Guðrún má eigi gráta

Hvenær tóku tár Guðrúnar at renna?

Í „Guðrúnarkviðu inni fyrstu“ sitr Guðrún hjá dauðum Sigurði. Hon var nær því, at hjarta hennar brysti af harmi. Þó komu engi tár. Hon laust eigi saman höndum sem aðrar konur. Eigi bar hon heldr upp harm sinn með háum rómi.

Konurnar vildu hugga Guðrúnu. Hver þeira sagði frá hinum þyngsta harmi, er hon hafði þolat. Þær sögðu frá missi bónda ok frænda. En þótt Guðrún heyrði þetta, mátti hon eigi gráta.

Þá tók Gullrönd dúkinn af líkinu. Hon lagði höfuð Sigurðar í kné Guðrúnu ok bað hana líta á bónda sinn. Hon bað hana ok leggja varar sínar við varar hans, sem þá er hann lifði.

Guðrún leit á andlit bónda síns. Hár hans var blóði stokkinn, ok á brjósti hans var sverðssár. Hon hneig at hœginum. Hár hennar losnaði. Tárin runnu sem regndropar. Í garðinum gullu gæss þær, er hon átti.

Les skýringarLúk aptr skýringum