Vetr ok Gjallarhorn
Hvat gera goðin, er hornit gellr?
Í *Völuspá* lyptir Heimdallr Gjallarhorni hátt. Hornit gellr miklum hljómi. Óðinn talar við höfuð Mímis. Síðan skelfr Yggdrasill. Hið aldna tré stynr. Allir þeir, er eru á leið til ríkis dauðra, verða hræddir.
Gnýr heyrist um alla Jötunheima. Goðin koma saman til þings. Dvergar stynja fyrir steindurum. Þeir eru vel kunnugir björgum.
Í *Gylfaginningu* vekr horn Heimdallar öll goðin. Óðinn ríðr til Mímisbrunns. Hann vill leita ráða sér ok liði sínu til hjálpar. Síðan skelfr Yggdrasill. Engi hlutr á himni né jörðu er þá óttalauss.
Heimildir þessarar sǫgu (2)Vetr ok Gjallarhorn
Í *Völuspá* ok 51. kapítula *Gylfaginningar* er sagt frá hornblæstrinum. Í fyrra kvæðinu er fyrst blásit í hornit, síðan koma herirnir. Í síðara ritinu brjóta herirnir brúna, áðr en blásit er. Hér er fylgt röð *Völuspár*, er fellr at röð atburðanna á þessari síðu.
hátt blæss Heimdallr,
horn er á lofti,
Heimdallr blæss hátt í hornit, er hann heldr á lopti.
„Völuspá“ 46. vísa
„Völuspá“Völuspá
„Gylfaginning“Gylfaginning
Um myndina
Emil Doepler „Heimdall an der Himmelsbrücke by E. Doepler“ 1905 Eigi lengr háð hǫfundarrétti Skoða upprunalega mynd
Myndin var teiknuð af nýju í hætti Super Famicom eptir eldri mynd. Með hnappinum má ok skoða eldri myndina.