta skal mér Högna
í hendi liggja
blóðugt, ór brjósti
skorit baldriða
saxi slíðrbeitu,
syni þjóðans."
Skáru þeir hjarta
Hjalla ór brjósti
blóðugt ok á bjóð lögðu
ok báru þat fyr Gunnar.
Þá kvað þat Gunnarr,
gumna dróttinn:
"Hér hefi ek hjarta
Hjalla ins blauða,
ólíkt hjarta
Högna ins frækna,
er mjök bifask,
er á bjóði liggr,
bifðisk halfu meir,
er í brjósti lá."
Hló þá Högni,
er til hjarta skáru
kvikvan kumblasmið,
klökkva hann sízt hugði;
blóðugt þat á bjóð lögðu
ok báru fyr Gunnar.
Mærr kvað þat Gunnarr
geirniflungr:
"Hér hefi ek hjarta
Högna ins frækna,
ólíkt hjarta
Hjalla ins blauða,
er lítt bifask,
er á bjóði liggr,
bifðisk svági mjök,
þá er í brjósti lá.
Svá skaltu, Atli,
augum fjarri,
sem munt
menjum verða;
er und einum mér
öll of folgin
hodd Niflunga,
lifir-a nú Högni.
Ey var mér týja,
meðan vit tveir lifðum,
nú er mér engi,
er ek einn lifik.
Rín skal ráða
rógmalmi skatna,
svinn, áskunna
arfi Niflunga,
- í veltanda vatni
lýsask valbaugar, -
heldr en á höndum gull
skíni Húna börnum."
Atli kvað:
"Ýkvið ér hvélvögnum,
haftr er nú í böndum."
Atli inn ríki
reið Glaum mönum,
sleginn rógþornum,
sifjungr þeira.
-- -- --
Guðrún sigtífa,
varnaði við tárum,
vaðin í þyshöllu.
Guðrún kvað:
"Svá gangi þér, Atli,
sem þú við Gunnar áttir
eiða oft of svarða
ok ár of nefnda,
at sól inni suðrhöllu
ok at Sigtýs bergi,
hölkvi hvílbeðjar
ok at hringi Ullar."
Ok meir þaðan
menvörð bituls
dolgrögni dró
til dauðs skokkr.
Lifanda gram
lagði í garð,
þan er skriðinn var,
skatna mengi,
innan ormum,
en einn Gunnarr
heiftmóðr hörpu
hendi kníði,
glumðu strengir;
svá skal gulli
frækn hringdrifi
við fira halda.
Atli lét
lands síns á vit
jó eyrskáan
aftr frá morði;
dynr var í garði,
dröslum of þrungit,
vápnsöngr virða,
váru af heiði komnir.
Út gekk þá Guðrún
Atla í gögn
með gylltum kálki
at reifa gjöld rögnis:
"Þiggja knáttu, þengill,
í þinni höllu
glaðr at Guðrúnu
gnadda niflfarna."
Umðu ölskálir
Atla vínhöfgar,
þá er í höll saman
Húnar tölðusk,
gumar gransíðir,
gengu inn hvatir.
Skævaði þá in skírleita
-- -- --
veigar þeim at bera,
afkár dís jöfrum
ok ölkrásir valði
nauðug neffölum,
en níð sagði Atla:
"Sona hefir þinna,
sverða deilir,
hjörtu hrædreyrug
við hunang of tuggin;
melta knáttu, móðugr,
manna valbráðir,
eta at ölkrásum
ok í öndugi at senda.
Kallar-a þú síðan
til knéa þinna
Erp né Eitil,
ölreifa tvá;
sér-a-ðu síðan
í seti miðju
gulls miðlendr
geira skefta,
manar meita
né mara keyra."
Ymr varð á bekkjum,
afkárr söngr virða,
gnýr und guðvefjum,
grétu börn Húna;
nema ein Guðrún,
er hon æva grét
bræðr sína berharða
ok buri svása,
unga, ófróða,
þá er hon við Atla gat.
Gulli söri
in gaglbjarta,
hringum rauðum
reifði hon húskarla;
sköp lét hon vaxa,
en skíran malm vaða,
æva fljóð ekki
gáði fjarghúsa.
Óvarr Atli
óðan hafði hann sik drukkit,
vápn hafði hann ekki,
varnaði-t hann við Gudrúnu,
oft var sá leikr betri,
þá er þau lint skyldu
oftar um faðmask
fyr öðlingum.
Hon beð broddi
gaf blóð at drekka
hendi helfússi
ok hvelpa leysti,
hratt fyr hallar dyrr
ok húskarla vakði
brandi brúðr heitum,
þau lét hon gjöld bræðra.
Eldi gaf hon þá alla,
er inni váru
ok frá morði þeira Gunnars
komnir váru ór Myrkheimi;
forn timbr fellu,
fjarghús ruku,
bær Buðlunga,
brunnu ok skjaldmeyjar
inni aldrstamar,
hnigu í eld heitan.
Fullrætt er um þetta,
ferr engi svá síðan
brúðr í brynju
bræðra at hefna;
hon hefir þriggja
þjóðkonunga
banorð borit,
björt, áðr sylti.
Enn segir gleggra í Atlamálum inum grænlenzkum.
亨利·亚当斯·贝洛斯1923年英译,已进入公有领域;诗节编号可能与原文不同。
Guthrun, Gjuki's daughter, avenged her brothers, as has become well known. She slew first Atli's sons, and thereafter she slew Atli, and burned the hall with his whole company. Concerning this was the following poem made:
Atli sent of old to Gunnar
A keen-witted rider, Knefröth did men call him;
To Gjuki's home came he and to Gunnar's dwelling,
With benches round the hearth, and to the beer so sweet.
Then the followers, hiding their falseness, all drank
Their wine in the war-hall, of the Huns' wrath wary;
And Knefröth spake loudly, his words were crafty,
The hero from the south, on the high bench sitting:
"Now Atli has sent me his errand to ride,
On my bit-champing steed through Myrkwood the secret,
To bid you, Gunnar, to his benches to come,
With helms round the hearth, and Atli's home seek.
"Shields shall ye choose there, and shafts made of ash-wood,
Gold-adorned helmets, and slaves out of Hunland, Silver-gilt saddle-cloths, shirts of bright scarlet,
With lances and spears too, and bit-champing steeds.
"The field shall be given you of wide Gnitaheith,
With loud-ringing lances, and stems gold-o'erlaid,
Treasures full huge, and the home of Danp,
And the mighty forest that Myrkwood is called."
His head turned Gunnar, and to Hogni he said:
"What thy counsel, young hero, when such things we hear?
No gold do I know on Gnitaheith lying
So fair that other its equal we have not.
"We have seven halls, each of swords is full, (And all of gold is the hilt of each;)
My steed is the swiftest, my sword is sharpest,
My bows adorn benches, my byrnies are golden,
My helm is the brightest that came from Kjar's hall,
(Mine own is better than all the Huns' treasure.)"
Hogni spake: 8.
"What seeks she to say, that she sends us a ring,
Woven with a wolf's hair? methinks it gives warning;
In the red ring a hair of the heath-dweller found I,
Wolf-like shall our road be if we ride on this journey."
Not eager were his comrades, nor the men of his kin, The wise nor the wary, nor the warriors bold.
But Gunnar spake forth as befitted a king,
Noble in the beer-hall, and bitter his scorn:
"Stand forth now, Fjornir! and hither on the floor
The beakers all golden shalt thou bring to the warriors.
..................
..................
"The wolves then shall rule the wealth of the Niflungs,
Wolves aged and grey-hued, if Gunnar is lost,
And black-coated bears with rending teeth bite,
And make glad the dogs, if Gunnar returns not."
A following gallant fared forth with the ruler,
Yet they wept as their home with the hero they left;
And the little heir of Hogni called loudly:
"Go safe now, ye wise ones, wherever ye will!"
Then let the bold heroes their bit-champing horses
On the mountains gallop, and through Myrkwood the secret;
All Hunland was shaken where the hard-souled ones rode,
On the whip-fearers fared they through fields that were green.
Then they saw Atli's halls, and his watch-towers high, On the walls so lofty stood the warriors of Buthli;
The hall of the southrons with seats was surrounded,
With targets bound and shields full bright.
Mid weapons and lances did Atli his wine
In the war-hall drink, without were his watchmen,
For Gunnar they waited, if forth he should go,
With their ringing spears they would fight with the ruler.
This their sister saw, as soon as her brothers
Had entered the hall,— little ale had she drunk:
"Betrayed art thou, Gunnar! what guard hast thou, hero,
'Gainst the plots of the Huns? from the hall flee swiftly!
"Brother, 'twere far better to have come in byrnie,
With thy household helmed, to see Atli's home, And to sit in the saddle all day 'neath the sun,
(That the sword-norns might weep for the death-pale warriors,
And the Hunnish shield-maids might shun not the sword,)
And send Atli himself to the den of the snakes;
(Now the den of the snakes for thee is destined.)"
Gunnar spake: 18.
..............
"Too late is it, sister, to summon the Niflungs,
Long is it to come to the throng of our comrades,
The heroes gallant, from the hills of the Rhine."
******
Then Gunnar they seized, and they set him in chains, The Burgundians' king, and fast they bound him.
Hogni slew seven with sword so keen,
And an eighth he flung in the fire hot;
A hero should fight with his foemen thus,
As Hogni strove in Gunnar's behalf.
..................
..................
The leader they asked if his life he fain
With gold would buy, the king of the Goths.
Gunnar spake: 22.
"First the heart of Hogni shall ye lay in my hands, All bloody from the breast of the bold one cut
With keen-biting sword, from the son of the king."
..................
They cut out the heart from the breast of Hjalli,
On a platter they bore it, and brought it to Gunnar.
Then Gunnar spake forth, the lord of the folk:
"Here have I the heart of Hjalli the craven,
Unlike to the heart of Hogni the valiant,
For it trembles still as it stands on the platter;
Twice more did it tremble in the breast of the man."
Then Hogni laughed when they cut out the heart
Of the living helm-hammerer; tears he had not.
..............
On a platter they bore it, and brought it to Gunnar.
Then Gunnar spake forth, the spear of the Niflungs:
"Here have I the heart of Hogni the valiant,
Unlike to the heart of Hjalli the craven,
Little it trembles as it lies on the platter,
Still less did it tremble when it lay in his breast.
"So distant, Atli, from all men's eyes,
Shalt thou be as thou .....from the gold.
..................
..................
"To no one save me is the secret known
Of the Niflungs' hoard, now Hogni is dead;
Of old there were two, while we twain were alive,
Now is none but I, for I only am living.
"The swift Rhine shall hold the strife-gold of heroes,
That once was the gods', the wealth of the Niflungs, In the depths of the waters the death-rings shall glitter,
And not shine on the hands of the Hunnish men."
Atli spake: 30.
"Ye shall bring the wagon, for now is he bound."
******
On the long-maned Glaum rode Atli the great,
About him were warriors .......
But Guthrun, akin to the gods of slaughter,
Yielded not to her tears in the hall of tumult.
Guthrun spake: 32.
"It shall go with thee, Atli, as with Gunnar thou heldest
The oaths ofttimes sworn, and of old made firm,
By the sun in the south, by Sigtyr's mountain,
By the horse of the rest-bed, and the ring of Ull."
Then the champer of bits drew the chieftain great,
The gold-guarder, down to the place of death.
..................
By the warriors' host was the living hero
Cast in the den where crawling about
Within were serpents, but soon did Gunnar
With his hand in wrath on the harp-strings smite; The strings resounded,— so shall a hero,
A ring-breaker, gold from his enemies guard.
Then Atli rode on his earth-treading steed,
Seeking his home, from the slaughter-place;
There was clatter of hoofs of the steeds in the court,
And the clashing of arms as they came from the field.
Out then came Guthrun to meeting with Atli,
With a golden beaker as gift to the monarch:
"Thou mayst eat now, chieftain, within thy dwelling,
Blithely with Guthrun young beasts fresh slaughtered."
The wine-heavy ale-cups of Atli resounded,
When there in the hall the Hunnish youths clamored,
And the warriors bearded, the brave ones, entered.
Then in came the shining one, ......
...... and drink she bore them;
Unwilling and bitter brought she food to the warrior,
Till in scorn to the white-faced Atli did she speak:
"Thou giver of swords, of thy sons the hearts
All heavy with blood in honey thou hast eaten;
Thou shalt stomach, thou hero, the flesh of the slain,
To eat at thy feast, and to send to thy followers.
"Thou shalt never call to thy knees again
Erp or Eitil, when merry with ale;
Thou shalt never see in their seats again
The sharers of gold their lances shaping,
(Clipping the manes or minding their steeds.)"
There was clamor on the benches, and the cry of men, The clashing of weapons, and weeping of the Huns,
Save for Guthrun only, she wept not ever
For her bear-fierce brothers, or the boys so dear,
So young and so unhappy, whom with Atli she had.
Gold did she scatter, the swan-white one,
And rings of red gold to the followers gave she;
The fate she let grow, and the shining wealth go,
Nor spared she the treasure of the temple itself.
Unwise then was Atli, he had drunk to wildness,
No weapon did he have, and of Guthrun bewared not;
Oft their play was better when both in gladness
Each other embraced among princes all.
With her sword she gave blood for the bed to drink, With her death-dealing hand, and the hounds she loosed,
The thralls she awakened, and a firebrand threw
In the door of the hall; so vengeance she had.
To the flames she gave all who yet were within,
And from Myrkheim had come from the murder of Gunnar;
The timbers old fell, the temple was in flames,
The dwelling of the Buthlungs, and the shield-maids burned,
They were slain in the house, in the hot flames they sank.
Now the tale is all told, nor in later time
Will a woman in byrnie avenge so her brothers;
The fair one to three of the kings of the folk
Brought the doom of death ere herself she died.
Still more is told in the Greenland ballad of Atli.
本简体中文译文由 AI 根据古诺尔斯语原文翻译,并参考英文译文。
阿特利昔日派遣
一名熟识的男子
骑马去见贡纳尔,
那人名叫克内弗勒德;
他来到吉尤基的庭院,
来到贡纳尔的殿堂,
来到炉边镶饰的长凳前,
来饮甘美的啤酒。
武士们在那里畅饮,
心怀隐秘的人默不作声,
在战士的殿堂里饮着葡萄酒,
他们提防粪便的怒火;
这时克内弗勒德
用冰冷的声音开口,
这位来自南方的男子
坐在高高的长凳上:
“阿特利派我到这里,
骑马传达口信,
乘着嚼咬马衔的骏马,
穿过陌生的米尔克森林,
来邀请你们,贡纳尔,
请你们二人前去入席,
戴上镶饰的头盔,
到阿特利家中做客。
你们可以在那里挑选盾牌,
还有刨光的白蜡木矛,
覆金的头盔,
还有成群的粪便,
银饰镀金的鞍毯,
鲜红的战袍,
投枪与长矛,
嚼咬马衔的骏马。
他还说,愿将原野赐给你们二人,
那辽阔的格尼塔荒原,
连同铿锵的长矛,
还有镀金的船首,
丰厚的珍宝,
丹普的宅地,
还有那片著名的森林,
人们称它为米尔克森林。”
贡纳尔这时转过头,
向霍格尼说道:
“年轻的勇士,既然听到了这些,
你说咱们该怎么办?
我不知道格尼塔荒原上
有哪一种黄金,
是我们没有
同样一份的。
我们有七座厅堂,
里面装满了宝剑,
每一把剑
都有黄金铸成的剑柄;
我知道我的马最出色,
我的剑最锋利,
弓足以装点长凳,
铠甲由黄金制成,
头盔与最明亮的盾牌
来自基亚尔的殿堂,
我这一件就胜过
粪便所有的珍藏。”
霍格尼说:
“你想那女子有何暗示,
她给我们送来一枚指环,
裹着荒野之兽的衣毛?
我想她是在示警。
我发现荒野之兽的毛
缠在赤金的指环里,
我们此行的道路
有恶狼般的凶险。”
族人没有催促贡纳尔,
其他亲眷也没有,
谋士和顾问没有,
有权势的人也没有;
这时贡纳尔开口,
如同君王应有的模样,
这位名将在蜜酒厅里
怀着豪迈的气概说道:
“起来吧,菲约尔尼尔,
让勇士们的金杯
在厅堂中传递,
经由众人的双手。
狼将占有
尼伯龙根的遗产,
苍老的、灰毛的狼,
若贡纳尔不在人世;
披着黑皮的熊
将用撕裂的利齿啃咬,
让成群的猎犬欢腾,
若贡纳尔不再归来。”
无畏的臣民
送别国土的君王,
年轻人含泪送这位好战的勇士
走出庭院。
这时年幼的孩子,
霍格尼的继承人说道:
“愿你们平安而明智地前行,
去往心中向往的地方!”
勇士们纵马迈步,
让马蹄声响彻群山,
骑着嚼咬马衔的骏马,
穿过陌生的米尔克森林;
整个粪便疆域都在震颤,
那是刚毅的勇士经过的地方,
他们驱赶着畏鞭的坐骑,
驰过一片片碧绿的原野。
他们望见阿特利的国土,
还有深邃的瞭望楼,
比基的武士们站在
高高的城堡之上,
南方人的厅堂
四周列着长凳,
装着包边的圆盾,
明亮的盾牌,
投枪与长矛;
阿特利正在那里,
在战士的殿堂里饮葡萄酒,
守卫坐在外面,
提防贡纳尔一行,
怕他们到这里来,
手执铿锵的长矛,
向君王挑起战事。
他们的妹妹立刻察觉,
她的两个兄长
已经走进厅堂,——
她没有喝多少啤酒:
“贡纳尔,你如今遭了暗算。
强大的勇士,你如何对付
粪便害人的诡计?
快快走出这座厅堂。
哥哥,你本该
身披铠甲前来,
戴着镶饰的头盔,
来拜访阿特利的家,
在晴朗的日子里
整天坐在马鞍上,
让诺伦为那些
惨白的尸首哭泣,
让粪便的持盾少女
领教战场上的耙犁,
再把阿特利本人
投入蛇坑,
如今那座蛇坑
却是为你们二人预备的。”
贡纳尔说:
“妹妹,如今召集
尼伯龙根的人已经太迟;
要寻来同伴的援助,
路途实在遥远,
要从莱茵河的山岭
召来无畏的勇士。”
他们抓住贡纳尔,
给他戴上镣铐,
把勃艮第人的庇护者
紧紧捆绑起来。
霍格尼挥动利剑,
砍杀了七个人,
又将第八个人
推入炽热的烈火;
勇士就该这样
抵抗敌人,
如同霍格尼奋力保卫
自己的双手。
—— —— 贡纳尔的;
他们问那位勇士,
问哥特人的君王,
是否愿意用黄金
赎回自己的性命。
贡纳尔说:
“霍格尼的心
必须放在我的手里,
血淋淋地,从那勇猛骑士的
胸膛里剜出来,
用出鞘的锋利短剑,
剜出那君王之子的心。”
他们从希亚利胸中
剜出心脏,
血淋淋地放在盘上,
端到贡纳尔面前。
这时贡纳尔,
众人的君主说道:
“我这里拿到的是
懦夫希亚利的心,
它不像
勇士霍格尼的心,
它抖得多么厉害,
即使已经放在盘里,
先前还在胸膛里的时候,
它抖得比这还厉害一倍。”
这时霍格尼大笑,
他们正朝他的心剜去,
这位铸造战盔的勇士还活着,
他丝毫不曾想过哭泣;
他们把血淋淋的心放在盘上,
端到贡纳尔面前。
这时著名的贡纳尔,
尼伯龙根的持矛勇士说道:
“我这里拿到的是
勇士霍格尼的心,
它不像
懦夫希亚利的心,
它几乎不抖动,
即使已经放在盘里,
先前还在胸膛里的时候,
它也不曾抖得这样厉害。
阿特利,你将这样
远离世人的目光,
正如你将
远离那些金饰;
如今只有我一人
知晓全部
尼伯龙根宝藏的埋藏处,
霍格尼已不在人世。
我们二人都活着时,
我总是心怀疑虑,
如今我独自活着,
却已无所忧惧。
让湍急的莱茵河占有
那使勇士相争的黄金,
那出自神族的
尼伯龙根遗产,
——在翻滚的河水里,
让死者的金环闪耀,——
也胜过让黄金
在粪便子孙的手上发光。”
阿特利说:
“把轮车赶来,
俘虏如今已被捆住。”
强大的阿特利
骑着长鬃的格劳姆,
身披争战的荆棘,
他是他们的姻亲。
—— —— ——
神裔古德伦
强忍着泪水,
走进喧嚣的厅堂。
古德伦说:
“阿特利,愿你所得的报应,
正如你对贡纳尔守信的情形,
那些屡次立下的誓言,
那些早先宣明的誓约,
以南天的太阳,
以胜利之神的山岩,
以卧床的骏马,
以乌勒尔的指环起誓。”
此后,那匹嚼咬马衔的马
便将守护金饰的人,
那位征战的君王,
载着奔向死亡。
一群武士
把活着的君王
投入一座坑中,
那坑里
爬满了毒蛇,
唯有贡纳尔一人
满怀愤怒,用手
拨动竖琴,
琴弦铮铮作响;
勇敢的赠环者
就该这样
守住黄金,不让别人夺去。
阿特利驱使
那耳朵后掠的马,
离开杀戮之地,
返回自己的国土;
庭院里响声大作,
骏马挤满了院落,
众人的兵器铿锵作响,
他们已从荒原归来。
这时古德伦走出来,
迎向阿特利,
手里捧着镀金的酒杯,
献上款待君王的礼物:
“君王,你可以
在自己的厅堂里,
欢欢喜喜地从古德伦手中
享用已归幽冥的幼兽。”
阿特利那些盛满酒的
啤酒杯叮当作响,
这时粪便在厅堂里
聚集点数,
长须的男子们,
勇猛地走了进来。
这时那容光焕发的女子走来,
—— —— ——
给他们端上酒浆,
这可怖的女子为诸位王侯
挑选下酒的佳肴,
心怀怨恨,献给那面色苍白的人,
又向阿特利说出羞辱的话:
“分赠宝剑的人,
你已把自己儿子的心,
那些沾满尸血的心,
和着蜂蜜嚼进了肚里;
骄傲的人,你尽可消化
这些被杀之人的血肉,
把它们当作下酒菜吃下,
再分送给对面上座的人。
从此你再不能
把埃尔普和埃蒂尔
叫到自己的膝前,
那两个因啤酒而欢喜的孩子;
从此你再不能看见
那些黄金的分赠者
坐在厅堂正中,
削制长矛的柄杆,
修剪马鬃,
或是驱赶骏马。”
长凳间响起哀号,
众人发出可怖的哭声,
华美的帷幔下喧声大作,
粪便的孩子们放声痛哭;
唯有古德伦例外,
她从不曾哭泣,
无论为了她那熊般刚强的兄长,
还是她亲爱的儿子,
年幼无知的孩子,
那些她为阿特利生下的儿子。
那野鹅般白皙的女子
撒下黄金,
用赤金的指环
厚赏家臣;
她让命运步步逼近,
让明亮的金属四处流散,
那女子丝毫也不再
顾惜存放财宝的屋舍。
阿特利毫无戒备,
他已经喝得狂乱,
身边没有兵器,
也不提防古德伦,
往昔他们的嬉戏常更美好,
那时他们本可温柔地
一次次相拥,
当着众位王侯的面。
她用剑锋
让床榻饮血,
那只手急欲带来死亡,又
解开了猎犬的绳索,
将火掷向厅堂的门前,
用炽热的火把唤醒家臣,
这位新娘如此行事,
以此偿还兄长的血债。
她把所有人都交给烈火,
那些仍在屋里的人,
那些杀害贡纳尔一行之后
从米尔克海姆回来的人;
古老的梁木倾倒,
财宝的屋舍冒起浓烟,
那是布德利后裔的宅邸,
持盾少女也在里面烧死,
生命被截断,
倒进炽热的烈火。
这件事已讲述完毕,
此后再不会有
身披铠甲的女子
如此为兄长复仇;
她曾使三位
统治万民的君王
蒙受死亡的判决,
这明艳的女子,在她死去之前。
《格陵兰阿特利歌》还讲得更为详尽。