《시어법》 원전
Skáldskaparmál
이 작품의 원문과 영어·한국어 번역을 읽어 보세요. 위쪽 버튼으로 읽을 본문을 선택하면 이 사이트의 모든 원전 페이지에 같은 설정이 적용됩니다.
아이슬란드 학자 구드니 욘손 판본의 표준화된 철자를 따른 고대 노르드어 원문입니다.
Einn maðr er nefndr Ægir eða Hlér. Hann bjó í eyju þeiri, er nú er kölluð Hlésey. Hann var mjök fjölkunnigr. Hann gerði ferð sína til Ásgarðs, en æsir vissu fyrir ferð hans, ok var honum fagnat vel ok þó margir hlutir gervir með sjónhverfingum. Ok um kveldit, er drekka skyldi, þá lét Óðinn bera inn í höllina sverð ok váru svá björt, at þar af lýsti, ok var ekki haft ljós annat, meðan við drykkju var setit. Þá gengu æsir at gildi sínu, ok settust í hásæti tólf æsir, þeir er dómendr skyldu vera ok svá váru nefndir: Þórr, Njörðr, Freyr, Týr, Heimdallr, Bragi, Víðarr, Váli, Ullr, Hænir, Forseti, Loki. Slíkt sama ásynjur: Frigg, Freyja, Gefjun, Iðunn, Gerðr, Sigyn, Fulla, Nanna. Ægi þótti göfugligt þar um at sjást. Veggþili öll váru þar tjölduð með fögrum skjöldum. Þar var ok áfenginn mjöðr ok mjök drukkit. Næsti maðr Ægi sat Bragi, ok áttust þeir vit drykkju ok orðaskipti. Sagði Bragi Ægi frá mörgum tíðendum, þeim er æsir höfðu átt.
Hann hóf þar frásögn, at þrír æsir fóru heiman, Óðinn ok Loki ok Hænir, ok fóru um fjöll ok eyðimerkr, ok var illt til matar. En er þeir koma ofan í dal nakkvarn, sjá þeir öxnaflokk ok taka einn uxann ok snúa til seyðis. En er þeir hyggja, at soðit mun vera, raufa þeir seyðinn, ok var ekki soðit. Ok í annat sinn, er þeir raufa seyðinn, þá er stund var liðin, ok var ekki soðit. Mæla þeir þá sín á milli, hverju þetta mun gegna. Þá heyra þeir mál í eikina upp yfir sik, at sá, er þar sat, kvaðst ráða því, er eigi soðnaði á seyðinum. Þeir litu til, ok sat þar örn ok eigi lítill. Þá mælti örninn: "Vilið þér gefa mér fylli mína af uxanum, þá mun soðna á seyðinum." Þeir játa því. Þá lætr hann sígast ór trénu ok sezt á seyðinn ok leggr upp þegar it fyrsta lær uxans tvau ok báða bóguna. Þá varð Loki reiðr ok greip upp mikla stöng ok reiðir af öllu afli ok rekr á kroppinn erninum. Örninn bregzt við höggit ok flýgr upp. Þá var föst stöngin við bak arnarins, en hendr Loka við annan enda stangarinnar. Örninn flýgr hátt svá, at fætr Loka taka niðr grjót ok urðir ok viðu, en hendr hans, hyggr hann, at slitna munu ór öxlum. Hann kallar ok biðr allþarfliga örninn friðar. En hann segir, at Loki skal aldri lauss verða, nema hann veiti honum svardaga at koma Iðunni út of Ásgarð með epli sín, en Loki vill þat. Verðr hann þá lauss ok ferr til lagsmanna sinna, ok er eigi at sinni sögð fleiri tíðendi um þeira ferð, áðr þeir koma heim. En at ákveðinni stundu teygir Loki Iðunni út um Ásgarð í skóg nökkurn ok segir, at hann hefir fundit epli þau, er henni munu gripir í þykkja, ok bað, at hon skal hafa með sér sín epli ok bera saman ok hin. Þá kemr þar Þjazi jötunn í arnarham ok tekr Iðunni ok flýgr braut með ok í Þrymheim til bús síns.
En æsir urðu illa við hvarf Iðunnar, ok gerðust þeir brátt hárir ok gamlir. Þá áttu þeir æsir þing, ok spyrr hverr annan, hvat síðast vissi til Iðunnar, en þat var sét síðast, at hon gekk út ór Ásgarði með Loka. Þá var Loki tekinn ok færðr á þingit, ok var honum heitit bana eða píslum. En er hann varð hræddr, þá kvaðst hann mundu sækja eftir Iðunni í Jötunheima, ef Freyja vill ljá honum valshams, er hon á. Ok er hann fær valshaminn, flýgr hann norðr í Jötunheima ok kemr einn dag til Þjaza jötuns. Var hann róinn á sæ, en Iðunn var ein heima. Brá Loki henni í hnotarlíki ok hafði í klóm sér ok flýgr sem mest. En er Þjazi kom heim ok saknar Iðunnar, tekr hann arnarharminn ok flýgr eftir Loka, ok dró arnsúg í flugnum. En er æsirnir sá, er valrinn flaug með hnotina ok hvar örninn flaug, þá gengu þeir út undir Ásgarð ok báru þannig byrðar af lokarspánum. Ok þá er valrinn flaug inn of borgina, lét hann fallast niðr við borgarvegginn. Þá slógu æsirnir eldi í lokarspánuna, en örninn mátti eigi stöðva sik, er hann missti valsins. Laust þá eldinum í fiðri arnarins, ok tók þá af fluginn. Þá váru æsirnir nær ok drápu Þjaza jötun fyrir innan ásgrindr, ok er þat víg allfrægt. En Skaði dóttir Þjaza jötuns, tók hjálm ok brynju ok öll hervápn ok ferr til Ásgarðs at hefna föður síns. En æsir buðu henni sætt ok yfirbætr ok it fyrsta, at hon skal kjósa sér mann af ásum ok kjósa at fótum ok sjá ekki fleira af. Þá sá hon eins manns fætr forkunnarfagra ok mælti: "Þenna kýs ek. Fátt mun ljótt á Baldri." En þat var Njörðr ór Nóatúnum. Þat hafði hon ok í sættargerð sinni, at æsir skyldu þat gera, er hon hugði, at þeir skyldu eigi mega, at hlægja hana. Þá gerði Loki þat, at hann batt um skegg geitar nökkurrar ok öðrum enda um hreðjar sér, ok létu þau ýmsi eftir ok skrækði hvárt tveggja hátt. Þá lét Loki fallast í kné Skaða, ok þá hló hon. Var þá ger sætt af ásanna hendi við hana.
Svá er sagt, at Óðinn gerði þat til yfirbóta við Skaða, at hann tók augu Þjaza ok kastaði upp á himin ok gerði af stjörnur tvær. Þá mælti Ægir: "Mikill þykkir mér Þjazi fyrir sér hafa verit, eða hvers kyns var hann?" Bragi svarar: "Ölvaldi hét faðir hans, ok merki munu þér at þykkja, ef ek segi þér frá honum. Hann var mjök gullauðigr. En er hann dó ok synir hans skyldu skipta arfi, þá höfðu þeir mæling á gullinu, er þeir skiptu, at hverr skyldi taka munnfylli sína ok allir jafnmargar. Einn þeira var Þjazi annarr Iði, þriði Gangr. En þat höfum vér orðtak nú með oss at kalla gullit munntal þessa jötna, en vér felum í rúnum eða í skáldskap svá, at vér köllum þat mál eða orð eða tal þessa jötna." Þá mælti Ægir: "Þat þykkir mér vel fólgit í rúnum."
Ok enn mælti Ægir: "Hvaðan af hefir hafizt sú íþrótt, er þér kallið skáldskap?" Bragi svarar: "Þat váru upphöf til þess, at goðin höfðu ósætt við þat fólk, er Vanir heita. En þeir lögðu með sér friðstefnu ok settu grið á þá lund, at þeir gengu hvárirtveggju til eins kers ok spýttu í hráka sínum. En at skilnaði þá tóku goðin ok vildu eigi láta týnast þat griðamark ok sköpuðu þar ór mann. Sá heitir Kvasir. Hann er svá vitr, at engi spyrr hann þeira hluta, er eigi kann hann órlausn. Hann fór víða um heim at kenna mönnum fræði, ok þá er hann kom at heimboði til dverga nökkurra, Fjalars ok Galars, þá kölluðu þeir hann með sér á einmæli ok drápu hann, létu renna blóð hans í tvau ker ok einn ketil, ok heitir sá Óðrerir, en kerin heita Són ok Boðn. Þeir blendu hunangi við blóðit, ok varð þar af mjöðr sá, er hverr, er af drekkr, verðr skáld eða fræðamaðr. Dvergarnir sögðu ásum, at Kvasir hefði kafnat í mannviti, fyrir því at engi var þar svá fróðr, at spyrja kynni hann fróðleiks. Þá buðu þessir dvergar til sín jötni þeim, er Gillingr heitir, ok konu hans. Þá buðu dvergarnir Gillingi at róa á sæ með sér. En er þeir fóru fyrir land fram, reru dvergarnir á boða ok hvelfðu skipinu. Gillingr var ósyndr, ok týndist hann, en dvergarnir réttu skip sitt ok reru til lands. Þeir sögðu konu hans þenna atburð, en hon kunni illa ok grét hátt. Þá spurði Fjalarr hana, ef henni myndi hugléttara, ef hon sæi út á sæinn, þar er hann hafði týnzt, en hon vildi þat. Þá mælti hann við Galar, bróður sinn, at hann skal fara upp yfir dyrrnar, er hon gengi út, ok láta kvernstein falla í höfuð henni, ok talði sér leiðast óp hennar. Ok svá gerði hann. Þá er þetta spurði Suttungr jötunn, sonr Gillings, ferr hann til ok tók dvergana ok flytr á sæ út ok setr þá í flæðarsker. Þeir biðja Suttung sér lífsgriða ok bjóða honum til sættar í fóðurgjald mjöðinn dýra, ok þat verðr at sætt með þeim. Flytr Suttungr mjöðinn heim ok hirðir, þar sem heita Hnitbjörg, setr þar til gæzlu dóttur sína, Gunnlöðu. Af þessu köllum vér skáldskap Kvasis blóð eða dvergadrekku eða fylli eða nökkurs konar lög Óðreris eða Boðnar eða Sónar eða farskost dverga, fyrir því at sá mjöðr flutti þeim fjörlausn ór skerinu, eða Suttungamjöð eða Hnitbjargalögr." Þá mælti Ægir: "Myrkt þykkir mér þat mælt at kalla skáldskap með þessum heitum. En hvernig kómuzt þér æsir at Suttungamiði?"
Bragi svarar: "Sjá saga er til þess, at Óðinn fór heiman ok kom þar, er þrælar níu slógu hey. Hann spyrr, ef þeir vili, at hann brýni ljá þeira. Þeir játa því. Þá tekr hann hein af belti sér ok brýndi ljána, en þeim þótti bíta ljárnir miklu betr ok föluðu heinina, en hann mat svá, at sá, er kaupa vildi, skyldi gefa við hóf. En allir kváðust vilja ok báðu hann sér selja, en hann kastaði heininni í loft upp. En er allir vildu henda, þá skiptust þeir svá við, at hverr brá ljánum á háls öðrum. Óðinn sótti til náttstaðar til jötuns þess, er Baugi hét, bróðir Suttungs. Baugi kallaði illt fjárhald sitt ok sagði, at þrælar hans níu höfðu drepizt, en talðist eigi vita sér ván verkmanna. En Óðinn nefndist fyrir honum Bölverkr. Hann bauð at taka upp níu manna verk fyrir Bauga, en mælti sér til kaups einn drykk af Suttungamiði. Baugi kvaðst einskis ráð eiga at miðinum, sagði, at Suttungr vildi einn hafa, en fara kveðst hann mundu með Bölverki, ok freista, ef þeir fengi mjöðinn. Bölverkr vann um sumarit níu manna verk fyrir Bauga, en at vetri beiddi hann Bauga leigu sínnar. Þá fara þeir báðir til Suttungs. Baugi segir Suttungi, bróður sínum, kaup þeira Bölverks, en Suttungr synjar þverliga hvers dropa af miðinum. Þá mælti Bölverkr til Bauga, at þeir skyldu freista véla nökkurra, ef þeir megi ná miðinum, en Baugi lætr þat vel vera. Þá dregr Bölverkr fram nafar þann, er Rati heitir, ok mælti, at Baugi skal bora bjargit, ef nafarrinn bítr. Hann gerir svá. Þá segir Baugi, at gegnum er borat bjargit, en Bölverkr blæss í nafarsraufina, ok hrjóta spænirnir upp í móti honum. Þá fann hann, at Baugi vildi svíkja hann, ok bað bora gegnum bjargit. Baugi boraði enn, en er Bölverkr blés annat sinn, þá fuku inn spænirnir. Þá brást Bölverkr í ormslíki ok skreið inn í nafarsraufina, en Baugi stakk eftir honum nafrinum ok missti hans. Fór Bölverkr þar til, sem Gunnlöð var, ok lá hjá henni þrjár nætr, ok þá lofaði hon honum at drekka af miðinum þrjá drykki. Í inum fyrsta drykk drakk hann allt ór Óðreri, en í öðrum ór Boðn, í inum þriðja ór Són, ok hafði hann þá allan mjöðinn. Þá brást hann í arnarham ok flaug sem ákafast. En er Suttungr sá flug arnarins, tók hann sér arnarham ok flaug eftir honum. En er æsir sá, hvar Óðinn flaug, þá settu þeir út í garðinn ker sín, en er Óðinn kom inn of Ásgarð, þá spýtti hann upp miðinum í kerin, en honum var þá svá nær komit, at Suttungr myndi ná honum, at hann sendi aftr suman mjöðinn, ok var þess ekki gætt. Hafði þat hverr, er vildi, ok köllum vér þat skáldfífla hlut. En Suttungamjöð gaf Óðinn ásunum ok þeim mönnum, er yrkja kunnu. Því köllum vér skáldskapinn feng Óðins ok fund ok drykk hans ok gjöf hans ok drykk ásanna."
Þá mælti Ægir: "Hversu á marga lund breytið þér orðtökum skáldskapar, eða hversu mörg eru kyn skáldskaparins?" Þá mælti Bragi; "Tvenn eru kyn, þau er greina skáldskap allan." Ægir spyrr: "Hver tvenn?" Bragi segir: "Mál ok hættir." "Hvert máltak er haft til skáldskapar?" "Þrenn er grein skáldskaparmáls." "Hver?" "Svá at nefna hvern hlut, sem heitir. Önnur grein er sú, er heitir fornöfn. In þriðja málsgrein er sú, er kölluð er kenning, ok er sú grein svá sett, at vér köllum Óðin eða Þór eða Tý eða einhvern af ásum eða álfum, ok hvern þeira, er ek nefni til, þá tek ek með heiti af eign annars ássins eða get ek hans verka nökkurra. Þá eignast hann nafnit, en eigi hinn, er nefndr var. Svá sem vér köllum sig-Tý eða hanga-Tý eða farma-Týr, þat er þá Óðins heiti, ok köllum vér þat kennt heiti, svá ok at kalla reiðar-Tý."
En þetta er nú at segja ungum skáldum, þeim er girnast at nema mál skáldskapar ok heyja sér orðfjölða með fornum heitum eða girnast þeir at kunna skilja þat, er hulit er kveðit, þá skili hann þessa bók til fróðleiks ok skemmtunar. En ekki er at gleyma eða ósanna svá þessar frásagnir at taka ór skáldskapinum fornar kenningar, þær er höfuðskáld hafa sér líka látit. En eigi skulu kristnir menn trúa á heiðin goð ok eigi á sannyndi þessa sagna annan veg en svá sem hér finnst í upphafi bókar.
Nú skal láta heyra dæmin, hvernig höfuðskáldin hafa látit sér sóma at yrkja eftir þessum heitum ok kenningum, svá sem segir Arnórr jarlaskáld, at Óðinn heiti Alföðr: Nú hykk slíðrhugaðs segja, / síð léttir mér stríða, / þýtr Alföður, ýtum / jarls kostu, brim hrosta. Hér kallar hann ok skáldskapinn hrostabrim Alföður. Hávarðr halti kvað svá: Nú er jódraugum ægis / arnar flaug of hauga; / hygg ek, at heimboð þiggi / Hangagoðs af vangi. Svá kvað Víga-Glúmr: Lattisk herr með höttu / Hangatýs at ganga, / þóttit þeim at hætta / þekkiligt, fyrir brekku. Svá kvað Refr: Oft kom, jarðar leiftra / er Baldr hniginn skaldi, / hollr at helgu fulli / Hrafnásar mér, stafna. Svá kvað Eyvindr skáldaspillir: Ok Sigurð / hinn er svönum veitti / hróka bjór / Haddingja vals / Farmatýs, / fjörvi næmðu / jarðráðendr / á Öglói. Svá kvað Glúmr Geirason: Þar var, þrafna byrjar / þeim stýrðu goð Beima / sjalfr í sæki-alfi / Sigtýr Atals dýra. Svá kvað Eyvindr enn: Göndul ok Skögul / sendi Gautatýr / at kjósa of konunga, / hverr Yngva ættar / skyldi með Óðni fara / ok í Valhöllu vera. Svá kvað Úlfr Uggason: Ríðr at vilgi víðu / víðfrægr, en mér líða, / Hroftatýr, of hváfta / hróðrmál, sonar báli. Svá kvað Þjóðólfr inn hvinverski: Valr lá þar á sandi, / vitinn inum eineygja / Friggjar faðmbyggvi, / fögnuðum dáð slíkri. Þat kvað Hallfreðr: Sannyrðum spenr sverða / snarr þiggjandi viggjar / barrhaddaða byrjar / biðkván und sik Þriðja. Hér er þess dæmi, at jörð er kölluð kona Óðins í skáldskap. Svá er hér sagt, at Eyvindr kvað: Hermóðr ok Bragi, / kvað Hroftatýr, / gangið í gögn grami, / því at konungr ferr, / sá er kappi þykkir, / til hallar hinig. Svá kvað Kormákr: Eykr með ennidúki / jarðhljótr día fjarðar / breyti, hún sá er, beinan, / bindr. Seið Yggr til Rindar. Svá kvað Steinþórr: Forngörvan á ek firnum / farms Gunnlaðar arma / horna fors at hrósa / hlítstyggs ok þó lítinn. Svá kvað Úlfr Uggason: Þar hykk sigrunni svinnum / sylgs valkyrjur fylgja / heilags tafns ok hrafna. / Hlaut innan svá minnum. Svá kvað Egill Skalla-Grímsson: Blætk eigi af því / bróður Vílis, / goðjaðar, / at ek gjarn séa; / þó hefr Míms vinr / mér of fengit / bölva bætr, / er it betra telk. Gafumk íþrótt / ulfs of bági, / vígi vanr, / vammi firrða. Hér er hann kallaðr goðjaðarr ok Míms vinr ok úlfs bági. Svá kvað Refr: Þér eigu vér veigar, / Valgautr, salar brautar, / Fals, hrannvala fannar, / framr, valdi tamr, gjalda. Svá kvað Einarr skálaglamm: Hljóta mun ek, né hlítir, / Hertýs, of þat frýju, / fyrir örþeysi at ausa / austr víngnóðar flausta. Svá kvað Úlfr Uggason: Kostigr ríðr at kesti, / kynfróðs, þeim er goð hlóðu, / Hrafnfreistaðar, hesti / Heimdallr, at mög fallinn. Svá er sagt í Eiríksmálum: Hvat er þat drauma, kvað Óðinn, / ek hugðumk fyrir dag rísa, / Valhöll ryðja / fyrir vegnu fólki, / vekða ek Einherja, / bæða ek upp rísa, / bekki at strá, / bjórker leyðra, / valkyrjur vín bera, / sem vísi kæmi. Þat kvað Kormákr: Algildan bið ek aldar / allvald of mér halda / ýs bifvangi Yngva / ungr. Fór Hroftr með Gungni. Þat kvað Þórálfr: Sagði hitt, er hugði, / Hliðskjalfar gramr sjalfum, / hlífar-styggs þar er höggnir / Háreks liðar váru. Svá kvað Eyvindr: Hinn, er Surts / ór sökkdölum / farmögnuðr / fljúgandi bar. Svá kvað Bragi: Þat erumk sýnt, at snimma / sonr Aldaföðrs vildi / afls við úri þafðan / jarðar reist of freista. Svá kvað Einarr: Því at fjölkostigr flestu / flestr ræðr við son Bestlu, / tekit hefk morðs til mærðar, / mæringr en þú færa. Svá kvað Þorvaldr blönduskáld: Nú hef ek margt / í miði greipat / burar Bors, / Búra arfa.
Hér skal heyra, hvé skáldin hafa kennt skáldskapinn eftir þessum heitum, er áðr eru rituð, svá sem er at kalla Kvasis dreyra ok dverga skip, dverga mjöð, jötna mjöð, Suttunga mjöð, Óðins mjöð, ása mjöð, föðurgjöld jötna, lögr Óðreris ok Boðnar ok Sónar ok fyllr, lögr Hnitbjarga, fengr ok fundr ok farmr ok gjöf Óðins, svá sem hér er kveðit, er orti Einarr skálaglamm: Hugstóran bið ek heyra, / heyr, jarl, Kvasis dreyra, / foldar vörð á fyrða / fjarðleggjar brim dreggjar. Ok sem kvað Einarr enn skálaglamm: Ullar gengr of alla / asksögn þess, er hvöt magnar / byrgis böðvar sorgar, / bergs geymi-lá dverga. Svá sem kvað Ormr Steinþórsson: At væri borit bjórs / bríkar ok mitt lík, / rekkar nemi dauðs drykk / Dvalins, í einn sal. Ok sem Refr kvað: Grjót-aldar ték gildi / geðreinar Þórsteini; / berg-Mæra glymr bára, / bið ek lýða kyn hlýða. Svá sem kvað Egill: Buðumk hilmir löð, / þar á ek hróðrs of kvöð, / bar ek Óðins mjöð / á Engla bjöð. Ok sem kvað Glúmr Geirason: Hlýði, hafta beiðis / hefk, mildingar, gildi; / því biðjum vér þagnar, / þegna tjón at fregnum. Ok sem kvað Eyvindr: Vilja ek hljóð / at Hárs líði, / meðan Gillings / gjöldum yppik, / meðan hans ætt / í hverlegi / galgafarms / til goða teljum. Svá sem Einarr kvað skálaglamm: Eisar vágr fyr vísa, / verk Rögnis mér hagna, / þýtr Óðreris alda, / aldrhafs, við fles galdra. Ok enn sem hann kvað: Nú er þats Boðnar bára, / berg-Saxa, tér vaxa, / gervi í höll ok hlýði / hljóð fley jöfurs þjóðir. Ok sem kvað Eilífr Guðrúnarson: Verðið ér, alls orða / oss grær of kon mæran / á sefreinu Sónar / sáð, vingjöfum ráða. Svá sem kvað Völu-Steinn: Heyr Míms vinar mína, / mér er fundr gefinn Þundar, / við góma sker glymja / glaumbergs, Egill, strauma. Svá kvað Ormr Steinþórsson: Seggir þurfut ala ugg, / engu sný ek í Viðurs feng / háði, kunnum hróðrsmíð / haga, of mínn brag. Svá kvað Úlfr Uggason: Haldrgegnis ték Hildar / hugreifum Áleifi, / hann vil ek at gjöf Grímnis, / geðfjarðar lá, kveðja. Skáldskapr er kallaðr sjár eða lögr dverganna, fyrir því at Kvasis blóð var lögr í Óðreri, áðr mjöðrinn væri gerr, ok þar gerðist hann í katlinum, ok er hann kallaðr fyrir því hverlögr Óðins, svá sem kvað Eyvindr ok fyrr var ritat: Meðan hans ætt / í hverlegi / galgafarms / til goða teljum. Enn er kallaðr skáldskaprinn far eða líð dverganna. Líð heitir öl, ok líð heitir skip. Svá er tekit til dæma, at skáldskapr er nú kallaðr fyrir því skip dverga, svá sem hér segir: Bæði á ek til brúðar / bergjarls ok skip dverga / sollinn vind at senda / seinfyrnd götu eina.
Hvernig skal kenna Þór? Svá, at kalla hann son Óðins ok Jarðar, faðir Magna ok Móða ok Þrúðar, verr Sifjar, stjúpfaðir Ullar, stýrandi ok eigandi Mjöllnis ok megingjarða, Bilskirrnis, verjandi Ásgarðs, Miðgarðs, dólgr ok bani jötna ok trollkvinna, vegandi Hrungnis, Geirröðar, Þrívalda, dróttinn Þjálfa ok Rösku, dólgr Miðgarðsorms, fóstri Vingnis ok Hlóru. Svá kvað Bragi skáld: Vaðr lá Viðris arfa / vilgi slakr, er rakðisk, / á Eynæfis öndri, / Jörmungandr at sandi. Svá kvað Ölvir hnúfa: Æstisk allra landa / umbgjörð ok sonr Jarðar. Svá kvað Eilífr: Vreiðr stóð Vrösku bróðir, / vá gagn faðir Magna; / skelfra Þórs né Þjalfa / þróttar steinn við ótta. Ok sem kvað Eysteinn Valdason: Leit á brattrar brautar / baug hvassligum augum, / æstisk áðr at flausti / öggs búð, faðir Þrúðar. Enn kvað Eysteinn: Sín bjó Sifjar rúni / snarla fram með karli, / hornstraum getum Hrímnis / hræra, veiðarfæri. Ok enn kvað hann: Svá brá viðr, at, sýjur, / seiðr, renndu fram breiðar, / jarðar, út af borði / Ulls mágs hnefar skullu. Svá kvað Bragi: Hamri fórsk í hægri / hönd, þá er allra landa, / ægir öflugbarða, / endiseiðs of kenndi. Svá kvað Gamli: Þá er gramr, hinn er svik samðit, / snart Bilskirrnis hjarta, / grundar fisk með grandi / gljúfrskeljungs nam rjúfa. Svá kvað Þorbjörn dísarskáld: Þórr hefir Yggs með árum / Ásgarð af þrek varðan. Svá kvað Bragi: Ok borðróins barða / brautar hringr inn ljóti / á haussprengi Hrungnis / harðgeðr neðan starði. Enn kvað Bragi: Vel hafið yðrum eykjum / aftr, Þrívalda, haldit / simbli sumbls of mærum, / sundrkljúfr níu höfða. Svá kvað Eilífr: Þröngvir gein við þungum / þangs rauðbita tangar / kveldrunninna kvinna / kunnleggs alinmunni. Svá kvað Úlfr Uggason: Þjokkvöxnum kvaðsk þykkja / þikling firinmikla / hafra njóts at höfgum / hætting megindrætti. Ok enn þetta: Fullöflugr lét fellir / fjall-Gauts hnefa skjalla, / rammt mein var þat, reyni / reyrar leggs við eyra. / (56.) / Víðgymnir laust Vimrar / vaðs af fránum naðri / hlusta grunn við hrönnum. / Hlaut innan svá minnum. Hér er hann kallaðr jötunn Vimrar vaðs. Á heitir Vimur, er Þórr óð, þá er hann sótti til Geirröðargarða. Ok svá kvað Vetrliði skáld: Leggi brauzt þú Leiknar, / lamðir Þrívalda, / steypðir Starkeði, / stéttu of Gjalp dauða. Ok svá kvað Þorbjörn dísarskáld: Ball í Keilu kolli, / Kjallandi brauzt þú alla, / áðr draptu Lút ok Leiða, / léztu dreyra Búseyru; / heftir þú Hengjankjöftu, / Hyrrokkin dó fyrri; / þó var snemr in sáma / Svívör numin lífi.
Hvernig skal kenna Baldr? Svá, at kalla hann son Óðins ok Friggjar, ver Nönnu, faðir Forseta, eigandi Hringhorna ok Draupnis, dólgr Haðar, Heljar sinni, Gráta-goð. Úlfr Uggason hefir kveðit eftir sögu Baldrs langt skeið í Húsdrápu, ok ritat er áðr dæmi til þess, er Baldr er svá kenndr.
Hvernig skal kenna Njörd? Svá, at kalla hann Vanaguð eða Vananið eða Van ok föður Freys ok Freyju, fégjafa guð. Svá segir Þórðr Sjáreksson: Varð sjalf suna, / nama snotr una, / Kjalarr of tamði, / kváðut Hamði, / Goðrún bani, / goðbrúðr Vani, / heldr vel mara, / hjörleik spara. Hér er þess getit, er Skaði gekk frá Nirði, sem fyrr er ritat.
Hvernig skal kenna Frey? Svá, at kalla hann son Njarðar, bróður Freyju ok enn Vanaguð ok Vananið ok Vanr ok árguð ok fégjafa. Svá kvað Egill Skalla-Grímsson: Því at Grjótbjörn / of gæddan hefir / Freyr ok Njörðr / at féarafli. Freyr er kallaðr Belja dólgr, svá sem kvað Eyvindr skáldaspillir: Þá er útröst / jarla bági / Belja dolgs / byggja vildi. Hann er eigandi Skíðblaðnis ok galtar þess, er Gullinbursti heitir, svá sem hér er sagt: Ívalda synir / gengu í árdaga / Skíðblaðni at skapa, / skipa bazt, / skírum Frey, / nýtum Njarðar bur. Svá segir Úlfr Uggason: Ríðr á börg til borgar / böðfróðr sonar Óðins / Freyr ok folkum stýrir / fyrstr inum gulli byrsta. Hann heitir ok Slíðrugtanni.
Hvernig skal Heimdall kenna? Svá, at kalla hann son níu mæðra eða vörð goða, svá sem fyrr er ritat, eða hvíta ás, Loka dólg mensækir Freyju. Heimdallar höfuð heitir sverð. Svá er sagt, at hann var lostinn mannshöfði í gegnum. Um þat er kveðit í Heimdallar galdri, ok er síðan kallat höfuð mjötuðr Heimdallar. Sverð heitir manns mjötuðr. Heimdallr er eigandi Gulltopps. Hann er ok tilsækir Vágaskers ok Singasteins. Þá deilði hann við Loka um Brísingamen. Hann heitir ok Vindlér. Úlfr Uggason kvað í Húsdrápu langa stund eftir þeiri frásögu, ok er þess þar getit, at þeir váru í selalíkjum. Hann er ok sonr Óðins.
Hvernig skal kenna Tý? Svá, at kalla hann einhenda ás ok úlfs fóstra, víga guð, son Óðins.
Hvernig skal kenna Braga? Svá, at kalla hann Iðunnar ver, frumsmið bragar ok inn síðskeggja ás - af hans nafni er sá kallaðr skeggbragi, er mikit skegg hefir - ok sonr Óðins.
Hvernig skal kenna Víðar? Hann má kalla inn þögla ás, eiganda járnskós, dólg ok bana Fenrisúlfs, hefniás goðanna, byggviás föðurtófta ok son Óðins, bróður ásanna.
Hvernig skal kenna Vála? Svá, at kalla hann son Óðins ok Rindar, stjúpson Friggjar, bróður ásanna, hefniás Baldrs, dólg Haðar ok bana hans, byggvanda föðurtófta.
Hvernig skal kenna Höð? Svá, at kalla hann blinda ás, Baldrs bana, skjótanda Mistilteins, son Óðins, Heljar sinna, Vála dólg.
Hvernig skal kenna Ull? Svá, at kalla hann son Sifjar, stjúp Þórs, öndurás, bogaás, veiðiás, skjaldarás.
Hvernig skal kenna Hæni? Svá, at kalla hann sessa eða sinna eða mála Óðins ok inn skjóta ás ok inn langa fót ok aurkonung.
Hvernig skal kenna Loka? Svá, at kalla hann son Fárbauta ok Laufeyjar, Nálar, bróður Býleists ok Helblinda, föður Vánargands, þat er Fenrisúlfr, ok Jörmundgands, þat er Miðgarðsormr, ok Heljar ok Nara ok Ála, frænda ok föðurbróður, vársinna ok sessa Óðins ok ása, heimsæki ok kistuskrúð Geirröðar, þjóf jötna, hafrs ok Brísingamens ok Iðunnar epla, Sleipnis frænda, ver Sigynjar, goða dólgr, hárskaði Sifjar, bölvasmiðr, inn slægi áss, rægjandi ok vélandi goðanna, ráðbani Baldrs, inn bundni áss, þrætudólgr Heimdallar ok Skaða. Svá sem hér segir Úlfr Uggason: Ráðgenginn bregðr ragna / rein at Singasteini / frægr við firnaslægjan / Fárbauta mög vári; / móðöflugr ræðr mæðra / mögr hafnýra fögru, / kynni ek, áðr ok einnar / átta, mærðar þáttum. Hér er þess getit, að Heimdallr er son níu mæðra.
Nú skal enn segja dæmi, af hverju þær kenningar eru, er nú váru ritaðar, er áðr váru eigi dæmi til sögð, svá sem Bragi sagði Ægi, at Þórr var farinn í austrvega at berja troll, en Óðinn reið Sleipni í Jötunheima ok kom til þess jötuns, er Hrungnir hét. Þá spyrr Hrungnir, hvat manna sá er með gullhjálminn, er ríðr loft ok lög, ok segir, at hann á furðugóðan hest. Óðinn sagði, at þar vill hann veðja fyrir höfði sínu, at engi hestr skal vera jafngóðr í Jötunheimum. Hrungnir segir, at sá er góðr hestr, en hafa lézt hann mundu miklu stórfetaðra hest. Sá heitir Gullfaxi. Hrungnir varð reiðr ok hleypr upp á hest sinn ok hleypir eftir honum ok hyggr at launa honum ofrmæli. Óðinn hleypir svá mikit, at hann var á öðru leiti fyrir, en Hrungnir hafði svá mikinn jötunmóð, at hann fann eigi fyrr en hann kom inn of ásgrindr. Ok er hann kom at hallardurum, buðu æsir honum til drykkju. Hann gekk í höllina ok bað fá sér at drekka. Váru þá teknar þær skálir, er Þórr var vanr at drekka af, ok snerti Hrungnir ór hverri. En er hann gerðist drukkinn, þá skorti eigi stór orð. Hann lézt skyldu taka upp Valhöll ok færa í Jötunheima, en sökkva Ásgarði, en drepa goð öll, nema Freyju ok Sif vill hann heim hafa með sér, en Freyja ein þorir þá at skenkja honum, ok drekka lézt hann mundu allt ásaöl. En er ásum leiddust ofryrði hans, þá nefna þeir Þór. Því næst kom Þórr í höllina ok hafði á lofti hamarinn ok var allreiðr ok spyrr, hverr því ræðr, er jötnar hundvísir skulu þar drekka, eða hverr seldi Hrungni grið at vera í Valhöll eða hví Freyja skal skenkja honum sem at gildi ása. Þá svarar Hrungnir ok sér ekki vinaraugum til Þórs, sagði, at Óðinn bauð honum til drykkju ok hann var á hans griðum. Þá mælti Þórr, at þess boðs skal Hrungnir iðrast, áðr hann komi út. Hrungnir segir, at Ása-Þór er þat lítill frami at drepa hann vápnlausan. Hitt er meiri hugraun, ef hann þorir at berjast við hann at landamæri á Grjóttúnagörðum, - "ok hefir þat verit mikit fólskuverk," sagði hann, "er ek lét eftir heima skjöld minn ok hein. En ef ek hefða hér vápn mín, þá skyldum vit nú reyna hólmgönguna, en at öðrum kosti legg ek þér við níðingsskap, ef þú vill drepa mik vápnlausan." Þórr vill fyrir engan mun bila at koma til einvígis, er honum var hólmr skoraðr, því at engi hafði honum þat fyrr veitt. Fór þá Hrungnir braut leið sína ok hleypði ákafliga, þar til er hann kom í Jötunheima, ok varð ferð hans allfræg með jötnum ok þat, at stefnulag var komit á með þeim Þór. Þóttust jötnar hafa mikit í ábyrgð, hvárr sigr fengi. Þeim var ills ván af Þór, ef Hrungnir léti, fyrir því at hann var þeira sterkastr. Þá gerðu jötnar mann á Grjóttúnagörðum af leiri, ok var hann níu rasta hár, en þriggja breiðr undir hönd, en ekki fengu þeir hjarta svá mikit, at honum sómði, fyrr en þeir tóku úr meri nökkurri, ok varð honum þar eigi stöðugt, þá er Þórr kom. Hrungnir átti hjarta þat, er frægt er, af hörðum steini ok tindótt með þrimr hornum, svá sem síðan er gert ristubragð þar, er Hrungnishjarta heitir. Af steini var ok höfuð hans. Skjöldr hans var ok steinn, víðr ok þjokkr, ok hafði hann skjöldinn fyrir sér, er hann stóð á Grjóttatúnagörðum ok beið Þórs, en hein hafði hann fyrir vápn ok reiddi of öxl ok var ekki dælligr. Á aðra hlið honum stóð leirjötunninn, er nefndr er Mökkurkálfi, ok var hann allhræddr. Svá er sagt, at hann meig, er hann sá Þór. Þórr fór til hólmstefnu ok með honum Þjálfi. Þá rann Þjálfi fram at, þar er Hrungnir stóð, ok mælti til hans: "Þú stendr óvarliga, jötunn, hefir skjöldinn fyrir þér, en Þórr hefir sét þik, ok ferr hann it neðra í jörðu, ok mun hann koma neðan at þér." Þá skaut Hrungnir skildinum undir fætr sér ok stóð á, en tvíhendi heinina. Því næst sá hann eldingar ok heyrði þrumur stórar. Sá hann þá Þór í ásmóði. Fór hann ákafliga ok reiddi hamarinn ok kastaði um langa leið at Hrungni. Hrungnir færir upp heinina báðum höndum ok kastar í mót. Mætir hon hamrinum á flugi, ok brotnar sundr heinin. Fellr annarr hlutr á jörð, ok eru þar af orðin öll heinberg. Annarr hlutr brast í höfði Þór, svá at hann fell fram á jörð. En hamarrinn Mjöllnir kom í mitt höfuð Hrungni ok lamði hausinn í smán mola, ok fell hann fram yfir Þór, svá at fótr hans lá of háls Þór. En Þjálfi vá at Mökkurkálfa, ok fell hann við lítinn orðstír. Þá gekk Þjálfi til Þórs ok skyldi taka fót Hrungnis af honum ok gat hvergi valdit. Þá gengu til æsir allir, er þeir spurðu at Þórr var fallinn, ok skyldu taka fótinn af honum ok fengu hvergi komit. Þá kom til Magni, sonr Þórs ok Járnsöxu. Hann var þá þrínættr. Hann kastaði fæti Hrungnis af Þór ok mælti: "Sé þar ljótan harm, faðir, er ek kom svá síð. Ek hygg, at jötun þenna myndak hafa lostit í hel með hnefa mínum, ef ek hefða fundit hann." Þá stóð Þórr upp ok fagnaði vel syni sínum ok sagði, at hann myndi verða mikill fyrir sér, - "ok vil ek," sagði hann, "gefa þér hestinn Gullfaxa, er Hrungnir hefir átt." Þá mælti Óðinn ok sagði, at Þórr gerði rangt, er hann gaf þann inn góða hest gýgjarsyni, en eigi föður sínum.
Þórr fór heim til Þrúðvanga, ok stóð heinin í höfði honum. Þá kom til völva sú, er Gróa hét, kona Aurvandils ins frækna. Hon gól galdra sína yfir Þór, til þess er heinin losnaði. En er Þórr fann þat ok þótti þá ván, at braut myndi ná heininni, þá vildi hann launa Gró lækninguna ok gera hana fegna, sagði henni þau tíðendi, at hann hafði vaðit norðan yfir Élivága ok hafði borit í meis á baki sér Aurvandil norðan ór Jötunheimum, ok þat til jartegna, at ein tá hans hafði staðit ór meisinum, ok var sú frerin, svá at Þórr braut af ok kastaði upp á himin ok gerði af stjörnu þá, er heitir Aurvandilstá. Þórr sagði, at eigi myndi langt til, at Aurvandill myndi heim koma, en Gróa varð svá fegin, at hon mundi enga galdra, ok varð heinin eigi lausari ok stendr enn í höfði Þór, ok er þat boðit til varnanar at kasta hein of gólf þvert, því at þá hrærist heinin í höfði Þór. Eftir þessi sögu hefir ort Þjóðólfr hvinverski í Haustlöng." Þá mælti Ægir: "Mikill þótti mér Hrungnir fyrir sér. Vann Þórr meira þrekvirki nökkut, þá er hann átti við troll?"
Þá svarar Bragi: "Mikillar frásagnar er þat vert, er Þórr fór til Geirröðargarða. Þá hafði hann eigi hamarinn Mjöllni eða megingjarðar eða járngreipr, ok olli því Loki. Hann fór með honum, því ar Loka hafði þat hent, þá er hann flaug einu sinni at skemmta sér með valsham Friggjar, at hann flaug fyrir forvitni sakar í Geirröðargarða ok sá þar höll mikla, settist ok sá inn of glugg. En Geirröðr leit í móti honum ok mælti, at taka skyldi fuglinn ok færa honum, en sendimaðr komst nauðuliga á hallarvegginn, svá var hann hár. Þat þótti Loka gott, er hann sótti erfiðliga til hans, ok ætlaði sér stund at fljúga eigi upp, fyrr en hann hafði farit allt torleiðit. En er maðrinn sótti at honum, þá beinir hann fluginn ok spyrnir við fast, ok eru þá fætrnir fastir. Var Loki tekinn þar höndum ok færðr Geirröði jötni. En er hann sá augu hans, þá grunaði hann, at maðr myndi vera, ok bað hann svara, en Loki þagði. Þá læsti Geirröðr Loka í kistu ok svelti hann þar þrjá mánuðr. En þá er Geirröðr tók hann upp ok beiddi hann orða, þá sagði Loki, hverr hann var, ok til fjörlausnar vann hann Geirröði þess eiða, at hann skyldi koma Þór í Geirröðargarða, svá at hann hefði hvárki hamarinn né megingjarðar. Þórr kom til gistingar til gýgjar þeirar, er Gríðr er kölluð. Hon var móðir Víðars ins þögla. Hon sagði Þór satt frá Geirröði, at hann var jötunn hundvíss ok illr viðreignar. Hon léði honum megingjarða ok járngreipr, er hon átti, ok staf sinn, er heitir Gríðarvölr. Þá fór Þórr til ár þeirar, er Vimur heitir, allra á mest. Þá spennti hann sik megingjörðum ok studdi forstreymis Gríðarvöl, en Loki helt undir megingjarðar. Ok þá er Þórr kom á miðja ána, þá óx svá mjök áin, at uppi braut á öxl honum. Þá kvað Þórr þetta: 65 / Vax-at-tu nú, Vimur, / alls mik þik vaða tíðir / jötna garða í; / veiztu, ef þú, vex, / at þá vex mér ásmegin / jafnhátt upp sem himinn. Þá sér Þórr uppi í gljúfrum nökkurum, at Gjálp, dóttir Geirröðar stóð þar tveim megin árinnar, ok gerði hon árvöxtinn. Þá tók Þórr upp ór ánni stein mikinn ok kastaði at henni ok mælti svá: "At ósi skal á stemma." Eigi missti hann, þar er hann kastaði til. Ok í því bili bar hann at landi ok fekk tekit reynirunn nökkurn ok steig svá ór ánni. Því er það orðtak haft, at reynir er björg Þórs. En er Þórr kom til Geirröðar, þá var þeim félögum vísat fyrst í geitahús til herbergis, ok var þar einn stóll til sætis, ok sat Þórr þar. Þá varð hann þess varr, at stóllinn fór undir honum upp at ræfri. Hann stakk Gríðarveli upp í raftana ok lét sígast fast á stólinn. Varð þá brestr mikill, ok fylgði skrækr. Þar höfðu verit undir stólinum dætr Geirröðar, Gjálp ok Greip, ok hafði hann brotit hrygginn í báðum. Þá lét Geirröðr kalla Þór í höllina til leika. Þar váru eldar stórir eftir endilangri höll. En er Þórr kom gagnvart Geirröði, þá tók Geirröðr með töng járnsíu glóandi ok kastar at Þór, en Þórr tók í móti með járngreipum ok færir á loft síuna, en Geirröðr hljóp undir járnsúlu at forða sér. Þórr kastaði síunni ok laust gegnum súluna ok gegnum Geirröð ok gegnum vegginn ok svá fyrir útan í jörðina." Eftir þessi sögu hefir ort Eilífr Guðrúnarson í Þórsdrápu.
Hvernig skal kenna Frigg? Svá, at kalla hana dóttur Fjörgyns, kona Óðins, móður Baldrs, elju Jarðar ok Rindar ok Gunnlaðar ok Gerðar, sværa Nönnu, dróttning ása ok ásynja, Fullu ok valshams ok Fensala.
Hvernig skal Freyju kenna? Svá, at kalla hana dóttur Njarðar, systur Freys, konu Óðs, móður Hnossar, eigandi valfalls ok Sessrúmnis ok fressa, Brisíngamens, Vanagoð, Vanadís, it grátfagra goð, ástaguð. - Svá má kenna allar ásynjur at nefna annarrar nafni ok kenna við eign eða verk sín eða ættir.
Hvernig skal kenna Sif? Svá, at kalla hana konu Þórs, móður Ullar, it hárfagra goð, elja Járnsöxu, móður Þrúðar.
Hvernig skal kenna Iðunni? Svá, at kalla hana konu Braga ok gætandi eplanna, en eplin ellilyf ásanna. Hon er ok ránfengr Þjaza jötuns, svá sem fyrr er sagt, at hann tók hana braut frá ásum. Eftir þeiri sögu orti Þjóðólfr inn hvinverski í Haustlöng. Ásu er svá rétt at kenna at kalla einn hvern annars nafni ok kenna við verk sín eða eign eða ættir.
Hvernig skal kenna himin? Svá, at kalla hann Ymis haus ok þar af jötuns haus ok erfiði eða byrði dverganna eða hjálm Vestra ok Austra, Suðra, Norðra, land sólar ok tungls ok himintungla, vagna ok veðra, hjálmr eða hús lofts ok jarðar ok sólar. Svá kvað Arnórr jarlaskáld: Ungr skjöldungr stígr aldri / jafnmildr á við skildan / þess var grams, und gömlum, / gnóg rausn, Ymis hausi. Ok enn sem hann kvað: Björt verðr sól at svartri, / sökkr fold í mar dökkvan, / brestr erfiði Austra, / allr glymr sjár á fjöllum. Svá kvað Böðvarr balti: Alls engi verðr Inga / undir sólar grundu / böðvar hvatr né betri / bræðr landreki æðri. Ok sem kvað Þjóðólfr inn hvinverski: Ók at ísarnleiki / Jarðar sunr, en dunði, / móðr svall Meila blóða, / mána vegr und hánum. Svá sem kvað Ormr Barreyjarskáld: Hvégi er, Draupnis drógar / dís, ramman spyr ek vísa, / sá ræðr, valdr, fyr veldi, / vagnbrautar mér fagnar. Svá sem kvað Bragi skáld: Hinn er varp á víða / vinda Öndurdísar / of manna sjöt margra / mundlaug föður augum. Ok sem Markús kvað: Fjarri hefir, at fæðisk dýrri / flotna vörðr á élkers botni, / háva leyfir hverr maðr ævi / hringvarpaðar, gjalfri kringðum. Svá sem kvað Steinn Herdísarson: Hás kveð ek helgan ræsi / heimtjalds at drag þeima, / mærð tésk fram, en fyrða / fyrr, því at hann er dyrri. Ok sem kvað Arnórr jarlaskáld: Hjalp þú, dýrr konungr, dýrum, / dags grundar, Hermundi. Ok enn kvað Arnórr: Saðr stillir, hjalp þú snjöllum, / sóltjalda, Rögnvaldi. Ok sem kvað Hallvarðr: Knútr verr jörð sem ítran / alls dróttinn sal fjalla. Sem Arnórr kvað: Míkáll vegr þat er misgért þykkir / mannvits fróðr ok allt it góða; / tyggi skiptir síðan seggjum / sólar hjalms á dæmistóli.
Hvernig skal jörð kenna? Svá, at kalla hana Ymis hold ok móður Þórs, dóttur Ónars, brúði Óðins, elju Friggjar ok Rindar ok Gunnlaðar, sværu Sifjar, gólf ok botn veðra hallar, sjár dýranna, dóttir Náttar, systir Auðs ok Dags. Svá sem kvað Eyvindr skáldaspillir: Nú er alfröðull elfar / jötna dolgs of folginn, / ráð eru rammrar þjóðar / rík, í móður líki. Sem kvað Hallfreðr vandræðskáld: Ráð lukusk, at sá, síðan, / snjallráðr konungs spjalli / átti einga-dóttur / Ónars viði gróna. Ok enn sagði hann: Breiðleita gat brúði / Báleygs at sér teygða / stefnir stöðvar hrafna / stála ríkismálum. Svá sem kvað Þjóðólfr: Útan bindr við enda / elgvers glöðuðr hersa / hreins við, húfi rónum, / hafs botni far gotna. Sem Hallfreðr kvað: Því hygg fleygjanda frægjan, / ferr jörð und menþverri / ítran, eina at láta / Auðs systur mjök trauðan. Svá kvað Þjóðólfr: Dolgljóss, hefir dási / darrlatr staðit fjarri, / endr þá er elju Rindar / ómynda tók skyndir.
Hvernig skal sæ kenna? Svá, at kalla hann Ymis blóð, heimsækir goðanna, verr Ránar, faðir Ægisdætra, þeira er svá heita Himinglæva, Dúfa, Blóðughadda, Hefring, Uðr, Hrönn, Bylgja, Bára, Kólga, land Ránar ok Ægisdætra ok skipa ok sæskips heita, kjalar, stála, súða, sýju, fiska, ísa, sækonunga leið ok brautir, eigi síðr hringr eyjanna, hús sanda ok þangs ok skerja, dorgar land ok sæfugla, byrjar. Svá sem kvað Ormr Barreyjarskáld: Útan gnýr á eyri / Ymis blóð fara góðra. Svá kvað Refr: Vágþeysta berr vestan, / vætti ek lands fyr brandi, / hvalmæni skefr, húna / hógdýr of lög bógu. Svá sem kvað Sveinn: Þá er élreifar ófu / Ægis dætr ok tættu / föls, við frost of alnar, / fjallgarðs rokur harðar. Ok sem kvað Refr: Færir björn, þar er bára / brestr, undinna festa / oft í Ægis kjafta / úrsvöl Gymis völva. Hér er sagt, at allt er eitt Ægir ok Hlér ok Gymir. Ok enn kvað hann: En sægnípu Sleipnir / slítr úrdrifinn hvítrar / Ránar, rauðum steini / runnit, brjóst ór munni. Sem kvað Einarr Skúlason: Harðr hefir ört frá jörðu / élvindr, svana strindar / blakkr lætr í sog sökkva / snægrund, skipi hrundit. Ok enn sem hann kvað: Margr ríss, en drífr dorgar / dynströnd í svig löndum, / spend verða stög stundum, / stirðr keipr, fira greipum. Ok enn kvað hann: Grams bera gollna spánu, / göfug ferð er sú jöfri, / skýtr holmfjöturr Heita / hrafni, snekkju stafnar. Enn sem hann kvað: Haustköld skotar hélðum / holmrönd varar öndri. Ok enn svá: Sundr springr svalra landa / sverrigjörð fyr börðum. Sem Snæbjörn kvað: Hvatt kveða hræra Grótta / hergrimmastan skerja / út fyrir jarðar skauti / eylúðrs níu brúðir, / þær er, lungs, fyrir löngu, / líðmeldr, skipa hlíðar / baugskerðir rístr barði / ból, Amlóða mólu. Hér er kallat hafit Amlóða kvern. - Enn sem kvað Einarr Skúlason: Viknar ramr í, Rakna, / reksaumr fluga-straumi, / dúks hrindr böl, Þar er bleikir / bifgrund, á stag rifjum.
Hvernig skal kenna sól? Svá, at kalla hana dóttur Mundilfara, systur Mána, kona Glens, eldr himins ok lofts. Svá sem kvað Skúli Þorsteinsson: Glens beðja veðr gyðju / goðblíð í vé, síðan / ljós kemr gótt með geislum / gránserks ofan Mána. Svá kvað Einarr Skúlason: Hvargi er Beita borgar / bálgrimmustum skála / hár of hnossvin órum / heims vafrlogi sveimar.
Hvernig skal kenna vind? Svá, at kalla hann son Fornjóts, bróður Ægis ok elds, brjót viðar, skaði ok bani eða hundr eð vargr viðar eða segls eða seglreiða. Svá sagði Sveinn í Norðrsetudrápu: Tóku fyrst til fjúka / Fornjóts synir ljótir.
Hvernig skal kenna eld? Svá, at kalla hann bróður vinds ok Ægis, bana ok grand viðar ok húsa, Hálfs bani, sól húsanna.
Hvernig skal kenna vetr? Svá, at kalla hann son Vindsvals ok bana orma, hríðmál. Svá kvað Ormr Steinþórsson: Ræð ek þenna mög manni / Vindvals unað blindum. Svá kvað Ásgrímr: Sigrgæðir var síðan / seimörr í Þrándheimi, / þjóð veit þínar íðir, / þann orms-trega, sannar.
Hvernig skal kenna sumar? Svá, at kalla son Svásaðar ok líkn ormanna ok gróðr manna. Svá sem kvað Egill Skalla-Grímsson: Upp skulum órum sverðum, / ulfs tannlituðr, glitra, / eigum dáð at drýgja / í dalmiskunn fiska.
Hvernig skal kenna manninn? Mann skal kenna við verk sín, þat er hann veitir eða þiggr eða gerir. Hann má ok kenna til eignar sinnar, þeirar er hann á, ok svá ef hann gaf, svá ok við ættir þær, er hann kom af, svá þær, er frá honum kómu. Hvernig skal hann kenna við þessa hluti? Svá, at kalla hann vinnanda eða fremjanda fara sinna eða athafnar, víga eða sæfara eða veiða eða vápna eða skipa. Ok fyrir því at hann er reynir vápnanna ok viðr víganna, allt eitt ok vinnandi. Viðr heitir tré. Reynir heitir ok tré. Af þessum heitum hafa skáldin kallat manninn ask eða hlyn, lund eða öðrum viðarheitum karlkenndum ok kennt til víga eða skipa eða fjár. Mann er ok rétt at kenna til allra ásaheita. Kennt er ok við jötnaheiti, ok er þat flest háð eða lastmæli. Vel þykkir kennt til álfa. Konu skal kenna til alls kvenbúnaðar, gulls ok gimsteina, öls eða víns eða annars drykkjar, þess er hon selr eða gefr, svá ok til ölgagna ok allra þeira hluta, er henni samir at vinna eða veita. Rétt er at kenna hana svá at kalla hana selju eða lág þess, er hon miðlar, en selja eða lág, þat eru tré. Fyrir því er kona kölluð til kenningar öllum kvenkenndum viðarheitum. En fyrir því er kona kennd til gimsteina eða glersteina, at þat var í forneskju kvinnabúnaðr, er kallat var steinasörvi, er þær höfðu á hálsi sér. Nú er svá fært til kenningar, at konan er nú kennd við stein ok við öll steinsheiti. Kona er ok kennd við allar ásynjur eða valkyrjur eða nornir eða dísir. Konu er ok rétt at kenna við alla athöfn sína eða við eign eða ætt.
Hvernig skal kenna gull? Svá, at kalla þat eld Ægis ok barr Glasis, haddr Sifjar, höfuðband Fullu, grátr Freyju, munntal ok rödd ok orð jötna, dropa Draupnis ok regn eða skúr Draupnis eða augna Freyju, otrgjöld, nauðgjald ásanna, sáð Fýrisvalla, haugþak Hölga, eldr allra vatna ok handar, grjót ok sker eða blik handar.
Fyrir hví er gull kallat eldr Ægis? Þessi saga er til þess, er fyrr er getit, at Ægir sótti heimboð til Ásgarðs, en er hann var búinn til heimferðar, þá bauð hann til sín Óðni ok öllum ásum á þriggja mánaða fresti. Til þeirar ferðar varð fyrst Óðinn ok Njörðr, Freyr, Týr, Bragi, Viðarr, Loki, svá ok ásynjur Frigg, Freyja, Gefjun, Skaði, Iðunn, Sif. Þórr var eigi þar. Hann var farinn í austrveg at drepa troll. En er goðin höfðu setzt í sæti, þá lét Ægir bera inn á hallargólf lýsigull, þat er birti ok lýsti höllina sem eldr, ok þat var þar haft fyrir ljós at hans veizlu, sem í Valhöllu váru sverðin fyrir eld. Þá sennti Loki þar við öll goð ok drap þræl Ægis, þann er Fimafengr hét. Annarr þræll hans er nefndr Eldir. Rán er nefnd kona hans, en níu dætr þeira, svá sem fyrr er ritat. At þeiri veizlu vannst allt sjálft, bæði vist ok öl ok öll reiða, er til veizlunnar þurfti. Þá urðu æsir þessir varir, at Rán átti net þat, er hon veiddi í menn alla, þá er á sæ kómu. Nú er þessi saga til þess, hvaðan af þat er, at gull er kallat eldr eða ljós eða birti Ægis, Ránar eða Ægis dætra. Ok af þeim kenningum er nú svá sett, at gull er kallat eldr sævar ok allra hans heita, svá sem Ægir eða Rán eigu heiti við sæinn, ok þaðan af er nú gull kallat eldr vatna eða á ok allra árheita. En þessi heiti hafa svá farit sem önnur ok kenningar, at in yngri skáld hafa ort eftir dæmum inna gömlu skálda, svá sem stóð í þeira kvæðum, en sett síðan út í hálfur þær, er þeim þóttu líkar við þat, er fyrr var ort, svá sem vatnit er sænum, en áin vatninu, en bekkr ánni. Því er þat kallat nýgervingar allt, er út er sett heiti lengra en fyrr finnst, ok þykkir þat vel allt, er með líkendum ferr ok eðli. Svá kvað Bragi skáld: Eld of þák af jöfri / ölna bekks við drykkju; / þat gaf Fjölnis fjalla, / með fulli mér stillir.
Hví er gull kallat barr eða lauf Glasis? Í Ásgarði fyrir durum Valhallar stendr lundr, sá er Glasir er kallaðr, en lauf hans allt er gull rautt, svá sem hér er kveðit, at Glasir stendr / með gullnu laufi / fyrir Sigtýs sölum. Sá er viðr fegrstr með goðum ok mönnum.
Hví er gull kallat haddr Sifjar? Loki Laufeyjarson hafði þat gert til lævísi at klippa hár allt af Sif. En er Þórr varð þess varr, tók hann Loka ok myndi lemja hvert bein í honum, áðr hann svarði þess, at hann skal fá af Svartálfum, at þeir skulu gera af gulli Sifju hadd þann, er svá skal vaxa sem annat hár. Eftir þat fór Loki til þeira dverga, er heita Ívaldasynir, ok gerðu þeir haddinn ok Skíðblaðni ok geirinn, er Óðinn átti, er Gungnir heitir. Þá veðjaði Loki höfði sínu við þann dverg, er Brokkr heitir, hvárt bróðir hans, Sindri, myndi gera jafngóða gripi þrjá sem þessir váru. En er þeir kómu til smiðju, þá lagði Sindri svínskinn í aflinn ok bað blása Brokk ok létta eigi fyrr en hann tæki þat ór aflinum, er hann hafði í lagt. En þegar er hann var genginn ór smiðjunni, en hinn blés, þá settist fluga ein á hönd honum ok kroppaði, en hann blés sem áðr, þar til er smiðrinn tók ór aflinum, ok var þat göltr, ok var burstin ór gulli. Því næst lagði hann í aflinn gull ok bað hann blása ok hætta eigi fyrr blæstrinum en hann kæmi aftr. Gekk hann á braut. En þá kom flugan ok settist á háls honum ok kroppaði nú hálfu fastara en áðr, en hann blés, þar til er smiðrinn tók ór aflinum gullhring þann, er Draupnir heitir. Þá lagði hann járn í aflinn ok bað hann blása ok sagði, at ónýtt myndi verða, ef blástrinn felli. Þá settist flugan milli augna honum ok kroppaði hvarmana, en er blóðit fell í augun, svá at hann sá ekki, þá greip hann til hendinni sem skjótast, meðan belgrinn lagðist niðr, ok sveipði af sér flugunni, ok þá kom þar smiðrinn ok sagði, at nú lagði nær, at allt myndi ónýtast, er í aflinum var. Þá tók hann ór aflinum hamar. Fékk hann þá alla gripina í hendr bróður sínum Brokk ok bað hann fara með til Ásgarðs ok leysa veðjunina. En er þeir Loki báru fram gripina, þá settust æsirnir á dómstóla ok skyldi þat atkvæði standast, sem segði Óðinn, Þórr, Freyr. Þá gaf Loki Óðni geirinn Gungni, en Þór haddinn, er Sif skyldi hafa, en Frey Skíðblaðni ok sagði skyn á öllum gripunum, at geirrinn nam aldri staðar í lagi, en haddrinn var holdgróinn, þegar er hann kom á höfuð Sif, en Skíðblaðnir hafði byr, þegar er segl kom á loft, hvert er fara skyldi, en mátti vefja saman sem dúk ok hafa í pungi sér, ef þat vildi. Þá bar fram Brokkr sína gripi. Hann gaf Óðni hringinn ok sagði, at ina níundu hverja nótt myndi drjúpa af honum átta hringar jafnhöfgir sem hann. En Frey gaf hann göltinn ok sagði, at hann mátti renna loft ok lög nótt ok dag meira en hverr hestr ok aldri varð svá myrkt af nótt eða í myrkheimum, at eigi væri ærit ljós, þar er hann fór; svá lýsti af burstinni. Þá gaf hann Þór hamarinn ok sagði, at hann myndi mega ljósta svá stórt sem hann vildi, hvat sem fyrir væri, at eigi myndi hamarrinn bila, ok ef hann yrpi honum til, þá myndi hann aldri missa ok aldri fljúga svá langt, at eigi myndi hann sækja heim hönd, ok ef þat vildi, þá var hann svá lítill, at hafa mátti serk sér. En þat var lýi á, ar forskeftit var heldr skammt. Þat var dómr þeira, at hamarrinn var beztr af öllum gripunum ok mest vörn í fyrir hrímþursum, ok dæmðu þeir, at dvergrinn ætti veðféit. Þá bauð Loki at leysa höfuð sitt, en dvergrinn sagði, at þess var engi ván. "Taktu mik þá," kvað Loki, en er hann vildi taka hann, þá var hann víðs fjarri. Loki átti skúa þá, er hann rann á loft ok lög. Þá bað dvergrinn Þór, at hann skyldi taka hann, en hann gerði svá. Þá vildi dvergrinn höggva af höfuð hans, en Loki sagði, at hann átti höfuðit, en eigi hálsinn. Þá tók dvergrinn þveng ok kníf ok vill stinga rauf á vörrum Loka ok vill rifa saman munninn, en knífrinn beit ekki. Þá mælti hann, at betri væri þar alr bróður hans, en jafnskjótt sem hann nefndi hann, þá var þar alrinn, ok beit hann varrarnar. Rifaði hann saman varrirnar, ok reif Loki ór æsunum. Sá þvengr, er muðrinn Loka var saman rifaðr, heitir Vartari.
Hér heyrir, at gull er kennt til höfuðbands Fullu, er orti Eyvindr skáldaspillir: Fullu skein á fjöllum / fallsól bráavallar. / Ullar kjóls of allan / aldr Hákunar skaldum. Gull er kallat grátr Freyju, sem fyrr er sagt. Svá kvað Skúli Þorsteinsson: Margr of hlaut of morgin / morðelds, þar er val felldum, / Freyju tár at fleiri / fárbjóðr; at þar várum. Ok sem kvað Einarr Skúlason: Þar er Mardallar milli, / meginhurðar, liggr skurða, / Gauts berum galla þrútinn, / grátr, dalreyðar látri. Ok hér hefir Einarr enn kennt svá Freyju at kalla hana móður Hnossar eða konu Óðs, svá sem hér: Eigi þverr fyrir augna / Óðs beðvinu Róða / ræfrs, eignisk svá, regni / ramsvell, konungr elli. Ok enn svá: Hróðrbarni kná ek Hörnar, / hlutum dýran grip, stýra, / brandr þrymr gjalfrs á grandi / gollvífiðu, hlífar; / sáðs, berr sinnar móður, / svans unni mér gunnar / fóstrgæðandi Fróða, / Freys nift bráa driftir. Hér getr ok þess, at Freyju má svá kenna at kalla hana systur Freys. Ok enn svá: Nýt buðumk Njarðar dóttur, / nálægt var þat stáli / vel of hrósa ek því vísa / vörn, sævar bál barni. Hér er hon kölluð dóttir Njarðar. Ok enn Svá: Gaf, sá er erring ofrar, / ógnprúðr Vanabrúðar / þing Váfaðar þröngvir / þróttöflga mér dóttur; / ríkr leiddi mey mækis / mátvaldr á beð skaldi / Gefnar, glóðum drifna, / Gautreks svana brautar. Hér er hon kölluð Gefn ok Vanabrúðr. Til allra heita Freyju er rétt at kenna grátinn ok kalla svá gullit, ok á marga lund er þessum kenningum breytt, kallat hagl eða regn eða él eða dropar eða skúrir eða forsar augna hennar eða kinna eða hlýra eða brá eða hvarma.
Hér má þat heyra, at kallat er orð eða rödd jötna gullit, svá sem fyrr er sagt. Svá kvað Bragi skáld: Þann átta ek vin verstan / vaströdd en mér baztan / Ála undirkúlu / óniðraðan þriðja. Hann kallaði stein vasta undirkúlu, en jötun Ála steinsins, en gull rödd jötuns.
Hver sök er til þess, at gull er kallat otrgjöld? Svá er sagt, at þá er æsir fóru at kanna heim, Óðinn ok Loki ok Hænir, þeir kómu at á nökkurri ok gengu með ánni til fors nökkurs, ok við forsinn var otr einn ok hafði tekit lax ór forsinum ok át blundandi. Þá tók Loki upp stein ok kastaði at otrinum ok laust í höfuð honum. Þá hrósði Loki veiði sinni, at hann hefði veitt í einu höggvi otr ok lax. Tóku þeir þá laxinn ok otrinn ok báru eftir sér, kómu þá at bæ nökkurum ok gengu inn. En sá búandi er nefndr Hreiðmarr, er þar bjó. Hann var mikill fyrir sér ok mjök fjölkunnigr. Beiddust æsir at hafa þar náttstað ok kváðust hafa með sér vist ærna ok sýndu búandanum veiði sína. En er Hreiðmarr sá otrinn, þá kallaði hann sonu sína, Fáfni ok Regin, ok segir, at Otr, bróðir þeira, var drepinn ok svá, hverir þat höfðu gert. Nú ganga þeir feðgar at ásunum ok taka þá höndum ok binda ok segja þá um otrinn, at hann var sonr Hreiðmars. Æsir bjóða fyrir sik fjörlausn, svá mikit fé sem Hreiðmarr sjálfr vill á kveða, ok varð þat at sætt með þeim ok bundit svardögum. Þá var otrinn fleginn. Tók Hreiðmarr otrbelginn ok mælti við þá, at þeir skulu fylla belginn af rauðu gulli ok svá hylja hann allan, ok skal þat vera at sætt þeira. Þá sendi Óðinn Loka í Svartálfaheim, ok kom hann til dvergs þess, er heitir Andvari. Hann var fiskr í vatni, ok tók Loki hann höndum ok lagði á hann fjörlausn allt þat gull, er hann átti í steini sínum. Ok er þeir koma í steininn, þá bar dvergrinn fram allt gull, þat er hann átti, ok var þat allmikit fé. Þá svipti dvergrinn undir hönd sér einum litlum gullbaug. Þat sá Loki ok bað hann fram láta bauginn. Dvergrinn bað hann eigi bauginn af sér taka ok lézt mega æxla sér fé af bauginum, ef hann heldi. Loki kvað hann eigi skyldu hafa einn penning eftir ok tók bauginn af honum ok gekk út, en dvergrinn mælti, at sá baugr skyldi vera hverjum höfuðsbani, er ætti. Loki segir, at honum þótti þat vel, ok sagði, at þat skyldi haldast mega fyrir því sá formáli, at hann skyldi flytja þeim til eyrna, er þá tæki við. Fór hann í braut ok kom til Hreiðmars ok sýndi Óðni gullit. En er hann sá bauginn, þá sýndist honum fagr ok tók hann af fénu, en greiddi Hreiðmari gullit. Þá fylldi hann otrbelginn, sem mest mátti hann, ok setti upp, er fullr var. Gekk þá Óðinn til ok skyldi hylja belginn með gullinu, ok þá mælti hann við Hreiðmar, at hann skal sjá, hvárt belgrinn er þá allr hulðr. En Hreiðmarr leit til ok hugði at vandliga ok sá eitt granahár ok bað þat hylja, en at öðrum kosti væri lokit sætt þeira. Þá dró Óðinn fram bauginn ok hulði granahárit ok sagði, at þá váru þeir lausir frá otrgjöldunum. En er Óðinn hafði tekit geir sinn, en Loki skúa sína ok þurftu þá ekki at óttast, þá mælti Loki, at þat skyldi haldast, er Andvari hafði mælt, at sá baugr ok þat gull skyldi verða þess bani, er ætti, ok þat helzt síðan. Nú er sagt, af hverju gull er otrgjöld kallat eða nauðgjald ásanna eða rógmálmr.
Hvat er fleira at segja frá gullinu? Hreiðmarr tók þá gullit at sonargjöldum, en Fáfnir ok Reginn beiddust af nökkurs í bróðurgjöld. Hreiðmarr unni þeim enskis pennings af gullinu. Þat varð óráð þeira bræðra, at þeir drápu föður sinn til gullsins. Þá beiddist Reginn, at Fáfnir skyldi skipta gullinu í helminga með þeim. Fáfnir svarar svá, at lítil ván var at hann myndi miðla gullit við bróður sinn, er hann drap föður sinn til gullsins, ok bað Regin fara braut, en at öðrum kosti myndi hann fara sem Hreiðmarr. Fáfnir hafði þá tekit hjálm, er Hreiðmarr hafði átt, ok setti á höfuð sér, er kallaðr var ægishjálmr, er öll kvikvendi hræðast, er sjá, ok sverð þat, er Hrotti heitir. Reginn hafði þat sveð, er Refill er kallaðr. Flýði hann þá braut, en Fáfnir fór upp á Gnitaheiði ok gerði sér þar ból ok brást í ormslíki ok lagðist á gullit. Reginn fór þá til Hjálpreks konungs á Þjóði ok gerðist þar smiðr hans. Þá tók hann þar til fóstrs Sigurð, son Sigmundar, sonar Völsungs, ok son Hjördísar, dóttur Eylima. Sigurðr var ágætastr allra herkonunga af ætt ok afli ok hug. Reginn sagði honum til, hvar Fáfnir lá á gullinu, ok eggjaði hann at sækja gullit. Þá gerði Reginn sverð þat, er Gramr heitir, er svá var hvasst, at Sigurðr brá niðr í rennanda vatn ok tók í sundr ullarlagð, er rak fyrir strauminum at sverðsegginni. Því næst klauf Sigurðr steðja Regins ofan í stokkinn með sverðinu. Eftir þat fóru þeir Sigurðr ok Reginn á Gnitaheiði. Þá gróf Sigurðr gröf á veg Fáfnis ok settist þar í. En er Fáfnir skreið til vatns ok hann kom yfir gröfina, þá lagði Sigurðr sverðinu í gegnum hann, ok var þat hans bani. Kom þá Reginn at ok sagði, at hann hefði drepit bróður hans, ok bauð honum þat at sætt, at hann skyldi taka hjarta Fáfnis ok steikja við eld, en Reginn lagðist niðr ok drakk blóð Fáfnis ok lagðist at sofa. En er Sigurðr steikði hjartat ok hann hugði, at fullsteikt myndi, ok tók á fingrinum, hvé hart var. En er frauðit rann ór hjartanu á fingrinn, þá brann hann ok drap fingrinum í munn sér. En er hjartablóðit kom á tunguna, þá kunni hann fuglsrödd ok skilði, hvat igðurnar sögðu, er sátu í viðnum. Þá mælti ein: Þar sitr Sigurðr / sveita stokkinn, / Fáfnis hjarta / við funa steikir; / spakr þætti mér / spillir bauga / ef fjörsega / fránan æti. Þar liggr Reginn, kvað önnur, / ræðr um við sik, / vill tæla mög, / þann er trúir hánum, / berr af reiði / röng orð saman, / vill bölvasmiðr / bróður hefna. Þá gekk Sigurðr til Regins ok drap hann, en síðan til hests síns, er Grani heitir, ok reið til þess, er hann kom til bóls Fáfnis, tók þá gullit ok batt í klyfjar ok lagði upp á bak Grana ok steig upp sjálfr ok reið þá leið sína. Nú er þat sagt, hver saga til er þess, at gullit er kallat ból eða byggð Fáfnis eða málmr Gnitaheiðar eða byrðr Grana.
Þá reið Sigurðr, til þess er hann fann á fjallinu hús. Þar svaf inni ein kona, ok hafði sú hjálm ok brynju. Hann brá sverðinu ok reist brynjuna af henni. Þá vaknaði hon ok nefndist Hildr. Hon er kölluð Brynhildr ok var valkyrja. Sigurðr reið þaðan ok kom til þess konungs, er Gjúki hét. Kona hans er nefnd Grímhildr. Börn þeira váru þau Gunnarr, Högni, Guðrún, Guðný. Gotthormr var stjúpsonr Gjúka. Þar dvalðist Sigurðr langa hríð. Þá fekk hann Guðrúnar Gjúkadóttur, en Gunnarr ok Högni sórust í bræðralag við Sigurð. Því næst fóru þeir Sigurðr ok Gjúkusynir at biðja Gunnari konu til Atla Buðlasonar, Brynhildar, systur hans. Hon sat á Hindafjalli, ok var um sal hennar vafrlogi, en hon hafði þess heit strengt at eiga þann einn mann, er þorði at ríða vafrlogann. Þá riðu þeir Sigurðr ok Gjúkungar - þeir eru ok kallaðir Niflungar - upp á fjallit, ok skyldi þá Gunnarr ríða vafrlogann. Hann átti hest þann, er Goti heitir, en sá hestr þorði eigi at hlaupa í eldinn. Þá skiptu þeir litum, Sigurðr ok Gunnarr, ok svá nöfnum, því at Grani vildi undir engum manni ganga nema Sigurði. Þá hljóp Sigurðr á Grana ok reið vafrlogann. Þat kveld gekk hann at brúðlaupi með Brynhildi. En er þau kómu í sæing, þá dró hann sverðit Gram ór slíðum ok lagði í milli þeira. En at morgni, er hann stóð upp ok klæddi sik, þá gaf hann Brynhildi at línfé gullbauginn, þann er Loki hafði tekit af Andvara, en tók af hendi henni annan baug til minja. Sigurðr hljóp þá á hest sinn ok reið til félaga sinna. Skipta þeir Gunnarr þá aftr litum ok fóru heim til Gjúka með Brynhildi. Sigurðr átti tvau börn með Guðrúnu, Sigmund ok Svanhildi.
Þat var eitt sinn, at Brynhildr ok Guðrún gengu til vatns at bleikja hadda sína. Þá er þær kómu til árinnar, þá óð Brynhildr út í ána frá landi ok mælti, at hon vildi eigi bera í höfuð sér þat vatn, er rynni ór hári Guðrúnu, því at hon átti búanda hugaðan betr. Þá gekk Guðrún í ána eftir henni ok sagði, at hon mátti fyrir því þvá ofar sinn hadd í ánni, at hon átti þann mann, er eigi Gunnarr ok engi annarr í veröldu var jafnfrækn, því at hann vá Fáfni ok Regin ok tók arf eftir báða þá. Þá svarar Brynhildr: "Meira er þat vert, er Gunnarr reið vafrlogann, en Sigurðr þorði eigi." Þá hló Guðrún ok mælti: "Ætlar þú, at Gunnarr riði vafrlogann? Sá ætlak at gengi í rekkju hjá þér, er mér gaf gullbaug þenna. En sá gullbaugr, er þú hefir á hendi ok þú þátt at línfé, hann er kallaðr Andvaranautr, ok ætlak, at eigi sótti Gunnarr hann á Gnitaheiði." Þá þagnaði Brynhildr ok gekk heim. Eftir þat eggjaði hon Gunnar ok Högna at drepa Sigurð, en fyrir því at þeir váru eiðsvarar Sigurðar, þá eggjuðu þeir til Gotthorm, bróður sinn, at drepa Siguð. Hann lagði Sigurð sverði í gegnum sofanda. En er hann fekk sárit, þá kastaði hann sverðinu Gram eftir honum, svá at sundr sneið í miðju manninn. Þar fell Sigurðr ok sonr hans þrévetr, er Sigmundr hét, er þeir drápu. Eftir þat lagði Brynhildr sik sverði, ok var hon brennd með Sigurði, en Gunnarr ok Högni tóku þá Fáfnisarf ok Andvaranaut ok réðu þá löndum.
Atli konungr Buðlason, bróðir Brynhildar, fekk þá Guðrúnar, er Sigurðr hafði átta, ok áttu þau börn. Atli konungr bauð þá til sín Gunnari ok Högna, en þeir fóru at heimboðinu. En áðr þeir fóru heiman, þá fálu þeir gullit Fáfnisarf í Rín, ok hefir þat gull aldri síðan fundizt. En Atli konungr hafði þar lið fyrir ok barðist við þá Gunnar ok Högna, ok urðu þeir handteknir. Lét Atli konungr skera hjarta ór Högna kykum. Var þat hans bani. Gunnari lét hann kasta í ormgarð, en honum var fengin leyniliga harpa, ok sló hann með tánum, því at hendr hans váru bundnar, en svá lék hann hörpuna, svá at allir ormarnir sofnuðu nema sú naða, er renndi at honum ok hjó svá fyrir flagbrjóskat, at hon steypði höfðinu inn í holit, ok hangði hon á lifrinni, þar til er hann dó. Gunnarr ok Högni eru kallaðir Niflungar ok Gjúkungar. Fyrir því er gull kallat Niflunga skattr eða arfr. Litlu síðar drap Guðrún tvá sonu sína ok lét gera með gulli ok silfri borðker af hausum þeira, ok þá var gert erfi Niflunga. At þeiri veizlu lét Guðrún skenkja Atla konungi með þeim borðkerum mjöð, ok var blandit við blóði sveinanna, en hjörtu þeira lét hon steikja ok fá konungi at eta. En er þat var gert, þá sagði hon honum sjálfum með mörgum ófögrum orðum. Eigi skorti þar áfenginn drykk, svá at flest fólk sofnaði, þar sem sat. Á þeiri nótt gekk hon til konungs, er hann svaf, ok með henni sonr Högna ok vágu at honum. Þat var hans bani. Þá skutu þau eldi í höllina, ok brann þat fólk, er þar var inni. Eftir þat fór hon til sjávar ok hljóp á sæinn ok vildi týna sér, en hana rak yfir fjörðinn, kom þá á þat land, er átti Jónakr konungr. En er hann sá hana, tók hann hana til sín ok fekk hennar. Áttu þau þrjá sonu, er svá hétu: Sörli, Hamðir, Erpr. Þeir váru allir svartir sem hrafn á hárslit sem Gunnarr ok Högni ok aðrir Niflungar. Þar fæddist upp Svanhildr, dóttir Sigurðar sveins, ok var allra kvinna fegrst. Þat spurði Jörmunrekkr konungr inn ríki. Hann sendi son sinn, Randvé, at biðja hennar sér til handa. En er hann kom til Jónakrs, þá var Svanhildr seld honum í hendr. Skyldi hann færa hana Jörmunrekki konungi. Þá sagði Bikki jarl, at þat var betr fallit, at Randvér ætti Svanhildi, er hann var ungr ok bæði þau, en Jörmunrekkr var gamall. Þetta ráð líkaði þeim vel inum ungum mönnum. Því næst sagði Bikki þetta konungi. Þá lét Jörmunrekkr konungr taka son sinn ok leiða til gálga. Þá tók Randvér hauk sinn ok plokkaði af fjaðrarnar ok bað senda feðr sínum. Þá var hann hengðr. En er Jörmunrekkr konungr sá haukinn, þá kom honum í hug, at svá sem haukrinn var ófleygr ok fjaðralauss, svá var ríki hans ófært, er hann var gamall ok sonlauss. Þá leit Jörmunrekkr konungr Svanhildi, er hann reið ór skógi frá veiðum með hirð sína, hvar hon sat at haddbliki. Þá riðu þeir á hana ok tráðu hana undir hestafótum til bana. En er þetta spurði Guðrún, þá eggjaði hon sonu sína til hefndar eftir Svanhildi. En er þeir bjuggust til ferðar, þá fekk hon þeim brynjur ok hjálma svá sterka, at eigi mundi járn á festa. Hon lagði ráð fyrir þá, at þá er þeir kæmi til Jörmunrekks konungs, at þeir skyldu ganga of nótt at honum sofanda. Skyldi Sörli ok Hamðir höggva af honum hendr ok fætr, en Erpr höfuðit. En er þeir kómu á leið, þá spurðu þeir Erp, hver liðsemð þeim myndi at honum, ef þeir hitti Jörmunrekk konung. Hann svarar, at hann myndi veita þeim þvílíkt sem hönd fæti. Þeir segja, at þat var alls ekki, at fótr styddist við hönd. Þeir váru svá reiðir móður sinni, er hon hafði leitt þá út með heiftyrðum, ok þeir vildu gera þat, er henni þætti verst, ok drápu Erp, því at hon unni honum mest. Litlu síðar, er Sörli gekk, skriðnaði hann öðrum fæti, studdi sik með hendinni. Þá mælti hann: "veitti nú höndin fætinum. Betr væri nú, at Erpr lifði." En er þeir kómu til Jörmunrekks konungs of nótt, þar sem hann svaf, ok hjuggu af honum hendr ok fætr, þá vaknaði hann ok kallaði á menn sína, bað þá vaka. Þá mælti Hamðir: "Af myndi nú höfuðit, ef Erpr lifði." Þá stóðu upp hirðmenninir ok sóttu þá ok fengu eigi sótt með vápnum. Þá kallaði Jörmunrekkr, at þá skal berja grjóti. Var svá gert. Þar fellu þeir Sörli ok Hamðir. Þá var ok dauð öll ætt ok afkvæmi Gjúka. Því er brynja kölluð klæði eða váðir Hamðis ok Sörla.
Eftir Sigurð svein lifði dóttir, er Áslaug hét, er fædd var at Heimis í Hlymdölum, ok eru þaðan ættir komnar stórar. Svá er sagt, at Sigmundr Völsungsson var svá máttugr, at hann drakk eitr ok sakaði ekki, en Sinfjötli, sonr hans, ok Sigurðr váru svá harðir á húðna, at þá sakaði ekki eitr, at útan kæmi á þá bera. Því hefir Bragi skáld svá kveðit: Þá er forns Litar flotna / á fangboða öngli / hrökkviáll of hrokkinn / hekk Völsunga drekku. Eftir þessum sögum hafa flest skáld ort ok tekit ýmsa þáttu. Bragi inn gamli orti um fall Sörla ok Hamðis í drápu þeiri, er hann orti um Ragnar loðbrók. Knátti eðr við illan / Jörmunrekkr at vakna / með dreyrfáar dróttir / draum í sverða flaumi; / rósta varð í ranni / Raudvés höfuðniðja, / þá er hrafnbláir hefnðu / harma Erps of barmar. Flaut of set við sveita / sóknar alfs í golfi / hræva dögg, þar er höggnar / hendr sem fætr of kenndusk; / fell í blóði blandinn / brunn ölskála, runna / þat er á Leifa landa / laufi fátt, at höfði. Þar svá at gerðu gyrðan / golfhölkvis sá fylkis / segls naglfara siglur / saums andvanar standa; / urðu snemmst ok Sörli / samráða þeir Hamðir / hörðum herðimýlum / Hergauts vinu barðir. Mjök lét stála stökkvir / styðja Gjúka niðja / flaums, þá er fjörvi næma / Foglhildar mun vildu, / ok bláserkjar birkis, / ball, fagrgötu allir, / ennihögg ok eggjar / Jónakrs sonum launa. Þat sék fall á fögrum / flotna randar botni. / Ræs gafumk reiðar mána / Ragnarr ok fjölð sagna.
Hví er gull kallat mjöl Fróða? Til þess er saga sjá, at Skjöldr hét sonr Óðins, er Skjöldungar eru frá komnir. Hann hafði atsetu ok réð löndum, þar sem nú er kölluð Danmörk, en þá var kallat Gotland. Skjöldr átti þann son, er Friðleifr hét, er löndum réð eftir hann. Sonr Friðleifs hét Fróði. Mann tók konungdóm eftir föður sinn í þann tíð, er Ágústus keisari lagði frið of heim allan. Þá var Kristr borinn. En fyrir því at Fróði var allra konunga ríkastr á Norðlöndum, þá var honum kenndr friðrinn um alla danska tungu, ok kalla menn það Fróðafrið. Engi maðr grandaði öðrum, þótt hann hitti fyrir sér föðurbana eða bróðurbana lausan eða bundinn. Þá var ok engi þjófr eða ránsmaðr, svá at gullhringr einn lá á Jalangrsheiði lengi. Fróði konungr sótti heimboð í Svíþjóð til þess konungs, er Fjölnir er nefndr. Þá keypti hann ambáttir tvær, er hétu Fenja ok Menja. Þær váru miklar ok sterkar. Í þann tíma fundust í Danmörku kvernsteinar tveir svá miklir, at engi var svá sterkr, at dregit gæti. En sú náttúra fylgði kvernunum, at þat mólst á kverninni, sem sá mælti fyrir, er mól. Sú kvern hét Grótti. Hengikjöftr er sá nefndr, er Fróða konungi gaf kvernina. Fróði konungr lét leiða ambáttirnar til kvernarinnar ok bað þær mala gull, ok svá gerðu þær, mólu fyrst gull ok frið ok sælu Fróða. Þá gaf hann þeim eigi lengri hvílð eða svefn en gaukrinn þagði eða hljóð mátti kveða. Þat er sagt, at þær kvæði ljóð þau, er kallat er Gróttasöngr, ok er þetta upphaf at: Nú erum komnar / til konungs húsa / framvísar tvær, / Fenja ok Menja; / þær eru at Fróða / Friðleifs sonar / máttkar meyjar / at mani hafðar. Ok áðr létti kvæðinu, mólu þær her at Fróða, svá at á þeiri nótt kom þar sá sækonungr, er Mýsingr hét, ok drap Fróða, tók þar herfang mikit. Þá lagðist Fróðafriðr. Mýsingr hafði með sér Grótta ok svá Fenju ok Menju ok bað þær mala salt. Ok at miðri nótt spurðu þær, ef eigi leiddist Mýsingi salt. Hann bað þær mala lengr. Þær mólu litla hríð, áðr niðr sökk skipit, ok var þar eftir svelgr í hafinu, er særinn fellr í kvernaraugat. Þá varð sær saltr.
Hví er gull kallat sáð Kraka? Konungr einn í Danmörk er nefndr Hrólfr kraki. Hann var ágætastr fornkonunga fyrst af mildi ok fræknleik ok lítillæti. Þat er eitt mark um lítillæti hans, er mjök er fært í frásagnir, at einn lítill sveinn ok fátækr er nefndr Vöggr. Hann kom í höll Hrólfs konungs. Þá var konungrinn ungr at aldri ok grannligr á vöxt. Þá gekk Vöggr fyrir hann ok sá upp á hann. Þá mælti konungr: "Hvat viltu mæla, sveinn, er þú sér á mik?" Vöggr segir: "Þá er ek var heima, heyrðak sagt, at Hrólfr konungr at Hleiðru var mestr maðr á Norðrlöndum, en nú sitr hér í hásæti kraki einn lítill, ok kallið þér hann konung." Þá svarar konungr: "Þú, sveinn, hefir gefit mér nafn, at ek skal heita Hrólfr kraki, en þat er títt, at gjöf skal fylgja nafnfesti. Nú sé ek þik enga gjöf hafa til at gefa mér at nafnfesti, þá er mér sé þægilig. Nú skal sá gefa öðrum, er til hefir," - tók gullhring af hendi sér ok gaf honum. Þá mælti Vöggr: "Gef þú allra konunga heilastr, ok þess strengi ek heit at verða þess manns bani, er þinn banamaðr verðr." Þá mælti konungr ok hló við: "Litlu verðr Vöggr feginn."
Annat mark var þat sagt frá Hrólfi kraka um fræknleik hans, at sá konungr réð fyrir Uppsölum, er Aðils hét. Hann átti Yrsu, móður Hrólfs kraka. Hann hafði ósætt við þann konung, er réð fyrir Nóregi, er Áli hét. Þeir stefndu orrostu milli sín á ísi vatns þess, er Væni heitir. Aðils konungr sendi boð Hrólfi kraka, mági sínum, at hann kæmi til liðveizlu við hann, ok hét mála öllum her hans, meðan þeir væri í ferðinni, en konungr sjálfr skyldi eignast þrjá kostgripi, þá er hann köri af Svíðjóð. Hrólfr konungr mátti eigi fara fyrir ófriði þeim, er hann átti við Saxa, en þó sendi hann Aðilsi berserki sína tólf. Þar var einn Böðvarr bjarki ok Hjalti hugprúði, Hvítserkr hvati, Vöttr, Véseti, þeir bræðr Svipdagr ok Beiguðr. Í þeiri orrostu féll Áli konungr ok mikill hluti liðs hans. Þá tók Aðils konungr af honum dauðum hjálminn Hildisvín ok hest hans Hrafn. Þá beiddust þeir berserkir Hrólfs kraka at taka mála sinn, þrjú pund gulls hverr þeira, ok um fram beiddust þeir at flytja Hrólfi kraka kostgripi þá, er þeir kuru til handa honum. Þat var hjálmrinn Hildigöltr ok brynjan Finnsleif, er á hvárigu festi járn, ok gullhringr sá, er kallaðr var Svíagríss, er átt höfðu langfeðgar Aðils. En konungr varnaði allra gripanna, ok eigi heldr galt hann málann. Fóru berserkir braut ok unðu illa sínum hlut, sögðu svá búit Hrólfi kraka. Ok jafnskjótt byrjaði hann ferð sína til Uppsala, ok er hann kom skipum sínum í ána Fýri, þá reið hann til Uppsala, ok með honum tólf berserkir hans, allr griðalausir. Yrsa, móðir hans, fagnaði honum ok fylgði honum til herbergis ok eigi til konungs hallar. Váru þá gervir eldar fyrir þeim ok gefit öl at drekka. Þá komu menn Aðils konungs inn ok báru skíð á eldinn ok gerðu svá mikinn, at klæði brunnu af þeim Hrólfi, ok mæltu: "Er þat satt, at Hrólfr kraki ok berserkir hans flýja hvárki eld né járn?" Þá hljóp Hrólfr kraki upp ok allir þeir. Þá mælti hann: "Aukum enn elda / at Aðils húsum," tók skjöld sinn ok kastaði á eldinn ok hljóp yfir eldinn, meðan skjöldrinn brann, ok mælti enn: "Flýra sá eld / er yfir hleypr." Svá fór hverr at öðrum hans manna, tóku þá ok, er eldinn höfðu aukit, ok köstuðu á eldinn. Þá kom Yrsa ok fekk Hrólfi kraka dýrshorn, fullt af gulli, ok þar með hringinn Svíagrís ok bað þá braut ríða til liðsins. Þeir hljópu á hesta sína ok ríða ofan á Fýrisvöllu. Þá sá þeir, at Aðils konungr reið eftir þeim með her sinn alvápnaðan ok vill drepa þá. Þá tók Hrólfr kraki hægri hendi gullit ofan í hornit ok söri allt um götuna. En er Svíar sjá þat, hlaupa þeir ór söðlunum, ok tók hverr slíkt er fekk, en Aðils konungr bað þá ríða ok reið sjálfr ákafliga. Slöngvir hét hestr hans, allra hesta skjótastr. Þá sá Hrólfr kraki, at Aðils konungr reið nær honum, tók þá hringinn Svíagrís ok kastaði til hans ok bað hann þiggja at gjöf. Aðils konungr reið at hringinum ok tók til með spjótsoddinum ok renndi upp á falinn. Þá veik Hrólfr kraki aftr ok sá, er hann laut niðr. Þá mælti hann: "Svínbeygt hefi ek nú þann, er ríkastr er með Svíum." Svá skilðust þeir. Af þessi sök er gull kallat sáð Kraka eða Fýrisvalla. Svá kvað Eyvindr skáldaspillir: Bárum, Ullr, of alla, / ímunlauks, á hauka / fjöllum Fýrisvalla / fræ Hákunar ævi. Svá sem Þjóðólfr kvað: Örð sær Yrsu burðar / inndrótt jöfurr sinni / bjartplógaðan bauga / brattakr völu-spakra. / Eyss landreki ljósu / lastvarr Kraka barri / á hlémyldar holdi, / hauks kölfur mér sjalfum.
Svá er sagt, at konungr sá, er Hölgi er nefndr, er Hálogaland er við kennt, var faðir Þorgerðar Hölgabrúðar. Þau váru bæði blótuð, ok var haugr Hölga kastaðr, önnur fló af gulli eða silfri - þat var blótféit - en önnur fló af moldu ok grjóti. Svá kvað Skúli Þorsteinsson: Þá er ræfrvita Reifnis / rauð ek fyr Svölð til auðar, / herfylgins bar ek Hölga / haugþök saman baugum.
Í Bjarkarmálum inum fornum eru tölð mörg gullsheiti. Svá segir þar: Gramr inn gjöflasti / gæddi hirð sína / Fenju forverki, / Fáfnis Miðgarði, / Glasis glóbarri, / Grana fagrbyrði, / Draupnis dýrsveita, / dúni Grafvitnis. Ýtti örr hilmir, / aldir við tóku, / Sifjar svarðfestum, / svelli dalnauðar, / tregum otrsgjöldum, / tárum Mardallar, / eldi Órunar, / Iðja glysmálum. Gladdi gunnveitir, / gengum fagrbúnir, / Þjaza þingskilum / þjóðir hermargar, / Rínar rauðmalmi, / rógi Niflunga, / vísi inn vígdjarfi. / Varði hann Baldr þeygi. Gull er kallat í kenningum eldr handar eða liðs eða leggjar, því at þat er rautt, en silfr snær eða svell eða héla, því at þat er hvítt. Með sama hætti skal ok kenna gull eða silfr til sjóðs eða diguls eða lauðar, en hvárttveggja silfr ok gull má vera grjót handar eða hálsgjörð nökkurs þess manns, er títt var at hafa men. Men ok hringar eru bæði silfr ok gull, ef eigi er annan veg greint. Sem kvað Þorleikr fagri: Kastar gramr á glæstar / gegn valstöðvar þegnum, / ungr vísi gefr eisu / armleggs, digulfarmi. Ok sem kvað Einarr skálaglamm: Liðbröndum kná Lundar / landfrækn jöfurr granda. / Hykka ek ræsis rekka / Rínar grjót of þrjóta. Svá kvað Einarr Skúlason: Blóðeisu liggr bæði / bjargs tveim megin geima / sjóðs, á ek sökkva stríði, / snær ok eldr, at mæra. Ok enn sem hann kvað: Dægr þrymr hvert, en hjarta / hlýrskildir ræðr mildu / Heita blakks, of hvítum / hafleygr digulskafli. / Aldri má fyr eldi / áls hrynbrautar skála, / öll viðr folka fellir / framræði snæ bræða. Hér er gull kallat eldr áls hrynbrautar, en silfr snær skálanna. Svá kvað Þórðr Mæraskáld: Sér á seima rýri, / sigðis látrs at átti, / hrauns glaðsendir handa, / Hermóðr föður góðan.
Maðr er kallaðr brjótr gullsins, svá sem kvað Óttarr svarti: Góðmennis þarf ek gunnar / glóð-brjótanda at njóta. / Hér er alnennin inni / inndrótt með gram svinnum. Eða gullsendir, sem kvað Einarr skálaglamm: Gullsendir lætr grundar, / glaðar þengill her drengja, / hans mæti kná ek hljóta, / hljót Yggs mjaðar njóta. Gullvörpuðr, sem kvað Þorleikr: Hirð viðr grams með gerðum / gollvörpuðr sér holla. Gullstríðir, sem kvað Þorvaldr blönduskáld: Gullstríðir verpr glóðum, / gefr auð konungr rauðan, / óþjóðar bregðr eyðir, / armleggs, Grana farmi. Gullskati, sem hér er: Gat ek gullskata; / gör er leygs of bör / götu gunnvita / gráps tögdrápa.
Kona er kennd til gulls, kölluð selja gulls, sem kvað Hallar-Steinn: Svalteigar mun selju / salts Viðblinda galtar / rafkastandi rastar / reyrþvengs muna lengi. Hér er kallat hvalir Viðblinda geltir. Hann var jötunn ok dró hvali í hafi út sem fiska. Teigr hvala er sær, röf sævar er gull. Kona er selja gulls þess, er hon gefr, ok samheiti við selju er tré, sem fyrr er ritat, at kona er kennd við alls konar trjáheiti kvenkennd. Hon er ok lág kölluð þess, er hon gefr. Lág heitir ok tré þat, er fellr í skógi. Svá kvað Gunnlaugr ormstunga: Alin var rýgr at rógi, / runnr olli því gunnar, / lág var ek auðs at eiga / óðgjarn, fira börnum. Kona er kölluð mörk. Svá kvað Hallar-Steinn: Ek hefi óðar lokri / ölstafna Bil skafna, / væn mörk skála, verki / vandr stef-knarrar branda. Tróða, enn sem kvað Steinn: Þú munt, fúrs, sem fleiri, / flóðs hirðisif, tróður, / grönn, við gæfu þinni / grjóts Hjaðninga brjótask. Skorða, svá kvað Ormr Steinþórsson: Skorða var í föt færð / fjarðbeins afar hrein. / Nýri slöng nadd-Freyr / nisting of mjaðar Hrist. Stoð, sem Steinarr kvað: Mens hafa mildrar Synjar / mjúkstalls logit allir, / sjá höfumk veltistoð stilltan / straumtungls, at mér draumar. Björk, enn sem Ormr kvað: Því at hols hrynbáls / hramma, þats ek berk fram, / Billings á burar full / bjarkar hefi ek lagit mark. Eik, svá sem hér er: Aura stendr fyr órum / eik fagrbúin leiki. Lind, svá sem hér er: Ógnrakkr, skalat okkur, / almr dynskúrar malma, / svá bauð lind í landi / líns, hugrekki dvína.
Maðr er kenndr til viða, sem fyrr er ritat, kallaðr reynir vápna eða víga, ferða ok athafnar, skipa ok alls þess, er hann ræðr ok reynir. Svá kvað Úlfr Uggason: En stirðþinull starði / storðar leggs fyr borði / fróns á folka reyni / fránleitr ok blés eitri. Viðr ok meiðr, sem kvað Kormákr: Meiðr er mörgum æðri / morðteins í dyn fleina; / hjörr fær hildibörrum / hjarl Sigurði jarli. Lundr, svá kvað Hallfreðr vandræðaskáld: Askþollum stendr Ullar / austr at miklu trausti / rækilundr inn ríki / randfárs brumaðr hári. Hér er ok þollr nefndr. Búss, svá kvað Arnórr: Rökr öndurt bað randir / reggbúss saman leggja, / rógskýja helt, Rygja, / regni haustnótt gegnum. Askr, sem Refr kvað: Gekk í gulli stokkna / gjöfrífr, Háars drífu / askr viðr ærinn þroska, / as-Freyr sæing meyjar. Hlynr, sem hér er: Heill kom þú, handar svella / hlynr kvaddi svá brynju. Börr, sem Refr kvað: Alls böðgæðis bjóða, / börr ræðr til þess hjörva, / ógnstöðvar hefi ek ægi / einráðit Þórsteini. Stafr, sem Óttarr kvað: Heltu, þar er hrafn né svalta, / hvatráðr ertu, láði, / ógnarstafr, fyr jöfrum, / ýgr, tveimr, við kyn beima. Þorn, sem Arnórr kvað: Hlóð, en hála téðu / hirðmenn ara grenni, / auðar þorn fyr örnu / ungr valköstu þunga.
Hvernig skal kenna orrostu? Svá, at kalla veðr vápna eða hlífa eða Óðins eða valkyrju eða herkonunga eða gný eða glym. Svá kvað Hornklofi: Háði gramr, þar er gnúðu, / geira hregg við seggi, / rauð fnýstu ben blóði, / bengögl at dyn Sköglar. Svá kvað Eyvindr: Ok sá halr / at Háars veðri / hösvan serk / hrísgrímnis bar. Svá kvað Bersi: Þótta ek, þá er æri, / ár, sagt er þat, várum, / hæfr at Hlakkar drífu / hyrrunnum vel gunnar. Svá kvað Einarr: Glymvindi lætr Göndlar, / gnestr hörr, taka mestum / Hildar segl, Þar er hagli, / hraustr þengill, drífr strengjar. Sem kvað Einarr skálaglamm: Né sigbjarka serkir / sómmiðjungum rómu / Hárs við Högna skúrir / hléðut fast of séðir. Svá sem hér: Odda gnýs við æsi / oddnets þinul setja. Ok enn þetta: Hnigu fjandr at glym Göndlar / grams und arnar hramma.
Vápn ok herklæði skal kenna til orrostu ok til Óðins ok valmeyja ok herkonunga, kalla hjálm hött eða fald, en brynju serk eða skyrtu, en skjöld tjald, ok skjaldborgin er kölluð höll ok ræfr, veggr ok gólf. Skildir eru kallaðir ok kenndir við herskip, sól eða tungl eða lauf eða blik eða garðr skipsins. Skjöldr er ok kallaðr skip Ullar eða kennt til fóta Hrungnis, er hann stóð á skildi. Á fornum skjöldum var títt at skrifa rönd þá, er baugr var kallaðr, ok eru við þann baug skildir kenndir. Höggvápn, öxar eða sverð, er kallat eldar blóðs eða benja. Sverð heita Óðins eldar, en öxar kalla menn trollkvinna heitum ok kenna við blóð eða benjar eða skóg eða við. Lagvápn eru vel kennd til orma eða fiska. Skotvápn eru mjök kennd til hagls eða drífu eða rotu. Öllum þessum kenningum er marga lund breytt, því at þat er flest ort í lofkvæðum, er þessar kenningar þarf við. Svá kvað Víga-Glúmr: Lattisk herr með höttu / Hangatýs at ganga, / þóttit þeim at hætta / þekkiligt, fyr brekku. Svá kvað Einarr skálaglamm: Hjalmfaldinn bauð hildi / hjaldrörr ok Sigvaldi, / hinn er fór í gný Gunnar, / gunndjarfr Búi, sunnan. Róða serkr, sem Tindr kvað: Þá er hringfáum Hanga / hrynserk, viðum brynju / hruðusk riðmarar Róða / rastar, varð at kasta. Hamðis skyrta, sem Hallfreðr kvað: Ólítinn brestr úti / unndýrs frömum runnum / hart á Hamðis skyrtum / hryngráp Egils vápna. Sörla föt, enn sem hann kvað: Þaðan verða föt fyrða, / fregn ek görla þat, Sörla / rjóðask björt í blóði / benfúr méil-skúrum. [Hlakkar tjöld], sem Grettir kvað: Heldu Hlakkar tjalda / hefjendr saman nefjum / Hildar veggs ok hjuggusk / hregg-Nirðir til skeggjum. Róða ræfr, sem Einarr kvað: Eigi þverr fyrir augna / Óðs beðvinu Róða / ræfrs, eignisk sá, regni / ramsvell, konungr elli. Hildar veggr, sem kvað Grettir ok áðr er ritat. Skipsól, sem Einarr kvað: Leyg rýðr ætt á ægi / Óláfs skipa sólar. Hlýrtungl, sem Refr kvað: Dagr var fríðr, sá er fögru / fleygjendr alinleygjar / í hangferil hringa / hlýrtungli mér þrungu. Garðr skips, sem hér er: Svá skaut gegn í gögnum / garð steinfarinn barða, / sá var, gnýstærir geira, / gunnar æfr, sem næfrar. Askr Ullar, sem Þjóðólfr kvað: Ganga él of yngva / Ullar skips með fullu, / þar er samnagla siglur / slíðrdúkaðar ríða. Ilja blað Hrungnis, sem Bragi kvað: Vilið, Hrafnketill, heyra, / hvé hreingróit steini / Þrúðar skal ek ok þengil / þjófs ilja blað leyfa? Bragi skáld kvað þetta um bauginn á skildinum: Nema svá at góð ins gjalla / gjöld baugnafaðs vildi / meyjar hjóls inn mæri / mögr Siguðar Högna. Hann kallaði skjöldinn Hildar hjól, en bauginn nöf hjólsins. Baugjörð, sem Hallvarðr kvað: Rauðljósa sér ræsir, / rít brestr sundr in hvíta, / baugjörð brodda ferðar, / bjúgrennd, í tvau fljúga. Svá er enn kveðit: Baugr er á beru sæmstr, / en á boga örvar. Sverð er Óðins eldr, sem Kormákr kvað: Svall, þá er gekk með gjallan / Gauts eld, hinn er styr belldi, / glaðfæðandi Gríðar, / gunnr. Komsk Urðr ór brunni Hjálms eldr, sem kvað Úlfr Uggason: Fullöflug lét fjalla / fram haf-Sleipni þramma / Hildr, en Hrofts of gildar / hjalmelda mar felldu. Brynju eldr, sem kvað Glúmr Geirason: Heinþynntan lét hvína / hryneld at þat brynju / foldar vörðr, sá er fyrðum / fjörn-harðan sik varði. Randar íss ok grand hlífar, sem Einarr kvað: Ráðvöndum þá ek rauðra / randa ís at vísa, / grand berum hjalms í hendi, / hvarmþey drifinn Freyju. Öx heitir trollkona hlífa, sem Einarr kvað: Sjá megu rétt, hvé, Ræfils / ríðendr, við brá Gríðar / fjörnis fagrt of skornir, / foldviggs, drekar liggja. Spjót er ormr kallat, sem Refr kvað: Kná myrkdreki marka / minn, þar er ýtar finnask, / æfr á aldar lófum / eikinn borðs at leika. Örvar eru kallaðar hagl boga eða strengjar eða hlífa eða orrostu, sem Einarr kvað skálaglamm: Brak-Rögnir skók bogna, / barg óþyrmir varga, / hagl ór Hlakkar seglum, / hjörs, rakkliga fjörvi. Ok Hallfreðr: Ok geir-Rótu götvar / gagls við strengjar hagli / hungreyðöndum hanga / hléðut járni séðar. Ok Eyvindr skáldaspillir: Lítt kváðu þik láta, / landvörðr, er brast, Hörða, / brynju hagl í benjum, / bugusk almar, geð falma.
Orrosta er kölluð Hjaðninga veðr eða él ok vápn Hjaðninga eldr eða vendir, en saga er til þess. Konungr sá, er Högni er nefndr, átti dóttur, er Hildr hét. Hana tók at herfangi konungr sá, er Heðinn hét Hjarrandason. Þá var Högni konungr farinn í konunga stefnu. En er hann spuðri, at herjat var í ríki hans ok dóttir hans í braut tekin, þá fór hann með sínu liði at leita Heðins ok spurði til hans, at hann fór norðr með landi. Þá er Högni konungr kom í Nóreg, spurði hann, at Heðinn hafði siglt vestr of haf. Þá siglir Högni eftir honum allt til Orkneyja, ok er hann kom þar, sem heitir Háey, þá var þar fyrir Heðinn með lið sitt. Þá fór Hildr á fund föður síns ok bauð honum men at sætt af hendi Heðins, en í öðru orði sagði hon, at Heðinn væri búinn at berjast ok ætti Högni af honum engrar vægðar ván. Högni svarar stirt dóttur sinni. En er hon hitti Heðin, sagði hon honum, at Högni vildi enga sætt, ok bað hann búast til orrostu, ok svá gera þeir hvárirtveggju, ganga upp á eyna ok fylkja liðinu. Þá kallar Heðinn á Högna, mág sinn, ok bauð honum sætt ok mikit gull at bótum. Þá svarar Högni: "Of síð bauttu þetta, ef þú vill sættast, því að nú hefi ek dregit Dáinsleif, er dvergarnir gerðu, er mannsbani skal verða, hvert sinn er bert er, ok aldri bilar í höggvi ok ekki sár grær, ef þar skeinist af." Þá mælti Heðinn: "Sverði hælir þú þar, en eigi sigri. Þat kallak gott hvert, er dróttinhollt er." Þá hófu þeir orrostu þá, er Hjaðningavíg er kallat, ok börðust þann dag allan, ok at kveldi fóru konungar til skipa. En Hildr gekk of nóttina til valsins ok vakði upp með fjölkynngi alla þá, er dauðir váru. Ok annan dag gengu konungarnir á vígvöllinn ok börðust ok svá allir þeir, er fellu inn fyrra daginn. Fór svá sú orrosta hvern dag eftir annan, at allir, þeir er fellu, ok öll vápn, þau er lágu á vígvelli, ok svá hlífar, urðu, at grjóti. En er dagaði, stóðu upp allir dauðir menn ok börðust, ok öll vápn váru þá nýt. Svá er sagt í kvæðum, at Hjaðningar skulu svá bíða ragnaröks. Eftir þessi sögu orti Bragi skáld í Ragnars drápu loðbrókar.
Orrosta er veðr Óðins, sem fyrr er ritat. Svá kvað Víga-Glúmr: Rudda ek sem jarlar, / orð lék á því, forðum / með veðrstöfum Viðris / vandar mér til landa. Viðris veðr er hér kallat orrusta, en vöndr vígs sverðit, en menn stafir sverðsins. Hér er bæði orrosta ok vápn haft til kenningar mannins. Þat er rekit kallat, er svá er ort. Skjöldr er land vápnanna, en vápn er hagl eða regn þess lands, ef nýgervingum er ort.
Hvernig skal kenna skip? Svá, at kalla hest eða dýr eða skíð sækonunga eða sævar eða skipreiða eða veðrs. Báru fákr, sem Hornklofi kvað: Hrjóðr lét hæstrar tíðar / harðráðr skipa börðum / báru fáks ins bleika / barnungr á lög þrungit. Geitis marr, svá kvað Erringar-Steinn: En þótt ófrið sunnan / öll þjóð segi skaldi, / hlöðum Geitis mar grjóti, / glaðir nennum vér, þenna. Sveiða hreinar: Súðlöngum komt sveiða, / sunds liðu dýr frá grundu, / sigrakkr, Sölsa bekkjar, / Sveins mögr, á tröð hreinum. Svá kvað Hallvarðr. Hér er ok kölluð sunds dýr ok særinn Sölsa bekkr. Svá kvað Þórðr Sjáreksson: Sveggja lét fyr Siggju / sólborðs goti norðan. / Gustr skaut Gylfa rastar / glaumi suðr fyr Aumar / En slóðgoti síðan / sæðings fyr skut bæði, / hestr óð lauks fyr Lista, / lagði Körmt ok Agðir. Hér er skip kallat sólborðs hestr ok sær Gylfa land, sæðings slóð særinn ok hestr skipit ok enn lauks hestr. Laukr heitir siglutré. Ok enn sem Markús kvað: Fjarðlinna óð fannir / fast vetrliði rastar. / Hljóp of húna gnípur / hvals rann íugtanni. / Björn gekk fram á fornar / flóðs hafskíða slóðir. / Skúrörðigr braut skorðu / skers glymfjötur bersi. Hér er skip kallat björn rasta. Björn heitir vetrliði ok íugtanni ok bersi, ok björn skorðu er hér kallat. Skip er ok kallat hreinn, svá kvað Hallvarðr, sem áðr er ritat, ok hjörtr, sem kvað Haraldr konungr Sigurðarson: Sneið fyr Sikiley víða / súð, várum þá prúðir. / Brýnt skreið vel til vánar / vengis hjörtr und drengjum. Ok elgr, sem Einarr kvað: Baugs, getr með þér þeygi, / þýðr, drengr vera lengi, / elg búum flóðs, nema fylgi, / friðstökkvir, því nökkut. Otr, sem Máni kvað: Hvat munt hafs á otri, / hengiligr, með drengjum, / karl, því at kraftr þinn förlask, / kinngrár, mega vinna? Vargr, sem kvað Refr: En hoddvönuðr hlýddi, / hlunnvitnis em ek runni / hollr til hermðar-spjalla / heinvandils, Þórsteini. Ok oxi. Skip er kallat skíð eða vagn eða reið. Svá kvað Eyjólfr dáðaskáld: Meita fór at móti / mjök síð of dag skíði / ungr með jöfnu gengi / útvers frömum hersi. Svá kvað Styrkárr Oddason: Ok eft ítrum stökkvi / ók Högna lið vögnum / hlunns á Heita fannir / hyrjar flóðs af móði. Ok sem Þorbjörn kvað: Hafreiðar var hlæðir / hlunns í skírnar brunni, / Hvíta-Krists sá er hæsta / hoddsviptir fekk giftu.
Hvernig skal Krist kenna? Svá, at kalla hann skapara himins ok jarðar, engla ok sólar, stýranda heims ok himinríkis ok engla, konung himna ok sólar ok engla ok Jórsala ok Jórdánar ok Gríklands, ráðandi postula ok heilagra manna. Forn skáld hafa kennt hann við Urðarbrunn ok Róm, sem kvað Eilífr Guðrúnarson: Setbergs, kveða sitja / sunnr at Urðarbrunni, / svá hefir rammr konungr remmðan / Róms banda sig löndum. Svá kvað Skafti Þóroddsson: Máttr er munka dróttins / mestr, aflar goð flestu. / Kristr skóp ríkr ok reisti / Rúms höll veröld alla. Himna konungr, sem Markús kvað: Gramr skóp grund ok himna / glyggranns sem her dyggvan, / einn stillir má öllu / aldar Kristr of valda. Svá kvað Eilifr kúlnasveinn: Hróts lýtr helgum krúzi / heims ferð ok lið beima. / Sönn er en öll dýrð önnur / einn sólkonungr hreinni. Máríu sonr, enn sem Eilífr kvað: Hirð lýtr himna, dýrðar, / hvein Máríu sveini, / mátt vinnr mildingr dróttar, / maðr er hann ok goð, sannan. Engla konungr, enn sem Eilífr kvað: Máttr er en menn of hyggi / mætr goðs vinar betri. / Þó er engla gramr öllu / örr helgari ok dýrri. Jórdánar konungr, sem kvað Sighvatr: Endr réð engla senda / Jórdánar gramr fjóra, / fors þó hans á hersi / heilagt skoft, ór lofti. Grikkja konungr, sem Arnórr kvað: Bænir hefi ek fyr beini / bragna falls við snjallan / Grikkja vörð ok Garða. / Gjöf launak svá jöfri. Svá kvað Eilífr kúlnasveinn: Himins dýrð lofar hölða, / hann er alls konungr, stilli. Hér kallaði hann fyrst Krist konung manna ok annat sinn alls konung. Enn kvað Einarr Skúlason: Lét, sá er landfolks gætir, / líknbjartr himinríki / umgeypnandi opna / alls heims fyr gram snjöllum.
Þar koma saman kenningar, ok verðr sá at skilja af stöð, er ræðr skáldskapinn, um hvárn kveðit er konunginn, því at rétt er at kalla Miklagarðskeisara Grikkjakonung, ok svá þann konung, er ræðr Jórsalalandi, at kalla Jórsalakonung, svá ok at kalla Rómskonung Rómaborgarkeisara, eða Englakonung, þann er Englandi ræðr. En sú kenning, er áðr var ritat, at kalla Krist konung manna, þá kenning má eiga hverr konungur. Konunga alla er rétt at kenna svá at kalla þá landráðendr eða landsvörðu eða landssæki eða hirðstjóra eða vörð landsfólks. Svá kvað Eyvindr skáldaspillir: Farmatýs / fjörvi næmðu / jarðráðendr / á Öglói. Ok sem Glúmr kvað Geirason: Hilmir rauð und hjalmi / heina laut á Gautum. / Þar varð í gný geira / grundar vörðr of fundinn. Sem Þjóðólfr kvað: Hár skyli hirðar stjóri / hugreifr sonum leifa / arf ok óðaltorfu, / ósk mín er þat, sína. Sem Einarr kvað: Snáks berr fald of fræknu / folkvörðr, konungs Hörða / frama telr greppr fyr gumnum, / geðsnjallr skarar fjalli. Rétt er ok um hann konung, er undir honum eru skattkonungar, at kalla hann konung konunga. Keisari er æðstr konunga, en þar næst er konungr sá, er ræðr fyrir þjóðlandi, jafn í kenningum öllum hverr við annan í skáldskap. Þar næst eru þeir menn, er jarlar heita eða skattkonungar, ok eru þeir jafnir í kenningum við konung, nema eigi má þá kalla þjóðkonunga, er skattkonungar eru. Ok svá kvað Arnórr jarlaskáld of Þorfinn jarl: Nemi drótt, hvé sjá sótti / snarlyndr konungr jarla. / Eigi þraut við ægi / ofvægjan gram bægja. Þar næst eru í kenningum í skáldskap þeir menn, er hersar heita. Kenna má þá sem konung eða jarl, svá at kalla þá gullbrjóta ok auðmildinga ok merkismenn ok fólksstjóra eða kalla hann oddvita liðsins eða orrostu, fyrir því at þjóðkonungr hverr, sá er ræðr mörgum löndum, þá setr hann til landstjórnar með sér skattkonunga ok jarla at dæma landslög ok verja land fyrir ófriði í þeim löndum, er konungi liggja fjarri, ok skulu þeir dómar ok refsingar vera þar jafnréttir sem sjálfs konungs. En í einu landi eru mörg heruð, ok er þat háttr konunga at setja þar réttara yfir svá mörg heruð sem hann gefr til valds, ok heita þeir hersar eða lendir menn í danskri tungu, en greifar í Saxlandi, en barúnar í Englandi. Þeir skulu ok vera réttir dómarar ok réttir landvarnarmenn yfir því ríki, er þeim er fengit til stjórnar. Ef eigi er konungr nær, þá skal fyrir þeim merki bera í orrostum, ok eru þeir þá jafnréttir herstjórar sem konungar eða jarlar. Þar næst eru þeir menn, er hölðar heita. Þat eru búendr þeir, er gildir eru at ættum ok réttum fullum. Þá má svá kenna at kalla þá veitanda fjár ok gætanda ok sætti manna. Þessar kenningar megu ok eiga höfðingjar. Konungar ok jarlar hafa til fylgðar með sér þá menn, er hirðmenn heita ok húskarlar, en lendir menn hafa ok sér handgengna menn, þá er í Danmörku ok í Svíðjóð eru hirðmenn kallaðir, en í Nóregi húskarlar, ok sverja þeir þó eiða svá sem hirðmenn konungum. Húskarlar konunga váru mjök hirðmenn kallaðir í forneskju. Svá kvað Þorvaldr blönduskáld: Konungr heill ok svá snjallir / sókn-örr, við lof görvan / óð hafa menn í munni / mínn, húskarlar þínir. Þetta orti Haraldr konungr Sigurðarson: Fullafli bíðr fyllar, / finn ek oft at drífr minna, / hilmis stóls, á hæla / húskarla lið jarli. Hirðmenn ok húskarla höfðingja má svá kenna at kalla þá inndrótt eða verðung eða heiðmenn. Svá kvað Sighvatr: Þat frá ek víg á vatni / verðung jöfurs gerðu, / nadda él en, nýla, / næst tel ek engi in smæstu. Ok enn þetta: Þági var sem þessum / þengils á jó strengjar / mjöð fyr malma kveðju / mær heiðþegum bæri. Heiðfé heitir máli ok gjöf, er höfðingjar gefa. Svá kvað Óttarr svarti: Góðmennis þarf ek gunnar / glóðbrjótanda at njóta. / Hér er alnennin inni / inndrótt með gram svinnum. Jarlar ok hersar ok hirðmenn eru svá kenndir, kallaðir konungs rúnar eða málar eða sessar. Svá kvað Hallfreðr: Grams rúni lætr glymja / gunnríkr, hinn er hvöt líkar, / Högna hamri slegnar / heiftbráðr of sik váðir. Sem Snæbjörn kvað: Stjórnviðjar lætr styðja / stáls buðlinga máli / hlemmisverð við harðri / húflagan skæ dúfu. Svá kvað Arnórr: Bera sýn of mik mínir / morðkennds taka enda / þess of þengils sessa / Þung mein synir ungir. Konungs spjalli, sem Hallfreðr kvað: Ráð lukusk, at sá, síðan, / snjallráðr konungs spjalli / átti eingadóttur / Ónars viði gróna. Svá skal menn kenna við ættir, sem Kormákr kvað: Heyri sonr á, Sýrar, / sannreynis, fentanna / örr greppa lætk uppi / jast-Rín, Haralds, mína. Hann kallaði jarlinn sannreyni konungsins, en Hákon jarl son Sigurðar jarls. En Þjóðólfr kvað svá um Harald: Vex Óláfs feðr / járnsaxa veðr, / harðræði hvert / svá at hróðrs er vert. Ok enn svá: Jarizleifr of sá, / hvert jöfri brá. / Hófsk hlýri fram / ins helga grams. Ok enn kvað hann: Andaðr er sá, / er of alla brá, / haukstalla konr, / Haralds bróðursonr. Enn kvað svá Arnórr í Rögnvaldsdrápu: Réð Heita konr hleyti / herþarfr við mik gerva. / Styrk lét oss of orkat / jarls mægð af því frægðar. Ok enn kvað hann of Þorfinn jarl: Bitu sverð, en þar þurðu, / þunngör fyr Mön sunnan / Rögnvalds kind, und randir / ramlig folk, ins gamla. Ok enn kvað hann: Ættbæti firr ítran / allríks, en ek bið líkna / trúra tyggja dýrum, / Torf-Einars goð meinum. Ok enn kvað Einarr skálaglamm: Né ættstuðill ættar / ógnherði mun verða, / skyldr em ek hróðri at halda, / Hilditanns in mildri.
Hvernig er ókennd setning skáldskapar? Svá, at nefna hvern hlut sem heitir. Hver eru ókennd nöfn skáldskaparins? Hann heitir bragr ok hróðr, óðr, mærð, lof. Þetta kvað Bragi inn gamli, þá er hann ók um skóg nökkurn síð um kveld. Þá stefjaði trollkona á hann ok spurði, hverr þar fór: Troll kalla mik / tungl sjöt-rungnis, / auðsug jötuns, / élsólar böl, / vílsinn völu, / vörð nafjarðar, / hvélsvelg himins. / Hvat er troll, nema þat? Hann svarði svá: Skald kalla mik / skapsmið Viðurs, / Gauts gjafrötuð, / grepp óhneppan, / Yggs ölbera, / óðs skapmóða, / hagsmið bragar. / Hvat er skald, nema þat? Ok sem Kormákr kvað: Hróðr geri ek of mög mæran / meir Sigröðar fleira; / haftsænis geld ek hánum / heið. Sitr Þórr í reiðu. Ok sem kvað Þórðr Kolbeinsson: Mjök lét margar snekkjur, / mærðar örr, sem knörru, / óðr vex skalds, ok skeiðar / skjaldhlynr á brim dynja. Mærð, sem Úlfr Uggason kvað: Þar kemr á, en æri / endr bar ek mærð af hendi, / ofra ek svá, til sævar, / sverðregns, lofi þegna. Hér er lof kallat skáldskapr.
Hvernig eru nöfn goðanna? Þau heita bönd, sem kvað Eyjólfr dáðaskáld: Dregr land at mun banda / Eiríkr und sik geira / veðmildr ok semr hildi. Ok höft, sem kvað Þjóðólfr inn hvinverski: Tormiðlaðr var tívum / tálhreinn meðal beina. / Hvat kvað hafta snytrir / hjalmfaldinn því valda. Rögn, sem Einarr kvað skálaglamm: Rammaukin kveð ek ríki / rögn Hákunar magna. Jólnar, sem Eyvindr kvað: Jólna sumbl / enn vér gátum, / stillis lof, / sem steina brú. Díar, sem Kormákr kvað: Eykr með ennidúki / jarðhljótr día fjarðar / breyti, hún sá er, beinan, / bindr. Seið Yggr til Rindar.
Þessi nöfn himins eru rituð, en eigi höfum vér fundit í kvæðum öll þessi heiti. En þessi skáldskaparheiti sem önnur þykkir mér óskylt at hafa í skáldskap, nema áðr finni hann í verka höfuðskálda þvílík heiti. Himinn: hlýrnir, heiðþorrnir, hreggmímir, andlangr, ljósfari, drífandi, skatyrnir, víðfeðmir, vetmímir, leiftr, hrjóðr, víðbláinn. Sól: sunna, röðull, eyglóa, alskír, sýni, fagrahvél, líknskin, Dvalins leika, álfröðull, ifröðull, mylin. Tungl: máni, ný, nið, ártali, mulinn, fengari, glámr, skyndir, skjálgr, skrámr.
Hver eru jarðarheiti? Hon heitir jörð, sem Þjóðólfr kvað: Jarl lætr odda skúrar / oft herðir gör verða / hrings, áðr hann of þryngvi, / hörð él, und sik jörðu. Fold, sem Óttarr kvað: Fold verr folk-Baldr, / fár má konungr svá, / örnu reifir Óleifr, / er framr Svía gramr. Grund, sem Hallfreðr kvað: Grund liggr und bör bundin / breið holmfjöturs leiðar, / heinlands hoddum grandar / Höðr, eitrsvélum naðri. Hauðr, sem Einarr kvað: Verja hauðr með hjörvi / hart döglinga bjartra / hjalmr springr oft fyr olmri / egghríð, framir seggir. Land, sem Þórðr Kolbeinsson kvað: En eft víg frá Veigu, / vant er orð at styr, norðan / land eða lengra stundu / lagðisk suðr til Agða. Láð, sem Óttarr kvað: Heltu, þar er hrafn né svalta, / hvatráðr ertu, láði / ógnar stafr, fyr jöfrum, / ýgr, tveimr, við kyn beima. Hlöðyn, sem kvað Völu-Steinn: Man ek þat, er jörð við orða / endr myrk Danar sendi / grænnar gröfnum munni / gein Hlöðynjar beina. Frón, sem kvað Úlfr Uggason: En stirðþinull starði / storðar leggs fyr borði / fróns á folka reyni / fránleitr ok blés eitri. Fjörgyn, sem hér er kveðit: Örgildi var ek, Eldis, / áls Fjörgynjar, mála, / dyggr, sé heiðr ok hreggi, / hrynbeðs, áar steðja.
Vargr heitir dýr. Þat er rétt at kenna við blóð eða hræ, svá at kalla verð hans eða drykk. Eigi er rétt at kenna svá við fleiri dýr. Vargr heitir ok úlfr, sem Þjóðólfr kvað: Gera var gisting byrjuð / gnóg, en ulf ór skógi / sonr á sár at spenja / Sigorðar kom norðan. Hér er hann ok geri kallaðr. Freki, sem Egill kvað: Þá er oddbreki, / sleit und freki, / gnúði hrafni / á höfuðstafni. Vitnir, sem Einarr kvað: Elfr varð unda gjalfri / eitrköld roðin heitu. / Vitnis fell með vatni / varmt ölðr í men Karmtar. Ylgr, sem Arnórr kvað: Svalg áttbogi ylgjar / ógóðr, en varð blóði / græðir grænn at rauðum, / grandauknum ná, blandinn. Vargr, sem Illugi kvað: Vargs var munr þat, er margan, / menskerðir stakk sverði / myrkaurriða markar, / minn dróttinn rak flótta. Þetta er enn vargs heiti, sem Hallr kvað: Heiðingja sleit hungri, / hárr gylðir naut sára, / granar rauð gramr á fenri, / gekk ulfr í ben drekka. Ok enn sem Þórðr kvað: Óð, en ærnu náði / íms sveit freka hveiti, / gera ölðra naut gylðir, / Gjalpar stóð í blóði. Björn heitir fetvíðnir, húnn, vetrliði, bersi, fress, íugtanni, ifjungr, glúmr, jölfuðr, vilskarpr, bera, jórekr, riti, frekr, blómr, ysjungr. Hjörtr heitir mótroðnir, dalarr, dalr, Dáinn, Dvalinn, Duneyrr, Duraþrór.
Þessi eru hesta heiti talið í Þorgrímsþulu: Hrafn ok Sleipnir, / hestar ágætir, / Valr ok Léttfeti, / var þar Tjaldari, / Gulltoppr ok Goti, / getit heyrðak Sóta, / Mór ok Lungr með Mari. Vigg ok Stúfr / var með Skævaði. / Þegn knátti Blakkr bera, / Silfrtoppr ok Sinir, / svá heyrðak Fáks of getit, / Gullfaxi ok Jór með goðum. Blóðughófi hét hestr, / er bera kváðu / öflgan Atriða, / Gísl ok Falhófnir, / Glær ok Skeiðbrimir, / þar var ok Gyllis getit. Þessir eru enn talðir í Kálfsvísu: Dagr reið Drösli, / en Dvalinn Móðni, / Hjalmr Háfeta, / en Haki Fáki, / reið bani Belja / Blóðughófa, / en Skævaði / skati Haddingja. Vésteinn Vali, / en Vífill Stúfi, / Meinþjófr Mói, / en Morginn Vakri, / Áli Hrafni, / er til íss riðu, / en annarr austr / und Aðilsi / grár hvarfaði, / geiri undaðr. Björn reið Blakki, / en Bjárr Kerti, / Atli Glaumi, / en Aðils Slöngvi, / Högni Hölkvi, / en Haraldr Fölkvi, / Gunnarr Gota, / en Grana Sigurð. Árvakr ok Alsviðr draga sólina, sem fyrr er ritat. Hrímfaxi eða Fjörsvartnir draga nóttina. Skinfaxi eða Glaðr fylgja deginum.
Þessi öxnaheiti eru í Þorgrímsþulu: Gamalla öxna nöfn / hefi ek görla fregit / þeira Rauðs ok Hæfis, / Rekinn ok Hýrr, / Himinhrjóðr ok Apli, / Arfr ok Arfuni. Þessi eru orma heiti: dreki, Fáfnir, Jörmungandr, naðr, Níðhöggr, linnr, naðra, Góinn, Móinn, Grafvitnir, Grábakr, Ófnir, Sváfnir, grímr. Naut: kýr, kálfr, yxni, kvíga, vetrungr, griðungr, boli. Sauðr: hrútr, bekri, ær, lamb, veðr. Svín: sýr, gylta, runi, göltr, gríss.
Hver eru heiti lofts ok veðranna? Loft heitir ginnungagap ok meðalheimr, foglheimr, veðrheimr. Veðr heitir hregg, byrr, glygg, hret, gjósta, vindr. Svá segir í Alsvinnsmálum: Vindr heitir með mönnum, / en vönsuðr með goðum, / kalla gneggjuð ginnregin, / æpi jötnar, / en alfar gnýfara, / heitir í helju hlömmuðr. Veðr heitir ok gustr.
Tveir eru fuglar þeir, er eigi þarf at kenna annan veg en kalla blóð eða hræ drykk þeira eða verð. Þat er hrafn ok örn. Alla aðra fugla karlkennda má kenna við blóð eða hræ, ok er þat þá nafn örn eða hrafn, sem Þjóðólfr kvað: Blóðorra lætr barri / bragningr ara fagna. / Gauts berr sigð á sveita / svans örð konungr Hörða. / Geirs oddum lætr greddir / grunn hvert stika sunnar / hirð, þat er hann skal varða, / hrægamms ara sævar. Þessi eru nöfn hrafns: krákr, Huginn, Muninn, borginmóði, árflognir, ártali, holdboði. Svá kvað Einarr skálaglamm: Fjallvönðum gaf fylli, / fullr varð, en spjör gullu, / herstefnandi hröfnum, / hrafn á ylgjar tafni. Svá kvað Einarr Skúlason: Dolgskára kná dýrum / dýrr magnandi stýra, / Hugins fermu bregðr harmi / harmr, bliksólar garmi. Ok enn sem hann kvað: En við hjaldr, þar er hölðar, / hugþrútit svellr, lúta, / Muninn drekkr blóð ór benjum / blásvartr, konungs hjarta. Sem kvað Víga-Glúmr: Þá er dynfúsir dísar / dreyra mens á eyri, / bráð fekk borginmóði / blóðs, skjaldaðir stóðum. Sem Skúli kvað Þorsteinsson: Myndit efst, þar er undir / árflogni gaf ek sárar, / Hlökk í hundraðs flokki / Hvítinga mik líta. Örn heitir svá: ari, gemlir, hreggskornir, eggðir, ginnarr, undskornir, gallópnir. Sem Einarr kvað: Sámleitum rauð sveita, / sleit örn gera beitu, / fekksk arnar matr járnum, / Járnsöxu grön faxa. Sem Óttarr kvað: Örn drekkr, undarn / ylgr fær, af hræum sylg, / oft rýðr ulfr köft, / ari getr verð þar. Sem Þjóðólfr kvað: Segjöndum fló sagna / snótar ulfr at móti / í gemlis ham gömlum / glamma ó fyr skömmu. Ok sem hér er: Hreggskornis vil ek handa / háleitan mjöð vanda. Ok enn sem Skúli kvað: Vaki ek þat er val heltk ekka / víðis áðr ok síðan, / greppr hlýðir þá góðu, / gallópnis vel, spjalli.
Hver eru sævar heiti? Hann heitir: marr, ægir, gymir, hlér, haf, leið, ver, salt, lögr, græðir. Sem Arnórr kvað ok fyrr var ritat: Nemi drótt, hvé sæ sótti / snarlyndr konungr jarla. / Eigi þraut við ægi / óvæginn gram bægja. Hér er nefndr sær ok svá ægir. Marr, sem Hornklofi kvað: Þá er út á mar mætir / mannskæðr lagar tanna / ræsinaðr til rausnar / rak vébrautar Nökkva. Lögr er ok hér nefndr. Svá kvað Einarr: Lögr þvær flaust, en fagrir, / flóðs vaskar brim stóðum, / þar er sær á hlið hvára / hlymr, veðrvitar glymja. Hér er ok flóð kallat. Svá kvað Refr, sem fyrr var ritat: Færir Björn, þar er bára / brestr, undinna festa / oft í ægis kjafta / úrsvöl Gymis völva. Haf, sem Halvarðr kvað: Vestr lézt í haf, hristir, / harðviggs, sikulgjarðar, / umbands allra landa, / íss, framstafni vísat. Leið, sem hér er: Erum á leið frá láði / liðnir Finnum skriðnu. / Austr sé ek fjöll af flausta / ferli geisla merluð. Ver, sem Egill kvað: Vestr fór ek of ver, / en ek Viðris ber / munstrandar mar, / svá er mitt of far. Marr, sem Einarr kvað: Kaldr þvær marr und mildum / margt dægr viðu svarta, / grefr élsnúin, jöfri, / almsorg Manar þjalma. Salt, sem Arnórr kvað: Salt skar húfi héltum / hraustr þjóðkóngr austan / Báru brimlogs rýri / brún veðr at Sigtúnum. Græðir, sem Bölverkr kvað: Leiðangr bjótt af láði, / lögr gekk of skip, fögru, / gjalfrstóðum reist græði / glæstum, ár it næsta. Hér er ok gjálfr kallat særinn. Víðir, sem kvað Refr: Barðristinn nemr brjósti / borðheim drasill skorðu, / nauð þolir viðr, en víði / verpr inn of þröm stinnan. Húmr, sem Brennu-Njáll kvað: Senn jósum vér, svanni, / sextán, en brim vexti, / dreif á hafskips húfa / húm, í fjórum rúmum. Þessi eru enn sævar heiti, svá at rétt er at kenna til skip eða gull. Rán, er sagt, at var kona Ægis, svá sem hér er: Hrauð í himin upp glóðum / hafs, gekk sær af afli. / Börð, hygg ek, at ský skerðu. / Skaut Ránar vegr mána. Dætr þeira Ægis ok Ránar eru níu, ok eru nöfn þeira fyrr rituð: Himinglæva, Dúfa, Blóðughadda, Hefring, Uðr, Hrönn, Bylgja, Dröfn, Kólga. Einarr Skúlason talði í þessi vísu: Æsir hvasst at hraustum / Himinglæva þyt sævar, sex nöfn þeira, [himinglæva, Uðr, Dúfa, Blóðughadda, Kólga, Hefring]. Hrönn, sem Valgarðr kvað: Lauðr var lagt í beðja, / lék sollit haf golli, / en herskipum hrannir / höfuð ógurlig þógu. Bylgja, sem Óttarr svarti kvað: Skáruð sköfnu stýri, / skaut, sylgháar bylgjur, / lék við hún á hreini / hlunns, þat er drósir spunnu. Dröfn, sem Ormr kvað: Hrosta drýgir hvern kost / hauk lúðrs gæiþrúðr, / en drafnar loga Lofn / löstu rækir vinföst. Bára, sem Þorleikr fagri kvað: Sjár þýtr, en berr bára / bjart lauðr of við rauðan, / gránn þar er gulli búnum / gínn hlunnvísundr munni. Lá, sem Einarr kvað: Né framlyndir fundu / fyrr, hykkat lá kyrrðu, / þar er sjár á, við varra, / vini óra fell stórum. Fyllr, sem Refr kvað: Hrynja fjöll á fyllar, / fram æsisk nú Glamma / skeið vetrliði skíða, / skautbjörn Gusis nauta. Boði, sem hér er: Boði fell of mik bráðla. / Bauð heim með sér geimi. / Þá ek eigi löð lægis. Breki, sem Óttarr kvað: Braut, en breki þaut, / borð, óx viðar morð, / meðr fengu mikit veðr, / mjó fyrir ofan sjó. Vágr, sem Bragi kvað: Vildit vröngum ofra / vágs byrsendir ægi, / hinn er mjótygil máva / mærar skar fyr Þóri. Sund, sem Einarr kvað: Skar ek súðum sund / fyr sunnan Hrund, / mín prýddisk mund / við mildings fund. Fjörðr, sem Einarr kvað: Næst sé ek orm á jastar / ítrserki vel merkðan, / nemi bjóðr hvé ek fer, flæðar, / fjarðbáls of þat máli. Sægr, sem Markús kvað: Sægs mun ek síðr en eigi, / sá er illr, er brag spillir, / sólar sverri málan, / sliðráls reginn, níða.
Hver eru elds heiti? Svá sem hér er: Eldr brennat sjá sjaldan, / svíðr dyggr jöfurr byggðir, / blása rönn fyr ræsi / reyk, er Magnús kveykvir. Logi, sem Valgarðr kvað: Snarla skaut ór sóti, / sveyk of hús ok reykir / stóðu stopðir síðan, / steinóðr logi glóðum. Bál, sem hér er: Haki var brenndr á báli, / þar er brimslóðir óðu. Glæðr, sem Grani kvað: Glæðr hygg ek Glamma slóðar, / gramr eldi svá, felldu. Eisa, sem Atli kvað: Öx rýðsk, eisur vaxa, / allmörg, loga hallir, / hús brenna, gim geisar, / góðmennit fellr blóði. Hér er ok gim gallat eldrinn. Eimr, sem hér er: Brunnu allvalds inni, / eldr, hygg ek, at sal felldi, / eimr skaut á her hrími, / halfgör við Nið sjalfa. Hyrr, sem Arnórr kvað: Eymðit ráð við Rauma / reiðr Eydana meiðir. / Heit dvínuðu Heina, / hyrr gerði þá kyrra. Funi, sem Einarr kvað: Funi kyndisk fljótt, / en flýði skjótt / Hísingar herr, / sá er hafði verr. Brími, sem Valgarðr kvað: Bjartr sveimaði brími, / brutu víkingar fíkjum, / vísa styrks of virki, / varp sorg á mey, borgar. Leygr, sem Halldórr skvaldri kvað: Ér knáttuð þar þeira, / þú vart aldrigi, skjaldar / leygr þau of sjöt, sigri / sviptr, gersimum skipta.
Þessi eru nöfn stundanna: öld, forðum, aldr, fyrir löngu, ár, misseri, vetr, sumar, vár, haust, mánuðr, vika, dagr, nótt, morginn, aftann, kveld, árla, snemma, síðla, í sinn, fyrra dag, í næst, í gær, á morgun, stund, mél. Þessi eru enn heiti nætrinnar í Alsvinnsmálum: Nótt heitir með mönnum, / en njóla með goðum, / kalla grímu ginnregin, / ósorg kalla jötnar, / alfar svefngaman, / dvergar draumnjörun. Frá jafndægri er haust, til þess er sól sezt í eykðarstað. Þá er vetr til jafndægris. Þá er vár til fardaga. Þá er sumar til jafndægris. Haustmánuðr heitir inn næsti fyrir vetr, fyrstr í vetri heitir gormánuðr, þá er frermánuðr, þá er hrútmánuðr, þá er þorri, þá gói, þá einmánuðr, þá gaukmánuðr ok sáðtíð, þá eggtíð ok stekktíð, þá er sólmánuðr ok selmánuðr, þá eru heyannir, þá er kornskurðarmánuðr.
Hver eru manna heiti ókennd? Maðr er hverr fyrir sér; it fyrsta ok it æðsta heiti manns, er kallaðr er maðr keisari, því næst konungr, þar næst jarl. Þessir þrír menn eigu saman þessi heiti öll. Allvaldr, svá sem hér er kveðit: Allvalda kann ek alla / austr ok suðr of flausta, / Sveins er sonr at reyna, / setr, hverjum gram betri. Hér er ok gramr kallaðr. Því heitir hann allvaldr, at hann er einvaldi alls ríkis síns. Fylkir, sem Gizurr kvað: Fylkir gleðr í folki / flagðs blakk ok svan Hlakkar, / Óláfr of viðr élum / Yggs gögl fegin Sköglar. Fyrir því er fylkir kallaðr konungr, at hann skipar í fylkingar herliði sínu. Vísi, sem kvað Óttarr svarti: Vísi tekr, víg-Freys, / víst austr munlaust, / aldar hefir allvaldr, / óskvíf, gótt líf. Harri eða herra, sem kvað Arnórr: Harri fekk í hverri / Hjaltlands þrumu branda, / greppr vill grams dýrð yppa, / gagn, sá er hæstr var bragna. Hertogi heitir jarl, ok er konungr svá kallaðr ok, fyrir því er hann leiðir her til orrostu. Svá kvað Þjóðólfr: Ok hertoga hneykir / herfingnum lét stinga, / leyfð ber ek hans, ór höfði / haugs skundaði augu. Sinjór eða senjór, sem Sighvatr kvað: Lát auman nú njóta, / Nóregs, ok gef stórum, / mál halt, svá sem sælan, / sínjór, laga þinna. Mildingr, sem Markús kvað: Mildingr fór of óþjóð eldi, / auðit varð þá flotnum dauða. / Hæstan kynduð, hlenna þrýstir / hyrjar ljóma suðr at Jómi. Mæringr, sem Hallvarðr kvað: Erat und jarðar höslu, / orðbrjótr Dönum forðar / moldreks, munka valdi / mæringr en þú næri. Landreki, sem Þjóðólfr kvað: Eyss landreki ljósu / lastvarr Kraka barri, sem fyrr var ritat. Því heitir hann svá, at hann rekr her um land annarra konunga eða rekr her ór sínu landi.
Konungr er nefndr Hálfdan gamli, er allra konunga var ágætastr. Hann gerði blót mikit at miðjum vetri ok blótaði til þess, at hann skyldi lifa í konungdómi sínum þrjú hundruð vetra. En hann fekk þau andsvör, at hann myndi lifa ekki meir en einn mikinn mannsaldr, en þat myndi þó vera þrjú hundruð vetra, er engi myndi vera í ætt hans kona eða ótiginn maðr. Hann var hermaðr mikill ok fór víða um Austrvegu. Þar drap hann í einvígi þann konung, er Sigtryggr hét. Þá fekk hann þeirar konu, er kölluð er Alvig in spaka, dóttir Emundar konungs ór Hólmgarði. Þau áttu sonu átján ok váru níu senn bornir. Þeir hétu svá: Einn var Þengill, er kallaðr var Manna-Þengill, annarr Ræsir, þriði Gramr, fjórði Gylfi, fimmti Hilmir, sétti Jöfurr, sjaundi Tyggi, átti Skyli eða Skúli, níundi Harri eða Herra. Þessir níu bræðr urðu svá ágætir í hernaði, at í öllum fræðum síðan eru nöfn þeira haldin fyrir tignarnöfn, svá sem konungs nafn eða jarls. Þeir áttu engi börn ok fellu allir í orrostum. Svá kvað Óttarr svarti: Þengill var þegar ungr / þreksgörr vígörr. / Haldask bið ek hans aldr, / hann tel ek yfirmann. Svá kvað Markús: Ræsir lét af roðnum hausi / Rínar sól á marfjöll skína. Svá kvað Egill: Gramr hefir gerðihömrum / grundar upp of hrundit. Svá kvað Eyvindr: Lék við ljóðmögu, / skyldi land verja, / gylfi inn glaðværi, / stóð und gullhjalmi. Svá kvað Glúmr Geirason: Hilmir rauð und hjalmi / heina laut á Gautum. Svá kvað Óttarr svarti: Jöfurr heyri upphaf, / ofrask mun konungs lof, / háttu nemi hann rétt / hróðrs mín, bragar síns. Sem Stúfr kvað: Tíreggjaðr hjó tyggi / tveim höndum lið beima, / reifr gekk herr und hlífar, / hizig suðr fyr Nizi. Svá kvað Hallfreðr: Skiliðr em ek við skylja, / skaldmöld hefir því valdit. / Vætta virða dróttins / vil er mest ok dul flestum. Svá kvað Markús: Harra kveð ek at hróðrgörð dýrri / hauklundaðan Dana grundar. Enn áttu þau Hálfdan aðra níu sonu, er svá heita; Hildir, er Hildingar eru frá komnir, annarr Nefir, er Niflungar eru frá komnir, þriði Auði, er Öðlingar eru frá komnir, fjórði Yngvi, er Ynglingar eru frá komnir, fimmti Dagr, er Döglingar eru frá komnir, sétti Bragi, er Bragningar eru frá komnir. Þat er ætt Hálfdanar ins milda. Sjaundi Buðli, er Buðlungar eru frá komnir. Af Buðlungaætt kom Atli ok Brynhildr. Átti er Lofði. Hann var herkonungr mikill. Honum fylgði þat lið, er Lofðar váru kallaðir. Hans ættmenn eru kallaðir Lofðungar. Þaðan er kominn Eylimi, móðurfaðir Sigurðar Fáfnisbana. Níundi Sigarr, þaðan eru komnir Siklingar. Þat er ætt Siggeirs, er var mágr Völsungs, ok ætt Sigars, er hengði Hagbarð. Af Hildinga ætt var kominn Haraldr inn granrauði, móðurfaðir Hálfdanar svarta. Af Niflunga ætt var Gjúki, af Öðlinga ætt var Kjárr, af Ylfinga ætt var Eiríkr inn málspaki. Þessar eru ok konunga ættir ágætar: frá Yngva, er Ynglingar eru frá komnir, frá Skildi í Danmörk, er Skjöldungar eru frá komnir, frá Völsungi á Fraklandi, þeir heita Völsungar. Skelfir hét einn herkonungr, ok er hans ætt kölluð Skilfinga ætt. Sú kynslóð er í Austrvegum. Þessar ættir, er nú eru nefndar, hafa menn sett svá í skáldskap, at halda öll þessi fyrir tignarnöfn. Svá sem Einarr kvað: Frá ek við holm at heyja / hildingar fram gingu, / lind varð græn, inn grána / geirþing, í tvau springa. Sem Grani kvað: Döglingr fekk at drekka / danskt blóð ara jóði. Sem Gamli kvað Gnævaðarskáld: Öðlingr drap sér ungum / ungr naglfara á tungu / innan borðs ok orða / aflgerð meðalkafla. Sem Jórunn kvað: Bragningr réð í blóði, / beið herr konungs reiði, / hús lutu oft fyr eisum, / óþjóðar slög rjóða. Svá kvað Einarr: Beit buðlungs hjörr, / blóð fell á dörr. / [Raufsk Hildar ský / við Hvítabý.] Svá kvað Arnórr: Siklinga venr snekkjur / sjálútar konr úti. / Hann litar herskip innan, / hrafns góð er þat, blóði. Sem Þjóðólfr kvað: Svá lauk siklings ævi / snjalls, at vér ’rom allir, / lofðungr beið inn leyfði / lífs grand, í stað vöndum. Lofða konungi fylgði þat lið, er Lofðar heita. Sem Arnórr kvað: Skjöldungr mun þér annarr aldri / æðri, gramr, und sólu fæðask. Völsungr, sem kvað Þorkell hamarskáld: Mér réð senda / of svalan ægi / Völsunga niðr / vápn gullbúit. Ynglingr, sem kvað Óttarr svarti: Engi varð á jörðu / ógnbráðr, áðr þér náði, / austr sá er eyjum vestan / Ynglingr und sik þryngvi. Yngvi, þat er ok konungs heiti, sem Markús kvað: Eiríks lof verðr öld at heyra, / engi maðr veit fremra þengil, / Yngvi helt við orðstír langan / jöfra sess, í veröld þessi. Skilfingr, sem Valgarðr kvað: Skilfingr helt, þar er skulfu / skeiðr, fyr lönd in breiðu, / eydd varð, suðr, of síðir / Sikiley, liði miklu. Sínjór, sem Sighvatr kvað ok fyrr var ritat: Lát auman nú njóta / Nóregs ok gef stórum.
Skáld heita greppar, ok rétt er í skáldskap at kalla svá hvern mann, er vill. Rekkar váru kallaðir þeir menn, er fylgðu Hálfi konungi, ok af þeirra nafni eru rekkar kallaðir hermenn, ok er rétt at kalla svá alla menn. Lofðar heita ok menn í skáldskap, sem fyrr er ritat. Skatnar váru þeir menn kallaðir, er fylgðu þeim konungi, er Skati mildi var kallaðr. Af hans nafni er skati kallaðr hverr, er mildr er. Bragnar heita þeir, er fylgðu Braga konungi inum gamla. Virðar heita þeir menn, er meta mál manna. Fyrðar ok firar ok verar heita landvarnarmenn. Víkingar ok flotnar, þat er skipa herr. Beimar, svá hétu þeir, er fylgðu Beimuna konungi. Gumnar eða gumar heita flokkstjórar, svá sem gumi er kallaðr í brúðför. Gotnar eru kallaðir af heiti konungs þess, er Goti er nefndr, er Gotland er við kent. Hann var kallaðr af nafni Óðins ok dregit af Gauts nafni, því at Gautland eða Gotland var kallat af nafni Óðins, en Svíþjóð af nafni Sviðurs. Þat er ok heiti Óðins. Í þann tíma var kallat allt meginland, þat er hann átti, Reiðgotaland, en eyjar allar Eygotaland. Þat er nú kallat Danaveldi ok Svíaveldi. Drengir heita ungir menn búlausir, meðan þeir afla sér fjár eða orðstír, þeir fardrengir, er milli landa fara, þeir konungsdrengir, er höfðingjum þjóna, þeir ok drengir, er þjóna ríkum mönnum eða bóndum. Drengir heita vaskir menn ok batnandi. Seggir eru kallaðir ok kníar ok liðar, þat eru fylgðarmenn. Þegnar ok hölðar, svá eru búendr kallaðir. Ljónar heita þeir menn, er ganga of sættir manna. Þeir menn eru, er svá eru kallaðir: kappar, kenpur, garpar, snillingar, hreystimenn, harðmenni, afarmenni, hetjur. Þessi heiti standa hér í mót at kalla mann blauðan, veykan, þjarfan, þirfing, blotamann, skauð, skræfu, skrjáð, vák, vám, læra, sleyma, teyða, dugga, dási, dirokkr, dusilmenni, ölmusa, auvirð, vílmögr. Örr maðr heitir mildingr, mæringr, skati, þjóðskati, gullskati, mannbaldr, sælingr, sælkeri, auðkýfingr, ríkmenni, höfðingi. Hér í mót er svá kallat: hnöggvingr, glöggvingr, mælingr, vesalingr, féníðingr, gjöflati. Heitir spekingr ráðvaldr. Heitir ok óvitr maðr fífl, afglapi, gassi, ginningr, gaurr, glópr, snápr, fóli, ærr, óðr, galinn. Snyrtimaðr ofláti, drengr, glæsimaðr, stertimaðr, prýðimaðr. Heitir hraumi, skrápr, skrokkr, skeiðklofi, flangi, slinni, fjósnir, slápr, dröttr. Lýðr heitir landfólk eða ljóðr. Heitir ok þræll kefsir, þjónn, önnungr, þirr.
Maðr heitir einn hverr, / tá, ef tveir eru, / þorp, ef þrír eru, / fjórir eru föruneyti, / flokkr eru fimm menn, / sveit, ef sex eru, / sjau fylla sögn, / átta bera ámælisskor, / nautar eru níu, / dúnn, ef tíu eru, / ærir ro ellifu, / toglöð er, / ef tólf fara, / þyss eru þrettán, / ferð fjórtán, / fundr er þá, / er fimmtán hittask, / seta eru sextán, / sókn eru sautján, / ærnir þykkja óvinir, / þeim er átján mætir, / neyti hefir sá, / er nítján menn hefir, / drótt eru tuttugu menn. / Þjóð eru þrír tigir, / fólk eru fjórir tigir, / fylki eru fimm tigir, / samnaðr eru sex tigir, / sörvar eru sjau tigir, / öld eru átta tigir, / herr er hundrað.
Enn eru þau heiti, er menn láta ganga fyrir nöfn manna. Þat köllum vér viðkenningar eða sannkenningar eða fornöfn. Þat eru viðkenningar at nefna annan hlut réttu nafni ok kalla þann, er hann vill nefna, eiganda eða svá at kalla hann þess, er hann nefndi, föður eða afa. Ái er inn þriði. Heitir ok sonr ok arfi, arfuni, barn, jóð ok mögr, erfingi. Heitir ok bróðir, blóði, barmi, hlýri, lifri. Heitir ok niðr, nefi, áttungr, konr, kundr, frændi, kynstafr, niðjungr, ættstuðill, ættbarmr, kynkvísl, ættbogi, afkvæmi, afspringr, höfuðbaðmr, ofsköft. Heita ok mágar, sifjungar, hleytamenn. Heitir ok vinr ok ráðunautr, ráðgjafi, máli, rúni, spjalli, alda þófti, einkili, sessi, sessunautr. Þófti er hálfrýmisfélagi. Heitir ok óvinr, dólgr, andskoti, fjandi, sökkvi, skaðamaðr, banamaðr, þröngvir, sökkvir, ósvífruðr. Þessi heiti köllum vér viðkenningar ok svá, þótt maðr sé kenndr við bæ sinn eða skip sitt, þat er nafn á, eða eign sína, þá er einkarnafn er gefit. Þetta köllum vér sannkenningar, at kalla menn spekimann, ætlunarmann, orðspeking, ráðsnilling, auðmilding, óslækinn, gæimann, glæsimann. Þetta eru fornöfn.
Þessi eru kvenna heiti ókennd í skáldskap: Víf ok brúðr ok fljóð heita þær konr, er manni eru gefnar. Sprund ok svanni heita þær konr, er mjök fara með dramb ok skart. Snótir heita þær, er orðnæfrar eru. Drósir heita þær, er kyrrlátar eru, svarri ok svarkr þær, er mikillátar eru. Ristill er kölluð sú kona, er sköruglynd er. Rýgr heitir sú, er ríkust er. Feima er sú kölluð, er ófröm er, svá sem ungar meyjar eða þær konur, er ódjarfar eru. Sæta heitir sú kona, er búandi hennar er af landi farinn. Hæll er sá kona kölluð, er búandi hennar er veginn. Ekkja heitir sú, er búandi hennar varð sóttdauðr. Mær heitir fyrst hver, en kerlingar er gamlar eru. Eru enn þau kvenna heiti, er til lastmælis eru, ok má þau finna í kvæðum, þótt þat sé eigi ritat. Þær konur heita eljur, er einn mann eigu. Snör heitir sonarkván. Sværa heitir vers móðir. Heitir ok móðir, amma, þriðja edda. Eiða heitir móðir. Heitir ok dóttir ok barn, jóð. Heitir ok systir, dís, jóðdís. Kona er ok kölluð beðja, mála, rúna búanda síns, ok er þat viðrkenning.
Höfuð heitir á manni. Þat skal svá kenna at kalla erfiði háls eða byrði, land hjálms ok hattar ok heila, hárs ok brúna, svarðar, eyrna, augna, munns. Heimdallar sverð, ok er rétt at nefna hvert sverðsheiti, er vill, ok kenna við eitt hvert nafn Heimdallar. Höfuð heitir ókennt hauss, hjarni, kjannr, kollr. Augu heita sjón ok lit eða viðrlit, örmjót. Þau má svá kenna at kalla sól eða tungl, skjöldu ok gler eða gimsteina eða stein brá eða brúna, hvarma eða ennis. Eyru heita hlustir ok heyrn. Þau skal svá kenna at kalla land eða jarðarheitum nökkurum eða munn eða rás eða sjón eða augu heyrnarinnar, ef nýgervingar eru. Munn skal svá kenna at kalla land eða hús tungu eða tanna, orða eða góma, varra eða þvílíkt, ok ef nýgervingar eru, þá kalla menn munninn skip, en varrarnar borðit, tunga ræðit eða stýrit. Tennr eru stundum kallaðar grjót eða sker orða, munnr eða tunga. Tunga er oft kölluð sverð máls eða munns. Skegg heitir barð, grön eða kanpar, er stendr á vörrum. Hár heitir lá, haddr þat, er konr hafa. Skoft heitir hár. Hár er svá kennt at kalla skóg eða viðarheiti nökkuru, kenna til hauss eða hjarna eða höfuðs, en skegg kenna við höku eða kinnr eða kverkr.
Hjarta heitir negg. Þat skal svá kenna, kalla korn eða stein eða epli eða hnot eða mýl eða líkt ok kenna við brjóst eða hug, kalla má ok hús eða jörð eða berg hugarins. Brjóst skal svá kenna at kalla hús eða garð eða skip hjarta, anda eða lifrar, eljunar land, hugar ok minnis. Hugr heitir sefi ok sjafni, ást, elskhugi, vili, munr. Huginn skal svá kenna at kalla vind trollkvenna, ok rétt at nefna til hverja, er vill, ok svá at nefna jötnana, eða kenna þá til konu eða móður eða dóttur þess. Hugr heitir ok geð, þokki, eljun, þrekr, nenning, minni, vit, skap, lund, tryggð. Heitir ok hugr reiði, fjandskapr, fár, grimmð, böl, harmr, tregi, óskap, grellskap, lausung, ótryggð, geðleysi, þunngeði, gessni, harðgeði, óðværi.
Hönd má kalla mund, arm, lám, hramm. Á hendi heitir ölnbogi, armleggr, úlfliðr, liðr, fingr, greip, hreifi, nagl, gómr, jaðarr, kvikva. Hönd má kalla jörð vápna eða hlífa, við axlar ok ermar, lófa ok hreifa, gullhringa jörð ok vals ok hauks ok allra hans heita, ok í nýgervingum fót axlar, bognauð. Fætr má kalla tré ilja, rista, leista eða þvílíkt, renniflein brautar eða göngu, fets. Má kalla fótinn tré eða stoð þessa. Við skíð ok skúa ok brækr eru fætr kenndir. Á fæti heitir lær, kné, kálfi, bein, leggr, rist, jarki, il, tá. Við þetta allt má fótinn kenna ok kalla hann tré, ok kallat er sigla ok rá fótrinn, ok kenna við þessa hluti.
Mál heitir ok orð ok orðtak ok orðsnilli, tala, saga, senna, þræta, söngr, galdr, kveðandi, skjal, bifa, hjaldr, hjal, skvál, glaumr, þjarka, gyss, þraft, skálp, hól, skraf, dælska, ljóðæska, hégómi, afgelja. Heitir ok rödd, hljómr, rómr, ómun, þytr, göll, gnýr, glymr, þrymr, rymr, brak, svipr, svipun, gangr. Vit heitir speki, ráð, skilning, minni, ætlun, hyggjandi, tölvísi, langsæi, bragðvísi, orðspeki, skörungskapr. Heitir undirhyggja, vélræði, fláræði, brigðræði.
Læti er tvennt. Læti heitir rödd, læti heitir æði, ok æði er ok ólund. Reiði er ok tvíkennt. Reiði heitir þat, er maðr er í illum hug, reiði heitir ok fargervi skips eða hross. Far er ok tvíkennt. Fár er reiði, far er skip. Þvílík orðtök hafa menn mjök til þess at yrkja fólgit, ok er þat kallat mjök ofljóst. Lið kalla menn þat á manni, er leggir mætast, lið heitir skip, lið heitir mannfólk, lið er ok þat kallat, er maðr veitir öðrum liðsinni, líð heitir öl. Hlið heitir á garði, ok hlið kalla menn uxa, en hlíð er brekka. Þessar greinir má setja svá í skáldskap, at gera ofljóst, at vant er at skilja, ef aðra skal hafa greinina en áðr þykki til horfa in fyrri vísuorð. Slíkt sama eru ok önnur mörg nöfn, þau er saman eigu heitit margir hlutir.
고대 노르드어 원문을 AI로 번역한 영어 본문입니다.
A man is named Aegir, or Hler. He lived on the island now called Hlesey. He was highly skilled in magic. He made a journey to Asgard, but the Aesir knew of his coming beforehand, and he was warmly welcomed, though many things were brought about through illusions. In the evening, when it was time to drink, Odin had swords carried into the hall, and they were so bright that they gave light; no other light was used while they sat drinking. Then the Aesir went to their feast, and twelve Aesir took their high seats, those who were to be judges. Their names were Thor, Njord, Frey, Tyr, Heimdall, Bragi, Vidar, Vali, Ull, Hoenir, Forseti, and Loki. Likewise, the goddesses were Frigg, Freyja, Gefjon, Idunn, Gerd, Sigyn, Fulla, and Nanna. Aegir thought it a magnificent sight to look around him there. All the wall panels were hung with beautiful shields. There was strong mead there too, and much drinking. Bragi sat next to Aegir, and they drank together and talked. Bragi told Aegir of many events in which the Aesir had taken part.
He began his account with three Aesir setting out from home: Odin, Loki, and Hoenir. They travelled over mountains and wilderness, and food was hard to find. When they came down into a valley, they saw a herd of oxen, took one of the oxen, and put it in an earth oven. When they thought it must be cooked, they opened the oven, but it was not cooked. A second time, after a while had passed, they opened the oven, and it was still not cooked. They discussed among themselves what could be causing this. Then they heard a voice in the oak above them: whoever was sitting there said that he was responsible for the meat not cooking in the oven. They looked up, and an eagle was sitting there, no small one.
Then the eagle said, “If you will give me my fill of the ox, it will cook in the oven.”
They agreed. Then he let himself down from the tree, settled on the oven, and immediately took both the ox’s thighs and both its shoulders. Loki grew angry, picked up a great pole, swung it with all his strength, and struck the eagle’s body. The eagle recoiled from the blow and flew up. The pole was stuck fast to the eagle’s back, and Loki’s hands to the other end of the pole. The eagle flew at such a height that Loki’s feet struck stones, scree, and trees, and he thought his arms would be torn from his shoulders. He shouted and begged the eagle most urgently for mercy. But the eagle said that Loki would never be free unless he swore an oath to bring Idunn out of Asgard with her apples, and Loki agreed. Then he was released and went to his companions, and for now no more is told of their journey before they came home.
At the appointed time, Loki lured Idunn out of Asgard into a forest, saying that he had found some apples that she would consider treasures. He asked her to bring her own apples with her and compare them with the others. Then the giant Thjazi came there in eagle form, seized Idunn, and flew away with her to his home in Thrymheim.
The Aesir were badly troubled by Idunn’s disappearance, and they soon became grey-haired and old. Then the Aesir held an assembly, and each asked the others what they last knew of Idunn. She had last been seen going out of Asgard with Loki. Loki was seized and brought to the assembly, and he was threatened with death or torture. When he became frightened, he said that he would go after Idunn in Jotunheim if Freyja would lend him the falcon shape she possessed. When he obtained the falcon shape, he flew north into Jotunheim and came one day to the giant Thjazi’s home. Thjazi had rowed out to sea, and Idunn was home alone. Loki changed her into the shape of a nut, held her in his claws, and flew as fast as he could.
When Thjazi came home and found Idunn missing, he took his eagle shape and flew after Loki, raising an eagle’s gale as he flew. When the Aesir saw the falcon flying with the nut, and where the eagle was flying, they went out to the foot of Asgard’s wall and carried loads of wood shavings there. When the falcon flew in over the stronghold, he dropped down beside its wall. Then the Aesir set fire to the wood shavings, but the eagle could not stop himself when he lost the falcon. The fire caught the eagle’s feathers, and his flight came to an end. The Aesir were close by and killed the giant Thjazi inside the gates of Asgard, and that killing is very famous.
But Skadi, the giant Thjazi’s daughter, took a helmet and mail-coat and all her weapons of war and went to Asgard to avenge her father. The Aesir offered her a settlement and compensation, beginning with this: she was to choose herself a husband from among the Aesir, choosing by their feet and seeing nothing else of them. She saw one man’s exceptionally beautiful feet and said, “I choose this one. There can be little that is ugly about Baldr.” But it was Njord of Noatun.
She also made it part of her settlement that the Aesir should do something she thought they would be unable to do: make her laugh. Loki tied a cord around a goat’s beard and the other end around his own testicles, and each gave way in turn, both squealing loudly. Then Loki let himself fall into Skadi’s lap, and she laughed. Thus a settlement was made with her on the Aesir’s behalf.
It is said that Odin gave Skadi this further compensation: he took Thjazi’s eyes, threw them up into the sky, and made two stars from them.
Then Aegir said, “Thjazi seems to me to have been a very powerful being. What was his ancestry?”
Bragi answered, “His father was named Olvaldi, and you will find what I tell you about him remarkable. He was very rich in gold. When he died and his sons were to divide the inheritance, they measured out the gold they shared by each taking a mouthful, all taking the same number of mouthfuls. One of them was Thjazi, the second Idi, and the third Gang. From this we now have an expression among us, calling gold the mouth-count of these giants. We conceal it in riddles or poetry by calling it the speech or words or talk of these giants.”
Then Aegir said, “That seems to me well concealed in riddles.”
Aegir spoke again: “Where did the art that you call poetry originate?”
Bragi answered, “Its beginning was this: the gods were in conflict with the people called the Vanir. They arranged a peace conference and established a truce in this way: both sides went up to a single vessel and spat their spittle into it. When they parted, the gods did not want to let this token of their truce perish, so they made a man from it. His name is Kvasir. He is so wise that no one asks him anything to which he does not know the answer. He travelled widely through the world, teaching people knowledge. When he came as a guest to the home of two dwarfs, Fjalar and Galar, they called him aside for a private conversation and killed him. They let his blood run into two vessels and a kettle. The kettle is called Odrerir, and the vessels are called Son and Bodn. They mixed honey with the blood, and it became a mead that makes everyone who drinks it a poet or a learned man. The dwarfs told the Aesir that Kvasir had suffocated in his own wisdom, because no one there was learned enough to ask him questions that would draw on his knowledge.
“Then these dwarfs invited a giant named Gilling and his wife to their home. The dwarfs invited Gilling to row out to sea with them. As they went along the coast, the dwarfs rowed onto a submerged rock and overturned the boat. Gilling could not swim and drowned, but the dwarfs righted their boat and rowed ashore. They told his wife what had happened, and she was deeply distressed and wept loudly. Fjalar asked her whether she would feel better if she looked out to sea where he had drowned, and she wished to do so. Then he told his brother Galar to go up above the doorway as she went out and drop a millstone on her head, saying that he was tired of her wailing. And Galar did so.
“When the giant Suttung, Gilling’s son, heard of this, he went and seized the dwarfs, took them out to sea, and set them on a skerry that was submerged at high tide. They begged Suttung to spare their lives and offered him the precious mead as compensation for his father, and on these terms they reached a settlement. Suttung took the mead home and stored it in a place called Hnitbjorg, setting his daughter Gunnlod there to guard it.
“Because of this we call poetry Kvasir’s blood, or the dwarfs’ drink or fill, or any kind of liquid of Odrerir or Bodn or Son, or the dwarfs’ passage-price, because that mead bought them their lives and release from the skerry, or Suttung’s mead, or the liquid of Hnitbjorg.”
Then Aegir said, “It seems to me an obscure way of speaking to call poetry by these names. But how did you Aesir obtain Suttung’s mead?”
Bragi answered, “This is the story of it: Odin set out from home and came to a place where nine slaves were mowing hay. He asked whether they wanted him to sharpen their scythes. They agreed. Then he took a whetstone from his belt and sharpened the scythes. They thought their scythes cut much better and offered to buy the whetstone, but he set its price at a fair payment from whoever wished to buy it. All said they wanted it and asked him to sell it to them, but he threw the whetstone up into the air. As they all tried to catch it, they struggled with one another so that each swept his scythe across another’s neck.
“Odin sought lodging for the night with a giant named Baugi, Suttung’s brother. Baugi said that his farming affairs were in a bad way: his nine slaves had killed one another, and he could see no prospect of finding workmen. Odin called himself Bolverk before him. He offered to undertake nine men’s work for Baugi, asking in payment for one drink of Suttung’s mead. Baugi said that he had no control over the mead and that Suttung wanted it all for himself, but he said that he would go with Bolverk and try to obtain the mead.
“Bolverk did nine men’s work for Baugi during the summer, and when winter came he asked Baugi for his wages. They both went to Suttung. Baugi told his brother Suttung of his agreement with Bolverk, but Suttung flatly refused to give a single drop of the mead. Then Bolverk told Baugi that they should try some trick to see whether they could get the mead, and Baugi agreed. Bolverk brought out an auger called Rati and told Baugi to bore through the mountain, if the auger would bite. He did so. Then Baugi said that he had bored through the mountain, but Bolverk blew into the borehole, and the chips flew back towards him. He realized that Baugi meant to deceive him and told him to bore right through the mountain. Baugi bored again, and when Bolverk blew a second time, the chips flew inward. Then Bolverk changed into the shape of a snake and crawled into the borehole. Baugi thrust the auger after him but missed him.
“Bolverk went to where Gunnlod was and lay with her for three nights. Then she allowed him to take three drinks of the mead. With the first drink he drained all of Odrerir, with the second all of Bodn, and with the third all of Son, and then he had all the mead. He changed into eagle form and flew as fast as he could. When Suttung saw the eagle’s flight, he took eagle form himself and flew after him. When the Aesir saw Odin flying, they set their vessels out in the courtyard. When Odin came in over Asgard, he spat the mead up into the vessels. But Suttung had come so close to catching him that he let some of the mead out behind him, and no care was taken of that. Whoever wanted it could have it, and we call it the fool-poets’ share. But Odin gave Suttung’s mead to the Aesir and to those men who knew how to compose poetry. That is why we call poetry Odin’s booty and his find, his drink and his gift, and the drink of the Aesir.”
Then Aegir said: “In how many ways do you vary the expressions of poetry, and how many kinds of poetry are there?”
Then Bragi said: “There are two kinds that distinguish all poetry.”
Aegir asked: “Which two?”
Bragi said: “Language and verse forms.”
“What kinds of expression are used in poetry?”
“Poetic language has three divisions.”
“What are they?”
“To call each thing by its own name. The second division is what is called substitution. The third division of language is what is called a kenning. This division is formed in this way: we name Odin or Thor or Tyr, or someone among the Aesir or elves, and to whichever of them I name I attach a designation for something belonging to another god, or mention some of his deeds. Then the name belongs to that other god, rather than to the one who was named. Thus, when we say Victory-Tyr or Tyr of the Hanged or Tyr of Cargoes, these are names for Odin, and we call them kennings; likewise when we say Chariot-Tyr.”
This must now be said to young poets who wish to learn the language of poetry and acquire a wealth of words through ancient names, or who wish to understand what is composed in veiled language: they should study this book for knowledge and entertainment. But these accounts should not be forgotten or discredited to the point of removing from poetry the ancient kennings that the foremost poets have been pleased to use. Yet Christians should not believe in heathen gods, or in the truth of these accounts in any other way than is set out here at the beginning of the book.
Now examples shall be heard of how the foremost poets have thought it fitting to compose using these names and kennings, as when Arnor, the earls’ poet, says that Odin is called Allfather:
Now I mean to tell men
of the stern-hearted earl’s virtues;
slowly my grief eases;
Allfather’s mash-surf roars.
Here he also calls poetry Allfather’s mash-surf. Havard the Lame composed this:
Now for the sea-horse’s trees
the eagle’s flight has passed over the mounds;
I think they accept an invitation
from the field of the god of the hanged.
Viga-Glum composed this:
The host held back from advancing
beneath the hat of the Tyr of the Hanged;
they thought it no pleasant risk
to venture down the slope.
Ref composed this:
Often, when the Baldr of the gleams
of the prows’ earth had fallen,
the Raven-god’s holy cup
came kindly to me.
Eyvind, the spoiler of poets, composed this:
And Sigurd,
who gave the swans
of the Tyr of Cargoes
the beer of the rooks
of the Haddingjar’s slain,
was robbed of life
by the rulers of the land
at Oglo.
Glum Geirason composed this:
There was Victory-Tyr himself
in the attacking elf of Atal’s beasts;
the gods of Beimi directed
those ravens’ winds for him.
Eyvind also composed this:
Gondul and Skogul
were sent by the Tyr of the Goths
to choose among kings
which of Yngvi’s line
should go with Odin
and dwell in Valhalla.
Ulf Uggason composed this:
Far-famed Hropt-Tyr rides
to his son’s very broad pyre,
while words of praise
flow through my jaws.
Thjodolf of Hvin composed this:
The slain lay there on the sand,
assigned to the one-eyed
dweller in Frigg’s embrace;
we welcomed such a deed.
Hallfred composed this:
With true words the bold receiver
of the sword of the wind’s steed
draws beneath himself Thridi’s
pine-haired, longed-for wife.
Here is an example of the earth being called Odin’s wife in poetry. This is what Eyvind is said to have composed:
“Hermod and Bragi,”
said Hropt-Tyr,
“go to meet the prince,
for a king is coming,
one thought a champion,
here to the hall.”
Kormak composed this:
The land-winner honors with a headband
the dispenser of the gods’ fjord,
he who binds the mast upright.
Ygg won Rind with spells.
Steinthor composed this:
I have an ancient horn-torrent
to praise, though a small one,
of the burden of Gunnlod’s arms,
who shuns contentment.
Ulf Uggason composed this:
There, I think, Valkyries and ravens
follow the wise victory-tree
to the drink of the holy sacrifice.
Thus the hall received its pictures within.
Egil Skallagrimsson composed this:
I do not worship
Vili’s brother,
the gods’ protector,
because I am eager to;
yet Mimir’s friend
has granted me
redress for sorrow
that I count the better gift.
The wolf’s enemy,
accustomed to battle,
gave me an art
free from fault.
Here he is called the gods’ protector, Mimir’s friend, and the wolf’s enemy. Ref composed this:
To you we must render Fal’s drink,
Valgaut of the snow of the path
of the wave-steeds’ hall,
valiant and accustomed to command.
Einar, the bowl-clatterer, composed this:
I shall have to pour out
the bilge-water of Army-Tyr’s wine-vessel
before the generous, swift lord;
blame for that will not suffice.
Ulf Uggason composed this:
Noble Heimdall rides on his horse
to the pyre the gods have built
for the fallen son
of the wise Raven-tester.
This is said in Eirik’s Lay:
“What dream is this?” said Odin.
“I thought I rose before daybreak
to make Valhalla ready
for the slain.
I woke the Einherjar,
bade them rise,
strew the benches,
rinse the beer-cups,
and the Valkyries bear wine,
as though a ruler were coming.”
Kormak composed this:
Young, I ask the ruler of all
to hold me fully honored
on the swaying ground of Yngvi’s fish.
Hropt went with Gungnir.
Thoralf composed this:
The lord of Hlidskjalf himself
said what he had in mind,
where the shield-shunning Harek’s
followers were struck down.
Eyvind composed this:
He who bore,
flying from Surt’s
deep dales,
the burden that gives strength.
Bragi composed this:
It is clear to me that early
the son of the Father of Men wished
to test his strength against
the rain-drenched cord of the earth.
Einar composed this:
For most richly gifted princes
have less to settle with Bestla’s son
than you; I have taken up
the praise of battle.
Thorvald, the blending poet, composed this:
Now I have grasped much
in the mead
of Bor’s son,
Buri’s heir.
Here shall be heard how poets have made kennings for poetry using the names written above: calling it Kvasir’s blood, the dwarfs’ ship, the dwarfs’ mead, the giants’ mead, Suttung’s mead, Odin’s mead, the mead of the Aesir, the giants’ compensation for their father, the liquid and contents of Odrerir, Bodn, and Son, the liquid of Hnitbjorg, Odin’s booty, discovery, cargo, and gift, as in these verses composed by Einar, the bowl-clatterer:
I ask the great-hearted guardian
of the land to hear—hear, earl—
Kvasir’s blood, the dregs-surf
of the men of the fjord-bone.
And as Einar, the bowl-clatterer, also composed:
The dwarfs’ rock-keeping wave
passes over all the company
of Ull’s ash, who strengthens
courage in the shelter of battle-sorrow.
As Orm Steinthorsson composed:
May both the beer-bench’s body
and mine be carried into one hall;
let men receive the drink
of the dead Dvalin.
And as Ref composed:
I offer Thorstein the worth
of the rock-people’s mind-land;
the rock-Maerar’s wave resounds;
I ask humankind to listen.
As Egil composed:
The ruler offered me welcome;
I owe him praise for that.
I bore Odin’s mead
to the English lands.
And as Glum Geirason composed:
Listen, generous princes:
I have the gods’ supplicant’s drink.
For this we ask for silence,
that we may tell of a lord’s loss.
And as Eyvind composed:
I ask for a hearing
for Har’s drink,
while I raise up
Gilling’s compensation,
while in the gallows-burden’s
cauldron-liquid we trace
his lineage
back to the gods.
As Einar, the bowl-clatterer, composed:
The wave of the life-sea surges
before the ruler; Rognir’s deeds serve me;
Odrerir’s wave roars
against the skerry of incantations.
And again, as he composed:
Now that the wave of Bodn,
of the rock-Saxar, begins to swell,
let the prince’s people make
silence in the hall and hear the ship.
And as Eilif Gudrunarson composed:
You must decide on gifts of friendship,
since for us the seed of words
about a famous descendant grows
on Son’s reed-covered land.
As Volu-Stein composed:
Hear, Egil, my streams
of Mimir’s friend’s joy-rock resound
against the gums’ skerry;
Thund’s discovery is given me.
Orm Steinthorsson composed this:
Men need harbor no fear
about my poem; I turn nothing
to mockery in Vidur’s booty;
I know how to fashion praise.
Ulf Uggason composed this:
To cheerful Olaf I offer
the wave of Hild’s helmet-giant’s mind-fjord;
I wish to greet him
with Grimnir’s gift.
Poetry is called the dwarfs’ sea or liquid because Kvasir’s blood was liquid in Odrerir before the mead was made, and it was brewed there in the cauldron. For this reason it is called Odin’s cauldron-liquid, as Eyvind composed in the lines written earlier:
While in the gallows-burden’s
cauldron-liquid we trace
his lineage
back to the gods.
Poetry is also called the dwarfs’ vessel or drink. Líð means ale, and líð means a ship. Thus, as an example, poetry is now called the dwarfs’ ship for this reason, as it says here:
Both to the rock-earl’s bride
I must send the dwarfs’ ship
and the swelling wind
along one long-neglected road.
How should Thor be referred to? By calling him the son of Odin and Jord, the father of Magni, Modi, and Thrud, Sif’s husband, Ull’s stepfather, the wielder and owner of Mjolnir and the belt of strength and Bilskirnir, the defender of Asgard and Midgard, the enemy and slayer of giants and troll-women, the killer of Hrungnir, Geirrod, and Thrivaldi, the lord of Thjalfi and Roskva, the enemy of the Midgard Serpent, and the foster-son of Vingnir and Hlora. Bragi the poet composed this:
The line of Vidrir’s heir
lay far from slack on Eynaefir’s ski
as Jormungand was dragged
toward the sand.
Olvir Hnufa composed this:
The girdle of all lands raged,
and so did Jord’s son.
Eilif composed this:
Roskva’s brother stood angry;
Magni’s father won victory.
Neither Thor’s nor Thjalfi’s courage-stone
trembles with fear.
And as Eystein Valdason composed:
Thrud’s father gazed with sharp eyes
at the ring of the steep road;
the dwelling of the terror had stirred
before the boat.
Eystein also composed:
Sif’s confidant swiftly readied
his fishing gear beside the old man;
we stir Hrimnir’s
horn-stream.
And he also composed:
The earth’s coalfish jerked so
that broad seams sprang apart;
the fists of Ull’s kinsman
struck out over the gunwale.
Bragi composed this:
The terrifier of mighty prow-beasts
took his hammer in his right hand
when he recognized the boundary-fish
of all the lands.
Gamli composed this:
When Bilskirnir’s brave-hearted lord,
who devised no deceit,
began to destroy the earth’s fish
with the ravine-whale’s bane.
Thorbjorn, the poet of the disir, composed this:
Thor has defended Asgard by his might,
with Ygg’s helpers.
Bragi composed this:
And the hideous ring of the path
of the boat with its row of oars,
fierce of mind, stared from below
at the shatterer of Hrungnir’s skull.
Bragi also composed:
You have firmly held back your steeds,
splitter of Thrivaldi’s nine heads,
from the renowned feast-beast’s
festive banquet.
Eilif composed this:
The oppressor of women who roam
at evening opened his arm-mouth
at the heavy, red-hot morsel
of the tongs’ seaweed.
Ulf Uggason composed this:
The goat-user declared that the stout-grown
fat fellow thought the mighty pull
an immense
and dangerous venture.
And also this:
The mighty slayer of the mountain-Gaut
let his fist crash against the ear
of the tester of the reed of the leg;
a grievous hurt it was.
(56.)
The wide sky of Vimur’s ford
struck the ear’s floor against the waves,
away from the gleaming serpent.
Thus the hall received its pictures within.
Here he is called the giant of Vimur’s ford. Vimur is the name of a river that Thor waded when he went to Geirrod’s courts. And Vetrliði the poet composed this:
You broke Leikn’s legs,
battered Thrivaldi,
toppled Starkad,
and trod Gjalp dead.
And Thorbjorn, the poet of the disir, composed this:
A blow rang on Keila’s skull;
you shattered Kjallandi completely;
earlier you killed Lut and Leidi,
and made Buseyra bleed;
you checked Hengjankjapta;
Hyrrokkin died before;
yet sooner still the swarthy
Svivor was robbed of life.
How should Baldr be referred to? By calling him the son of Odin and Frigg, Nanna’s husband, Forseti’s father, owner of Hringhorni and Draupnir, Hod’s enemy, Hel’s companion, god of tears. Ulf Uggason composed a long passage about Baldr’s story in Húsdrápa, and examples in which Baldr is referred to in these ways have already been written above.
How should Njord be referred to? By calling him god of the Vanir, descendant of the Vanir, or a Van, and father of Frey and Freyja, the god who gives wealth. As Thord Sjareksson says:
Gudrun herself became
the slayer of her sons;
the wise bride of gods
could not love the Van;
Kjalar tamed
horses very well;
they did not say Hamdir
held back from sword-play.
This refers to Skadi leaving Njord, as written earlier.
How should Frey be referred to? By calling him Njord’s son, Freyja’s brother, and also god of the Vanir, descendant of the Vanir, a Van, god of fruitful seasons and giver of wealth. As Egil Skallagrimsson composed:
For Grjotbjorn
has been endowed
by Frey and Njord
with abundant wealth.
Frey is called Beli’s enemy, as Eyvind Skaldaspillir composed:
When the earls’ enemy
wished to settle
the outlying land
of Beli’s foe.
He owns Skidbladnir and the boar called Gullinbursti, as is said here:
Ivaldi’s sons
went in ancient days
to fashion Skidbladnir,
the best of ships,
for shining Frey,
Njord’s worthy son.
As Ulf Uggason says:
Battle-wise Frey rides on the boar to the pyre
of Odin’s son,
and leads the hosts,
foremost on the golden-bristled one.
The boar is also called Slidrugtanni.
How should Heimdall be referred to? By calling him the son of nine mothers or the watchman of the gods, as written earlier, or the white god, Loki’s enemy, seeker of Freyja’s necklace. Heimdall’s head is called a sword. It is said that he was pierced through with a human head. This is told in Heimdall’s Chant, and since then a head has been called Heimdall’s doom. A sword is called a man’s doom. Heimdall owns Gulltopp. He is also the visitor to Vagasker and Singastein. There he contended with Loki over Brisingamen. He is also called Vindler. Ulf Uggason composed a long passage in Húsdrápa about this story, and it is mentioned there that they were in the shapes of seals. He is also Odin’s son.
How should Tyr be referred to? By calling him the one-handed god and fosterer of the wolf, god of battles, Odin’s son.
How should Bragi be referred to? By calling him Idunn’s husband, the first maker of poetry, and the long-bearded god—from his name, someone with a great beard is called a beard-Bragi—and Odin’s son.
How should Vidar be referred to? He may be called the silent god, owner of the iron shoe, enemy and slayer of the wolf Fenrir, avenging god of the gods, the god who dwells on his father’s homesteads, and Odin’s son, brother of the Aesir.
How should Vali be referred to? By calling him the son of Odin and Rind, Frigg’s stepson, brother of the Aesir, Baldr’s avenging god, Hod’s enemy and his slayer, dweller on his father’s homesteads.
How should Hod be referred to? By calling him the blind god, Baldr’s slayer, shooter of the mistletoe, Odin’s son, Hel’s companion, Vali’s enemy.
How should Ull be referred to? By calling him Sif’s son, Thor’s stepson, god of skis, god of the bow, god of hunting, god of the shield.
How should Hoenir be referred to? By calling him Odin’s benchmate or companion or confidant, and the swift god, the long-footed one, and mud-king.
How should Loki be referred to? By calling him the son of Farbauti and Laufey, or Nal, brother of Byleist and Helblindi, father of Vanargand, that is, the wolf Fenrir, and of Jormungand, that is, the Midgard Serpent, and of Hel and Nari and Ali; kinsman and paternal uncle, companion and benchmate of Odin and the Aesir; visitor and chest-ornament of Geirrod; thief of giants, a goat, Brisingamen and Idunn’s apples; Sleipnir’s kinsman, Sigyn’s husband, enemy of the gods, destroyer of Sif’s hair, maker of mischief, the cunning god, slanderer and deceiver of the gods, plotter of Baldr’s death, the bound god, contentious enemy of Heimdall and Skadi. As Ulf Uggason says here:
Wise in counsel, the famed guardian of the gods
contends for land at Singastein
with the terribly cunning
son of Farbauti;
the mighty son of eight mothers
and one wins the lovely sea-kidney;
I tell of it beforehand
in strands of praise.
Here it is mentioned that Heimdall is the son of nine mothers.
Now further examples shall be told of the origins of those kennings just written for which examples have not already been given, as Bragi told Aegir: Thor had gone east to fight trolls, while Odin rode Sleipnir into Jotunheim and came to the giant called Hrungnir. Hrungnir then asked who this man with the golden helmet was, riding through air and over water, and said that he had a remarkably good horse. Odin said he would wager his head that no horse in Jotunheim was as good. Hrungnir said that it was a good horse, but declared that he himself had a horse with a much longer stride. It was called Gullfaxi. Hrungnir grew angry, leapt onto his horse and galloped after Odin, intending to repay his boasting. Odin rode so fast that he was a ridge ahead, but Hrungnir was in such a giant’s rage that he did not notice where he was until he had passed through the gates of the Aesir.
When he reached the hall doors, the Aesir invited him to drink. He went into the hall and asked for something to drink. The bowls Thor was accustomed to drinking from were brought out, and Hrungnir drained each one. When he grew drunk, there was no shortage of boasts. He declared that he would pick up Valhalla and carry it to Jotunheim, sink Asgard and kill all the gods, except that he wanted to take Freyja and Sif home with him. Freyja alone then dared to pour his drink, and he declared that he would drink all the Aesir’s ale.
When the Aesir grew tired of his boasts, they called on Thor. At once Thor came into the hall with his hammer raised, furious, and asked who was responsible for allowing giants as cunning as dogs to drink there, who had granted Hrungnir safe conduct to be in Valhalla, and why Freyja should pour his drink as though at a feast of the Aesir. Hrungnir answered, looking at Thor with unfriendly eyes, and said that Odin had invited him to drink and he was under Odin’s protection. Thor said that Hrungnir would regret that invitation before he got out. Hrungnir said it would bring Thor of the Aesir little glory to kill him unarmed. It would be a greater test of his courage if he dared to fight him on the border at Grjotunagardar.
“And it was a very foolish thing,” he said, “to leave my shield and whetstone at home. If I had my weapons here, we would try our strength in single combat now. As things stand, I charge you with dishonour if you mean to kill me unarmed.”
Thor was determined not to fail to come to single combat once challenged, for no one had ever challenged him before. Hrungnir then went on his way and rode hard until he reached Jotunheim. His journey became very famous among the giants, as did the fact that a meeting had been arranged between him and Thor. The giants felt that much depended on which of them won. They expected evil from Thor if Hrungnir fell, since he was the strongest among them.
The giants then made a man of clay at Grjotunagardar, nine leagues tall and three wide beneath the arms. They could find no heart large enough to suit him until they took one from a mare, and it proved unsteady in him when Thor arrived. Hrungnir had his famous heart of hard stone, pointed with three corners, like the carved design made ever since that is called Hrungnir’s heart. His head was also of stone. His shield was stone too, broad and thick, and he held it before him as he stood at Grjotatunagardar awaiting Thor. For a weapon he had a whetstone, which he rested on his shoulder, and he was no easy opponent. Beside him stood the clay giant called Mokkurkalfi, who was very frightened. It is said that he urinated when he saw Thor.
Thor went to the appointed duel, and Thjalfi went with him. Thjalfi ran ahead to where Hrungnir stood and said to him, “You stand unguarded, giant, holding your shield before you. Thor has seen you, and he is travelling underground and will come at you from below.”
Hrungnir thrust his shield beneath his feet and stood on it, taking the whetstone in both hands. At once he saw lightning and heard great peals of thunder. Then he saw Thor in his divine fury. Thor came on fiercely, swung his hammer and hurled it at Hrungnir from far away. Hrungnir raised the whetstone in both hands and threw it to meet the hammer. It struck the hammer in flight, and the whetstone broke apart. One piece fell to the ground, and from it all whetstone rocks have come. The other piece crashed into Thor’s head, so that he fell forward onto the ground. But the hammer Mjolnir struck Hrungnir in the middle of his head and shattered his skull into tiny pieces. He fell forward over Thor, so that his foot lay across Thor’s neck. Thjalfi attacked Mokkurkalfi, who fell with little glory.
Thjalfi then went to Thor to lift Hrungnir’s foot off him, but could not move it at all. All the Aesir came when they heard that Thor had fallen, and tried to lift the foot off him, but could get nowhere. Then Magni, the son of Thor and Jarnsaxa, arrived. He was then three nights old. He flung Hrungnir’s foot off Thor and said, “What a terrible pity, Father, that I came so late. I think I would have struck this giant dead with my fist if I had found him.”
Thor rose and warmly welcomed his son, saying that he would become a mighty man. “And I wish,” he said, “to give you the horse Gullfaxi, which belonged to Hrungnir.”
Then Odin spoke and said that Thor had done wrong to give that fine horse to a giantess’s son rather than to his own father.
Thor went home to Thrudvangar, and the whetstone remained lodged in his head. Then the seeress called Groa, wife of Aurvandil the Bold, came to him. She sang her spells over Thor until the whetstone began to loosen. When Thor felt this and thought there was hope of removing it, he wished to reward Groa for the healing and make her happy. He told her that he had waded south across Elivagar, carrying Aurvandil from Jotunheim in a basket on his back. As proof of this, one of Aurvandil’s toes had stuck out of the basket and frozen, so Thor had broken it off, thrown it up into the sky and made it into the star called Aurvandil’s Toe.
Thor said that it would not be long before Aurvandil came home. Groa became so happy that she could remember none of her spells, and the whetstone grew no looser. It still remains in Thor’s head, and people are warned against throwing a whetstone across the floor, because that makes the whetstone in Thor’s head move. Thjodolf of Hvin composed Haustlöng about this story.”
Then Aegir said, “Hrungnir seems to me to have been very mighty. Did Thor ever perform a greater feat of strength when contending with trolls?”
Then Bragi answers: “The story of Thor’s journey to Geirrod’s courts is well worth telling. He did not have his hammer Mjolnir, his belt of strength, or his iron gloves, and Loki was responsible for that. Loki went with him, for this had happened to Loki once when he flew out for amusement in Frigg’s falcon shape: out of curiosity he flew to Geirrod’s courts, saw a great hall there, perched on it, and looked in through a window. Geirrod looked towards him and ordered someone to catch the bird and bring it to him. The man he sent had great difficulty climbing the hall’s wall, it was so high. Loki enjoyed seeing him struggle to reach him and decided for the moment not to fly away until the man had completed the whole difficult climb. But when the man reached for him, he spread his wings and pushed off hard, only to find his feet stuck fast. Loki was caught there and brought to the giant Geirrod. When Geirrod saw his eyes, he suspected that this must be a person and told him to answer, but Loki remained silent. Then Geirrod locked Loki in a chest and kept him starving there for three months. When Geirrod took him out and demanded that he speak, Loki told him who he was. To save his life, he swore oaths to Geirrod that he would bring Thor to Geirrod’s courts without either his hammer or his belt of strength.
Thor came to lodge with a giantess called Grid. She was the mother of Vidar the Silent. She told Thor the truth about Geirrod: that he was an exceedingly cunning giant and dangerous to deal with. She lent Thor a belt of strength and iron gloves that she owned, and her staff, called Grid’s Staff. Then Thor came to the river called Vimur, the greatest of all rivers. He fastened the belt of strength around himself and braced Grid’s Staff against the current, while Loki held on beneath the belt. When Thor reached the middle of the river, it rose so high that it broke over his shoulders. Then Thor spoke this verse:
65
Do not rise now, Vimur,
since I mean to wade through you
to the giants’ courts;
know that if you rise,
then my divine strength will rise
as high as heaven.
Then Thor looked up into a ravine and saw Gjalp, Geirrod’s daughter, standing astride the river; she was causing it to rise. Thor took a great stone from the river and threw it at her, saying, ‘A river must be stopped at its mouth.’ His throw did not miss its mark. At that moment he was carried towards the bank, managed to catch hold of a rowan bush, and so climbed out of the river. Hence the saying that the rowan is Thor’s salvation.
When Thor reached Geirrod’s, the companions were first shown to a goat-house for their lodging. There was one chair to sit on, and Thor sat there. Then he noticed that the chair was rising beneath him towards the roof. He thrust Grid’s Staff against the rafters and pressed down hard on the chair. There was a great crack, followed by a scream. Geirrod’s daughters Gjalp and Greip had been beneath the chair, and he had broken both their backs.
Then Geirrod had Thor summoned into the hall for games. Great fires burned along the length of the hall. When Thor came opposite Geirrod, Geirrod took a glowing lump of iron with tongs and threw it at Thor. Thor caught it in his iron gloves and raised the lump aloft, while Geirrod leaped behind an iron pillar to protect himself. Thor threw the lump, driving it through the pillar, through Geirrod, through the wall, and into the ground outside.”
Eilif Gudrunarson composed his Thorsdrapa after this story.
How should Frigg be referred to in kennings? By calling her Fjorgyn’s daughter, Odin’s wife, Baldr’s mother, the rival of Jord and Rind and Gunnlod and Gerd, Nanna’s mother-in-law, queen of the Aesir and goddesses, of Fulla, the falcon shape, and Fensalir.
How should Freyja be referred to in kennings? By calling her Njord’s daughter, Frey’s sister, Od’s wife, Hnoss’s mother, possessor of the battle-slain and Sessrumnir and tomcats and Brisingamen, deity of the Vanir, lady of the Vanir, the deity whose tears are beautiful, goddess of love.
All the goddesses may likewise be referred to by naming one with another’s name and identifying her by her own possessions, deeds, or ancestry.
How should Sif be referred to in kennings? By calling her Thor’s wife, Ull’s mother, the deity with beautiful hair, Jarnsaxa’s rival, Thrud’s mother.
How should Idunn be referred to in kennings? By calling her Bragi’s wife and keeper of the apples, and the apples the Aesir’s remedy for old age. She is also the giant Thjazi’s stolen prize, as was told earlier, when he carried her away from the Aesir. Thjodolf of Hvin composed verses in Haustlong after that story.
It is likewise proper to refer to the Aesir by calling any one of them by another’s name and identifying him by his own deeds, possessions, or ancestry.
How should the sky be referred to in kennings? By calling it Ymir’s skull, and hence a giant’s skull, the dwarfs’ toil or burden, or the helmet of Vestri and Austri, Sudri and Nordri; the land of the sun, moon, heavenly bodies, wagons, and weather; the helmet or house of air, earth, and sun. As Arnor the Earls’ Poet said:
No young king so generous ever steps
aboard a planked ship
beneath Ymir’s ancient skull;
that prince’s splendour was abundant.
And again, as he said:
The bright sun turns black,
earth sinks into the dark sea,
Austri’s burden breaks,
the whole sea roars over the mountains.
As Bodvar the Lame said:
For no ruler will ever,
beneath the sun’s ground,
be keener in battle, better,
or nobler than Ingi’s brothers.
And as Thjodolf of Hvin said:
Jord’s son drove to the iron-game,
and the moon’s road thundered
beneath him; the fury
of Meili’s brother swelled.
As Orm, Poet of the Barra Isles, said:
However the lord of the wagon-road
welcomes me, lady of Draupnir’s band,
I hear that the ruler is mighty;
he governs the realm.
As Bragi the poet said:
He who cast the eyes
of the ski-goddess’s father
above the dwelling of many men
onto the winds’ wide washing-bowl.
And as Markus said:
It is long since a nobler guardian of seafarers
was born on the storm-vat’s surf-encircled floor;
every man praises the lofty life
of the ring-flinger.
As Stein Herdisarson said:
I invoke the holy ruler
of the high world-tent in this poem
before men; praise comes forth,
for he is more glorious.
And as Arnor the Earls’ Poet said:
Glorious king of the day’s ground,
help glorious Hermund.
And again Arnor said:
True ruler of the sun’s tents,
help valiant Rognvald.
And as Hallvard said:
Canute guards the land as the lord of all
guards the splendid hall of mountains.
As Arnor said:
Michael, wise in understanding, weighs
what is thought wrongly done and all that is good;
then the ruler of the sun’s helmet separates men
upon the judgment seat.
How should the earth be referred to in kennings? By calling her Ymir’s flesh and Thor’s mother, Onar’s daughter, Odin’s bride, the rival of Frigg and Rind and Gunnlod, Sif’s mother-in-law, the floor and bottom of the hall of weather, the sea of animals, Night’s daughter, the sister of Aud and Day. As Eyvind the Spoiler of Poets said:
Now the river’s sun is hidden
in the body of the giants’ enemy’s mother;
the counsels of a mighty people
are powerful.
As Hallfred the Troublesome Poet said:
Their plans came to pass: afterwards
that wise-counselling confidant of the king
possessed the only daughter
of Onar, overgrown with trees.
And again he said:
The steerer of the ravens’ resting-place
drew Baleyg’s broad-faced bride
to himself with the mighty speech
of steel.
As Thjodolf said:
The gladdener of lords moors
the Goths’ vessel, with riveted hull,
at the outer edge of the elk-sea,
against the clear sea’s floor.
As Hallfred said:
Thus I think the famous flinger
very reluctant to leave Aud’s sister alone;
the earth passes beneath
the glorious diminisher of necklaces.
As Thjodolf said:
The spear-sluggish fool stood far away
when the hastener of battle-light
once took Rind’s rival
without a bride-price.
How should the sea be referred to in kennings? By calling it Ymir’s blood, visitor to the gods, Ran’s husband, father of Aegir’s daughters, whose names are Himinglaeva, Dufa, Blodughadda, Hefring, Ud, Hronn, Bylgja, Bara, and Kolga; the land of Ran and Aegir’s daughters, of ships and terms for seagoing ships, of keels, prows, planking, seams, fish, and ice; the sea-kings’ way and roads; likewise the ring of islands, the house of sands, seaweed, and skerries, the land of fishing-lines, seabirds, and fair winds. As Orm, Poet of the Barra Isles, said:
Ymir’s blood roars from offshore
on the sandbank of good ships.
As Ref said:
The gentle beast of mastheads bears from the west
its wave-driven shoulders across the water;
I expect land before the prow;
it shaves the whale’s ridge.
As Svein said:
Then Aegir’s storm-rejoicing daughters
were woven and torn
by fierce, frost-bred squalls
from the pale mountain-wall.
And as Ref said:
Gymir’s spray-cold prophetess brings
the bear of twisted cables,
where the wave breaks,
often into Aegir’s jaws.
Here it is said that Aegir, Hler, and Gymir are all the same. And again he said:
But the sea-peak’s Sleipnir,
drenched in spray, tears its breast,
coloured with red stone,
from white Ran’s mouth.
As Einar Skulason said:
A fierce storm-wind has swiftly
thrust the ship away from land;
the horse of the swans’ field lets the snow-land
sink into the sea’s undertow.
And again, as he said:
Many a stiff oar rises
in men’s hands, while the fishing-line’s roaring shore
sweeps round the lands;
at times the stays are stretched taut.
And again he said:
The king’s longship’s prows carry golden plates;
that is a noble voyage for the prince;
the island-fetter propels
Heiti’s raven.
Again, as he said:
The autumn-cold island-rim thrusts
the frosted ski of the wake.
And again:
The swelling girdle of cool lands
splits apart before the prows.
As Snaebjorn said:
They say nine brides of the island-quern-frame
swiftly turn the most war-fierce
Grotti of skerries
out beyond the earth’s edge;
they who long ago ground
Amlodi’s ale-grist; the ring-diminisher
cleaves with his ship’s prow
the dwelling of ships’ sides.
Here the sea is called Amlodi’s mill. Again, as Einar Skulason said:
Strong driven nails loosen
in the rushing current, where Rakni’s
heaving ground turns pale; the sail’s bane
thrusts the reefed sail against the stay.
How should the sun be referred to in kennings? By calling her Mundilfari’s daughter, Mani’s sister, Glen’s wife, the fire of sky and air. As Skuli Thorsteinsson said:
Glen’s bedmate, gracious to the gods,
wades into the goddess’s sanctuary; then
the good light comes down with the rays
of grey-shirted Mani.
As Einar Skulason said:
Wherever the world’s lofty flickering flame
hovers over our treasure-friend,
most fierce against the blaze
of Beiti’s stronghold’s hall.
How should wind be described in kennings? By calling it Fornjot's son, the brother of Aegir and fire, the breaker of trees, the harm and death of trees or sails or rigging, or their hound or wolf. As Svein said in Nordrsetudrapa:
Fornjot's ugly sons
first began to blow.
How should fire be described in kennings? By calling it the brother of wind and Aegir, the death and destruction of trees and houses, Half's slayer, the sun of houses.
How should winter be described in kennings? By calling it Vindsval's son and the death of serpents, the season of storms. As Orm Steinthorsson said:
I offer the blind man this comfort:
the son of Vindval.
As Asgrim said:
The victory-bringer, generous with gold,
was afterwards in Trondheim—
the people know your deeds are true—
through that torment of serpents.
How should summer be described in kennings? By calling it Svasud's son, the relief of serpents and the growth of men. As Egil Skallagrimsson said:
Let us make our swords flash on high,
reddener of the wolf's teeth;
we have brave deeds to perform
in the mercy of the valley-fish.
How should a man be described in kennings? A man should be described through his deeds: what he gives or receives or does. He may also be described through the possessions he owns, and likewise through what he has given, and through the families he descends from and those descended from him.
How should he be described through these things? By calling him the performer or accomplisher of his journeys or activities, battles or sea voyages or hunting, or of weapons or ships. For he is a tester, reynir, of weapons and a doer, viðr, of battles, both meaning a performer. Viðr is a word for a tree. Reynir is also the name of a tree. From these terms poets have called a man an ash or maple, a grove, or other masculine names for trees, and associated them with battles or ships or wealth. It is also proper to describe a man through any of the names of the Aesir. He is also described through giants' names, though this is mostly mockery or abuse. Describing him through elves is considered fitting.
A woman should be described through all kinds of women's finery, gold and jewels, ale or wine or any other drink she serves or gives, and likewise through ale vessels and all the things it is fitting for her to make or provide. It is proper to describe her by calling her the willow or felled tree of what she distributes; selja and lág are trees. For this reason a woman is described in kennings through all feminine names for trees. A woman is described through jewels or glass stones because in ancient times women wore an ornament called a stone necklace around their necks. This has now been extended in kennings so that a woman is described through stone and all names for stones. A woman is also described through all the goddesses or Valkyries or Norns or disir. It is also proper to describe a woman through any of her activities, possessions or family.
How should gold be described in kennings? By calling it Aegir's fire and Glasir's needles, Sif's hair, Fulla's headband, Freyja's weeping, the speech and voice and words of giants, Draupnir's drops and the rain or shower of Draupnir or Freyja's eyes, otter compensation, the Aesir's forced payment, the seed of Fyrisvellir, the roof of Holgi's mound, the fire of all waters and of the hand, the stones and skerries or gleam of the hand.
Why is gold called Aegir's fire? The explanation is the story mentioned earlier: Aegir accepted an invitation to Asgard, and when he was ready to return home, he invited Odin and all the Aesir to visit him three months later. Foremost among those who made this journey were Odin and Njord, Frey, Tyr, Bragi, Vidar and Loki, and also the goddesses Frigg, Freyja, Gefjon, Skadi, Idunn and Sif. Thor was not there. He had gone east to kill trolls.
When the gods had taken their seats, Aegir had shining gold brought onto the hall floor. It brightened and lit the hall like fire, and served as light at his feast, just as swords served in place of fire in Valhalla. Then Loki quarrelled there with all the gods and killed Aegir's thrall, whose name was Fimafeng. Another of his thralls is named Eldir. His wife is named Ran, and they have nine daughters, as written earlier. At that feast everything provided itself: the food, the ale and all the equipment needed for the feast. Then these Aesir discovered that Ran owned a net in which she caught everyone who went to sea.
This story explains why gold is called the fire or light or radiance of Aegir, Ran or Aegir's daughters. From these kennings the practice has now developed of calling gold the fire of the sea and of all its names, since Aegir and Ran have names associated with the sea. From this, gold is now called the fire of lakes or rivers and of all river names. These terms have developed like other terms and kennings: younger poets have composed after the examples of older poets, as found in their poems, and then extended them into areas they considered similar to what had been composed before, as a lake resembles the sea, a river a lake, and a brook a river. Thus everything in which a term is extended further than is found before is called a new creation, and all of it is considered good when it accords with likeness and nature. As Bragi the poet said:
I received from the prince the fire
of the mackerels' bench for the drink
of the mountains' Fjolnir; the ruler
gave it to me with a cup.
Why is gold called Glasir's needles or leaves? In Asgard, before the doors of Valhalla, stands a grove called Glasir, and all its foliage is red gold, as is said here:
Glasir stands
with golden leaves
before Sigtyr's halls.
It is the most beautiful tree among gods and men.
Why is gold called Sif's hair? Loki, Laufey's son, had maliciously cut off all Sif's hair. When Thor discovered this, he seized Loki and would have broken every bone in his body before Loki swore that he would get the dark elves to make Sif hair of gold that would grow like other hair. After this Loki went to the dwarfs called Ivaldi's sons, and they made the hair, Skidbladnir and the spear Odin owned, called Gungnir.
Then Loki wagered his head with the dwarf called Brokk on whether Brokk's brother Sindri could make three treasures as good as these. When they came to the smithy, Sindri put a pigskin in the forge and told Brokk to work the bellows without stopping until he took out what he had put in. As soon as Sindri had left the smithy, while Brokk worked the bellows, a fly settled on Brokk's hand and bit him. But he kept working the bellows as before until the smith took something out of the forge. It was a boar, and its bristles were gold.
Next Sindri put gold in the forge and told Brokk to work the bellows without stopping until he returned. He went away. Then the fly came and settled on Brokk's neck and now bit twice as hard as before. But Brokk kept working the bellows until the smith took from the forge the gold ring called Draupnir.
Then Sindri put iron in the forge and told Brokk to work the bellows, saying that it would be ruined if the blowing stopped. Then the fly settled between Brokk's eyes and bit his eyelids. When the blood ran into his eyes so that he could not see, he snatched up his hand as quickly as he could, while the bellows sank down, and swept the fly away. Then the smith came back and said that everything in the forge had come close to being ruined. He took a hammer out of the forge.
He then placed all the treasures in his brother Brokk's hands and told him to take them to Asgard and settle the wager. When Brokk and Loki presented the treasures, the Aesir sat on their judgment seats, and the decision pronounced by Odin, Thor and Frey was to stand.
Loki gave Odin the spear Gungnir, Thor the hair that Sif was to have, and Frey Skidbladnir. He explained the properties of all the treasures: the spear never stopped in its thrust; the hair took root in the flesh as soon as it was placed on Sif's head; and Skidbladnir had a favourable wind as soon as its sail was raised, wherever it was to go, but could be folded up like a cloth and kept in one's pouch if desired.
Then Brokk brought forward his treasures. He gave Odin the ring and said that every ninth night eight rings of equal weight would drip from it. He gave Frey the boar and said that it could run through air and over water, night and day, faster than any horse. It would never be so dark at night or in the worlds of darkness that there would not be ample light wherever it went, so brightly did its bristles shine.
Then he gave Thor the hammer and said that he could strike as hard as he wished, whatever was before him, and the hammer would not fail. If he threw it at something, it would never miss and never fly so far that it would not return to his hand. If he wished, it could become so small that he could keep it inside his shirt. It had one flaw: its handle was rather short.
Their judgment was that the hammer was the best of all the treasures and offered the greatest protection against the frost giants, and they ruled that the dwarf should have his winnings. Then Loki offered to ransom his head, but the dwarf said there was no prospect of that.
“Catch me, then,” said Loki. But when the dwarf tried to catch him, he was already far away. Loki had shoes in which he could run through air and over water. Then the dwarf asked Thor to catch him, and Thor did so. The dwarf wanted to cut off Loki's head, but Loki said that he was entitled to the head, but not the neck.
Then the dwarf took a thong and a knife and tried to pierce holes in Loki's lips and lace his mouth shut, but the knife would not cut. Then he said that his brother's awl would be better for this. As soon as he mentioned it, the awl was there, and it pierced the lips. He laced the lips together, and Loki tore himself free of the stitches. The thong with which Loki's mouth was laced shut is called Vartari.
Here one can hear gold described through Fulla's headband, in what Eyvind the Poet-spoiler composed:
Fulla's brow-field's setting sun
shone on the mountains of Ull's ship
for poets throughout
the whole of Hakon's life.
Gold is called Freyja's weeping, as said earlier. As Skuli Thorsteinsson said:
Many a bringer of slaughter-fire's peril
won that morning, where we felled the slain,
still more of Freyja's tears;
we were there.
And as Einar Skulason said:
There Mardoll's weeping lies
between the grooves; we carry
the destroyer of Gaut's mighty door,
swollen with the valley-char's lair.
Here Einar has also described Freyja by calling her Hnoss's mother or Od's wife, as here:
The mighty ice of Rodi's roof
does not melt beneath the rain
of Od's bedfellow's eyes;
may the king thus reach old age.
And again:
I can wield Horn's glorious child;
we received a precious treasure.
The surf's firebrand rests on the shield's
destroyer, wrapped in gold.
The nurturer of the battle-swan
granted me Frodi's seed;
Frey's niece bears the drifting snow
of her mother's eyelashes.
Here it is also mentioned that Freyja may be described by calling her Frey's sister. And again:
In the child of Njord's daughter
a useful defence was offered me;
the sea's fire lay close to the steel;
I praise the ruler well for that.
Here she is called Njord's daughter. And again:
The battle-proud impeller of Vafud's assembly,
who displays courage,
gave me the mightily strong daughter
of the bride of the Vanir.
The mighty wielder of the sword
led Gefn's maiden to the poet's bed,
strewn with embers of the path
of Gautrek's swans.
Here she is called Gefn and Bride of the Vanir. It is proper to associate weeping with any of Freyja's names and so describe gold. These kennings are varied in many ways: it is called the hail or rain or sleet or drops or showers or torrents of her eyes or cheeks or cheekbones or eyelashes or eyelids.
Here one can hear that gold is called the word or voice of giants, as was said before. Thus spoke Bragi the poet:
I had him as a friend, worst
to the voice—but best to me—
of Ali of the fishing grounds’ under-globe,
a blameless third.
He called a stone the fishing grounds’ under-globe, a giant Ali of the stone, and gold the giant’s voice.
Why is gold called otter-payment? It is said that when the Aesir Odin, Loki, and Hoenir went to explore the world, they came to a river and walked along it to a waterfall. Beside the waterfall was an otter, which had caught a salmon in the falls and was eating with its eyes closed. Loki picked up a stone, threw it at the otter, and struck it on the head. Then Loki boasted of his catch, saying that he had caught an otter and a salmon with a single blow. They took the salmon and the otter and carried them along, until they came to a farm and went inside. The farmer who lived there was named Hreidmar. He was a powerful man and very skilled in magic. The Aesir asked to stay there for the night, saying that they had brought ample food, and showed the farmer their catch. When Hreidmar saw the otter, he called his sons, Fafnir and Regin, and told them that their brother Otr had been killed, and who had done it.
Now the father and sons went at the Aesir, seized and bound them, and told them that the otter was Hreidmar’s son. The Aesir offered a ransom for their lives, as much wealth as Hreidmar himself wished to demand. They agreed on this settlement and bound it with oaths. Then the otter was skinned. Hreidmar took the otter’s skin and told them that they must fill it with red gold and also cover it completely, and that this should be their settlement.
Then Odin sent Loki to Svartalfheim, and he came to the dwarf named Andvari. He was a fish in a pool, and Loki caught him and demanded as ransom for his life all the gold he possessed in his rock. When they came into the rock, the dwarf brought out all the gold he owned, and it was a very great treasure. Then the dwarf slipped a small gold ring under his arm. Loki saw this and told him to hand over the ring. The dwarf begged him not to take the ring away, saying that he could increase his wealth with it if he kept it. Loki said that he should not have a single penny left, took the ring from him, and went out. But the dwarf said that the ring should bring death to whoever owned it. Loki said that this suited him well, and that the curse could remain in force, since he would pass it on to the ears of whoever received it.
He went away and came to Hreidmar, and showed Odin the gold. When Odin saw the ring, he thought it beautiful and took it out of the treasure, but handed the gold over to Hreidmar. Hreidmar filled the otter’s skin as full as he could and stood it upright when it was full. Then Odin went up to it and was to cover the skin with the gold. He told Hreidmar to see whether the skin was now completely covered. Hreidmar looked and examined it carefully, and saw a single whisker. He demanded that it be covered, or else their settlement would be void. Then Odin brought out the ring and covered the whisker, and said that they were now released from the otter-payment.
When Odin had taken his spear and Loki his shoes, and they no longer had anything to fear, Loki said that what Andvari had declared should hold true: that the ring and the gold should bring death to whoever owned them. And so it proved afterwards. Now it has been told why gold is called otter-payment, or the Aesir’s forced payment, or the metal of strife.
What more is there to tell about the gold? Hreidmar took the gold as compensation for his son, but Fafnir and Regin demanded some of it as compensation for their brother. Hreidmar would not grant them a single penny of the gold. The brothers conceived the wicked plan of killing their father for the gold. Then Regin demanded that Fafnir divide the gold equally between them. Fafnir replied that there was little chance that he would share the gold with his brother, when he had killed his father for it. He told Regin to go away, or else he would meet the same fate as Hreidmar. Fafnir had taken a helmet that had belonged to Hreidmar and put it on his head. It was called the Helm of Terror, and every living creature that saw it was afraid. He had also taken the sword called Hrotti. Regin had the sword called Refil. He fled, while Fafnir went up onto Gnitaheid, made himself a lair there, changed into a serpent’s shape, and lay down upon the gold.
Regin went to King Hjalprek in Thjod and became his smith. There he took into his fostering Sigurd, the son of Sigmund, son of Volsung, and of Hjordis, daughter of Eylimi. Sigurd was the most outstanding of all warrior kings in lineage, strength, and courage. Regin told him where Fafnir lay upon the gold and urged him to go and win it. Then Regin made the sword called Gram. It was so sharp that when Sigurd lowered it into running water, it cut through a tuft of wool that drifted with the current against its edge. Next Sigurd split Regin’s anvil with the sword, right down into its wooden block.
After that, Sigurd and Regin went to Gnitaheid. Sigurd dug a pit in Fafnir’s path and sat down in it. When Fafnir crawled to the water and passed over the pit, Sigurd thrust the sword through him, and that killed him. Then Regin came up and said that Sigurd had killed his brother. As a settlement, he required Sigurd to take Fafnir’s heart and roast it over a fire. Regin lay down, drank Fafnir’s blood, and settled down to sleep.
As Sigurd roasted the heart, he thought it must be fully cooked and touched it with his finger to see how firm it was. When the froth from the heart ran onto his finger, he burned himself and put his finger into his mouth. When the heart’s blood touched his tongue, he understood the speech of birds and knew what the nuthatches sitting in the tree were saying. Then one spoke:
There sits Sigurd,
spattered with blood,
roasting Fafnir’s heart
beside the fire;
wise I would think
the breaker of rings
if he ate the gleaming
muscle of life.
There lies Regin, said another,
plotting to himself;
he means to betray the young man
who trusts him.
In anger he puts
crooked words together;
the smith of evil means
to avenge his brother.
Then Sigurd went to Regin and killed him. Afterwards he went to his horse, named Grani, and rode until he came to Fafnir’s lair. He took the gold, tied it into packs, and loaded them onto Grani’s back. Then he mounted himself and rode on his way. Now the story has been told that explains why gold is called Fafnir’s lair or dwelling, or the metal of Gnitaheid, or Grani’s burden.
Then Sigurd rode until he found a house on the mountain. Inside, a woman lay asleep, wearing a helmet and a coat of mail. He drew his sword and cut the mail off her. Then she awoke and said her name was Hild. She is called Brynhild and was a Valkyrie.
Sigurd rode away from there and came to a king named Gjuki. His wife was named Grimhild. Their children were Gunnar, Hogni, Gudrun, and Gudny. Guttorm was Gjuki’s stepson. Sigurd stayed there a long time. He married Gudrun, Gjuki’s daughter, and Gunnar and Hogni swore brotherhood with Sigurd.
Next Sigurd and Gjuki’s sons went to Atli, Budli’s son, to ask for his sister Brynhild as a wife for Gunnar. She lived on Hindarfjall, and a wavering flame surrounded her hall. She had sworn a vow to marry only the man who dared to ride through the wavering flame. Then Sigurd and the Gjukungs—they are also called Niflungs—rode up onto the mountain, and Gunnar was to ride through the wavering flame. He owned the horse called Goti, but that horse did not dare to leap into the fire. Then Sigurd and Gunnar exchanged appearances and names, because Grani would carry no man but Sigurd. Sigurd mounted Grani and rode through the wavering flame.
That evening he celebrated his wedding with Brynhild. When they came to bed, he drew the sword Gram from its sheath and laid it between them. In the morning, when he rose and dressed, he gave Brynhild as a bridal gift the gold ring that Loki had taken from Andvari, and took another ring from her hand as a keepsake. Sigurd then mounted his horse and rode to his companions. He and Gunnar exchanged appearances again, and they went home to Gjuki with Brynhild. Sigurd had two children with Gudrun, Sigmund and Svanhild.
Once Brynhild and Gudrun went to the water to bleach their hair. When they came to the river, Brynhild waded out from the bank and said that she would not put on her head water that ran from Gudrun’s hair, because she had a braver husband. Gudrun followed her into the river and said that she had the right to wash her hair farther upstream, because she had a husband whose courage neither Gunnar nor anyone else in the world could equal, since he had killed Fafnir and Regin and taken the inheritance of them both.
Then Brynhild replied, “It is worth more that Gunnar rode through the wavering flame, while Sigurd did not dare.”
Then Gudrun laughed and said, “Do you think Gunnar rode through the wavering flame? I believe the man who went to bed beside you was the one who gave me this gold ring. And the gold ring you have on your hand, which you received as a bridal gift, is called Andvaranaut, and I do not believe Gunnar went to Gnitaheid to fetch it.”
Then Brynhild fell silent and went home. After that she urged Gunnar and Hogni to kill Sigurd, but because they were bound to Sigurd by sworn oaths, they urged their brother Guttorm to kill him. He thrust a sword through Sigurd as he slept. When Sigurd received the wound, he threw the sword Gram after him, cutting the man in two at the waist. There Sigurd fell, and his three-year-old son, named Sigmund, whom they killed. After that Brynhild ran herself through with a sword and was burned with Sigurd. Gunnar and Hogni then took Fafnir’s inheritance and Andvaranaut, and ruled the lands.
King Atli, son of Budli and brother of Brynhild, then married Gudrun, who had been Sigurd's wife, and they had children. King Atli invited Gunnar and Hogni to visit him, and they accepted the invitation. Before leaving home, however, they hid the gold, Fafnir's inheritance, in the Rhine, and that gold has never since been found. King Atli had a force waiting there and fought against Gunnar and Hogni, and they were taken prisoner. King Atli had Hogni's heart cut out while he was alive. This killed him. He had Gunnar thrown into a snake-pit, but a harp was secretly brought to him, and he played it with his toes, since his hands were bound. He played the harp so that all the snakes fell asleep except one viper, which darted at him and struck him below the breastbone, thrusting its head into his body. It clung to his liver until he died. Gunnar and Hogni are called Niflungs and Gjukungs. For this reason gold is called the Niflungs' treasure or inheritance.
A little later Gudrun killed two of her sons and had drinking cups made from their skulls, adorned with gold and silver. Then the funeral feast for the Niflungs was held. At that feast Gudrun had King Atli served mead in those cups, mixed with the boys' blood, and she had their hearts roasted and given to the king to eat. When this was done, she told him herself, with many harsh words. There was no shortage of strong drink, and most people fell asleep where they sat. That night she went to the king as he slept, accompanied by Hogni's son, and they struck him down. This killed him. Then they set fire to the hall, and the people inside were burned.
After this she went to the sea and threw herself into it, intending to end her life, but she was washed across the fjord and reached the land ruled by King Jonakr. When he saw her, he took her into his household and married her. They had three sons, named Sorli, Hamdir, and Erp. Their hair was all as black as a raven, like Gunnar's and Hogni's and that of the other Niflungs. Svanhild, the daughter of young Sigurd, was brought up there, and she was the most beautiful of all women.
King Jormunrek the Mighty heard of this. He sent his son Randver to ask for her hand on his behalf. When Randver came to Jonakr, Svanhild was entrusted to him. He was to bring her to King Jormunrek. Then Earl Bikki said that it would be more fitting for Randver to marry Svanhild, since he was young, as she was, whereas Jormunrek was old. The young people liked this advice. Bikki then told the king about it. King Jormunrek had his son seized and led to the gallows. Randver then took his hawk, plucked out its feathers, and asked that it be sent to his father. Then he was hanged. When King Jormunrek saw the hawk, it occurred to him that just as the hawk was flightless and featherless, so his kingdom was helpless, since he was old and without a son. Then, as King Jormunrek rode out of the forest with his retainers after hunting, he saw Svanhild sitting bleaching her hair. They rode her down and trampled her to death beneath their horses' hooves.
When Gudrun heard this, she urged her sons to avenge Svanhild. As they prepared to leave, she gave them mail-coats and helmets so strong that iron could make no impression on them. She instructed them that when they reached King Jormunrek, they should approach him at night while he slept. Sorli and Hamdir were to cut off his hands and feet, and Erp his head. Once they were on their way, they asked Erp what help he would give them if they encountered King Jormunrek. He replied that he would help them as a hand helps a foot. They said that a foot received no support at all from a hand. They were so angry with their mother, who had sent them off with bitter words, that they wanted to do what would hurt her most, and they killed Erp, because she loved him best. A little later, as Sorli was walking, one foot slipped, and he supported himself with his hand. Then he said, "The hand has helped the foot now. It would be better now if Erp were alive."
When they came by night to King Jormunrek where he slept and cut off his hands and feet, he awoke and called to his men, telling them to wake. Then Hamdir said, "His head would be off now if Erp were alive." The retainers rose and attacked them, but could do nothing against them with weapons. Then Jormunrek shouted that they must be battered with stones. This was done. Sorli and Hamdir fell there. By then all Gjuki's family and descendants were dead. For this reason a mail-coat is called the clothing or garments of Hamdir and Sorli.
Young Sigurd was survived by a daughter named Aslaug, who was brought up at Heimir's in Hlymdalir, and great lineages have descended from her. It is said that Sigmund, son of Volsung, was so powerful that he could drink poison without harm, while his son Sinfjotli and Sigurd had such tough skin that poison did them no harm if it touched their bare bodies from outside. Thus the poet Bragi has composed:
When, on the hook of the wrestling challenger
of ancient Lit's men,
the coiling eel hung curled,
the eel of the Volsungs' drink.
Most poets have composed from these stories, taking up various episodes. Bragi the Old composed about the fall of Sorli and Hamdir in the praise-poem he made about Ragnar Lodbrok:
And Jormunrek awoke
from a dreadful dream,
amid blood-stained troops
in the surge of swords;
uproar arose in the hall
of Raudve's foremost kinsman,
when Erp's raven-black brothers
avenged their sorrows.
Corpse-dew flowed over the benches
on the battle-elf's hall-floor;
there, amid gore, severed
hands and feet could be seen.
He fell, mingled with blood,
headfirst into the ale-bowls' pool;
this is painted on the leaf
of the trees of Leifi's lands.
There stood, encircling
the prince's tub of the floor-steed,
the masts of Naglfari's sail,
with no nails in them;
and soon Sorli and Hamdir,
united in purpose, were battered
with the hard shoulder-knobs
of Hergaut's beloved.
The scatterer of the surge of steel
had Gjuki's descendants hard pressed,
when they sought to rob
Foglhild's beloved of life;
and all repaid Jonakr's sons
for the dark-shirted birches'
fiercely gleaming blows to the brow
and the blades' edges.
I see that fall of men
on the fair surface of the shield.
Ragnar gave me the moon of Rae's carriage
and a wealth of stories.
Why is gold called Frodi's meal? This is the story behind it: Odin had a son named Skjold, from whom the Skjoldungs are descended. He lived and ruled in the lands now called Denmark, but then called Gotland. Skjold had a son named Fridleif, who ruled the lands after him. Fridleif's son was named Frodi. He succeeded his father as king at the time when Emperor Augustus established peace throughout the world. Christ was born then. Because Frodi was the most powerful of all kings in the northern lands, the peace was attributed to him throughout the Danish-speaking world, and people call it Frodi's Peace. No one harmed another, even if he came upon his father's or brother's killer, free or bound. There were no thieves or robbers either, so that a gold ring lay on Jalangrsheid for a long time.
King Frodi went to Sweden as the guest of the king named Fjolnir. There he bought two slave-women named Fenja and Menja. They were large and strong. At that time two millstones were found in Denmark, so large that no one was strong enough to turn them. These millstones had the property that the mill would grind whatever the person turning it commanded. The mill was called Grotti. The man who gave the mill to King Frodi was named Hengikjopt. King Frodi had the slave-women brought to the mill and told them to grind gold. They did so, first grinding gold and peace and prosperity for Frodi. He allowed them no longer rest or sleep than the cuckoo was silent, or than it took to sing a song. It is said that they sang the lay called Grotti's Song, which begins:
Now we have come
to the king's halls,
we two who know the future,
Fenja and Menja;
with Frodi,
Fridleif's son,
these mighty maidens
are kept as slaves.
Before the lay ended, they ground out an army against Frodi, so that that night a sea-king named Mysing arrived, killed Frodi, and took much plunder. Then Frodi's Peace ended. Mysing took Grotti with him, along with Fenja and Menja, and told them to grind salt. At midnight they asked whether Mysing had had enough salt. He told them to grind longer. They had been grinding only a little while when the ship sank, and a whirlpool remained there in the sea, where the water pours into the millstone's eye. Then the sea became salty.
Why is gold called Kraki's seed? There was a king in Denmark named Hrolf Kraki. He was the most renowned of the ancient kings, above all for his generosity, courage, and humility. One sign of his humility, often recounted in stories, concerns a poor little boy named Vogg. He came into King Hrolf's hall. The king was then young and slender. Vogg walked up before him and looked up at him. The king said, "What do you want to say, boy, looking at me like that?"
Vogg said, "When I was at home, I heard it said that King Hrolf at Hleidra was the greatest man in the northern lands, but now a little sapling sits here in the high seat, and you call him king."
The king replied, "Boy, you have given me a name: I shall be called Hrolf Kraki. But it is customary for a gift to accompany the giving of a name. Now I see that you have no gift to give me for my naming that would please me. So the one who has something to give must give to the other." He took a gold ring from his hand and gave it to him.
Then Vogg said, "May you give with the greatest good fortune of all kings, and I vow to kill the man who kills you."
The king laughed and said, "Vogg is pleased with little."
Another example is told of Hrolf Kraki’s courage. A king named Adils ruled at Uppsala. He was married to Yrsa, Hrolf Kraki’s mother. He was at odds with a king named Ali, who ruled over Norway. They arranged to fight a battle on the ice of the lake called Vänern. King Adils sent word to Hrolf Kraki, his stepson, asking him to come to his assistance. He promised wages to his entire army for the duration of the expedition, while the king himself was to receive three treasures of his own choosing from Sweden. King Hrolf could not go because of his war with the Saxons, but he nevertheless sent Adils his twelve berserks. Among them were Bodvar Bjarki and Hjalti the Stout-hearted, Hvitserk the Bold, Vott, Veseti, and the brothers Svipdag and Beigud.
King Ali and a large part of his army fell in that battle. King Adils then took from his dead body the helmet Hildisvin and his horse Hrafn. Hrolf Kraki’s berserks then asked to receive their wages, three pounds of gold apiece, and also asked to take Hrolf Kraki the treasures they had chosen for him. These were the helmet Hildigolt and the mail-coat Finnsleif, neither of which iron could pierce, and the gold ring called Sviagris, which Adils’s forefathers had owned. But the king refused to surrender any of the treasures, nor did he pay their wages. The berserks left, displeased with their lot, and told Hrolf Kraki what had happened.
He immediately set out for Uppsala. When he had brought his ships into the river Fyris, he rode to Uppsala with his twelve berserks, all without a promise of safe conduct. Yrsa, his mother, welcomed him and accompanied him to his lodgings, rather than to the king’s hall. Fires were lit for them there, and they were given ale to drink. Then King Adils’s men came in, piled logs on the fire, and made it so large that the clothes of Hrolf and his men began to burn. They said, “Is it true that Hrolf Kraki and his berserks flee neither fire nor iron?”
Then Hrolf Kraki sprang up, and all his men with him. He said:
“Let us heap the fires still higher
in Adils’s houses.”
He took his shield, threw it onto the fire, and leaped over the fire while the shield was burning. He said further:
“He does not flee the fire
who leaps over it.”
His men followed, one after another. They also seized those who had built up the fire and threw them onto it. Then Yrsa came and gave Hrolf Kraki an animal’s horn full of gold, together with the ring Sviagris, and told them to ride away to their army. They sprang onto their horses and rode down onto Fyrisvellir. Then they saw King Adils riding after them with his army fully armed, intending to kill them.
Hrolf Kraki reached his right hand down into the horn and scattered the gold all along the road. When the Swedes saw it, they leaped from their saddles, and each took whatever he could get. But King Adils told them to ride on and himself rode hard. His horse was called Slongvir, the swiftest of all horses. Hrolf Kraki then saw King Adils riding close behind him. He took the ring Sviagris, threw it towards him, and told him to accept it as a gift. King Adils rode up to the ring, reached for it with his spear-point, and slid it up onto the socket. Hrolf Kraki turned back and saw him bend down. Then he said, “Now I have made the mightiest of the Swedes stoop like a swine.” Thus they parted.
For this reason gold is called Kraki’s seed or the seed of Fyrisvellir. As Eyvind Skaldaspillir said:
“We bore, Ull of the battle-leek,
throughout Hakon’s life,
the seed of Fyrisvellir
on the mountains of hawks.”
As Thjodolf said:
“The prince sows Yrsa’s son’s grain
for his household upon the steep field,
brightly ploughed with rings,
of the knuckle-wise birds.
The blameless ruler showers
Kraki’s bright barley
on the flesh of the sea-earth,
the hawk’s perch, for me myself.”
It is said that the king named Holgi, after whom Halogaland is named, was the father of Thorgerd Holgabrud. Sacrifices were offered to both of them. Holgi’s burial mound was built with alternating layers: one of gold or silver—this was the sacrificial wealth—and another of earth and stones. As Skuli Thorsteinsson said:
“When I reddened Reifnir’s roof-beacon
off Svolder to win wealth,
I gathered in rings the mound-thatch
of Holgi, who follows the army.”
In the ancient Bjarkamal many names for gold are listed. It says there:
“The most generous king
enriched his household
with Fenja’s toil,
Fafnir’s Midgard,
Glasir’s glowing foliage,
Grani’s fair burden,
Draupnir’s precious sweat,
Grafvitnir’s down.
The generous ruler gave out,
and men received,
Sif’s scalp-bonds,
the ice of the bow’s distress,
the sorrowful otter-payment,
Mardoll’s tears,
Orun’s fire,
Idi’s glittering speech.
The giver of battle gladdened—
we went finely dressed—
very many hosts
with Thjazi’s assembly-speech,
the Rhine’s red ore,
the Niflungs’ strife,
the battle-bold prince.
Yet he did not protect Baldr.”
In kennings gold is called the fire of the hand, joint, or arm, because it is red; silver is called snow, ice, or frost, because it is white. In the same way gold or silver may be described in relation to a purse, crucible, or bowl. Both silver and gold may be the stones of the hand, or the neckband of any man accustomed to wearing a necklace. Necklaces and rings may be either silver or gold unless otherwise specified. As Thorleik the Fair said:
“The king casts the crucible’s cargo
onto his men’s gleaming falcon-perches;
the young ruler gives
the fire of the arm.”
And as Einar Skalaglamm said:
“The land-valiant prince destroys
Lund’s fires of the wrist.
I do not think the ruler’s warriors
will run short of the Rhine’s stones.”
As Einar Skulason said:
“On either side of the purse’s expanse
lie snow and fire
of the blood-ember’s rock;
I must praise the destroyer of treasures.”
And again, as he said:
“Every day the sea-flame thunders
above the crucible’s white snowdrift,
while Heiti’s horse’s side-shield
rules a generous heart.
The fire of the eel’s rushing road
can never melt the bowls’ snow;
the feller of hosts undertakes
every bold enterprise.”
Here gold is called the fire of the eel’s rushing road, and silver the snow of the bowls. As Thord Maeraskald said:
“Hermod, the glad sender
of the hands’ lava, sees
in the destroyer of threads a good father,
who owned the serpent’s lair.”
A man is called a breaker of gold, as Ottar the Black said:
“I need to enjoy the generosity
of the breaker of battle’s embers.
Here within is a most vigorous
household with a wise king.”
Or a sender of gold, as Einar Skalaglamm said:
“The sender of gold lets me enjoy
the ground’s lot of Ygg’s mead;
the king gladdens his band of warriors;
I may receive his favour.”
A flinger of gold, as Thorleik said:
“The flinger of gold makes
the king’s household loyal to him with gifts.”
An enemy of gold, as Thorvald Blonduskald said:
“The enemy of gold flings the embers
of the arm; the king gives red wealth;
the destroyer of wicked men distributes
Grani’s burden.”
A lord of gold, as here:
“I found a lord of gold;
a tugging-song is made
of the flame of the shower’s path,
the battle-beacon’s tree.”
A woman is described in relation to gold and called a willow of gold, as Hallar-Stein said:
“The caster of the amber of the cool,
salt field of Vidblindi’s boar
will long remember the willow
of the reed-thong’s land.”
Here whales are called Vidblindi’s boars. He was a giant and drew whales out of the sea like fish. The field of whales is the sea; the amber of the sea is gold. A woman is the willow of the gold she gives, and a synonym for willow is tree, as was written earlier: a woman is described by all kinds of feminine tree-names. She is also called a log of what she gives. A log is also a tree that falls in the forest. As Gunnlaug Serpent-tongue said:
“The woman was born to bring strife
among men’s children; the bush
of battle caused it; I was eager
to possess the log of wealth.”
A woman is called a forest. As Hallar-Stein said:
“With poetry’s plane I have smoothed
Bil of the ale-prows,
fair forest of bowls, careful in my work
on the stems of the refrain-ship.”
A pole, again as Stein said:
“You, slender guardian-Sif
of the flood’s fire, will, like other
poles of the Hjadnings’ stone,
struggle against your fortune.”
A prop, as Orm Steinthorsson said:
“The very pure prop of the fjord’s bone
was dressed in clothes.
The spear-Frey cast new stitching
around the Hrist of mead.”
A support, as Steinar said:
“All my dreams of the gentle Syn
of the necklace’s soft resting-place have lied;
this swaying support of the stream’s moon
has brought me to submission.”
A birch, again as Orm said:
“For upon the cup of the hollow,
roaring fire of hands, which I present,
I have placed the image of the birch
of Billing’s son’s drink.”
An oak, as here:
“The finely dressed oak
of riches stands against our pleasure.”
A linden, as here:
“Battle-bold elm of the metal shower,
our courage must not fail:
so the linden of linen commanded
in the land.”
A man is described in relation to trees, as was written earlier, and called a tester of weapons or battles, journeys and deeds, ships and everything he commands and puts to the test. As Ulf Uggason said:
“And the stiff cord of earth’s leg
stared over the gunwale
at the tester of the land’s hosts,
gleaming-eyed, and blew venom.”
A tree or trunk, as Kormak said:
“The trunk of the slaughter-twig
surpasses many in the din of spears;
the sword wins land
for Earl Sigurd, the tree of battle.”
A grove, as Hallfred the Troublesome Poet said:
“In the east the mighty nurturing grove
of the shield’s peril, budding with hair,
stands as a great support
for the firs of Ull’s ship.”
Here fir is also named.
A box-tree, as Arnor said:
“The bold box-tree of men bade the Rygir
bring their shields together at dawn;
he kept the rain of strife-clouds falling
throughout the autumn night.”
An ash, as Ref said:
“The generous ash of Haar’s snowstorm,
the rushing Frey, went
into the maiden’s gold-strewn bed;
the tree has ample vigour.”
A maple, as here:
“‘Welcome,’ the maple of the hand’s ice
thus greeted the mail-coat.”
A tree, as Ref said:
“For I have resolved to offer
all praise of battle’s feeder to Thorstein,
the terrifier of the battle-place;
the tree of swords brings this about.”
A stave, as Ottar said:
“You held the land there against two princes,
where the raven did not starve;
fierce stave of battle, you are swift in counsel,
against the race of men.”
A thorn, as Arnor said:
“The young thorn of wealth heaped
heavy piles of slain before the eagle,
while his retainers showed
slippery slopes to the eagle’s feeder.”
How should battle be referred to? By calling it the weather of weapons or shields or Odin or a Valkyrie or warrior-kings, or their din or clamor. As Hornklofi said:
The king waged a spear-storm
against men, where wound-goslings
screeched at Skogul's din;
red wounds snorted blood.
As Eyvind said:
And that man,
in Har's weather,
wore the dusky shirt
of Hrisgrimnir.
As Bersi said:
Once, when I was younger—
so the story goes—I was thought
well suited to Hlokk's snowstorm
among the trees of battle-fire.
As Einar said:
The bold ruler lets Hild's sail
catch Gondul's mightiest roaring wind;
the linen cracks where
hail from the bowstring drives.
As Einar Skalaglamm said:
Nor did the shirts of victory-trees,
carefully wrought, firmly shelter
the honored men from Hogni's showers
in Har's tumult.
As here:
To set the edge-net's cord
against the rousers of spear-din.
And this too:
At Gondul's clamor the king's enemies
sank beneath the eagle's claws.
Weapons and armor should be referred to through battle, Odin, Valkyries, and warrior-kings: a helmet is called a hat or headdress, a mail-coat a shirt or tunic, and a shield a tent; the shield-wall is called a hall and roof, wall and floor. Shields are also named and referred to through warships, as the ship's sun or moon or leaf or gleam or fence. A shield is also called Ull's ship, or referred to through Hrungnir's feet, since he stood on a shield. On ancient shields it was customary to paint a border called a ring, and shields are referred to through that ring. Cutting weapons, axes or swords, are called fires of blood or wounds. Swords are called Odin's fires, while axes are given the names of troll-women and referred to through blood or wounds or forest or wood. Thrusting weapons are aptly referred to through serpents or fish. Missiles are often referred to through hail or driving snow or sleet. All these kennings are varied in many ways, for most poetry in which these kennings are needed is composed in praise-poems. As Viga-Glum said:
The army hesitated to advance
before the slope in Hanged-Tyr's hats;
they did not find it pleasant
to venture into danger.
As Einar Skalaglamm said:
Battle-eager Sigvaldi,
helmet-crowned, offered combat,
and battle-bold Bui, who came
from the south into Gunn's din.
Rodi's shirt, as Tind said:
Then the trees of mail had to cast off
Hangi's ring-patterned, rattling shirt,
when the riding-steeds of Rodi's
road were stripped of men.
Hamdir's tunic, as Hallfred said:
Outside, the ring-hail of Egil's weapons
breaks hard and fiercely
against Hamdir's tunics
upon the noble trees of the wave-beast.
Sorli's clothes, as he also said:
From there the bright clothes
of Sorli's men—I hear it clearly—
are reddened with blood
in the file-showers of wound-fire.
Hlokk's tents, as Grettir said:
The raisers of Hlokk's tents
held the noses of Hild's wall together,
and the storm-Njords struck
at one another's beards.
Rodi's roof, as Einar said:
The strong ice of Rodi's roof
never dwindles before the rain
of the eyes of Od's bedmate;
may that king attain old age.
Hild's wall, as Grettir said in what was written above.
Ship-sun, as Einar said:
Olaf's kin reddens the flame
of the ships' sun upon the sea.
Bow-moon, as Ref said:
Fair was the day when the flingers
of the arm's flame pressed upon me
a beautiful bow-moon
in the hanging path of rings.
The ship's fence, as here:
Thus he shot straight through
the stone-painted fence of the prow;
that battle-fierce sweller of spear-din
pierced it as though it were birch bark.
Ull's vessel, as Thjodolf said:
Storms rage in full force
around the ruler's ship of Ull,
where the masts with joining nails,
sheathed in scabbard-cloths, sway.
The leaf beneath Hrungnir's soles, as Bragi said:
Will you hear, Hrafnkel,
how I shall praise the ruler
and the leaf beneath the soles of Thrud's thief,
brightly covered with paint?
Bragi the poet said this about the ring on the shield:
Unless the famed son of Sigurd
wished good recompense
for the ringing, ring-hubbed
wheel of Hogni's daughter.
He called the shield Hild's wheel, and the ring the wheel's hub.
Ring-land, as Hallvard said:
The ruler sees the red-bright,
curved ring-land of the spear-host
fly apart in two;
the white shield bursts asunder.
This too is said:
A ring best suits a shield,
and arrows a bow.
A sword is Odin's fire, as Kormak said:
Battle swelled when the feeder
of Grid's steed, who stirred up strife,
advanced with Gaut's ringing fire.
Urd came out of the well.
Helmet-fire, as Ulf Uggason said:
The mighty Hild of the mountains
made the sea-Sleipnir stride forward,
while the mighty wielders of Hroft's
helmet-fire felled her steed.
Mail-coat's fire, as Glum Geirason said:
The land's guardian made the hone-thinned,
ringing fire of mail shriek then;
he defended himself against men,
stubbornly holding to life.
Shield-ice and shield's destruction, as Einar said:
From the upright ruler I received
ice of red shields, sprinkled
with Freyja's eyelid-thaw;
we bear the helmet's destruction in our hand.
An axe is called the troll-woman of shields, as Einar said:
The riders of Raefil's land-steed
can clearly see how finely carved
the dragons lie beside the eyelash
of the helmet's Grid.
A spear is called a serpent, as Ref said:
My fierce, oaken dark dragon
of the shield's forests can play
upon men's palms
where men meet.
Arrows are called the hail of the bow or bowstring or shields or battle, as Einar Skalaglamm said:
The Rognir of the sword's crash
boldly shook the hail of bows
out of Hlokk's sails;
the wolves' benefactor saved his life.
And Hallfred:
And the iron-covered garments
of the hunger-banishing feeders
of spear-Rota's gosling
failed to shelter them from bowstring-hail.
And Eyvind Skaldaspillir:
They said you scarcely let your spirit
falter, guardian of the Hordar's land,
when mail-hail broke in wounds
and the elm bows bent.
Battle is called the weather or storm of the Hjadnings, and weapons the fires or wands of the Hjadnings, and there is a story behind this. A king named Hogni had a daughter called Hild. A king named Hedin, son of Hjarrandi, carried her off as plunder. King Hogni was then away at a meeting of kings. When he learned that his kingdom had been raided and his daughter taken away, he set out with his forces to seek Hedin and heard that he was traveling north along the coast. When King Hogni reached Norway, he learned that Hedin had sailed west across the sea. Hogni then sailed after him all the way to the Orkneys, and when he reached the place called Hoy, Hedin was there with his forces.
Hild then went to meet her father and offered him a necklace on Hedin's behalf as a settlement, but in the same breath she said that Hedin was ready to fight and that Hogni could expect no mercy from him. Hogni answered his daughter harshly. When she met Hedin, she told him that Hogni wanted no settlement, and urged him to prepare for battle. Both sides did so, going ashore on the island and drawing up their forces.
Then Hedin called out to Hogni, his father-in-law, and offered him a settlement and much gold in compensation. Hogni answered: “You have offered this too late if you wish to make peace, for now I have drawn Dainsleif, which the dwarfs made. It must kill a man every time it is drawn, and it never fails in its stroke, and no wound heals if it is made by this sword.”
Then Hedin said: “You are praising your sword, but not your victory. I call any sword good that is faithful to its lord.”
Then they began the battle called the Battle of the Hjadnings, and fought all that day. In the evening the kings went to their ships. But during the night Hild went among the slain and by sorcery raised up all those who were dead. The next day the kings went onto the battlefield and fought, as did all those who had fallen the previous day. This battle continued day after day in such a way that all who fell, and all the weapons lying on the battlefield, and likewise the shields, turned to stone. But at dawn all the dead men rose and fought, and all the weapons were serviceable again. It is said in poems that the Hjadnings will remain like this until Ragnarok. Bragi the poet composed his praise-poem for Ragnar Lodbrok from this story.
Battle is Odin's weather, as was written earlier. As Viga-Glum said:
Like earls, I once cleared
my way to lands—
word went around of it—
with the staves of Vidrir's weather-wand.
Vidrir's weather here means battle, the wand of battle means the sword, and men are the staves of the sword. Here both battle and weapons are used in a kenning for a man. When poetry is composed in this way, it is called extended. A shield is the land of weapons, and weapons are the hail or rain of that land, if the imagery is developed further.
How should a ship be referred to? By calling it the horse or beast or ski of sea-kings or the sea or ships' equipment or the wind.
Wave-steed, as Hornklofi said:
The hard-minded clearer
of the pale wave-steed,
still a child, had ships' prows
thrust onto the sea at highest tide.
Geiti's horse, as Erringar-Stein said:
Though all the people tell the poet
of war coming from the south,
we load this horse of Geiti with stones;
gladly we make the effort.
Sveidi's reindeer:
Victory-bold son of Svein, you came
with long-planked reindeer onto the path
of Solsi's stream; the beasts
of the sound glided from the land.
So Hallvard said. Here they are also called beasts of the sound, and the sea Solsi's stream. As Thord Sjareksson said:
He made the shield-board's horse
sway from the north past Siggja.
The wind drove the delight of Gylfi's league
south past Aumar.
Then the horse of the seagull's path
left both Karmt and Agdir astern;
the leek's horse waded
past Lista.
Here a ship is called the horse of the shield-board, and the sea Gylfi's land; the seagull's path is the sea and the horse the ship, and it is also called the leek's horse. The mast is called a leek. And again, as Markus said:
The bold winter-wanderer of the sea-road
waded through the snows of fjord-serpents.
Snarling-tooth ran over the masthead-high peaks
of the whale's dwelling.
The bear advanced upon the ancient
paths of the flood's sea-skis.
The storm-hardy bruin of the prop
broke the skerry's resounding fetter.
Here a ship is called the bear of sea-roads. A bear is called winter-wanderer and snarling-tooth and bruin, and here it is called the bear of the prop. A ship is also called a reindeer, as Hallvard said in what was written above, and a stag, as King Harald Sigurdsson said:
The planking cut a wide course past Sicily;
we were splendid then.
The expanse's splendid stag glided
well beneath the men, as we hoped.
And an elk, as Einar said:
Kindly breaker of the ring's peace,
a man cannot stay long with you—
we fit out the elk of the flood—
unless something comes of it.
An otter, as Mani said:
What work can you do with the men
aboard the otter of the sea,
drooping, gray-cheeked old man,
now that your strength is failing?
A wolf, as Ref said:
And the waster of the hone-wand's treasure
listened to Thorstein;
I am loyal to the tree of the roller-wolf
in tales of sorrow.
And an ox. A ship is called a ski or wagon or carriage. As Eyjolf Dadaskald said:
Very late in the day the young man
went on the ski of Meiti's offshore domain,
with equal strength, to meet
the noble chieftain.
As Styrkar Oddason said:
And after the noble scatterer
of the flood's fire, Hogni's host
furiously drove the rollers' wagons
onto Heiti's snows.
And as Thorbjorn said:
The loader of the roller's sea-carriage
was in the spring of baptism;
that scatterer of treasure gained
the highest grace of White Christ.
How should Christ be referred to in kennings? By calling him creator of heaven and earth, of angels and the sun; ruler of the world, the kingdom of heaven, and angels; king of heaven, the sun, angels, Jerusalem, the Jordan, and Greece; master of the apostles and saints. Poets of old have referred to him through Urd’s well and Rome, as Eilif Gudrunarson said:
They say he sits south at Urd’s well;
so far has the mighty king of Rome
extended his dominion over the lands
of the gods of the mountain plateau.
Thus said Skafti Thoroddsson:
The might of the monks’ lord
is greatest; God accomplishes most.
Mighty Christ created the whole world
and raised the hall of Rome.
King of heaven, as Markus said:
The king of the storm-house made earth and heaven,
as well as the faithful host.
One ruler can govern everything:
Christ, lord of mankind.
Thus said Eilif kulnasvein:
The world’s host and the ranks of men
bow before the holy cross.
Heaven’s sun-king alone is purer
than all other true glory.
Mary’s son, as Eilif also said:
Heaven’s pure host bows
to Mary’s son.
The lord of hosts performs true, glorious deeds;
he is both man and God.
King of angels, as Eilif also said:
The glorious power of God’s friend
is greater than men imagine.
Yet the generous king of angels
is holier and more glorious than all.
King of the Jordan, as Sighvat said:
The king of the Jordan once commanded
four angels to be sent from heaven;
a cascade washed the holy hair
upon the lord’s head.
King of the Greeks, as Arnor said:
For kindness I offer prayers
to the wise guardian of Greeks and Gardar
for the slayer of men.
Thus I repay the prince’s gift.
Thus said Eilif kulnasvein:
Heaven’s glory praises the ruler of men;
he is king of all.
Here he first called Christ king of men, and the second time king of all. Einar Skulason also said:
He who guards the people,
bright in mercy, who embraces
the whole world, had heaven’s kingdom opened
for the valiant prince.
Here the kennings overlap, and whoever interprets the poetry must determine from the context which king is meant. For it is correct to call the emperor of Constantinople king of the Greeks, and likewise to call the king who rules the land of Jerusalem king of Jerusalem; likewise to call the king of Rome emperor of the city of Rome, or the ruler of England king of the English. But the kenning written above, calling Christ king of men, can apply to any king. It is correct to refer to all kings by calling them rulers of the land, defenders of the land, seekers of land, leaders of the royal household, or guardians of the people. Thus said Eyvind skaldaspillir:
The rulers of the land
deprived the Cargo-god
of his life
at Oglo.
And as Glum Geirason said:
Beneath his helmet the ruler reddened
the whetstones’ hollow against the Gauts.
There, in the clash of spears,
the land’s guardian was overtaken.
As Thjodolf said:
May the noble leader of the household,
glad at heart, leave his sons
his inheritance and ancestral soil;
that is my wish.
As Einar said:
The brave-hearted guardian of the people wears
the snake’s headgear upon his bold mountain of hair;
the poet recounts before men
the glory of the king of the Hordar.
It is also correct to call a king who has tributary kings beneath him king of kings. An emperor is highest among kings; next comes a king who rules a nation, and all such kings are equal to one another in all poetic kennings. Next come those men called earls or tributary kings. They are equal to kings in kennings, except that tributary kings cannot be called kings of nations. Thus Arnor the earls’ poet said of Earl Thorfinn:
Let the court learn how this
bold-spirited king of earls attacked.
He did not fail to contend
with the overbearing prince’s terror.
Next in poetic kennings come the men called hersirs. They may be referred to like kings or earls, by calling them breakers of gold, lavish givers of wealth, men of the standard, or leaders of the host, or by calling a man leader of the troop or of the battle. For every king of a nation who rules many lands appoints tributary kings and earls to govern alongside him, to administer the law of the land and defend against warfare those lands that lie far from the king. Their judgments and punishments must have the same authority there as the king’s own.
But within one country there are many districts, and kings customarily appoint a judge over as many districts as they place under his authority. These men are called hersirs or landed men in the Danish tongue, counts in Saxony, and barons in England. They too must be lawful judges and lawful defenders of the territory entrusted to their government. If the king is absent, a standard must be carried before them in battle, and they then have the same authority as military commanders as kings or earls.
Next come the men called freeholders. These are farmers of established lineage who possess full legal rights. They may be referred to as givers and guardians of wealth and reconcilers of men. These kennings may also apply to chieftains.
Kings and earls have in their following men called retainers and housecarls. Landed men also have men who have entered their service, called retainers in Denmark and Sweden but housecarls in Norway; nevertheless, they swear oaths just as retainers do to kings. Kings’ housecarls were very commonly called retainers in ancient times. Thus said Thorvald blonduskald:
King eager for battle, be fortunate,
and so too your brave housecarls.
Men have on their lips my poem,
filled with praise.
King Harald Sigurdsson composed this:
Full of power, he waits to fill
the ruler’s throne; I often see
a smaller band of housecarls
following at an earl’s heels.
The retainers and housecarls of chieftains may be referred to by calling them the inner household, the following, or paid men. Thus said Sighvat:
I heard that the prince’s following
recently fought a battle on the water;
the storms of spearheads that I next recount
were none of the smallest.
And also this:
Then, on the prince’s horse of the cable,
it was as though no maiden
were serving mead to these paid men
before the greeting of weapons.
The pay and gifts that chieftains give are called service-money. Thus said Ottar the Black:
I need to enjoy the goodwill
of the breaker of battle’s embers.
Here within, with the wise prince,
is a household eager for every deed.
Earls, hersirs, and retainers are referred to as the king’s confidants, conversation-companions, or benchmates. Thus said Hallfred:
The king’s confidant, mighty in battle,
who delights in daring, lets the garments
forged with Hogni’s hammer ring
around him, swift to anger.
As Snaebjorn said:
The kings’ conversation-companion has
the resounding swords of the prow
of the long-sided horse of the steering-band
pressed against the hard wave.
Thus said Arnor:
My young sons show
heavy sorrow on my behalf
at the death of that battle-famed
benchmate of the prince.
The king’s companion, as Hallfred said:
The agreement was concluded: thereafter
that wise-counselling companion of the king
possessed Onar’s only daughter,
grown over with woodland.
Men should also be referred to through their ancestry, as Kormak said:
Let the generous son of Harald’s
true-proven friend listen;
I proclaim my yeast-Rhine of the men
of the Syr of fen-teeth.
He called the earl the king’s true-proven friend, and Earl Hakon the son of Earl Sigurd. But Thjodolf said this about Harald:
Every hard trial increases
Olaf’s father’s storm of iron swords,
so that it is worthy
of praise.
And also this:
Jarizleif saw
how the prince fared.
The holy king’s brother
advanced.
And he also said:
Dead is the one
who surpassed all,
the descendant of hawk-perches,
Harald’s brother’s son.
Arnor also said this in Rognvaldsdrapa:
Heiti’s descendant, a boon to armies,
chose to establish kinship with me.
Through this, the earl’s marriage-kinship
helped me win renown.
And he also said of Earl Thorfinn:
Thin-forged swords bit south of Man,
and there beneath the shields
powerful armies fell
before old Rognvald’s descendant.
And he also said:
God, keep harm from the splendid
ennobler of mighty Torf-Einar’s line;
I ask mercy for the faithful,
noble ruler.
And Einar skalaglamm also said:
No pillar of Hilditann’s line
will be more generous
than the battle-promoter;
I am bound to uphold his praise.
How is poetry phrased without kennings? By naming each thing by its own name. What are the names for poetry without kennings? It is called verse, praise, song, eulogy, and commendation. Bragi the Old spoke this when he was driving through a forest late one evening. A troll-woman then addressed him in verse and asked who was passing:
They call me troll,
moon of dwelling-Rungnir,
sucker of a giant’s wealth,
ruin of the storm-sun,
the seeress’s affliction,
guardian of the navel-earth,
swallower of heaven’s wheel.
What is a troll, if not that?
He answered:
They call me poet,
Vidur’s thought-smith,
finder of Gaut’s gift,
a poet of no small worth,
bearer of Ygg’s ale,
creator of song,
skilled smith of verse.
What is a poet, if not that?
And as Kormak said:
I make still more praise
about Sigrod’s famous son;
I pay him the holy drink’s honour.
Thor sits in his chariot.
And as Thord Kolbeinsson said:
The shield-maple, lavish in glorious deeds,
had many warships, as well as merchant ships
and longships, thunder upon the surf;
the poet’s song grows.
Eulogy, as Ulf Uggason said:
There the river of sword-rain reaches
the sea; earlier I delivered eulogy.
Thus I offer
a commendation of warriors.
Here poetry is called commendation.
What are the names of the gods? They are called bonds, as Eyjolf dadaskald said:
Eirik, generous with the spear’s pledge,
brings land beneath himself
at the bonds’ pleasure, and makes battle.
And fetters, as Thjodolf of Hvin said:
The bait-reindeer among the bones
was hard for the gods to share.
The helmeted adorner of the fetters
asked what caused this.
Powers, as Einar skalaglamm said:
I say the mightily strengthened powers
increase Hakon’s dominion.
Yule-gods, as Eyvind said:
Once more we have fashioned
the Yule-gods’ feast,
the ruler’s praise,
like a bridge of stones.
Divinities, as Kormak said:
With a headband the land-winner
enriches the wielder of the divinities’ fjord,
he who binds the straight mast.
Ygg worked spells to win Rind.
These names for the sky are recorded, but we have not found all these terms in poems. Yet I think there is no obligation to use these poetic terms, any more than others, in poetry unless one has first found such terms in the works of leading poets.
Sky: twin-faced, bright-clouded, storm-Mimir, far-reaching, light-farer, drifter, Skatyrnir, wide-embracer, winter-Mimir, lightning, coverer, wide-blue.
Sun: sunna, wheel, eye-glow, all-bright, sight, fair-wheel, comforting light, Dvalin’s plaything, elf-wheel, Ifrodul, Mylin.
Moon: Mani, new moon, waning moon, year-counter, Mulin, Fengari, Glam, hastener, squinter, Skram.
What are the names for the earth? It is called earth, as Thjodolf said:
The earl, the ring's hardener,
often raises fierce storms
of spear-points before he forces
the earth beneath himself.
Soil, as Ottar said:
The battle-Baldr defends the soil;
few kings can do as much.
Olaf gladdens the eagles;
the Swedes' ruler is valiant.
Ground, as Hallfred said:
The broad ground lies beneath the tree
of the island-fetter's road, bound
by the venom-cunning serpent; the Hod
of the whetstone-land destroys treasures.
Land, as Einar said:
Brave warriors fiercely defend
the land of illustrious princes with swords;
helmets often split before the raging
storm of edges.
Country, as Thord Kolbeinsson said:
After the battle the country, from Veiga
in the north—words are hard to find for warfare—
lay subdued southward to Agdir,
or farther still, for a time.
Territory, as Ottar said:
You held, where the raven did not starve—
you are bold in counsel—the territory,
fierce staff of terror, against two princes
and the race of men.
Hlodyn, as Volu-Stein said:
I remember when the dark earth
once gaped with a dug mouth
for the sender of the words of the Dan
of green Hlodyn's bones.
Earth, as Ulf Uggason said:
The stiff cord of earth stared
across the gunwale at the tester
of the hosts of the land's bone,
gleaming-eyed, and blew venom.
Fjorgyn, as is said here:
I was loyal to the lavish giver
of the sounding bed of Fjorgyn's eel;
may honor attend the storm of the words
of Eldir of the anvil's river.
The wolf is a beast. It is proper to form kennings for blood or carrion by calling them its food or drink. It is not proper to form such kennings with other beasts. The wolf is also called Ulf, as Thjodolf said:
A plentiful feast was prepared for Geri,
when Sigurd's son came from the north
to entice the wolf out of the forest
to the wounds.
Here it is also called Geri. Freki, as Egil said:
When the spear-breaker
—Freki tore the wound—
rubbed the raven
on the head's prow.
Vitnir, as Einar said:
The venom-cold river was reddened
with the hot surge of wounds.
Vitnir's warm drink flowed with the water
into Kormt's necklace.
Ylgr, as Arnor said:
The she-wolf's evil brood swallowed
carrion piled high with slaughter,
and the green sea became mingled
with red blood.
Varg, as Illugi said:
It pleased the wolf when my lord
put the fugitives to flight; the necklace-destroyer
pierced many a dusky trout
of the forest with his sword.
These too are names for the wolf, as Hall said:
He relieved the heath-dweller's hunger;
the gray howler enjoyed the wounds.
The prince reddened Fenrir's muzzle;
the wolf went to drink from wounds.
And again, as Thord said:
Gjalp's herd waded in blood,
while the dusky pack gained plenty
of Freki's wheat; the howler enjoyed
Geri's drink.
A bear is called Fetvidnir, Hunn, Vetr lidi, Bersi, Fress, Iugtanni, Ifjung, Glum, Jolfud, Vilskarp, Bera, Jorek, Riti, Frek, Blom, Ysjung. A stag is called Motrodnir, Dalar, Dal, Dain, Dvalin, Duneyr, Durathror.
These names of horses are listed in Thorgrim's Thula:
Hrafn and Sleipnir,
excellent horses,
Val and Lettfeti;
Tjaldari was there,
Gulltopp and Goti;
I heard Soti mentioned,
Mor and Lung with Mar.
Vigg and Stuf
were with Skaevad.
Blakk could carry a warrior;
Silfrtopp and Sinir;
I also heard Fak mentioned,
Gullfaxi and Jor among the gods.
Blodughofi was the horse's name
that they said carried
the mighty Atridi;
Gisl and Falhofnir,
Glaer and Skeidbrimir;
Gyllir was mentioned there too.
These others are listed in Kalf's Verse:
Dag rode Drosul,
and Dvalin Modnir,
Hjalm Hafeti,
and Haki Fak;
Beli's slayer rode
Blodughofi,
and the Haddingjar's prince
rode Skaevad.
Vestein rode Val,
and Vifil Stuf,
Meinthjof Mor,
and Morgin Vakr,
Ali Hrafn,
when they rode to the ice;
and another, eastward
beneath Adils,
a gray horse, wheeled about,
wounded by a spear.
Bjorn rode Blakk,
and Bjar Kert,
Atli Glaum,
and Adils Slongvir,
Hogni Holkvir,
and Harald Folkvir,
Gunnar Goti,
and Sigurd Grani.
Arvak and Alsvid draw the sun, as was written earlier. Hrimfaxi or Fjorsvartnir draws Night. Skinfaxi or Glad accompanies Day.
These names of oxen occur in Thorgrim's Thula:
The names of ancient oxen
I have learned thoroughly:
Raud and Haefir,
Rekin and Hyr,
Himinhrjod and Apli,
Arf and Arfuni.
These are names for serpents: dragon, Fafnir, Jormungand, adder, Nidhogg, serpent, viper, Goin, Moin, Grafvitnir, Grabak, Ofnir, Svafnir, Grim.
Cattle: cow, calf, oxen, heifer, yearling, young bull, bull.
Sheep: ram, wether, ewe, lamb, tup.
Swine: sow, young sow, boar, hog, piglet.
What are the names for the air and the weather? The air is called Ginnungagap and Middle-world, Bird-world, Weather-world. Weather is called storm, fair wind, tempest, squall, gust, wind. So it says in Alsvinn's Sayings:
Wind it is called among men,
but Waverer among the gods;
the mighty powers call it Neigher,
the giants Howler,
the elves Roaring Traveler;
in Hel it is called Blusterer.
Wind is also called a blast.
There are two birds for which no further qualification is needed when calling blood or carrion their drink or food. These are the raven and the eagle. Any other masculine bird-name may be used in a kenning with blood or carrion, and then it signifies an eagle or raven, as Thjodolf said:
The prince makes the blood-grouse
rejoice in the eagle's barley.
The king of the Hordar carries Gaut's sickle
against the blood-swan's fodder.
The feeder of the carrion-vulture of the eagles' sea
makes his followers mark out with spear-points
every stretch farther south
that he must defend.
These are names for the raven: Krak, Huginn, Munin, Borginmodi, Arflognir, Artali, Holdbodi. So said Einar skalaglamm:
The army-leader gave the mountain-wonted
ravens their fill; the raven grew full
on the she-wolf's food,
while spears rang out.
So said Einar Skulason:
The worthy strengthener can steer
the precious beast of the battle-starling;
sorrow disturbs the gleam-sun's hound
with grief for Huginn's cargo.
And again, as he said:
In battle, where men fall,
the king's heart swells with courage;
blue-black Munin drinks
blood from wounds.
As Viga-Glum said:
When, eager for the din of the goddess
of the blood-necklace, we stood shielded
on the gravel-bank, Borginmodi
gained a meal of blood.
As Skuli Thorsteinsson said:
You would have seen me last, where I gave
Arflognir sore wounds,
among a hundred warriors
beneath the Hvitings' Hlokk.
The eagle is called Ari, Gemlir, Hreggskornir, Eggdir, Ginnar, Undskornir, Gallopnir. As Einar said:
He reddened the dusky muzzle
of Jarnsaxa's horse with blood;
the eagle tore Geri's bait;
the eagle's food was gained with iron.
As Ottar said:
The eagle drinks a draught from corpses;
the she-wolf gets her meal.
The wolf often reddens its jaws;
the eagle finds food there.
As Thjodolf said:
The wolf of the giantess flew to meet
the tellers of tales,
in an ancient eagle's shape,
not long ago.
And as it says here:
I wish to perfect the lofty mead
of Hreggskornir's hands.
And again, as Skuli said:
I keep watch, as before and since,
when I held the sea-hawk's sorrow;
the poet listens well then
to Gallopnir's good discourse.
What are the names for the sea? It is called Mar, Aegir, Gymir, Hler, ocean, road, fishing-ground, salt, water, sea. As Arnor said, and as was written earlier:
Let the company hear how the bold
king of earls ventured out to sea.
The unyielding prince did not lack
struggles against Aegir.
Here it is named sea, and also Aegir. Mar, as Hornklofi said:
When the deadly driver of the rush-serpent
of the sanctuary-road drove Nokvi's
steeds of the water's teeth
out onto the sea to win glory.
Water is also named here. So said Einar:
Water washes the vessels; the flood's surf
cleanses the steeds, while the fair
weather-vanes ring out where the sea
thunders against either side.
Here it is also called flood. So said Ref, as was written earlier:
Often Gymir's spray-cold prophetess
carries Bjorn, where the wave breaks,
into Aegir's jaws,
the jaws of twisted cables.
Ocean, as Hallvard said:
Westward into the ocean you directed
the prow, shaker of the hard steed
of the glittering belt, the ice
of the girdle of all lands.
Road, as it says here:
We have traveled onto the road from the land
the Sami traverse on skis.
Eastward, from the vessels' path,
I see mountains glittering with rays.
Fishing-ground, as Egil said:
Westward I went over the sea,
and I carry Vidrir's
sea of the mind's shore;
such is my voyage.
Mar, as Einar said:
The cold sea washes the black timbers
beneath the generous prince for many a day;
the storm-twisted sorrow of the elm
cuts into the jaws of Mon.
Salt, as Arnor said:
The valiant high king cut the salt
from the east with a sloping hull;
a sharp wind carried the destroyer
of the wave's surf-fire to Sigtuna.
Sea, as Bolverk said:
The following year you fitted out a levy
from the fair land; water washed over the ships;
you plowed the sea with splendid
steeds of the surge.
Here the sea is also called surge. Expanse, as Ref said:
The prow-cutting steed of the stay
strikes the planking-world with its breast;
the timber suffers hardship, and flings
the expanse inward over its stiff edge.
Dusk, as Njal of the Burning said:
Together we sixteen bailed, woman,
in four rowing-spaces, while the surf rose;
the dusk swept over
the ocean-ship's hull.
These too are names for the sea, with which it is proper to form kennings for ships or gold. Ran is said to have been Aegir's wife, as here:
The sea flung embers into the sky;
the ocean surged with force.
The prows, I think, sliced the clouds.
Ran's road struck at the moon.
Aegir and Ran have nine daughters, and their names were written earlier: Himinglaeva, Dufa, Blodughadda, Hefring, Udr, Hronn, Bylgja, Drofn, Kolga. Einar Skulason counted in this verse:
Himinglaeva fiercely rouses
the sea's roar against the brave,
six of their names, [Himinglaeva, Udr, Dufa, Blodughadda, Kolga, Hefring].
Hronn, as Valgard said:
Foam lay in the bedding;
the swollen ocean played over gold,
and the waves washed the fearsome
heads of the warships.
Bylgja, as Ottar the Black said:
You cut the draught-high waves
with a smooth-planed rudder; the sheet
of what women spun played by the masthead
on the roller's reindeer.
Drofn, as Orm said:
The guarding Thrud of the hawk's perch
practices every virtue,
and the steadfast Lofn of the wave's flame
shuns faults.
Wave, as Thorleik the Fair said:
The sea roars, and the wave carries
bright foam over the red timber,
where the roller-bison, adorned with gold,
gapes with its gray mouth.
Shore-water, as Einar said:
Nor had bold men ever before found
our friends on a ship's prow
where the sea fell so heavily;
I think they did not calm the shore-water.
Swell, as Ref said:
Mountains of water crash upon the swell;
now the winter-traveler of Glammi's skis
surges forward, the sheet-bear
of Gusir's cattle.
Breaker, as it says here:
A breaker suddenly fell over me.
The ocean invited me home with it.
I did not accept the sea's invitation.
Surf, as Ottar said:
Planks broke while the surf roared;
the slaughter of timber increased.
Men met with mighty weather;
the strakes stood low above the sea.
Wave, as Bragi said:
The sender of the wave's breeze would not
lift it against the crooked sea-monster,
he who cut the gulls' land's
slender cord for Thor.
Sound, as Einar said:
I cut the sound with planking
south of Hrund;
my hand was adorned
at my meeting with the generous ruler.
Fjord, as Einar said:
Next I see a serpent finely drawn
on the splendid shirt of the yeasty flood;
let the giver of fjord-fire grasp
how I treat that subject.
Sea, as Markus said:
I will certainly not slander
the shaker of the sea's sun in my speech,
god of the sheath-eel;
a man who spoils poetry is wicked.
What are the terms for fire? As here:
This fire burns often;
the worthy prince scorches settlements.
Houses breathe out smoke before the ruler
when Magnus kindles it.
Flame, as Valgard said:
Swiftly from the soot shot
the raging flame with embers;
it swept over houses, and smoke
stood in columns afterward.
Pyre, as here:
Haki was burned on a pyre
where the paths of the surf surged.
Embers, as Grani said:
The embers of Glammi’s path, I think,
brought ruin; so the prince set fires.
Blaze, as Atli said:
The axe reddens; blazes grow,
very many; halls flare,
houses burn, fire rages,
the noble company falls bleeding.
Here the fire is also called a conflagration. Smoke, as here:
The sovereign’s dwellings burned;
fire, I think, brought down the hall.
Smoke flung frost upon the host
beside the Nid itself, where the buildings were half finished.
Fire, as Arnor said:
Angry, the destroyer of the island-Danes
spared no measures against the Raumar.
The Heinir’s threats dwindled;
fire made them quiet.
Flame, as Einar said:
Flame was swiftly kindled,
and swiftly fled
the host of Hisingen,
which had the worse of it.
Blaze, as Valgard said:
Brightly the blaze swept about;
the mighty ruler’s Vikings eagerly
broke the strongholds of the city;
it cast sorrow upon the maiden.
Fire, as Halldor Skvaldri said:
There you could divide
their treasures; never were you
robbed of victory; the shield’s
fire swept over those dwellings.
These are the names of periods of time: age, formerly, lifetime, long ago, year, half-year, winter, summer, spring, autumn, month, week, day, night, morning, evening, dusk, early, soon, late, at a time, the day before, next, yesterday, tomorrow, while, moment.
These are further terms for night in Alsvinnsmal:
It is called Night among men,
and Darkness among the gods;
the mighty powers call it Mask,
the giants call it Freedom from Care,
the elves Delight in Sleep,
the dwarfs Dream-Njorun.
Autumn lasts from the equinox until the sun sets in the southwestern quarter. Then winter lasts until the equinox. Then spring lasts until the moving days. Then summer lasts until the equinox. The month immediately before winter is called Autumn-month; the first month of winter is called Slaughter-month, then comes Frost-month, then Ram-month, then Thorri, then Goi, then Lone-month, then Cuckoo-month and Seedtime, then Egg-time and Lambfold-time, then Sun-month and Shieling-month, then Haymaking, then Grain-harvest-month.
What are the unqualified terms for men? Each individual is a man; the first and highest title a man is called is emperor, next king, and next earl. These three men share all the following titles.
All-ruler, as is said here:
I know all the sovereigns
east and south of the fleets’ seats;
Svein’s son proves himself
better than every prince.
Here he is also called prince. He is called all-ruler because he alone rules over his whole kingdom.
Host-leader, as Gizur said:
The host-leader gladdens in battle
the troll-woman’s steed and Hlokk’s swan;
Olaf makes Ygg’s geese glad
in Skogul’s storms.
A king is called host-leader because he arranges his army in battle formations.
Leader, as Ottar the Black said:
The leader takes battle-Frey’s
desired bride in the east, surely against her will;
the all-ruler has
a good life among men.
Lord or master, as Arnor said:
The lord won victory in every
Shetland thunder of swords;
the poet wishes to proclaim the prince’s glory,
he who was highest among men.
An earl is called duke, and a king is also called this because he leads an army into battle. So Thjodolf said:
The humbler of dukes had
the eyes of the mound’s hastener,
taken captive, gouged from his head;
I proclaim his praise.
Signor or senior, as Sighvat said:
Let the wretched now enjoy,
lord of Norway, your laws
as well as the fortunate; keep your word
and give generously.
Generous one, as Markus said:
The generous one assailed the hostile people with fire;
death was then allotted to the seafarers.
You kindled the highest gleam of flame,
crusher of thieves, south at Jomsborg.
Illustrious one, as Hallvard said:
Beneath earth’s hazel there is
no illustrious one nearer the lord of monks
than you, breaker of the land-ruler’s word,
who protects the Danes.
Land-ruler, as Thjodolf said:
The blameless land-ruler scatters
the bright grain of Kraki,
as was written earlier. He is called this because he drives an army through other kings’ lands or drives an army out of his own land.
There was a king named Halfdan the Old, who was the most renowned of all kings. He held a great sacrifice at midwinter and sacrificed so that he might live for three hundred years in his kingship. But he received the answer that he would live no longer than one long human lifetime, yet for three hundred years there would be no woman or untitled man in his family. He was a great warrior and traveled widely in the eastern lands. There he killed in single combat a king named Sigtrygg. Then he married a woman called Alvig the Wise, daughter of King Emund of Holmgard. They had eighteen sons, and nine were born at one time. These were their names: one was Thengill, who was called Thengill of Men; the second Raesir; the third Gram; the fourth Gylfi; the fifth Hilmir; the sixth Jofur; the seventh Tyggi; the eighth Skyli or Skuli; the ninth Harri or Herra. These nine brothers became so renowned in warfare that in all learned writings since, their names have been used as titles of rank, like the title king or earl. They had no children and all fell in battle.
So Ottar the Black said:
The prince was already in youth
full of strength, eager for battle.
I pray that his life may endure;
I count him a leader of men.
So Markus said:
The ruler made the Rhine’s sun shine
from a reddened skull upon the sea-mountains.
So Egil said:
The prince has thrust up
the enclosure-cliffs of the ground.
So Eyvind said:
The cheerful king
played with the sons of men;
he was to defend the land
and stood beneath a golden helmet.
So Glum Geirason said:
Beneath his helmet the ruler reddened
the whetstone’s hollow upon the Geats.
So Ottar the Black said:
Let the prince hear the beginning;
the king’s praise will grow.
Let him rightly learn the measures
of my praise, his poem.
As Stuf said:
With both hands the glory-eager ruler
hewed down the company of men;
joyfully the host advanced beneath shields
there, south off the Nissan.
So Hallfred said:
I am parted from the ruler;
the age’s harvest of poets has caused it.
The lord of men’s disposition
is far beyond most men’s hopes and understanding.
So Markus said:
I summon the hawk-spirited lord
of the Danes’ land to a costly work of praise.
Halfdan and Alvig also had nine other sons, whose names were these: Hildir, from whom the Hildings descend; the second Nefir, from whom the Niflungs descend; the third Audi, from whom the Odlings descend; the fourth Yngvi, from whom the Ynglings descend; the fifth Day, from whom the Doglings descend; the sixth Bragi, from whom the Bragnings descend. This is the family of Halfdan the Generous. The seventh was Budli, from whom the Budlungs descend. Atli and Brynhild came from the Budlung family. The eighth was Lofdi. He was a great warrior-king. The company who were called Lofdar followed him. His kinsmen are called Lofdungs. From them descends Eylimi, the maternal grandfather of Sigurd, Fafnir’s slayer. The ninth was Sigar; from him descend the Siklings. This is the family of Siggeir, who was Volsung’s son-in-law, and the family of Sigar, who hanged Hagbard. Harald the Red-bearded, Halfdan the Black’s maternal grandfather, descended from the Hilding family. Gjuki was of the Niflung family, Kjar of the Odling family, and Eirik the Wise-spoken of the Ylfing family.
These are also renowned royal families: the descendants of Yngvi, from whom the Ynglings descend; the descendants of Skjold in Denmark, from whom the Skjoldungs descend; the descendants of Volsung in the land of the Franks, who are called Volsungs. There was a warrior-king named Skelfir, and his family is called the Skilfing family. That lineage is in the eastern lands. Men have used these family names just mentioned in poetry so that all of them serve as titles of rank.
As Einar said:
I have heard that princes went forward
to wage the grey spear-assembly
by the island; the green linden
was split in two.
As Grani said:
The prince gave the eagle’s offspring
Danish blood to drink.
As Gamli, the poet of Gnaevad, said:
The young prince struck down
for me, young then, the strength
of the middle sections of words upon the tongue
of the nail-ship within its boards.
As Jorunn said:
The prince resolved to redden in blood
the hostile people’s battlefields;
the host suffered the king’s anger;
houses often bowed before blazes.
So Einar said:
The prince’s sword bit;
blood fell upon spears.
[Hild’s cloud was torn
at Whitby.]
So Arnor said:
The ruler’s son accustoms princes’ warships
to pitching out at sea.
He stains the warship’s interior
with blood; that is the raven’s good fortune.
As Thjodolf said:
Thus ended the brave prince’s life,
so that we are all in a difficult position;
the praised ruler suffered
the destruction of his life.
The company called Lofdar followed King Lofdi.
As Arnor said:
Another Skjoldung higher than you, prince,
will never be born beneath the sun.
Volsung, as Thorkel Hamarskald said:
The descendant of Volsungs
had a gold-adorned weapon
sent to me
across the cool sea.
Yngling, as Ottar the Black said:
Before you, there was on earth
no Yngling eager for battle
who subdued the islands
from the west to the east.
Yngvi is also a term for a king, as Markus said:
People shall hear Eirik’s praise;
no man knows a more excellent prince
in this world; Yngvi held
the princes’ seat with lasting renown.
Skilfing, as Valgard said:
The Skilfing steered south with a great host
past the broad lands, where warships shook;
in the end Sicily
was laid waste.
Signor, as Sighvat said, and as was written earlier:
Let the wretched now enjoy,
lord of Norway, and give generously.
Poets are called bards, and in poetry it is proper to call any man this if one wishes. Those men who followed King Half were called warriors, and from their name fighting men are called warriors; it is proper to call all men this. Men are also called Lofdar in poetry, as was written earlier. Those men who followed the king called Skati the Generous were called generous men. From his name, everyone who is generous is called a generous man. Those who followed King Bragi the Old are called champions. Those men who judge men’s cases are called worthies. Defenders of the land are called fighters, men, and husbands. Vikings and seafarers are a shipborne army. Those who followed King Beimuni were called heroes. Leaders of companies are called men or bridegrooms, just as a man is called a bridegroom at a wedding.
Men are called Goths after the name of the king called Goti, after whom Gotland is named. He was named after Odin, his name being derived from the name Gaut, for Gautland or Gotland was named after Odin, and Sweden after Svidur. That is also a name of Odin. At that time all the mainland he possessed was called Reidgotaland, and all the islands Eygotaland. This is now called the Danish realm and the Swedish realm.
Young men without farms are called gallants while they are acquiring wealth or renown: those who travel between countries are traveling gallants; those who serve princes are royal gallants; those who serve powerful men or farmers are also gallants. Valiant men who are making their way are called gallants. Men are also called fellows, stalwarts, and retainers; these are followers. Farmers are called thanes and freeholders. Those men who work to reconcile people are called mediators.
There are men who are called these things: champions, combatants, heroes, men of prowess, men of valor, hardy men, mighty men, warriors. Opposed to these are the following terms for a man: soft, weak, timid, a weakling, a coward, a wretch, a craven, a scarecrow, a feeble fellow, a miserable fellow, a sluggard, a good-for-nothing, a dastard, a dullard, a dawdler, a do-nothing, a paltry fellow, a beggar, a contemptible fellow, a son of misery.
A generous man is called a liberal man, an illustrious man, a generous one, a people’s benefactor, a gold-giver, a Baldr among men, a prosperous man, a lover of good living, a wealthy man, a rich man, a chieftain. Opposed to these are the following terms: miser, skinflint, niggard, wretch, money-grubber, reluctant giver.
A wise man is called a master of counsel. An unwise man is also called a fool, an idiot, a lout, a dupe, a boor, a simpleton, a dolt, a jester, a madman, a frenzied man, a lunatic.
A well-dressed man is called a dandy, a gallant, a splendid fellow, a fop, a man of finery. A man is called a sloven, a ragged fellow, a clumsy fellow, a straddle-legs, a vagabond, a loafer, a byre-dweller, a slouch, a laggard.
The people of a country are called a populace or a folk. A thrall is also called a bondman, a servant, a laborer, a slave.
Each single person is called a man,
a pair if there are two,
a throng if there are three;
four are a fellowship,
five men are a band,
a troop if there are six;
seven fill a crew,
eight bear the tally of accusation;
nine are companions,
a gathering if there are ten;
eleven are messengers;
a train it is
if twelve travel;
thirteen are a crowd,
fourteen a travelling party;
a meeting it is
when fifteen meet;
sixteen are a garrison,
seventeen an attacking force;
enemies seem plentiful
to one who meets eighteen;
he has a company
who has nineteen men;
twenty men are a retinue.
Thirty are a nation,
forty a people,
fifty a battalion,
sixty an assembly,
seventy are warriors,
eighty a multitude,
a hundred a host.
There are also terms that people use in place of men's names. We call these relational descriptions, true descriptions, or substitute names. Relational descriptions consist in naming another thing by its proper name and calling the person one wishes to name its owner, or calling him the father or grandfather of what one has named. Great-grandfather is the third. He is also called son and heir, inheritor, child, infant and boy, successor. He is also called brother, blood-brother, bosom-brother, brother, brother. He is also called descendant, nephew, relation, son, offspring, kinsman, scion, descendant, pillar of the family, member of the family, branch of the kin, branch of the family, offspring, progeny, chief scion, offshoot. There are also relatives by marriage, connections by marriage, and those joined by marriage. He is also called friend and fellow counsellor, adviser, interlocutor, confidant, companion in conversation, old benchmate, shipmate, seatmate, companion on a bench. A benchmate is a companion who shares one's half of a rowing bench. He is also called enemy, foe, opponent, adversary, destroyer, harm-doer, slayer, oppressor, overthrower, ruthless attacker.
We call these terms relational descriptions, and likewise when a man is described by reference to his farm or his ship, which has a name, or to a possession of his that has been given a proper name. We call it true description to call men wise men, thoughtful men, men wise in speech, skilled counsellors, generous with wealth, untiring, heedful men, splendid men. These are substitute names.
These are unqualified terms for women in poetry: wife and bride and lady are names for women who are given in marriage. Damsel and belle are names for women much given to pride and finery. Gentlewomen are those who are deft with words. Ladies are those who are quiet; proud women and grand dames are those who are haughty. A woman of forceful temperament is called a spirited woman. The most powerful is called a matron. A shy woman is called a modest maiden, as are young maidens or women who are timid. A woman whose husband has gone abroad is called a waiting wife. A woman whose husband has been slain is called a bereaved wife. A woman whose husband died of sickness is called a widow. Each is first called a maiden, and those who are old are called old women.
There are also terms for women that are insulting, and these may be found in poems, although they are not written here. Women who share one husband are called rival wives. A son's wife is called a daughter-in-law. A husband's mother is called a mother-in-law. There are also mother, grandmother, and third, great-grandmother. A mother is called a mam. There are also daughter and child, infant. There are also sister, lady, sister by birth. A woman is also called her husband's bedfellow, companion in conversation, confidante, and this is a relational description.
A person has what is called a head. It should be described by calling it the neck's toil or burden, the land of helmet and hat and brain, of hair and brows, scalp, ears, eyes, mouth; Heimdall's sword—and it is correct to use any term for a sword one wishes and qualify it with any name of Heimdall. Unqualified terms for the head are skull, brainpan, pate, crown.
Eyes are called sight and glance or gaze, aimers. They may be described by calling them the sun or moon, shields and glass or gemstones or the stone of lashes or brows, eyelids or forehead. Ears are called listening organs and hearing. They should be described by calling them the land of hearing, or using any other term for earth, or its mouth or channel or sight or eyes, when creating new metaphors.
The mouth should be described by calling it the land or house of tongue or teeth, words or gums, lips or the like; and when creating new metaphors, people call the mouth a ship, the lips its planking, and the tongue its oar or rudder. Teeth are sometimes called the stones or skerries of words, mouth, or tongue. The tongue is often called the sword of speech or of the mouth.
A beard is called a fringe, and what grows on the lips is called a moustache or whiskers. Hair is called locks, and what women have is called tresses. Hair is also called a head of hair. Hair is described by calling it a forest or using any term for trees, qualifying it by reference to skull or brainpan or head; a beard is qualified by reference to chin or cheeks or throat.
The heart is called the core. It should be described by calling it a grain or stone or apple or nut or ball or the like, qualifying it by reference to breast or mind; it may also be called the house or earth or rock of the mind. The breast should be described by calling it the house or enclosure or ship of heart, spirit, or liver, the land of energy, mind, and memory.
The mind is called thought and affection, love, fondness, will, desire. The mind should be described by calling it the wind of troll-women, and it is correct to name whichever one wishes; likewise one may name giants, or describe them by reference to a giant's wife or mother or daughter. The mind is also called disposition, liking, energy, strength, willingness, memory, understanding, temper, mood, loyalty. The mind is also called anger, hostility, malice, fierceness, misery, grief, sorrow, ill temper, irritability, deceit, faithlessness, lack of spirit, fickleness, insolence, hard-heartedness, agitation.
The hand may be called hand, arm, paw, fist. Parts of the hand and arm are called elbow, forearm, wrist, joint, finger, grip, flipper, nail, fingertip, edge, quick. The hand may be called the earth of weapons or shields, the tree of shoulder and sleeve, palm and flipper, the earth of gold rings and of falcon and hawk and all its names; and in new metaphors, the foot of the shoulder, the bow-bender.
Feet may be called trees of soles, insteps, stockings, or the like, the running spear of the road or of walking, of a step. The foot may be called the tree or pillar of these. Feet are described by reference to skis and shoes and trousers. Parts of the foot and leg are called thigh, knee, calf, bone, shin, instep, outer edge, sole, toe. The foot may be described by reference to all these things and called their tree; the foot is also called a mast and a yard, qualified by reference to these things.
Speech is also called words and expression and eloquence, talk, tale, altercation, dispute, song, incantation, chanting, chatter, quavering, din, babble, squalling, merriment, wrangling, mockery, prattle, boasting, praise, gossip, foolish talk, dialect speech, idle talk, blather. It is also called voice, sound, vocal tone, resonance, rushing, shrill crying, roaring, clanging, thundering, rumbling, crashing, swishing, swooshing, movement.
Understanding is called wisdom, counsel, comprehension, memory, judgement, thoughtfulness, skill in reckoning, foresight, resourcefulness, wisdom in speech, ability. It is also called cunning, scheming, guile, treachery.
Læti has two meanings. Læti means voice; læti means behaviour, and æði also means ill temper. Reiði also has two meanings. Reiði is what it is called when a person is angry; reiði also means the equipment of a ship or horse. Far also has two meanings. Fár is anger; far is a ship. People make much use of such expressions to compose in a concealed manner, and this is called very over-obvious. People call the place in a person's body where bones meet a lið; lið means a ship; lið means people; lið is also what it is called when a person gives another assistance; líð means ale. Hlið is a gate in a fence, and people call an ox hlið, but hlíð is a slope.
These distinctions can be used in poetry to make it so over-obvious that it is difficult to understand, if one is to take a meaning different from the one the preceding lines initially seem to suggest. The same applies to many other terms whose names are shared by several things.
고대 노르드어 원문을 바탕으로 영어 번역을 참고해 AI로 번역한 한국어 본문입니다.
에기르 또는 흘레르라는 사람이 있었다. 그는 지금 흘레세이라 불리는 섬에 살았다. 그는 마법에 매우 능했다. 그가 아스가르드로 길을 떠나자 아스 신족은 그가 오는 것을 미리 알고 그를 환대했으나, 여러 가지를 환술로 꾸며 놓기도 했다. 저녁이 되어 술을 마실 때가 되자 오딘은 검들을 전당 안으로 들여오게 했다. 검들이 어찌나 밝게 빛났던지, 술자리가 이어지는 동안 다른 불빛은 쓰지 않았다. 그러자 아스 신족은 연회에 나아갔고, 재판관이 될 열두 신이 높은 자리에 앉았다. 그들의 이름은 토르, 뇨르드, 프레이, 티르, 헤임달, 브라기, 비다르, 발리, 울르, 회니르, 포르세티, 로키였다. 여신들도 마찬가지였으니, 프리그, 프레이야, 게피온, 이둔, 게르드, 시긴, 풀라, 난나였다. 에기르는 그곳을 둘러보며 참으로 장엄하다고 여겼다. 벽면은 온통 아름다운 방패들로 장식되어 있었다. 그곳에는 독한 벌꿀술도 있었고, 모두 술을 많이 마셨다. 에기르 바로 옆에는 브라기가 앉아 있었고, 두 사람은 함께 술을 마시며 이야기를 나누었다. 브라기는 아스 신족이 겪은 여러 사건을 에기르에게 들려주었다.
그는 아스 신족 세 명, 오딘과 로키와 회니르가 집을 떠나 산과 황야를 돌아다니던 이야기부터 시작했다. 그들은 먹을 것을 구하기가 어려웠다. 그러다가 어느 골짜기로 내려가 소 떼를 보고, 황소 한 마리를 잡아 구덩이에 넣고 익히기 시작했다. 다 익었으리라 생각하여 구덩이를 열어 보았으나 고기는 익지 않았다. 시간이 좀 흐른 뒤 두 번째로 구덩이를 열어 보았을 때도 익지 않았다. 그들은 어째서 이런 일이 생기는지 서로 이야기했다. 그때 머리 위 참나무에서 말소리가 들렸다. 그곳에 앉아 있는 자가 구덩이 속 고기가 익지 않는 것은 자신이 그렇게 만들었기 때문이라고 했다. 그들이 올려다보니 그곳에 독수리 한 마리가 앉아 있었는데, 결코 작지 않았다. 독수리가 말했다. “그 황소를 내가 배불리 먹도록 해 준다면 구덩이 속 고기가 익을 것이다.” 그들은 그러겠다고 했다.
그러자 독수리는 나무에서 내려와 구덩이 위에 앉더니, 맨 먼저 황소의 뒷다리 둘과 앞다리 둘을 모두 집어 들었다. 로키는 화가 나서 커다란 장대를 집어 들고 온 힘을 다해 휘둘러 독수리의 몸통을 후려쳤다. 독수리는 일격을 맞자 몸을 홱 움직이며 날아올랐다. 그러자 장대는 독수리의 등에 달라붙고, 로키의 두 손은 장대의 다른 쪽 끝에 달라붙었다. 독수리는 로키의 발이 바위와 돌무더기와 나무에 부딪힐 만한 높이로 날았다. 로키는 두 팔이 어깨에서 뽑힐 것만 같았다. 그는 소리를 지르며 독수리에게 제발 놓아 달라고 간청했다. 그러나 독수리는 이둔이 사과를 가지고 아스가르드 밖으로 나오게 하겠다고 맹세하지 않으면 결코 놓아주지 않겠다고 했다. 로키는 그러겠다고 했다. 그제야 그는 풀려나 동료들에게 돌아갔고, 그들이 집에 돌아오기까지의 여정에 관해서는 지금 더 전할 이야기가 없다.
약속한 때가 되자 로키는 이둔을 아스가르드 밖 어느 숲으로 꾀어냈다. 그는 이둔에게 진귀하게 여길 만한 사과를 발견했다고 말하며, 자기 사과도 가져와서 그것들과 견주어 보라고 했다. 그러자 거인 티아지가 독수리의 형상으로 나타나 이둔을 낚아채고 날아가, 트림헤임에 있는 자신의 집으로 데려갔다.
아스 신족은 이둔이 사라지자 몹시 괴로워했고, 곧 머리가 세고 늙어 갔다. 그들은 회의를 열고 서로 이둔의 마지막 행적을 물었다. 이둔이 마지막으로 목격된 것은 로키와 함께 아스가르드 밖으로 나갈 때였다. 그러자 로키가 붙잡혀 회의장으로 끌려왔고, 신들은 그를 죽이거나 고문하겠다고 위협했다. 겁이 난 로키는 프레이야가 가진 매의 깃옷을 빌려준다면 요툰헤임으로 이둔을 찾으러 가겠다고 했다. 그는 매의 깃옷을 얻자 북쪽 요툰헤임으로 날아가, 어느 날 거인 티아지의 집에 이르렀다. 티아지는 배를 저어 바다에 나가 있었고, 이둔은 집에 혼자 있었다. 로키는 이둔을 견과로 바꾸어 발톱으로 움켜쥐고 힘껏 날았다.
티아지는 집에 돌아와 이둔이 없어진 것을 알자 독수리의 깃옷을 걸치고 로키를 뒤쫓아 날았다. 그가 날자 독수리의 날갯바람이 거세게 일었다. 아스 신족은 견과를 쥐고 날아오는 매와 그 뒤를 나는 독수리를 보자 아스가르드 성벽 아래로 나가 대팻밥을 잔뜩 날라다 놓았다. 매는 성 안으로 날아들자 성벽 곁으로 몸을 떨어뜨렸다. 그때 아스 신족이 대팻밥에 불을 붙였으나, 독수리는 매를 놓친 뒤에도 멈출 수 없었다. 불길이 독수리의 깃털에 옮겨붙었고, 그는 더는 날지 못했다. 가까이 있던 아스 신족은 신들의 문 안쪽에서 거인 티아지를 죽였다. 이것은 매우 유명한 살해 사건이다.
거인 티아지의 딸 스카디는 투구와 갑옷과 온갖 무기를 갖추고 아버지의 원수를 갚으러 아스가르드로 갔다. 그러나 아스 신족은 그녀에게 화해와 배상을 제안했다. 우선 그녀는 아스 신족 가운데서 남편을 고르되, 발만 보고 골라야 하며 다른 곳은 전혀 보아서는 안 되었다. 그녀는 어느 남자의 몹시 아름다운 발을 보고 말했다. “이 사람을 고르겠어요. 발드르에게 못생긴 데가 있을 리 없지요.” 그러나 그는 노아툰의 뇨르드였다.
그녀는 화해의 조건으로 아스 신족이 자신을 웃겨야 한다는 요구도 내걸었다. 그녀는 그들이 그렇게 할 수 없으리라 생각했다. 그러자 로키는 염소 한 마리의 수염에 끈을 묶고 다른 쪽 끝을 자신의 불알에 묶었다. 염소와 로키는 번갈아 끌려가며 둘 다 큰 소리로 비명을 질렀다. 그러다가 로키가 스카디의 무릎 위로 쓰러지자 그녀가 웃었다. 그리하여 아스 신족은 그녀와 화해했다.
전해지는 말에 따르면, 오딘은 스카디에게 배상하고자 티아지의 두 눈을 가져다가 하늘로 던져 별 두 개를 만들었다. 그러자 에기르가 말했다. “티아지는 대단한 인물이었던 모양이군요. 그는 어떤 혈통이었습니까?”
브라기가 대답했다. “그의 아버지는 욀발디라는 이름이었는데, 내가 그 이야기를 들려주면 당신도 놀랍게 여길 것입니다. 그는 금이 아주 많은 부자였습니다. 그가 죽고 아들들이 유산을 나누게 되자, 그들은 저마다 입에 가득 문 금을 한 몫으로 삼아 모두 같은 횟수만큼 가져가는 방식으로 금을 나누었습니다. 그들 가운데 하나는 티아지, 다른 하나는 이디, 셋째는 강그였습니다. 그래서 지금 우리에게는 금을 이 거인들의 ‘입으로 헤아린 것’이라 부르는 표현이 있습니다. 또 우리는 수수께끼나 시 속에서 그 뜻을 감추어, 금을 이 거인들의 말이나 낱말이나 이야기라고 부릅니다.”
그러자 에기르가 말했다. “그렇게 수수께끼로 감추다니 참으로 교묘하군요.”
에기르가 다시 말했다. “당신들이 시라고 부르는 그 기예는 어디에서 비롯되었습니까?”
브라기가 대답했다. “그 발단은 신들이 반 신족이라 불리는 무리와 다투던 일에 있습니다. 그들은 평화 회담을 열고, 양쪽 모두 하나의 그릇으로 다가가 그 안에 침을 뱉는 방식으로 휴전을 맺었습니다. 헤어질 때 신들은 그 화해의 증표를 없어지게 하고 싶지 않아, 그것으로 사람을 만들었습니다. 그의 이름은 크바시르입니다. 그는 매우 지혜로워서, 누가 무엇을 묻든 대답하지 못하는 일이 없습니다. 그는 세상을 널리 돌아다니며 사람들에게 지식을 가르쳤습니다.
그가 퍌라르와 갈라르라는 난쟁이들의 집에 초대를 받아 갔을 때, 그들은 은밀히 할 말이 있다며 그를 따로 불러 죽이고, 그의 피를 그릇 두 개와 솥 하나에 받아 냈습니다. 솥의 이름은 오드레리르이고, 그릇들의 이름은 손과 보드른입니다. 그들은 피에 꿀을 섞었고, 그리하여 누구든 마시면 시인이나 학자가 되는 벌꿀술이 만들어졌습니다. 난쟁이들은 아스 신족에게 크바시르가 제 지혜에 질식해 죽었다고 말했습니다. 그만한 지식을 갖추어 그에게 학문을 물을 줄 아는 사람이 아무도 없었기 때문이라는 것이었습니다.
그 뒤 이 난쟁이들은 길링이라는 거인과 그의 아내를 집으로 초대했습니다. 난쟁이들은 길링에게 함께 배를 저어 바다로 나가자고 권했습니다. 해안을 따라 나아가다가 난쟁이들은 물에 잠긴 바위에 배를 부딪쳐 뒤집었습니다. 길링은 헤엄을 칠 줄 몰라 죽었으나, 난쟁이들은 배를 바로 세워 뭍으로 저어 돌아왔습니다. 그들이 길링의 아내에게 이 일을 전하자, 그녀는 몹시 슬퍼하며 큰 소리로 울었습니다. 퍌라르는 바다로 나가 남편이 죽은 곳을 바라보면 마음이 좀 나아지겠느냐고 물었고, 그녀는 그러고 싶다고 했습니다. 그러자 그는 형제인 갈라르에게 그녀가 밖으로 나갈 때 문 위에 올라가 있다가 머리 위로 맷돌을 떨어뜨리라고 했습니다. 그녀의 울음소리가 지겹다는 것이었습니다. 갈라르는 그대로 했습니다.
길링의 아들인 거인 수퉁은 이 소식을 듣자 찾아와 난쟁이들을 붙잡아 바다로 데리고 나가, 밀물이 들면 잠기는 암초에 내려놓았습니다. 그들은 수퉁에게 목숨을 살려 달라고 빌며, 그의 아버지에 대한 배상으로 그 귀한 벌꿀술을 주어 화해하겠다고 했습니다. 그리하여 그들은 화해했습니다. 수퉁은 벌꿀술을 집으로 가져가 흐니트뵤르그라는 곳에 감추고, 딸 군뢰드를 그곳에 두어 지키게 했습니다.
이 때문에 우리는 시를 크바시르의 피, 난쟁이들의 술, 또는 오드레리르나 보드른이나 손을 가득 채운 것, 또는 그 그릇들에 든 어떤 액체라고 부릅니다. 또 난쟁이들의 배라고도 부릅니다. 그 벌꿀술이 난쟁이들을 암초에서 목숨을 건져 나오게 해 주었기 때문입니다. 수퉁의 벌꿀술, 흐니트뵤르그의 액체라고도 부릅니다.”
그러자 에기르가 말했다. “이런 이름들로 시를 부르니 뜻을 알아듣기 어렵군요. 그런데 당신들 아스 신족은 어떻게 수퉁의 벌꿀술을 손에 넣었습니까?”
브라기가 대답했다. “그에 관해서는 이런 이야기가 있습니다. 오딘은 집을 떠나 길을 가다가 노예 아홉 명이 풀을 베는 곳에 이르렀습니다. 그는 낫을 갈아 주기를 원하느냐고 물었습니다. 그들은 그러겠다고 했습니다. 그러자 그는 허리띠에서 숫돌을 꺼내 낫을 갈아 주었습니다. 그들은 낫이 훨씬 잘 든다고 여기고 숫돌을 사겠다고 했습니다. 오딘은 사려는 사람이 알맞은 값을 치러야 한다고 했습니다. 모두 사겠다고 하며 자기에게 팔라고 하자, 그는 숫돌을 공중으로 던졌습니다. 모두 그것을 잡으려다가 서로 뒤엉켜, 저마다 다른 사람의 목을 낫으로 베고 말았습니다.
오딘은 수퉁의 형제인 바우기라는 거인에게 하룻밤 묵을 곳을 찾아갔습니다. 바우기는 집안 형편이 좋지 않다며, 노예 아홉 명이 서로 죽였는데 일꾼을 어디서 구할 수 있을지 모르겠다고 했습니다. 오딘은 그에게 자신의 이름이 볼베르크라고 했습니다. 그는 바우기에게 아홉 사람 몫의 일을 해 주겠다고 제안하고, 그 대가로 수퉁의 벌꿀술을 한 모금 마시게 해 달라고 했습니다. 바우기는 그 술에 대해서는 자신에게 아무 권한이 없으며 수퉁이 혼자 차지하려 한다고 했습니다. 그래도 볼베르크와 함께 가서 그 술을 얻을 수 있을지 알아보겠다고 했습니다.
볼베르크는 여름 내내 바우기를 위해 아홉 사람 몫의 일을 했습니다. 겨울이 되자 그는 바우기에게 품삯을 요구했습니다. 두 사람은 함께 수퉁에게 갔습니다. 바우기는 형제인 수퉁에게 자신과 볼베르크가 맺은 계약을 말했으나, 수퉁은 벌꿀술을 단 한 방울도 줄 수 없다고 단호히 거절했습니다. 그러자 볼베르크는 바우기에게 꾀를 써서 벌꿀술을 얻을 수 있을지 시험해 보자고 했고, 바우기도 좋다고 했습니다.
볼베르크는 라티라는 송곳을 꺼내, 날이 먹힌다면 바우기가 그것으로 바위에 구멍을 뚫어야 한다고 했습니다. 바우기는 그렇게 했습니다. 바우기가 바위를 다 뚫었다고 말하자 볼베르크가 구멍에 입김을 불었는데, 돌 부스러기가 자기 쪽으로 튀어나왔습니다. 그는 바우기가 자신을 속이려 한다는 것을 알고, 바위를 끝까지 뚫으라고 했습니다. 바우기는 다시 구멍을 뚫었습니다. 볼베르크가 두 번째로 입김을 불자 이번에는 돌 부스러기가 안으로 날아갔습니다. 그러자 볼베르크는 뱀의 모습으로 변해 그 구멍으로 기어들어 갔습니다. 바우기는 그를 향해 송곳을 찔렀으나 맞히지 못했습니다.
볼베르크는 군뢰드가 있는 곳으로 가서 그녀와 사흘 밤을 동침했습니다. 그러자 그녀는 그에게 벌꿀술을 세 모금 마시도록 허락했습니다. 그는 첫 모금에 오드레리르를 모두 비우고, 둘째 모금에 보드른을, 셋째 모금에 손을 비웠습니다. 그리하여 벌꿀술을 모두 마셨습니다. 그러고는 독수리의 형상으로 변해 힘껏 날아갔습니다. 수퉁은 날아가는 독수리를 보자 자신도 독수리의 깃옷을 걸치고 그를 뒤쫓아 날았습니다.
아스 신족은 오딘이 날아오는 것을 보고 뜰에 그릇들을 내놓았습니다. 오딘은 아스가르드 안으로 날아들자 그 그릇들에 벌꿀술을 토해 냈습니다. 그러나 수퉁이 그를 잡을 만큼 바싹 뒤쫓아 왔기에, 그는 벌꿀술의 일부를 뒤로 내보냈습니다. 그것은 아무도 지키지 않아 원하는 자는 누구나 가져갔습니다. 우리는 그것을 서투른 시인들의 몫이라고 부릅니다. 그러나 수퉁의 벌꿀술은 오딘이 아스 신족과 시를 지을 줄 아는 사람들에게 주었습니다. 그래서 우리는 시를 오딘의 노획물, 그가 찾아낸 것, 그의 술, 그의 선물, 아스 신족의 술이라고 부릅니다.”
그러자 에기르가 말했다. “그대들은 시의 표현을 얼마나 여러 가지로 바꾸며, 시에는 몇 가지 부류가 있소?” 브라기가 말했다. “시 전체를 나누는 부류는 둘이오.” 에기르가 물었다. “어떤 둘이오?” 브라기가 말했다. “시어와 운율이오.” “시에는 어떤 표현을 쓰오?” “시어에는 세 갈래가 있소.” “어떤 것이오?” “하나는 모든 사물을 본래 이름대로 부르는 것이오. 둘째 갈래는 대체 이름이라 부르는 것이오. 셋째 표현 방식은 케닝이라 부르는데, 그 방식은 이렇소. 우리가 오딘이나 토르나 티르, 또는 아스 신족이나 알프 가운데 누구를 부를 때, 그중 내가 이름을 드는 누구에게든 다른 아스 신의 소유물 이름을 덧붙이거나 그 신이 한 일 가운데 무엇을 언급하는 것이오. 그러면 그 이름은 그 이름으로 직접 불린 신이 아니라 다른 신의 것이 되오. 이를테면 우리가 ‘승리의 티르’, ‘매달린 이들의 티르’, ‘짐의 티르’라고 부르면, 그것은 오딘의 이름이 되며, 우리는 이를 케닝으로 이루어진 이름이라 하오. ‘수레의 티르’라고 부르는 것도 마찬가지요.”
이제 시어를 배우고 옛 명칭으로 어휘를 풍부하게 갖추고자 하거나, 뜻을 감추어 지은 시를 이해하고자 하는 젊은 시인들에게 이 말을 해 두어야 한다. 그런 이는 배움과 즐거움을 위해 이 책을 이해하도록 하라. 그러나 이 이야기들을 잊거나 거짓이라 물리친 나머지, 으뜸가는 시인들이 즐겨 쓴 옛 케닝들을 시에서 없애서는 안 된다. 다만 그리스도교도들은 이교의 신들을 믿어서는 안 되며, 이 이야기들의 진실성도 이 책의 첫머리에 나오는 방식 이외의 뜻으로 믿어서는 안 된다.
이제 으뜸가는 시인들이 이 명칭과 케닝을 따라 시를 짓는 것을 얼마나 마땅하게 여겼는지 그 예를 들려주겠다. 야를의 시인 아르노르는 오딘을 알푀드르라 부르며 이렇게 말했다.
이제 굳센 마음 지닌 야를의 덕을
사람들에게 말하리라 생각하니,
알푀드르의 맥아즙 바다가 울부짖는다.
내 슬픔은 더디 가라앉는다.
여기서 그는 시를 ‘알푀드르의 맥아즙 바다’라고도 부른다. 절름발이 하바르드는 이렇게 읊었다.
이제 바다의 말 나무들이 쓰러진 뒤
독수리가 무덤들 위를 날았다.
내 생각에는 그들이 들판에서
매달린 이들의 신의 집 초대를 받는 듯하다.
비가 글룸은 이렇게 읊었다.
매달린 이들의 티르의 모자를 쓰고
비탈 앞으로 나아가기를 군대는 꺼렸다.
그들은 목숨을 거는 일이
달갑지 않았던 것이다.
레프는 이렇게 읊었다.
배 이물 땅의 번개들의 발드르가
쓰러져 누운 시인인 내게,
까마귀 아스 신의 거룩한 술잔을 들고
친절하게 자주 찾아왔다.
에이빈드 스칼다스필리르는 이렇게 읊었다.
그리고 시구르드,
짐의 티르의
하딩들의 전사자 위를 나는 백조들에게
떼까마귀의 맥주를 베풀던 이를,
땅을 다스리는 자들이
외글로이에서
목숨을
빼앗았다.
글룸 게이라손은 이렇게 읊었다.
그곳에는 아탈의 짐승들을 몰아붙이는
전사의 무리 속에 승리의 티르 자신이 있었고,
베이미의 신들이
검들의 순풍을 이끌었다.
에이빈드는 또 이렇게 읊었다.
괸둘과 스코굴을
가우트족의 티르가 보내어
왕들 가운데 고르게 했다.
잉그비의 혈통 가운데 누가
오딘과 함께 가서
발할라에 머물 것인지를.
울프 우가손은 이렇게 읊었다.
널리 이름난 흐로프타티르가
무척 드넓은 아들의 장작더미로 말을 달린다.
내 입술 사이로는
찬양의 말들이 흘러나온다.
흐빈 출신 티오돌프는 이렇게 읊었다.
그곳 모래밭에 전사자들이 누워 있었다.
외눈박이에게 바쳐진 자들,
프리그의 품에 사는 이에게 바쳐진 자들.
우리는 그런 무공을 기뻐했다.
할프레드는 이렇게 읊었다.
검의 말을 받는 용맹한 자가
참된 말로 자기 아래에 끌어안는다.
잎사귀 머리칼을 지닌,
트리디가 청혼한 신부를.
이것은 시에서 대지를 오딘의 아내라고 부르는 예이다. 에이빈드가 이렇게 읊었다고 전한다.
“헤르모드와 브라기여,”
흐로프타티르가 말했다.
“군주를 맞으러 나가라.
왕이 오고 있다.
용사라 일컬어지는 이가
이곳 전당으로 온다.”
코르마크는 이렇게 읊었다.
이마의 천을 두른,
신들의 피오르드의 소유자가,
땅을 얻는 이에게 참된 명예를 더한다.
그것을 묶는다. 이그는 린드에게 주술을 걸었다.
스테인토르는 이렇게 읊었다.
군뢰드의 두 팔에 실렸던,
만족을 모르는 이의 짐인
술뿔의 물줄기, 아주 오래전에 빚어진 것을
나는 적게나마 자랑할 수 있다.
울프 우가손은 이렇게 읊었다.
거기서 나는 슬기로운 승리의 나무를
거룩한 제물의 음료를 마실 발키리들과
까마귀들이 따르는 것을 본다.
안쪽에 이런 모습이 새겨졌다.
에길 스칼라그림손은 이렇게 읊었다.
내가 빌리의 형제,
신들의 수호자를
제사로 섬기는 것은
내키기 때문이 아니다.
그러나 미미르의 벗은
내게 주었다,
슬픔을 달랠 보상을.
나는 그것을 더 낫게 여긴다.
늑대의 적,
싸움에 익숙한 이가
내게 주었다,
흠 없는 솜씨를.
여기서 그는 ‘신들의 수호자’, ‘미미르의 벗’, ‘늑대의 적’이라 불린다. 레프는 이렇게 읊었다.
용맹한 전사자들의 가우트여, 우리는 그대에게
팔의 전당 길의 술을 갚아야 한다.
물결의 매들이 날아다니는 눈의 주인에게
길들여진 그대에게.
에이나르 스칼라글람은 이렇게 읊었다.
전쟁의 티르의 술 배들을 퍼내는 일을
나는 너그러운 이 앞에서 맡으리라.
그 일로 비난을 받는 것은
옳지 않다.
울프 우가손은 이렇게 읊었다.
훌륭한 헤임달이 말을 타고,
신들이 쌓은 장작더미로 간다.
혈통에 밝은 까마귀 시험자의
쓰러진 아들에게로.
『에이리크가』에는 이렇게 전한다.
“이 무슨 꿈인가?” 오딘이 말했다.
“나는 날이 새기 전에 일어나
발할라를 치워
죽임당한 이들을 맞으려 했다.
에인헤랴르를 깨우고
일어나라 명했으며,
긴 의자에 짚을 깔고
맥주 잔들을 씻게 하고,
발키리들에게 포도주를 나르게 했다.
마치 군주가 올 듯이.”
코르마크는 이렇게 읊었다.
젊은 나는 세상의 온전한 통치자에게 청한다.
잉그비의 주목 활이 떨리는 들판 위에서
내게 호의를 베풀어 달라고.
흐로프트는 궁니르를 들고 나아갔다.
토랄프는 이렇게 읊었다.
흘리드스캴프의 군주는
자기가 생각한 바를 스스로 말했다.
방패를 꺼리던 하레크의 부하들이
그곳에서 베여 쓰러졌을 때.
에이빈드는 이렇게 읊었다.
짐을 불린 이가
수르트의
깊이 가라앉은 골짜기들에서
날아서 가져온 그것.
브라기는 이렇게 읊었다.
내게는 분명하다. 일찍이
인류의 아버지의 아들은
물에 젖은 대지의 띠를 상대로
힘을 시험하려 했다.
에이나르는 이렇게 읊었다.
살육의 찬양을 시작한 나는 말한다.
뭇 재주를 갖춘 귀인이여, 그대만큼
베스틀라의 아들과 많은 일을
의논하는 이는 드물다.
토르발드 블뢴두스칼드는 이렇게 읊었다.
이제 나는 많은 것을
꿀술에 새겨 넣었다.
보르의 아들,
부리의 상속자의 꿀술에.
여기서는 시인들이 앞서 적은 명칭을 따라 시를 어떻게 케닝으로 표현했는지 들어 보자. 곧 ‘크바시르의 피’, ‘난쟁이들의 배’, ‘난쟁이들의 꿀술’, ‘거인들의 꿀술’, ‘수퉁의 꿀술’, ‘오딘의 꿀술’, ‘아스 신족의 꿀술’, ‘거인들의 아버지 목숨값’, ‘오드레리르와 보드른과 손의 액체와 그 안을 채운 것’, ‘흐니트뵤르그의 액체’, ‘오딘의 획득물, 발견물, 짐, 선물’이라 부르는 것이다. 에이나르 스칼라글람이 지은 이 시가 그 예다.
드높은 마음을 지닌 땅의 수호자에게 청하니,
들으소서, 야를이여, 크바시르의 피를,
사람들의 피오르드 뼈에 담긴
술찌꺼기의 바다를.
또 에이나르 스칼라글람은 이렇게 읊었다.
전투의 슬픔을 가두는 울르의
물푸레나무 무리 모두를 넘어,
용맹을 북돋우는 이의 노래,
난쟁이들의 바위에 간직된 물이 흐른다.
오름 스테인토르손은 이렇게 읊었다.
맥주를 받치는 판자와 내 시신이
한 전당으로 옮겨지기를.
사람들이 죽은 자의 음료,
드발린의 술을 받도록.
레프는 이렇게 읊었다.
돌의 족속의 마음 밭에서 난 잔치를
나는 토르스테인에게 베푼다.
바위의 뫼르 사람들의 물결이 울리니,
사람의 후손들이여, 들어 달라 청한다.
에길은 이렇게 읊었다.
군주가 나를 초대했다.
그곳에서 나는 찬양할 의무가 있다.
나는 오딘의 꿀술을
잉글랜드 사람들의 땅으로 가져왔다.
글룸 게이라손은 이렇게 읊었다.
들으소서, 너그러운 군주들이여.
나는 신들을 부리는 이의 잔치를 마련했소.
그러니 우리는 침묵을 청하오.
전사들의 죽음을 듣고자 하오.
에이빈드는 이렇게 읊었다.
하르의 술을 위해
나는 침묵을 바란다.
길링의 목숨값을
내가 들어 올리는 동안,
그의 혈통을
교수대 짐의
솥 속 액체 안에서
신들에게까지 헤아리는 동안.
에이나르 스칼라글람은 이렇게 읊었다.
군주 앞에서 생명의 바다 물결이 거세다.
뢰그니르의 일들이 내게 보탬이 된다.
오드레리르의 파도가
주문의 암초에 부딪쳐 울부짖는다.
그는 또 이렇게 읊었다.
이제 바위의 삭시의 보드른 물결이
불어날 때가 되었다.
군주의 백성들은 전당에서
배를 위해 침묵하고 귀 기울이라.
에일리프 구드루나르손은 이렇게 읊었다.
손의 골풀 밭에서
이름난 후손을 노래할 말의 씨앗이
우리를 위해 자라나니,
그대들은 벗에게 주는 선물을 정하라.
뵐루스테인은 이렇게 읊었다.
에길이여, 내게 툰드의 발견물이 주어졌으니,
미미르의 벗의 물줄기가
입천장의 암초, 기쁨의 바위에 부딪쳐
울리는 소리를 들어라.
오름 스테인토르손은 이렇게 읊었다.
사람들은 내 시를 두고 두려워할 것 없다.
나는 비두르의 획득물을 조롱으로 바꾸지 않는다.
우리는 찬양의 작품을
잘 다듬을 줄 안다.
울프 우가손은 이렇게 읊었다.
힐드를 막아 내는 이의 마음 피오르드 물을
기쁜 마음의 올라프에게 나는 베푼다.
그림니르의 선물로
그에게 인사하고 싶다.
시가 ‘난쟁이들의 바다’나 ‘난쟁이들의 액체’라 불리는 것은 꿀술을 빚기 전 크바시르의 피가 오드레리르에 담긴 액체였고, 그 솥 안에서 꿀술이 되었기 때문이다. 따라서 그것을 ‘오딘의 솥 속 액체’라 부르니, 에이빈드가 읊었으며 앞에도 적은 다음 시가 그 예다.
그의 혈통을
교수대 짐의
솥 속 액체 안에서
신들에게까지 헤아리는 동안.
또 시는 ‘난쟁이들의 배’나 ‘난쟁이들의 리드’라 불린다. 맥주를 리드라 하고 배도 리드라 한다. 이 때문에 시를 ‘난쟁이들의 배’라 부르게 되었다는 예로 다음 구절을 든다.
바위 야를의 신부에게
부풀어 오른 바람도 난쟁이들의 배도
나는 보낼 수 있다.
오래도록 잊히지 않을 한 길을 따라.
토르는 어떻게 케닝으로 부르는가? 그를 ‘오딘과 요르드의 아들’, ‘마그니와 모디와 트루드의 아버지’, ‘시프의 남편’, ‘울르의 의붓아버지’, ‘묠니르와 힘의 허리띠와 빌스키르니르를 다스리는 이이자 주인’, ‘아스가르드와 미드가르드의 수호자’, ‘거인들과 여자 트롤들의 적이자 살해자’, ‘흐룽니르와 게이르뢰드와 트리발디를 죽인 이’, ‘티알피와 로스크바의 주인’, ‘미드가르드 뱀의 적’, ‘빙니르와 흘로라의 양아들’이라 부른다. 시인 브라기는 이렇게 읊었다.
요르문간드가 모래밭을 향해 끌려올 때,
비드리르의 상속자의 낚싯줄은
에이네피르의 스키 위에서
조금도 느슨하지 않았다.
욀비르 흐누파는 이렇게 읊었다.
모든 땅을 에워싼 띠와
요르드의 아들이 격노했다.
에일리프는 이렇게 읊었다.
로스크바의 오라비는 성내어 서 있었고,
마그니의 아버지는 승리를 거두었다.
토르와 티알피의 힘의 돌은
두려움에 떨지 않았다.
에이스테인 발다손은 이렇게 읊었다.
가파른 길의 고리를
매서운 눈으로 바라보았다.
트루드의 아버지가 일찍이
뱀의 거처로 배를 저어 갈 때.
에이스테인은 또 이렇게 읊었다.
시프의 속삭임 벗은 늙은이와 함께
재빨리 낚시 도구를
앞에 마련했다. 우리는
흐림니르의 뿔 물줄기를 휘젓는다.
그는 또 이렇게 읊었다.
대지의 물고기는 세차게 몸을 틀어,
넓은 뱃전 판자들이 앞으로 미끄러졌고,
울르의 인척의 주먹은
뱃전 밖으로 부딪쳐 나갔다.
브라기는 이렇게 읊었다.
억센 수염을 지닌 이들을 두렵게 하는 이는
모든 땅을 끝없이 두른 물고기를 알아보고,
오른손에
망치를 움켜쥐었다.
가믈리는 이렇게 읊었다.
속임수를 꾀하지 않는,
빌스키르니르의 심장을 지닌 군주가
골짜기 고래껍질의 파멸로
대지의 물고기를 찢기 시작했을 때.
토르비외른 디사르스칼드는 이렇게 읊었다.
토르는 이그의 사자들과 함께
힘으로 아스가르드를 지켜 왔다.
브라기는 이렇게 읊었다.
노가 가르는 뱃머리 길의 흉측한 고리가
흔들림 없는 마음으로
흐룽니르의 머리통을 부수는 이를
아래에서 노려보았다.
브라기는 또 이렇게 읊었다.
아홉 머리를 쪼개는 이여,
그대는 트리발디의 말들을 잘 붙들어
연회의 이름난 시인에게서
물러나게 했소.
에일리프는 이렇게 읊었다.
저녁에 달리는 여자들을 억누르는 이가
집게의 해초처럼 붉게 달아오른 무거운 덩이를 향해
팔의 뼈가 지닌 팔꿈치의 입을
익숙하게 벌렸다.
울프 우가손은 이렇게 읊었다.
굵직한 몸의 지체 높은 이는
염소들을 부리는 이가
무거운 줄을 잡아당기는 일이
크나큰 위험으로 보인다고 말했다.
또 다음과 같이 읊었다.
산의 가우트를 쓰러뜨리는 강대한 이가
갈대 뼈의 주인 귀에 주먹을
세차게 울렸다.
그것은 엄청난 상처였다.
(56.)
비무르 여울의 거인이
물결 곁 번뜩이는 뱀에게서
귀의 바닥을 쳐서 떼어 냈다.
안쪽에 이런 모습이 새겨졌다.
여기서 그는 ‘비무르 여울의 거인’이라 불린다. 비무르는 토르가 게이르뢰드의 거처로 갈 때 건넌 강의 이름이다. 시인 베트르리디는 이렇게 읊었다.
그대는 레이크른의 다리를 부러뜨리고,
트리발디를 두들겨 쳤으며,
스타르케드를 쓰러뜨리고,
걀프를 밟아 죽였다.
토르비외른 디사르스칼드는 이렇게 읊었다.
케일라의 머리통에 일격이 울렸고,
그대는 캴란디를 온통 부수었다.
그보다 앞서 루트와 레이디를 죽이고,
부세이라에게 피를 흘리게 했다.
그대는 헹얀쾨프타를 제압했고,
히로킨은 그보다 먼저 죽었다.
그러나 검푸른 스비뵈르는
더 일찍 목숨을 빼앗겼다.
발드르를 어떻게 지칭해야 하는가? 오딘과 프리그의 아들, 난나의 남편, 포르세티의 아버지, 흐링호르니와 드라우프니르의 주인, 회드의 적, 헬의 동행자, 눈물의 신이라 부르면 된다. 울프 우가손은 「후스드라파」에서 발드르의 이야기를 길게 노래했으며, 발드르를 이렇게 지칭한 예는 앞서 적어 두었다.
뇨르드를 어떻게 지칭해야 하는가? 반 신족의 신, 반 신족의 후예 또는 반 신족의 일원, 프레이와 프레이야의 아버지, 재물을 베푸는 신이라 부르면 된다. 토르드 샤레크손은 이렇게 말한다.
구드룬은 몸소 아들들의
목숨을 거두었고,
현명한 신의 신부는 반 신족 곁에서
만족하며 살지 못했네.
캴라르는 말들을
아주 잘 길들였으며,
함디르가 칼의 놀이를 아꼈다는
말은 없었네.
여기서는 앞서 적었듯이 스카디가 뇨르드를 떠난 일을 말한다.
프레이를 어떻게 지칭해야 하는가? 뇨르드의 아들, 프레이야의 형제, 또한 반 신족의 신, 반 신족의 후예, 반 신족의 일원, 풍년의 신, 재물을 베푸는 이라 부르면 된다. 에길 스칼라그림손은 이렇게 노래했다.
그료트비외른에게
넉넉히 내려 주었으니,
프레이와 뇨르드가
재물을 얻는 힘을.
프레이는 벨리의 적이라 불린다. 에이빈드 스칼다스필리르가 이렇게 노래한 바와 같다.
그때 외딴 변방에,
야를들의 적이
벨리의 적의 땅에
살고자 했을 때.
그는 스키드블라드니르와 굴린부르스티라는 멧돼지의 주인이다. 여기서 말하는 바와 같다.
이발디의 아들들이
아득한 옛날에 나서서
스키드블라드니르를 지었으니,
배 가운데 가장 뛰어난 배를,
빛나는 프레이를 위하여,
뇨르드의 훌륭한 아들을 위하여.
울프 우가손은 이렇게 말한다.
싸움에 밝은 프레이가
황금빛 갈기의 멧돼지를 타고,
군세의 선두에서 오딘의 아들의
장작더미를 향해 나아가네.
그 멧돼지는 슬리드루그탄니라고도 한다.
헤임달을 어떻게 지칭해야 하는가? 아홉 어머니의 아들, 또는 앞서 적었듯이 신들의 파수꾼, 또는 흰 아스 신, 로키의 적, 프레이야의 목걸이를 되찾는 이라 부르면 된다. 헤임달의 머리는 검이라 불린다. 그는 사람의 머리에 꿰뚫렸다고 전한다. 이 일은 「헤임달의 주문」에서 노래하며, 그 뒤로 머리를 헤임달의 운명을 정하는 것이라 부르게 되었다. 검은 사람의 운명을 정하는 것이라 불린다. 헤임달은 굴토프의 주인이다. 또한 바가스케르와 싱가스테인을 찾아간 이이기도 하다. 그때 그는 브리싱가멘을 두고 로키와 다투었다. 빈들레르라고도 한다. 울프 우가손은 「후스드라파」에서 이 이야기를 길게 노래했으며, 거기에는 그들이 물개의 모습을 하고 있었다고 나온다. 그는 또한 오딘의 아들이다.
티르를 어떻게 지칭해야 하는가? 외손의 아스 신, 늑대를 기른 이, 전투의 신, 오딘의 아들이라 부르면 된다.
브라기를 어떻게 지칭해야 하는가? 이둔의 남편, 시를 처음 지은 이, 수염이 긴 아스 신이라 부르면 된다. 수염이 많은 사람을 스케그브라기라고 하는 것은 그의 이름에서 비롯되었다. 또한 오딘의 아들이라 부른다.
비다르를 어떻게 지칭해야 하는가? 말없는 아스 신, 쇠 신발의 주인, 늑대 펜리르의 적이자 그를 죽인 이, 신들의 복수를 하는 아스 신, 아버지의 집터에 사는 아스 신, 오딘의 아들, 아스 신들의 형제라 부를 수 있다.
발리를 어떻게 지칭해야 하는가? 오딘과 린드의 아들, 프리그의 의붓아들, 아스 신들의 형제, 발드르의 복수를 하는 아스 신, 회드의 적이자 그를 죽인 이, 아버지의 집터에 사는 이라 부르면 된다.
회드를 어떻게 지칭해야 하는가? 눈먼 아스 신, 발드르를 죽인 이, 겨우살이를 쏜 이, 오딘의 아들, 헬의 동행자, 발리의 적이라 부르면 된다.
울르를 어떻게 지칭해야 하는가? 시프의 아들, 토르의 의붓아들, 스키의 아스 신, 활의 아스 신, 사냥의 아스 신, 방패의 아스 신이라 부르면 된다.
회니르를 어떻게 지칭해야 하는가? 오딘과 자리를 함께하는 이, 그의 동행자 또는 벗, 날쌘 아스 신, 긴 다리, 진흙의 왕이라 부르면 된다.
로키를 어떻게 지칭해야 하는가? 파르바우티와 라우페이, 곧 날의 아들, 뷜레이스트와 헬블린디의 형제, 바나르간드 곧 늑대 펜리르와 요르문간드 곧 미드가르드의 뱀과 헬과 나리와 알리의 아버지, 오딘과 아스 신들의 친족이자 숙부이며 길동무이자 자리를 함께하는 이, 게이르뢰드의 손님이자 궤짝의 장식, 거인들과 숫염소와 브리싱가멘과 이둔의 사과를 훔친 도둑, 슬레이프니르의 혈족, 시긴의 남편, 신들의 적, 시프의 머리카락을 해친 이, 재앙을 만드는 이, 교활한 아스 신, 신들을 헐뜯고 속이는 이, 발드르의 죽음을 꾀한 이, 결박된 아스 신, 헤임달과 스카디의 다툼 상대라 부르면 된다. 여기서 울프 우가손이 말하는 바와 같다.
신들의 땅을 지키는 이름난 수호자가
꾀를 갖추어 싱가스테인에서
지극히 교활한 파르바우티의 아들과
맞서 겨루네.
마음 굳센 아홉 어머니의 아들이
아름다운 바다의 콩팥을 차지하네.
나는 앞서 여덟 어머니와 또 한 어머니의 아들을
찬양의 시구로 알렸네.
여기서는 헤임달이 아홉 어머니의 아들이라고 말한다.
이제 앞서 적은 케닝 가운데 아직 그 유래를 이야기하지 않은 것들의 예를 더 들겠다. 브라기가 에기르에게 말했듯이, 토르가 트롤들을 때려잡으러 동쪽으로 떠났을 때 오딘은 슬레이프니르를 타고 요툰헤임으로 가서 흐룽니르라는 거인에게 이르렀다. 흐룽니르는 황금 투구를 쓰고 하늘과 바다를 달리는 저자가 누구냐고 물으며, 놀랍도록 좋은 말을 가졌다고 말했다. 오딘은 요툰헤임에는 이만큼 좋은 말이 없으리라는 데 자기 목을 걸겠다고 말했다. 흐룽니르는 그것이 좋은 말이기는 하지만 자기에게는 훨씬 보폭이 큰 말이 있다고 했다. 그 말의 이름은 굴팍시였다.
흐룽니르는 화가 나서 자기 말에 올라타고 오딘을 뒤쫓아 달리며, 그의 오만한 말에 보복할 생각을 했다. 오딘은 어찌나 빨리 달렸는지 벌써 앞쪽 언덕 너머에 있었지만, 흐룽니르는 거인 특유의 격분에 사로잡혀 아스 신들의 문 안에 들어서고 나서야 그 사실을 알아차렸다. 그가 전당 문 앞에 이르자 아스 신들은 그에게 술을 권했다. 그는 전당 안으로 들어가 마실 것을 달라고 했다. 그러자 토르가 늘 마시던 술잔들을 가져왔고, 흐룽니르는 잔마다 들이켰다.
술에 취하자 그의 큰소리는 끝이 없었다. 그는 발할라를 통째로 들어 요툰헤임으로 옮기고 아스가르드를 가라앉히며 신들을 모두 죽이겠다고 했다. 다만 프레이야와 시프는 자기 집으로 데려가고 싶다고 했다. 그때 감히 그에게 술을 따라 주는 이는 프레이야뿐이었다. 그는 아스 신들의 맥주를 모조리 마셔 버리겠다고 했다. 아스 신들이 그의 폭언에 진저리가 나서 토르의 이름을 부르자, 곧 토르가 망치를 치켜들고 전당으로 들어왔다. 몹시 화가 난 그는 누가 개처럼 영악한 거인들에게 여기서 술을 마시도록 허락했으며, 누가 흐룽니르에게 발할라에 머물 안전을 보장했으며, 어째서 프레이야가 아스 신들의 잔치에서처럼 그에게 술을 따라 주어야 하느냐고 물었다.
그러자 흐룽니르는 토르를 곱지 않은 눈으로 바라보며, 오딘이 자기를 술자리에 초대했으며 자신은 그의 보호 아래 있다고 대답했다. 토르는 흐룽니르가 밖으로 나가기 전에 그 초대를 후회하게 되리라고 말했다. 흐룽니르는 무장하지 않은 자신을 죽이는 것은 아스 신 토르에게 별 영예가 되지 않으며, 담력을 더 크게 시험하려면 경계에 있는 그료트투나가르다르에서 자신과 싸워 보라고 말했다.
“방패와 숫돌을 집에 두고 온 것은 참으로 어리석은 짓이었구나.” 그가 말했다. “내 무기가 여기 있다면 지금 당장 결투를 벌였을 것이다. 그렇지 않은 형편에서 무장하지 않은 나를 죽이겠다면, 나는 네가 비열한 자라고 하겠다.”
토르는 결투 신청을 받은 이상 무슨 일이 있어도 나가지 않을 수 없었다. 그에게 그런 도전을 한 자는 여태 아무도 없었기 때문이다. 흐룽니르는 제 갈 길을 떠나 요툰헤임에 이를 때까지 맹렬히 말을 달렸다. 그가 다녀온 일과 토르와 만나기로 약속한 일은 거인들 사이에 널리 알려졌다. 거인들은 누가 이기느냐에 자기들의 운명이 크게 달렸다고 여겼다. 흐룽니르는 그들 가운데 가장 강했으므로, 그가 쓰러진다면 토르에게서 재앙이 닥칠 것이 뻔했다.
그래서 거인들은 그료트투나가르다르에서 진흙으로 사람을 하나 만들었다. 키는 아홉 라스트(거리 단위)였고, 겨드랑이 아래 몸통의 너비는 세 라스트(거리 단위)였다. 그러나 그에게 어울릴 만큼 큰 심장을 구하지 못하다가 암말 한 마리에게서 심장을 꺼냈다. 토르가 왔을 때 그 심장은 그의 몸속에서 조금도 굳건하지 못했다.
흐룽니르는 단단한 돌로 된 그 유명한 심장을 가지고 있었는데, 뾰족한 모서리가 셋이었다. 훗날 ‘흐룽니르의 심장’이라 부르는 무늬를 새긴 것은 그 모양을 본뜬 것이다. 그의 머리도 돌로 되어 있었다. 방패 역시 넓고 두꺼운 돌이었으며, 그는 그료트타우나가르다르에 서서 토르를 기다릴 때 그 방패를 앞에 들고 있었다. 무기로는 숫돌을 어깨 위에 치켜들었으니, 만만히 볼 모습이 아니었다. 그의 한쪽 옆에는 모크르칼피라는 진흙 거인이 서 있었는데, 몹시 겁을 먹고 있었다. 토르를 보자 오줌을 쌌다고 한다.
토르는 결투 장소로 향했고, 티알피가 그와 함께 갔다. 티알피는 흐룽니르가 서 있는 곳으로 먼저 달려가 그에게 말했다. “거인아, 너는 방심하고 서 있구나. 방패를 앞에 들고 있지만 토르는 너를 보았고, 땅속으로 가서 네 아래에서 솟아오를 것이다.”
그러자 흐룽니르는 방패를 발밑에 던져 놓고 그 위에 올라서서 숫돌을 두 손으로 움켜쥐었다. 곧 그는 번개를 보고 큰 천둥소리를 들었다. 그리고 신의 격노에 사로잡힌 토르를 보았다. 토르는 맹렬히 달려와 망치를 휘둘러 멀리서 흐룽니르를 향해 던졌다. 흐룽니르는 두 손으로 숫돌을 들어 마주 던졌다. 숫돌은 날아가다가 망치와 부딪쳐 산산이 부서졌다. 한쪽 조각은 땅에 떨어졌고, 모든 숫돌 바위가 거기서 생겨났다. 다른 조각은 토르의 머리를 파고들어, 토르는 땅바닥에 앞으로 고꾸라졌다. 그러나 망치 묠니르는 흐룽니르의 머리 한가운데를 맞혀 두개골을 잘게 부쉈다. 흐룽니르는 토르 위로 쓰러졌고, 그의 발이 토르의 목 위에 놓였다. 한편 티알피는 모크르칼피를 공격했고, 그 거인은 별다른 명성도 남기지 못한 채 쓰러졌다.
티알피는 토르에게 가서 흐룽니르의 발을 치우려 했으나 조금도 움직일 수 없었다. 토르가 쓰러졌다는 소식을 듣고 아스 신들이 모두 와서 그 발을 치우려 했으나, 그들 역시 전혀 움직이지 못했다. 그때 토르와 야른삭사의 아들 마그니가 왔다. 그는 그때 태어난 지 사흘밖에 되지 않았다. 그는 흐룽니르의 발을 토르에게서 내던지며 말했다. “아버지, 제가 이리 늦게 왔다니 참으로 안타까운 일이군요. 제가 이 거인을 만났더라면 주먹으로 때려죽였을 텐데요.”
토르는 일어나 아들을 반갑게 맞이하고, 그가 크게 될 것이라고 말했다. “그리고 흐룽니르가 가졌던 말 굴팍시를 네게 주겠다.” 그가 말했다.
그러자 오딘은 토르가 그 훌륭한 말을 자기 아버지에게 주지 않고 거인 여자의 아들에게 주는 것은 잘못이라고 말했다.
토르는 숫돌이 머리에 박힌 채 트루드방가르의 집으로 돌아갔다. 그때 용맹한 아우르반딜의 아내인 그로아라는 예언자가 찾아왔다. 그녀는 숫돌이 느슨해질 때까지 토르에게 주문을 노래했다. 토르는 그것을 느끼고 이제 숫돌을 빼낼 수 있으리라는 희망이 생기자, 치료해 준 그로아에게 보답하고 그녀를 기쁘게 해 주고 싶었다. 그래서 북쪽에서 엘리바가르를 걸어서 건너올 때, 요툰헤임 북쪽에서 아우르반딜을 운반 바구니에 담아 등에 지고 왔다는 소식을 전했다. 그 증거로, 아우르반딜의 발가락 하나가 바구니 밖으로 나와 얼어붙었기에 토르가 그것을 꺾어 하늘로 던지고 ‘아우르반딜의 발가락’이라는 별로 만들었다고 했다.
토르는 머지않아 아우르반딜이 집으로 돌아올 것이라고 말했다. 그러나 그로아는 너무 기쁜 나머지 주문을 하나도 기억하지 못했고, 숫돌은 더 이상 느슨해지지 않아 지금도 토르의 머리에 박혀 있다. 그래서 숫돌을 방바닥 가로질러 던져서는 안 된다는 경계가 전해진다. 그렇게 하면 토르의 머릿속 숫돌이 움직이기 때문이다. 흐비니르의 티오돌프는 이 이야기를 바탕으로 「하우스틀뢰잉」을 지었다.”
그러자 에기르가 말했다. “흐룽니르는 내게 참으로 강한 자로 여겨지는군. 토르가 트롤들과 맞서 싸우며 이보다 더 큰 무용을 세운 일이 있는가?”
그러자 브라기가 대답했다. “토르가 게이르뢰드의 거처로 갔던 일은 길게 이야기할 만하지. 그때 그는 망치 묠니르도, 힘의 허리띠도, 쇠장갑도 지니고 있지 않았는데, 이는 로키 탓이었네. 로키도 그와 함께 갔지. 앞서 로키에게 이런 일이 있었기 때문이라네. 한번은 그가 프리그의 매 깃옷을 입고 재미 삼아 날아다니다가, 호기심에 게이르뢰드의 거처로 날아갔네. 그곳에서 커다란 전당을 보고는 내려앉아 창문으로 안을 들여다보았지. 게이르뢰드는 그를 마주 보고는 그 새를 잡아 자기에게 가져오라고 명령했네. 그러나 전당의 벽이 워낙 높아서, 심부름꾼은 가까스로 벽을 기어올랐지. 로키는 그자가 힘겹게 자신에게 다가오는 것이 재미있어서, 그자가 험한 길을 다 올라올 때까지 잠시 날아오르지 않을 작정이었네. 그런데 그자가 손을 뻗치자 로키는 날아오르려고 힘껏 발을 박찼으나, 발이 붙어 떨어지지 않았지. 로키는 거기서 붙잡혀 거인 게이르뢰드에게 끌려갔네. 게이르뢰드는 그의 눈을 보고 사람이리라고 짐작하여 말을 해 보라고 했지만, 로키는 입을 다물었지. 그러자 게이르뢰드는 로키를 궤짝에 가두고 석 달 동안 굶겼네. 그 뒤 게이르뢰드가 그를 꺼내어 말하라고 다그치자, 로키는 자신이 누구인지 밝혔네. 그리고 목숨을 건지는 대가로, 토르가 망치도 힘의 허리띠도 지니지 않은 채 게이르뢰드의 거처로 오게 하겠다고 맹세했지.
토르는 그리드라는 거인 여인의 집에 묵게 되었네. 그녀는 말없는 비다르의 어머니였지. 그녀는 게이르뢰드가 몹시 교활하고 상대하기 어려운 거인이라는 사실을 토르에게 알려 주었네. 그리고 자신이 가진 힘의 허리띠와 쇠장갑, 그리다르뵐이라는 지팡이를 빌려 주었지. 토르는 이어 비무르라는 강으로 갔는데, 모든 강 가운데 가장 큰 강이었네. 그는 힘의 허리띠를 두르고 그리다르뵐로 물살을 거슬러 짚으며 나아갔고, 로키는 힘의 허리띠를 붙잡았지. 토르가 강 한가운데 이르자 강물이 크게 불어나 그의 어깨 위로 넘실거렸네. 그러자 토르는 이렇게 읊었지.
65
이제 불어나지 마라, 비무르여,
내가 너를 건너
거인들의 거처로 가야 하니.
알아 두어라, 네가 불어나면
내 신의 힘도
하늘만큼 높이 솟으리라.
그때 토르는 위쪽 어느 골짜기에서 게이르뢰드의 딸 걀프가 두 다리로 강을 가로질러 서 있는 것을 보았네. 강물이 불어난 것은 그녀의 짓이었지. 토르는 강에서 큰 돌을 집어 그녀에게 던지며 이렇게 말했네. ‘강은 어귀를 막아야 하는 법이지.’ 그가 던진 돌은 겨냥한 곳을 빗나가지 않았네. 바로 그때 그는 강가로 떠밀려 가서 마가목 덤불 하나를 붙잡고 강에서 올라왔지. 그래서 마가목은 토르의 구원이라는 말이 생겼다네.
토르가 게이르뢰드에게 이르자, 그와 동행은 먼저 염소 우리를 숙소로 안내받았네. 그곳에는 앉을 의자가 하나 있었고, 토르는 거기에 앉았지. 그러자 그는 자기가 앉은 의자가 지붕을 향해 솟아오르는 것을 알아차렸네. 그는 그리다르뵐을 서까래에 대고 의자를 힘껏 내리눌렀지. 그러자 크게 부러지는 소리와 함께 비명이 났네. 의자 밑에는 게이르뢰드의 딸 걀프와 그레이프가 있었는데, 그가 두 딸의 등뼈를 모두 부러뜨린 것이었지.
그 뒤 게이르뢰드는 겨루기를 하자며 토르를 전당으로 불러들였네. 전당 안에는 길게 큰불들이 피워져 있었지. 토르가 게이르뢰드의 맞은편에 이르자, 게이르뢰드는 집게로 시뻘겋게 달아오른 쇳덩이를 집어 토르에게 던졌네. 토르는 쇠장갑으로 그것을 받아 쇳덩이를 높이 들어 올렸고, 게이르뢰드는 몸을 피하려고 쇠기둥 뒤로 뛰어갔지. 토르가 쇳덩이를 던지자, 그것은 기둥과 게이르뢰드와 벽을 꿰뚫고 나가 바깥 땅속에 박혔다네.”
에일리프 구드루나르손은 이 이야기를 바탕으로 「토르 찬가」를 지었다.
프리그를 어떻게 빗대어 부르는가? 표르긴의 딸, 오딘의 아내, 발드르의 어머니, 요르드와 린드와 군뢰드와 게르드의 연적, 난나의 시어머니, 아스 남신들과 여신들의 여왕, 풀라와 매 깃옷과 펜살리르의 여왕이라고 부른다.
프레이야를 어떻게 빗대어 부르는가? 뇨르드의 딸, 프레이의 누이, 오드의 아내, 흐노스의 어머니, 전사자들과 세스룸니르와 수고양이들과 브리싱가멘의 소유자, 반 신족의 신, 반 신족의 여신, 눈물 고운 신, 사랑의 신이라고 부른다. 이처럼 모든 아스 여신을 다른 여신의 이름으로 부르면서, 자신의 소유물이나 행적이나 혈통을 덧붙여 빗대어 부를 수 있다.
시프를 어떻게 빗대어 부르는가? 토르의 아내, 울르의 어머니, 머리카락 고운 신, 야른삭사의 연적, 트루드의 어머니라고 부른다.
이둔을 어떻게 빗대어 부르는가? 브라기의 아내, 사과를 지키는 이라고 부르며, 사과는 아스 신족의 회춘약이라고 부른다. 그녀는 또한 거인 티아지의 약탈물이기도 하다. 앞서 이야기했듯 그가 그녀를 아스 신족에게서 데려갔기 때문이다. 흐비니르의 티오돌프는 이 이야기를 바탕으로 「가을의 긴 노래」를 지었다. 아스 신들을 빗대어 부를 때에도, 어느 신을 다른 신의 이름으로 부르면서 자신의 행적이나 소유물이나 혈통을 덧붙이는 것이 올바른 방식이다.
하늘을 어떻게 빗대어 부르는가? 이미르의 두개골이라고 부르며, 여기에서 거인의 두개골이라는 표현이 나온다. 또한 난쟁이들의 노고나 짐, 베스트리와 아우스트리와 수드리와 노르드리의 투구, 해와 달과 별들과 수레들과 날씨의 땅, 공기와 땅과 해의 투구나 집이라고 부른다. 야를의 시인 아르노르는 이렇게 읊었다.
젊은 스쿌둥 왕은 결코
그만큼 후한 이가 되어 방패 두른 배에 오르지 못하리라.
그 군주에게는 위엄이 넘쳤으니,
오랜 이미르의 두개골 아래에서.
또 그는 이렇게 읊었다.
밝은 해는 검게 변하고,
땅은 어두운 바다에 가라앉으며,
아우스트리의 노고는 부서지고,
온 바다는 산 위에서 우렁차게 울리라.
뵈드바르 발티는 이렇게 읊었다.
해의 땅 아래에는 아무도 없으리라,
잉기의 형제보다 뛰어난 군주는,
싸움에 그보다 날래거나
그보다 훌륭한 이는.
흐비니르의 티오돌프는 이렇게 읊었다.
요르드의 아들은 쇠붙이의 놀이로 달려갔고,
그 아래에서 달의 길이 우르릉거렸네.
메일리의 형제에게
분노가 치솟았네.
바레이의 시인 오름은 이렇게 읊었다.
드라우프니르 띠의 여신이
나를 어떻게 맞든, 나는 군주가 강하다고 듣네.
그 지배자가 다스리네,
수레 길의 나라를.
시인 브라기는 이렇게 읊었다.
그는 스키 여신의
아버지의 두 눈을
숱한 사람의 거처 위로,
바람의 너른 손씻는 대야에 던졌네.
마르쿠스는 이렇게 읊었다.
물결에 에워싸인 눈보라 잔의 밑바닥에
더 귀한 전사들의 수호자가 태어나기는 요원하리라.
모든 이가 반지를 나누어 주는 이의
고귀한 삶을 칭송하네.
스테인 헤르디사르손은 이렇게 읊었다.
나는 높은 세계 천막의 거룩한 통치자를
이 시에 모셔 오노라.
찬양이 나아가니, 사람들보다
그를 앞세우노라, 그가 더 귀하기에.
야를의 시인 아르노르는 이렇게 읊었다.
낮의 땅의 존귀한 왕이여,
귀한 헤르문드를 도우소서.
또 아르노르는 이렇게 읊었다.
해의 천막들의 참된 통치자여,
용감한 뢴그발드를 도우소서.
할바르드는 이렇게 읊었다.
크누트는 땅을 지키네,
만물의 주께서 찬란한 산들의 전당을 지키시듯.
아르노르가 읊었듯이.
지혜에 밝은 미카엘은
그릇되다 여겨지는 일과 온갖 선행을 저울질하네.
그 뒤 해의 투구의 임금께서
심판석에서 사람들을 가르시네.
땅을 어떻게 빗대어 부르는가? 이미르의 살, 토르의 어머니, 오나르의 딸, 오딘의 신부, 프리그와 린드와 군뢰드의 연적, 시프의 시어머니, 날씨 전당의 마루와 밑바닥, 짐승들의 바다, 노트의 딸, 아우드와 다그의 누이라고 부른다. 시인들을 무색하게 하는 에이빈드는 이렇게 읊었다.
이제 거인들의 적의
어머니 몸속에 강의 해가 묻혔네.
막강한 백성의
결의는 힘이 있네.
곤경의 시인 할프레드는 이렇게 읊었다.
일이 이루어져, 그 뒤
슬기로운 왕의 벗은
숲이 우거진 오나르의
외동딸을 차지했네.
또 그는 이렇게 말했다.
쇠붙이들의 까마귀 터전을 이끄는 이는
권세 있는 말로
발레이그의 넓은 얼굴 지닌 신부를
자신에게 끌어당겼네.
티오돌프는 이렇게 읊었다.
수장들을 기쁘게 하는 이는
바다 바닥에 고트인들의 배를 매어 놓네.
바다 순록의 끝에 밧줄을 둘러,
노 저어 온 선체를 단단히 묶네.
할프레드가 읊었듯이.
그리하여 나는 이름난 투창자가,
목걸이를 줄이는 찬란한 이 밑에 땅이 드니,
아우드의 누이를 홀로 두기를
몹시 꺼리리라 생각하네.
티오돌프는 이렇게 읊었다.
전투의 빛을 재촉하는 이가
린드의 연적을 신붓값 없이 차지하던 그때,
창 던지기 게으른 얼간이는
멀리 떨어져 서 있었네.
바다를 어떻게 빗대어 부르는가? 이미르의 피, 신들을 찾아가는 이, 란의 남편, 에기르의 딸들의 아버지라고 부른다. 그 딸들의 이름은 히밍글레바, 두파, 블로두그하다, 헤브링, 우드, 흐뢴, 빌갸, 바라, 콜가이다. 또한 란과 에기르의 딸들과 배들의 땅, 온갖 바닷배와 용골과 선수와 뱃전과 이음판과 물고기와 얼음의 땅, 바다 왕들의 길과 통로라고 부른다. 섬들을 두른 고리, 모래와 해초와 암초의 집, 낚싯줄과 바닷새들과 순풍의 땅이라고도 한다. 바레이의 시인 오름은 이렇게 읊었다.
모래톱 바깥에서 이미르의 피가
훌륭한 배들에 부딪쳐 포효하네.
레프는 이렇게 읊었다.
물결을 달리는 돛대 꼭대기의 온순한 짐승이
서쪽에서 물 위로 뱃머리를 실어 나르네.
나는 뱃머리 앞에 땅을 기대하네.
그것은 고래의 등성이를 스치네.
스베인은 이렇게 읊었다.
그때 에기르의 딸들은
서리 속에서 자라난,
산 울타리의 거센 눈보라를
짜고 찢었네, 눈보라 즐기는 파도의 딸들이.
레프가 읊었듯이.
물보라로 서늘한 기미르의 예언녀는
파도가 부서지는 곳에서,
꼬아 만든 밧줄의 곰을
에기르의 아가리로 거듭 몰아넣네.
여기서는 에기르와 흘레르와 기미르가 모두 같은 이라고 말한다. 또 그는 이렇게 읊었다.
바다 절벽의 슬레이프니르는
물보라를 뒤집어쓴 채
붉은 돌로 물든 가슴을
하얀 란의 입에서 빼내네.
에이나르 스쿨라손이 읊었듯이.
거센 눈보라 바람이 배를
땅에서 세차게 밀어냈네.
백조 들판의 말은 눈 덮인 땅을
소용돌이 속으로 가라앉히네.
또 그가 읊었듯이.
사람들의 손아귀에서 뻣뻣한 노받침이
숱하게 솟아오르고, 때로 밧줄이 팽팽해지네.
낚싯줄의 울리는 물가는
땅 둘레에 둥글게 물보라를 흩뿌리네.
또 그는 이렇게 읊었다.
왕의 뱃머리들이 황금빛 나뭇조각들을 나르네.
군주에게 그 항해는 영예로우니,
섬의 족쇄가 헤이티의
까마귀를 앞으로 쏘아 보내네.
또 그가 읊었듯이.
가을처럼 차가운 섬의 가장자리가
서리 덮인 노받침의 스키를 밀어내네.
또 이렇게도 읊었다.
서늘한 땅들을 두른 육중한 띠가
뱃머리 앞에서 갈라지네.
스네비외른이 읊었듯이.
섬 맷돌 받침의 아홉 신부가
땅 가장자리 바깥에서
암초의 더없이 사나운 그로티를
힘차게 돌린다고 하네.
오래전 암로디의 술 가루를
갈던 그 여인들이 사는 곳,
반지를 줄이는 이는 배의 옆구리가 지나는 그곳을
뱃머리로 가르네.
여기서는 바다를 암로디의 맷돌이라고 부른다. 또 에이나르 스쿨라손이 읊었듯이.
강한 라크니의 배 이음매가
쏜살같은 물살 속에서 휘어지네.
돛의 재앙은 움직이는 땅을 밀치고,
창백한 늑골들이 돛줄에 맞서 기우네.
해를 어떻게 빗대어 부르는가? 문딜파리의 딸, 마니의 누이, 글렌의 아내, 하늘과 공기의 불이라고 부른다. 스쿨리 토르스테인손은 이렇게 읊었다.
신처럼 고운 글렌의 아내가
여신의 성소로 들어가고, 그 뒤
회색 옷 입은 마니에게서
고운 빛이 광선을 타고 내려오네.
에이나르 스쿨라손은 이렇게 읊었다.
베이티의 성채 속 어디에서도
더없이 불길 사나운 전당의
세계의 높은 휘감는 불꽃은
우리의 보물 벗 위를 맴돌지 못하네.
바람은 어떻게 에둘러 일컫는가? 포르뇨트의 아들, 에기르와 불의 형제, 나무를 부러뜨리는 자, 나무나 돛이나 돛줄을 해치고 죽이는 자, 또는 그것들의 개나 늑대라 부른다. 스베인은 「노르드르세투드라파」에서 이렇게 말했다.
포르뇨트의 흉포한 아들들이
처음으로 세차게 휘몰아치기 시작했네.
불은 어떻게 에둘러 일컫는가? 바람과 에기르의 형제, 나무와 집을 죽이고 파괴하는 자, 할프를 죽인 자, 집들의 태양이라 부른다.
겨울은 어떻게 에둘러 일컫는가? 빈드스발의 아들, 뱀들을 죽이는 자, 눈보라의 때라 부른다. 오름 스테인토르손은 이렇게 읊었다.
나는 빈드스발의 이 아들을
눈먼 사람의 기쁨이라 이르노라.
아스그림은 이렇게 읊었다.
승리를 가져오는 이는 그 뒤
그 뱀의 슬픔 동안 트론헤임에서 금을 아끼지 않았네.
백성은 그대의 행적이
참됨을 아노라.
여름은 어떻게 에둘러 일컫는가? 스바수드의 아들, 뱀들의 위안, 사람들의 번성이라 부른다. 에길 스칼라그림손이 읊은 바와 같다.
우리의 칼을 높이 들어 빛내자,
늑대의 이빨을 붉히는 이여.
우리는 용맹한 업적을 이루어야 하리,
물고기 골짜기에 자비가 깃드는 동안.
남자는 어떻게 에둘러 일컫는가? 남자는 자신의 일, 곧 그가 베풀거나 받거나 행하는 것에 빗대어 일컬어야 한다. 그가 소유한 재산에 빗대어 일컬을 수도 있으며, 그가 내어 준 것에 빗대어도 마찬가지다. 또한 그가 나온 혈통이나 그에게서 나온 혈통에 빗대어 일컬을 수도 있다. 이런 것들에 빗대어 어떻게 일컫는가? 그의 여정이나 행위, 싸움이나 항해나 사냥, 무기나 배를 행하거나 다루는 자라 부른다. 그는 무기의 레이니르이며 싸움의 비드르인데, 둘 다 행하는 자와 같은 뜻이기 때문이다. 비드르는 나무를 뜻한다. 레이니르 또한 나무 이름이다. 시인들은 이 명칭들에서 비롯하여 남자를 물푸레나무나 단풍나무, 숲, 또는 그 밖의 남성형 나무 이름으로 부르며, 싸움이나 배나 재산에 빗대어 일컬었다. 남자를 아스 신족의 모든 이름에 빗대어 일컫는 것도 옳다. 거인들의 이름에 빗대어 일컫기도 하는데, 이는 대개 조롱이나 비방이다. 알브들의 이름에 빗대어 일컫는 것은 좋은 표현으로 여겨진다.
여자는 온갖 여성의 장신구, 금과 보석, 맥주나 포도주나 그 밖에 그녀가 내어 주거나 베푸는 음료에 빗대어 일컬어야 한다. 술그릇과, 그녀가 만들거나 베풀기에 어울리는 모든 것에 빗대어도 마찬가지다. 그녀가 나누어 주는 것의 셀리야나 라그라 부르는 것은 올바른 표현인데, 셀리야와 라그는 나무이다. 그러므로 여자는 모든 여성형 나무 이름으로 에둘러 불린다. 여자를 보석이나 유리돌에 빗대어 일컫는 까닭은 옛날 여자들이 목에 걸던 장신구 가운데 돌목걸이라 불리는 것이 있었기 때문이다. 이제 이 표현은 더 넓게 쓰여, 여자를 돌과 돌의 모든 명칭에 빗대어 일컫게 되었다. 여자는 모든 아스 여신이나 발키리, 노른이나 디스에 빗대어 일컬어지기도 한다. 또한 여자를 자신의 모든 행위나 재산이나 혈통에 빗대어 일컫는 것도 옳다.
금은 어떻게 에둘러 일컫는가? 에기르의 불, 글라시르의 잎, 시프의 머리카락, 풀라의 머리띠, 프레이야의 눈물, 거인들의 입말과 목소리와 말, 드라우프니르의 물방울과 비와 소나기, 또는 프레이야의 눈에서 내리는 비나 소나기, 수달의 몸값, 아스 신족이 강요받아 치른 배상금, 퓌리르 들판의 씨앗, 홀기의 무덤을 덮은 지붕, 모든 물과 손의 불, 손의 돌과 암초나 번쩍임이라 부른다.
금은 왜 에기르의 불이라 불리는가? 그 까닭에 관한 이야기는 앞서 언급한 바와 같다. 에기르가 초대를 받아 아스가르드를 방문했는데, 집으로 돌아갈 채비를 마쳤을 때 오딘과 모든 아스 신족에게 석 달 뒤 자기 집으로 오라고 초대했다. 그 길에 나선 이들은 맨 먼저 오딘, 그리고 뇨르드, 프레이, 티르, 브라기, 비다르, 로키였으며, 아스 여신들인 프리그, 프레이야, 게피온, 스카디, 이둔, 시프도 함께했다. 토르는 그곳에 없었다. 그는 트롤들을 죽이러 동쪽으로 떠나 있었다.
신들이 자리에 앉자 에기르는 빛나는 금을 홀 바닥으로 들여오게 했다. 그것이 불처럼 홀을 환히 밝혔으므로, 그의 잔치에서는 그것을 등불로 삼았다. 발할라에서 칼을 불 대신 쓰는 것과 같았다. 그때 로키는 그곳의 모든 신과 말다툼을 벌였으며, 피마펭이라 불리는 에기르의 노예를 죽였다. 그의 다른 노예는 엘디르라 불린다. 그의 아내는 란이며, 두 사람에게는 앞서 적은 대로 아홉 딸이 있다. 그 잔치에서는 음식과 맥주와 잔치에 필요한 모든 시중이 저절로 마련되었다. 그때 이 아스 신들은 란이 바다에 나오는 모든 사람을 잡는 그물을 가지고 있음을 알게 되었다.
이 이야기는 금이 에기르나 란, 또는 에기르의 딸들의 불이나 빛이나 광채라 불리게 된 내력을 전한다. 이제 이런 비유에서 나아가 금을 바다와 바다의 모든 명칭의 불이라 부르게 되었으니, 에기르나 란의 이름이 바다를 가리키기 때문이다. 거기에서 더 나아가 이제 금은 물이나 강, 그리고 모든 강 이름의 불이라 불린다. 이런 명칭들도 다른 명칭이나 비유와 같은 길을 거쳤다. 뒤의 시인들은 옛 시인들의 시에 쓰인 본보기를 따라 시를 짓고, 그 뒤에는 앞서 읊어진 것과 비슷하다고 여긴 영역으로 표현을 넓혔다. 물이 바다와 비슷하고, 강이 물과 비슷하며, 시내가 강과 비슷한 것과 같다. 그러므로 명칭을 이전에 보이는 것보다 더 멀리 넓혀 쓴 것은 모두 새로운 비유라 불리며, 유사성과 본성에 들어맞는 것은 모두 좋은 표현으로 여겨진다. 시인 브라기는 이렇게 읊었다.
나는 술자리에서 군주에게
팔꿈치 시내의 불을 받았네.
산들의 푈니르의 잔과 함께
통치자는 그것을 내게 주었네.
금은 왜 글라시르의 잎이라 불리는가? 아스가르드의 발할라 문 앞에는 글라시르라 불리는 숲이 서 있는데, 그 잎은 모두 붉은 금이다. 여기서 읊은 바와 같다.
글라시르가 서 있네,
황금빛 잎을 달고,
승리의 신의 전당 앞에.
그것은 신들과 사람들 사이에서 가장 아름다운 숲이다.
금은 왜 시프의 머리카락이라 불리는가? 라우페이의 아들 로키가 짓궂은 꾀를 부려 시프의 머리카락을 모조리 잘라 버렸다. 토르는 이를 알고 로키를 붙잡아 그의 뼈를 모조리 부러뜨리려 했다. 그러자 로키는 검은 알브들에게 시프를 위한 황금 머리카락을 만들게 하겠으며, 그것이 다른 머리카락처럼 자라게 하겠다고 맹세했다. 그 뒤 로키는 이발디의 아들들이라 불리는 난쟁이들을 찾아갔고, 그들은 머리카락과 스키드블라드니르, 그리고 오딘이 지니게 된 궁니르라는 창을 만들었다.
그때 로키는 브로크라는 난쟁이와 자기 머리를 걸고 내기를 했다. 브로크의 형제 신드리가 이 세 보물만큼 훌륭한 보물 셋을 만들 수 있겠느냐는 내기였다. 그들이 대장간으로 들어가자 신드리는 돼지가죽을 화덕에 넣고 브로크에게 풀무질을 하되, 자기가 넣은 것을 화덕에서 꺼낼 때까지 멈추지 말라고 했다. 신드리가 대장간 밖으로 나가고 브로크가 풀무질을 하자마자 파리 한 마리가 그의 손에 내려앉아 물어뜯었다. 그러나 그는 대장장이가 화덕에서 물건을 꺼낼 때까지 전과 다름없이 풀무질을 했다. 그것은 멧돼지였고, 등에는 황금 털이 나 있었다.
그다음 신드리는 금을 화덕에 넣고 브로크에게 풀무질을 하되 자기가 돌아올 때까지 멈추지 말라고 했다. 그가 떠나자 파리가 와서 브로크의 목에 앉더니 이번에는 아까보다 갑절이나 세게 물어뜯었다. 그러나 그는 대장장이가 화덕에서 드라우프니르라는 금고리를 꺼낼 때까지 풀무질을 했다.
그다음 신드리는 쇠를 화덕에 넣고 브로크에게 풀무질을 하라고 하면서, 풀무질이 끊기면 쓸모없는 것이 되고 말리라고 했다. 그때 파리가 브로크의 두 눈 사이에 내려앉아 눈꺼풀을 물어뜯었다. 피가 눈으로 흘러들어 아무것도 보이지 않자, 그는 풀무가 내려앉는 사이에 재빨리 손을 뻗어 파리를 쫓았다. 바로 그때 대장장이가 돌아와, 화덕 안의 것이 모조리 못 쓰게 될 뻔했다고 말했다. 그러고는 화덕에서 망치를 꺼냈다. 그는 보물들을 모두 형제 브로크의 손에 건네고, 아스가르드로 가져가 내기의 승부를 가리라고 했다.
브로크와 로키가 보물들을 내놓자 아스 신족은 판결석에 앉았다. 오딘과 토르와 프레이가 내리는 판정에 따르기로 했다. 로키는 오딘에게 창 궁니르를, 토르에게는 시프가 가질 머리카락을, 프레이에게는 스키드블라드니르를 주고, 보물 하나하나의 성질을 설명했다. 창은 내지를 때 무엇에도 가로막히지 않으며, 머리카락은 시프의 머리에 얹자마자 살에 뿌리를 내린다. 스키드블라드니르는 어디로 가려 하든 돛을 올리면 곧 순풍을 얻고, 원한다면 천처럼 접어서 주머니에 넣고 다닐 수 있다.
그다음 브로크가 자기 보물들을 내놓았다. 그는 오딘에게 고리를 주면서 아흐레 밤마다 그 고리에서 똑같은 무게의 고리 여덟 개가 떨어지리라고 했다. 프레이에게는 멧돼지를 주면서, 밤낮으로 하늘과 물 위를 어떤 말보다도 빨리 달릴 수 있으며, 밤중이든 어둠의 세계에서든 그 멧돼지가 가는 곳은 아무리 어두워도 빛이 넉넉하리라고 했다. 그만큼 등털에서 빛이 환하게 났기 때문이다.
그다음 그는 토르에게 망치를 주며 말했다. 앞에 무엇이 있든 원하는 만큼 세게 내리쳐도 망치는 부서지지 않으며, 던지면 결코 빗나가지 않고, 아무리 멀리 날아가도 반드시 손으로 되돌아온다. 또 원한다면 셔츠 안에 넣고 다닐 만큼 작아진다. 다만 자루가 조금 짧다는 흠이 있었다. 그들은 망치가 모든 보물 가운데 으뜸이며 서리 거인들을 막는 데 가장 든든하다고 판결했고, 난쟁이가 내기에 건 것을 차지해야 한다고 판정했다.
그러자 로키는 자기 머리를 다른 대가로 되사겠다고 제안했으나, 난쟁이는 그럴 가망은 전혀 없다고 말했다. 로키가 말했다. “그렇다면 나를 잡아 보아라.” 그러나 난쟁이가 그를 붙잡으려 하자 그는 이미 멀리 달아나 있었다. 로키에게는 하늘과 물 위를 달릴 수 있는 신발이 있었다. 난쟁이는 토르에게 그를 붙잡아 달라고 했고, 토르는 그렇게 했다. 난쟁이가 로키의 머리를 베려 하자, 로키는 그에게 머리를 차지할 권리는 있어도 목을 차지할 권리는 없다고 말했다.
그러자 난쟁이는 가죽끈과 칼을 가져다가 로키의 입술에 구멍을 뚫어 입을 꿰매려 했다. 그러나 칼은 들지 않았다. 그는 자기 형제의 송곳이라면 더 낫겠다고 말했다. 그가 그 이름을 입에 올리자마자 송곳이 그곳에 나타났고, 그것은 입술을 꿰뚫었다. 그는 입술을 꿰매 붙였으나 로키는 꿰맨 구멍에서 끈을 뜯어냈다. 로키의 입을 꿰매는 데 쓴 그 끈은 바르타리라 불린다.
금을 풀라의 머리띠에 빗대어 일컫는 것은 에위빈드 스칼다스필리르가 읊은 여기에서 들을 수 있다.
풀라의 눈썹 들판의 지는 해가
울르의 배의 산들 위에서 빛났네.
하콘이 살아 있는 내내
시인들인 우리에게.
금은 앞서 말했듯 프레이야의 눈물이라 불린다. 스쿨리 토르스테인손은 이렇게 읊었다.
살육의 불로 재앙을 부르는 많은 이가 아침에 얻었네,
우리가 전사자들을 쓰러뜨린 그곳에서,
더 많은 프레이야의 눈물을.
우리도 그곳에 있었노라.
또 에이나르 스쿨라손은 이렇게 읊었다.
그곳 새김무늬 사이에
마르될의 눈물이 놓여 있네.
우리는 골짜기 송어의 보금자리로 불룩한
가우트의 굳센 문의 적을 나르노라.
여기서 에이나르는 또한 프레이야를 흐노스의 어머니나 오드의 아내라 부르며 에둘러 일컬었다. 다음과 같다.
오드의 잠자리 벗의 눈에서 내리는
비 앞에서도 로디의 지붕의
단단한 얼음은 줄어들지 않네.
왕이 이렇듯 노년을 맞기를.
또 이렇게 읊었다.
나는 회른의 이름난 아이를 다룰 수 있네,
우리는 귀한 보물을 얻었노라.
황금으로 감싼 방패 물결의 해악 위에서
칼날이 울려 퍼지네.
프레이의 조카딸은 제 어머니의
눈썹에서 날린 눈더미를 지녔네.
전투의 백조에게 먹이를 잘 주는 이가 내게
프로디의 씨앗을 내려 주었네.
여기서는 프레이야를 프레이의 누이라 부르며 에둘러 일컬을 수도 있음을 보여 준다. 또 이렇게 읊었다.
바다의 불이 뇨르드 딸의 아이에게
쓸모 있는 덮개로 내게 주어졌네.
그것은 강철에 가까이 있었으니,
나는 그 일로 군주를 크게 칭송하노라.
여기서 그녀는 뇨르드의 딸이라 불린다. 또 이렇게 읊었다.
용맹을 드높이는 이,
싸움에서 당당한 바바드의 집회를 몰아붙이는 이가
반 신족 신부의 힘센 딸을
내게 주었네.
칼을 휘두르는 힘센 군주는
가우트레크의 백조들이 다니는 길의 불씨를 뒤덮어 쓴
게픈의 처녀를
시인의 침상으로 이끌었네.
여기서 그녀는 게픈과 반 신족의 신부라 불린다. 프레이야의 모든 이름에 눈물을 빗대어 일컬어 금을 가리키는 것은 옳다. 이 비유는 여러 가지로 바뀌어, 그녀의 눈이나 뺨이나 볼이나 눈썹이나 눈꺼풀의 우박, 비, 눈보라, 물방울, 소나기, 폭포라 불린다.
여기서도 앞서 말했듯이 황금을 거인들의 말이나 목소리라고 부른다는 것을 알 수 있다. 시인 브라기는 이렇게 읊었다.
나는 그를 벗으로 두었네, 물고기의
밑구슬의 알리의 목소리에는 가장 모진 벗이지만
내게는 가장 좋은 벗,
흠잡을 데 없는 세 번째 벗으로.
그는 돌을 물고기의 밑구슬이라 부르고, 거인을 돌의 알리라 부르고, 황금을 거인의 목소리라 불렀다.
황금을 수달의 배상금이라 부르는 까닭은 무엇인가? 이런 이야기가 전해진다. 아스 신족의 오딘과 로키와 회니르가 세상을 살피러 다니다가 어느 강에 이르렀다. 그들은 강을 따라 걷다가 폭포에 다다랐는데, 폭포 곁에는 수달 한 마리가 폭포에서 잡은 연어를 졸면서 먹고 있었다. 로키는 돌을 집어 수달에게 던져 머리를 맞혔다. 그러고는 단 한 번에 수달과 연어를 잡았다며 제 사냥 솜씨를 자랑했다. 그들은 연어와 수달을 챙겨 들고 가다가 어느 농가에 이르러 안으로 들어갔다. 그곳에 사는 주인은 흐레이드마르라는 사람이었다. 그는 세력이 크고 마법에도 매우 능했다. 아스 신족은 그곳에서 하룻밤 묵게 해 달라고 청하면서, 먹을 것은 넉넉히 가져왔다고 말하고 주인에게 사냥감을 보여 주었다. 흐레이드마르는 수달을 보고 아들 파프니르와 레긴을 불러, 그들의 형제 오트르가 죽임을 당했다며 누가 그런 짓을 했는지도 알려 주었다. 그러자 아버지와 아들들은 아스 신족에게 달려들어 붙잡아 묶고는, 그 수달이 흐레이드마르의 아들이었다고 말했다. 아스 신족은 목숨을 구하는 대가로 흐레이드마르가 정하는 만큼의 재물을 내겠다고 제안했다. 그들은 이를 화해 조건으로 삼고 맹세로 굳게 약속했다.
그런 다음 수달의 가죽을 벗겼다. 흐레이드마르는 수달 가죽을 가져다가, 그 안을 붉은 황금으로 채우고 겉도 온통 황금으로 덮으라고 말했다. 그것이 그들의 화해 조건이었다. 오딘은 로키를 스바르트알프헤임으로 보냈고, 로키는 안드바리라는 난쟁이에게 갔다. 그는 물속에서 물고기의 모습으로 있었는데, 로키는 그를 붙잡아 목숨값으로 바위집 안에 가진 황금을 모조리 내놓으라고 했다. 바위집에 들어가자 난쟁이는 자기가 가진 황금을 모두 내왔다. 그것은 엄청난 재물이었다. 그런데 난쟁이가 작은 금반지 하나를 제 팔 아래로 슬쩍 감추었다. 로키가 그것을 보고 반지도 내놓으라고 했다. 난쟁이는 반지를 빼앗지 말라고 빌면서, 그것만 가지고 있으면 다시 재물을 불릴 수 있다고 말했다. 로키는 돈 한 닢도 남겨 두어서는 안 된다고 말하고 반지를 빼앗아 밖으로 나갔다. 그러자 난쟁이는 그 반지가 누구든 그것을 가진 자를 죽음에 이르게 할 것이라고 말했다. 로키는 잘된 일이라면서, 이제 그것을 넘겨받을 자들의 귀에 그 말을 전해 줄 테니 그 저주가 그대로 이루어져도 좋다고 말했다.
로키는 그곳을 떠나 흐레이드마르에게 돌아와 오딘에게 황금을 보여 주었다. 오딘은 반지를 보자 아름답다고 여겨 재물에서 따로 빼 두고, 황금을 흐레이드마르에게 내주었다. 흐레이드마르는 수달 가죽을 채울 수 있는 데까지 가득 채운 다음, 다 채워지자 세워 놓았다. 그러자 오딘이 다가가 황금으로 가죽을 덮고, 흐레이드마르에게 이제 가죽이 모두 가려졌는지 살펴보라고 말했다. 흐레이드마르는 자세히 살펴보다가 수염 한 가닥을 발견하고 그것도 덮으라고 했다. 그것만 아니면 화해 조건은 모두 충족되었다는 것이었다. 오딘은 반지를 꺼내 그 수염을 덮고, 이제 자신들이 수달의 배상금을 모두 치렀다고 말했다. 오딘이 창을 되찾고 로키가 신발을 되찾아 더는 두려워할 일이 없어지자, 로키는 안드바리가 말한 대로 그 반지와 황금이 그것을 가진 자를 죽음에 이르게 하리라고 말했다. 그 뒤로 그 말은 그대로 이루어졌다. 이제 황금을 수달의 배상금, 아스 신족이 억지로 치른 배상금, 또는 다툼의 금속이라 부르는 까닭을 이야기했다.
그 황금에 관해 더 무슨 이야기가 있는가? 흐레이드마르는 그 황금을 아들의 배상금으로 받았지만, 파프니르와 레긴도 형제의 배상금으로 얼마간 나누어 달라고 요구했다. 흐레이드마르는 그들에게 황금 가운데 돈 한 닢도 주려 하지 않았다. 그러자 두 형제는 황금을 차지하려고 아버지를 죽이는 악한 꾀를 냈다. 그 뒤 레긴은 파프니르에게 황금을 둘이 절반씩 나누자고 요구했다. 파프니르는 황금을 얻으려고 아버지까지 죽였는데 형제에게 황금을 나누어 줄 가망은 거의 없다고 대답했다. 그러고는 레긴에게 떠나라고 하면서, 그렇지 않으면 흐레이드마르와 같은 꼴을 당할 것이라고 했다. 파프니르는 흐레이드마르가 가지고 있던 투구를 가져다가 머리에 썼다. 그것은 공포의 투구라 불렸으며, 보는 모든 생물이 두려워하는 것이었다. 그는 흐로티라는 검도 차지했다. 레긴에게는 레필이라 불리는 검이 있었다. 레긴은 달아났고, 파프니르는 그니타헤이드로 올라가 그곳에 거처를 마련하고 뱀의 모습으로 변하여 황금 위에 누웠다.
레긴은 티오드에 있는 햘프레크 왕에게 가서 그의 대장장이가 되었다. 그곳에서 그는 볼숭의 아들 시그문드와 에일리미의 딸 효르디스 사이에서 태어난 아들 시구르드를 맡아 길렀다. 시구르드는 혈통과 힘과 용기에서 모든 전사 왕 가운데 가장 뛰어났다. 레긴은 파프니르가 황금 위에 누워 있는 곳을 알려 주고, 그 황금을 가져오라고 부추겼다. 그러고는 그람이라는 검을 만들었다. 그 검은 어찌나 날카로운지, 시구르드가 흐르는 물에 들이대자 물살에 떠내려와 칼날에 닿은 양털 뭉치가 잘려 나갔다. 이어 시구르드는 그 검으로 레긴의 모루를 받침나무까지 내리쪼갰다.
그 뒤 시구르드와 레긴은 그니타헤이드로 갔다. 시구르드는 파프니르가 다니는 길에 구덩이를 파고 그 안에 들어앉았다. 파프니르가 물을 마시러 기어가다가 구덩이 위를 지나자, 시구르드가 검으로 그 몸을 꿰뚫어 죽였다. 그때 레긴이 다가와 시구르드가 자기 형제를 죽였다고 말하고, 화해의 대가로 파프니르의 심장을 꺼내 불에 구우라고 요구했다. 레긴은 엎드려 파프니르의 피를 마신 다음 누워 잠들었다. 시구르드는 심장을 굽다가 다 익었을 것 같아 손가락으로 눌러 얼마나 단단해졌는지 살폈다. 그때 심장에서 거품 섞인 즙이 흘러 손가락에 닿자, 그는 뜨거워서 손가락을 입에 넣었다. 심장의 피가 혀에 닿자 그는 새의 말을 알아듣게 되었고, 나무에 앉은 동고비들이 하는 말을 이해했다. 한 마리가 이렇게 말했다.
저기 시구르드가 앉아 있네,
피를 흠뻑 뒤집어쓰고,
파프니르의 심장을
불에 굽고 있네.
내 보기에는 슬기로우리라,
반지를 흩어 주는 이가
빛나는 생명의 근육을
먹는다면.
저기 레긴이 누워 있네, 다른 새가 말했다,
혼자 속으로 꾀를 짜며,
저를 믿는 젊은이를
속이려 하네.
분노에 사로잡혀
거짓말을 엮어 내며,
재앙을 벼리는 자는
형제의 원수를 갚으려 하네.
그러자 시구르드는 레긴에게 가서 그를 죽인 다음, 그라니라는 제 말에게로 가서 파프니르의 거처에 이를 때까지 말을 달렸다. 그는 황금을 거두어 짐으로 묶고 그라니의 등에 실었다. 그리고 자신도 말에 올라 제 갈 길을 갔다. 이제 황금을 파프니르의 잠자리나 거처, 그니타헤이드의 금속, 또는 그라니의 짐이라 부르게 된 이야기를 들려주었다.
시구르드는 말을 타고 가다가 산 위에서 집 한 채를 발견했다. 그 안에는 한 여인이 잠들어 있었는데, 투구와 사슬갑옷을 걸치고 있었다. 그는 검을 뽑아 여인의 갑옷을 베어 벗겼다. 여인은 잠에서 깨어나 제 이름이 힐드라고 밝혔다. 그녀는 브륀힐드라고 불리며 발키리였다. 시구르드는 그곳을 떠나 말을 달려 규키라는 왕에게 갔다. 그의 아내 이름은 그림힐드였다. 그들의 자식은 군나르와 회그니, 구드룬과 구드뉘였다. 구토름은 규키의 의붓아들이었다. 시구르드는 그곳에서 오랫동안 머물렀다. 그러고는 규키의 딸 구드룬과 혼인했으며, 군나르와 회그니는 시구르드와 의형제를 맺기로 맹세했다.
그 뒤 시구르드와 규키의 아들들은 군나르의 아내를 구하려고 부들리의 아들 아틀리에게 가서 그의 누이 브륀힐드에게 구혼했다. 그녀는 힌다르피알에 살았고, 그녀의 전당 둘레에는 넘실거리는 불길이 타오르고 있었다. 그녀는 그 불길을 뚫고 말을 달릴 용기가 있는 사람하고만 혼인하겠다고 맹세했다. 시구르드와 규키의 일족은 말을 타고 산으로 올라갔다. 그들은 니플룽이라고도 불린다. 이제 군나르가 불길을 뚫고 말을 달려야 했다. 그에게는 고티라는 말이 있었으나, 그 말은 감히 불 속으로 뛰어들지 못했다. 그러자 시구르드와 군나르는 모습과 이름을 서로 바꾸었다. 그라니는 시구르드 말고는 누구도 태우고 가려 하지 않았기 때문이다. 시구르드는 그라니에 올라 불길을 뚫고 달렸다.
그날 저녁 그는 브륀힐드와 혼례를 올렸다. 그러나 두 사람이 잠자리에 들자, 그는 검집에서 그람을 뽑아 둘 사이에 놓았다. 아침에 일어나 옷을 입으면서 그는 로키가 안드바리에게 빼앗았던 금반지를 브륀힐드에게 신부의 예물로 주었다. 그리고 기념으로 그녀의 손에서 다른 반지 하나를 빼냈다. 시구르드는 제 말에 올라 동료들에게로 돌아갔다. 그와 군나르는 다시 모습을 바꾸고 브륀힐드와 함께 규키의 집으로 돌아갔다. 시구르드는 구드룬과의 사이에서 시그문드와 스반힐드, 두 아이를 두었다.
한번은 브륀힐드와 구드룬이 머리카락을 밝게 하려고 물가로 갔다. 강에 이르자 브륀힐드는 강가에서 물속으로 걸어 들어가며, 구드룬의 머리에서 흘러내린 물을 제 머리에 끼얹고 싶지 않다고 말했다. 제 남편이 더 용감하기 때문이라는 것이었다. 구드룬은 그녀를 따라 강으로 들어가면서, 자신이야말로 더 상류에서 머리를 감아도 된다고 말했다. 제 남편은 군나르든 세상 그 누구든 견줄 수 없을 만큼 용맹하며, 파프니르와 레긴을 죽이고 두 사람의 유산을 모두 차지했기 때문이라는 것이었다. 그러자 브륀힐드가 대답했다. “군나르가 넘실거리는 불길을 뚫고 말을 달린 일이 더 값지지. 시구르드는 감히 그러지 못했잖아.”
구드룬은 웃으며 말했다. “불길을 뚫고 말을 달린 사람이 군나르라고 생각하니? 네 곁에서 잠자리에 든 사람은 내게 이 금반지를 준 사람일 거야. 네 손에 끼고 있는 그 금반지, 네가 신부의 예물로 받은 것은 안드바라나우트라고 불려. 군나르가 그니타헤이드에서 그것을 가져오지는 않았을 거야.” 그러자 브륀힐드는 입을 다물고 집으로 돌아갔다.
그 뒤 그녀는 군나르와 회그니를 부추겨 시구르드를 죽이게 하려 했다. 그러나 그들은 시구르드와 맹세로 맺어진 사이였으므로, 자기 형제 구토름을 부추겨 시구르드를 죽이게 했다. 구토름은 잠든 시구르드를 검으로 꿰찔렀다. 시구르드는 상처를 입자 그를 향해 검 그람을 던져, 그의 몸을 허리에서 두 동강 냈다. 그곳에서 시구르드는 죽었고, 시그문드라는 세 살 난 그의 아들도 그들에게 죽임을 당했다. 그 뒤 브륀힐드는 검으로 제 몸을 찔렀으며, 시구르드와 함께 화장되었다. 군나르와 회그니는 파프니르의 유산과 안드바라나우트를 차지하고 나라들을 다스렸다.
부들리의 아들이자 브륀힐드의 오라비인 아틀리 왕은 시구르드의 아내였던 구드룬과 혼인하여 자식들을 두었다. 아틀리 왕은 군나르와 회그니를 자기 집으로 초대했고, 두 사람은 그 초대에 응했다. 그러나 집을 떠나기에 앞서 그들은 파프니르의 유산인 황금을 라인강에 숨겼으며, 그 황금은 그 뒤로 한 번도 발견되지 않았다. 아틀리 왕은 미리 군대를 모아 두었다가 군나르와 회그니와 싸웠고, 두 사람은 사로잡혔다. 아틀리 왕은 회그니가 살아 있는 채로 심장을 도려내게 했다. 회그니는 그렇게 죽었다. 군나르는 뱀 우리에 던져 넣게 했으나, 누군가 몰래 그에게 하프를 건네주었다. 두 손이 묶여 있었으므로 그는 발가락으로 하프를 탔다. 그가 연주하자 뱀들은 모두 잠들었으나, 한 마리만은 그에게 미끄러져 와 명치의 연골을 물어뜯고 그 틈으로 머리를 들이밀었다. 그 뱀은 군나르가 죽을 때까지 그의 간에 매달려 있었다. 군나르와 회그니는 니플룽 일족이자 규키 일족이라 불린다. 그러므로 황금은 니플룽 일족의 보물 또는 유산이라 불린다.
얼마 뒤 구드룬은 자기 아들 둘을 죽이고, 그들의 두개골에 금과 은을 입혀 술잔을 만들게 했다. 그리고 니플룽 일족의 장례 잔치가 열렸다. 그 잔치에서 구드룬은 아이들의 피를 섞은 벌꿀술을 그 술잔에 담아 아틀리 왕에게 따르게 했고, 아이들의 심장은 구워 왕에게 먹게 했다. 그 일이 끝나자 그녀는 몹시 험한 말을 퍼부으며 왕에게 직접 모든 일을 밝혔다. 그곳에는 독한 술이 모자라지 않아, 사람들은 대부분 앉은 자리에서 잠들었다. 그날 밤 구드룬은 회그니의 아들과 함께 잠든 왕에게 다가가 그를 찔렀다. 왕은 그렇게 죽었다. 그러고 나서 두 사람은 전당에 불을 질렀고, 안에 있던 사람들은 불에 타 죽었다.
그 뒤 구드룬은 바닷가로 가서 스스로 목숨을 끊으려고 바다에 뛰어들었다. 그러나 물결이 그녀를 피오르 건너편으로 떠밀어 요나크르 왕이 다스리는 땅에 닿게 했다. 왕은 그녀를 보고 자기 곁에 데려다가 아내로 삼았다. 그들은 아들 셋을 두었는데, 이름은 쇠를리, 함디르, 에르프였다. 그들은 모두 군나르와 회그니, 그리고 다른 니플룽 일족처럼 머리카락이 까마귀같이 검었다. 그곳에서는 젊은 시구르드의 딸 스반힐드도 자랐는데, 그녀는 모든 여인 가운데 가장 아름다웠다.
강대한 요르문레크 왕은 그 소문을 듣고 아들 란드베르를 보내 자기를 위해 그녀에게 청혼하게 했다. 란드베르가 요나크르에게 이르자 스반힐드가 그의 손에 맡겨졌다. 그는 그녀를 요르문레크 왕에게 데려가야 했다. 그런데 비키 야를은 요르문레크는 늙었고 란드베르와 스반힐드는 둘 다 젊으니, 란드베르가 그녀를 아내로 삼는 편이 더 어울린다고 말했다. 두 젊은이는 그 제안을 몹시 마음에 들어 했다. 그러자 비키는 이 일을 왕에게 고했다. 요르문레크 왕은 자기 아들을 붙잡아 교수대로 끌고 가게 했다. 란드베르는 자기 매를 가져다가 깃털을 뽑고 아버지에게 보내 달라고 했다. 그러고 나서 그는 목매달렸다. 요르문레크 왕은 그 매를 보고, 매가 깃털을 잃어 날지 못하듯 자신도 늙고 아들이 없어 자기 왕국이 지탱할 힘을 잃었다는 생각을 했다. 그 뒤 요르문레크 왕은 가신들과 함께 숲에서 사냥을 마치고 말을 타고 돌아오다가, 앉아서 금빛 머리카락을 매만지는 스반힐드를 보았다. 그들은 그녀에게 말을 몰아 말발굽으로 짓밟아 죽였다.
구드룬은 이 소식을 듣고 아들들을 부추겨 스반힐드의 원수를 갚게 했다. 그들이 떠날 채비를 하자, 그녀는 쇠붙이로는 뚫을 수 없을 만큼 튼튼한 사슬갑옷과 투구를 주었다. 또 요르문레크 왕에게 이르면 밤중에 잠든 그를 덮치라고 일렀다. 쇠를리와 함디르는 그의 손발을 자르고, 에르프는 머리를 베어야 했다. 길을 가다가 형들은 에르프에게 요르문레크 왕과 맞닥뜨리면 무슨 도움을 줄 수 있겠느냐고 물었다. 그는 손이 발을 돕듯 돕겠다고 대답했다. 형들은 발이 손의 도움을 받는 일은 없으니 아무런 도움도 되지 않는다고 말했다. 어머니가 모진 말로 자신들을 떠나보냈기에 그들은 어머니에게 몹시 화가 나 있었고, 어머니가 가장 괴로워할 일을 하려고 에르프를 죽였다. 어머니가 그를 가장 사랑했기 때문이다. 얼마 뒤 쇠를리는 걷다가 한쪽 발이 미끄러져 손으로 몸을 짚었다. 그러자 그가 말했다. “이제 손이 발을 도왔구나. 지금 에르프가 살아 있다면 더 좋을 텐데.”
그들은 밤중에 요르문레크 왕이 잠든 곳에 이르러 그의 손발을 잘랐다. 왕은 잠에서 깨어 자기 사람들을 부르며 일어나라고 했다. 그러자 함디르가 말했다. “에르프가 살아 있다면 지금 머리도 잘렸을 텐데.” 가신들이 일어나 그들을 공격했으나, 무기로는 해칠 수 없었다. 그러자 요르문레크가 돌로 쳐야 한다고 외쳤다. 사람들은 그대로 했고, 쇠를리와 함디르는 그곳에서 쓰러졌다. 이로써 규키의 일족과 후손은 모두 죽었다. 그러므로 사슬갑옷은 함디르와 쇠를리의 옷 또는 의복이라 불린다.
젊은 시구르드가 죽은 뒤 아슬라우그라는 딸이 살아남았다. 그녀는 흘륌달리르에 있는 헤이미르의 집에서 자랐으며, 그녀에게서 여러 위대한 가문이 나왔다. 전하는 바에 따르면 볼숭의 아들 시그문드는 힘이 어찌나 강했는지 독을 마셔도 해를 입지 않았다. 그의 아들 신표틀리와 시구르드는 피부가 어찌나 질겼는지 맨살에 독이 묻어도 해를 입지 않았다. 그러므로 시인 브라기는 이렇게 노래했다.
그때 옛 리트의 사내들에게
씨름을 거는 이의 낚싯바늘에,
볼숭 일족의 음료 속 꿈틀대는 뱀장어가
몸을 휘감은 채 매달렸네.
대부분의 시인들은 이 이야기들로 시를 지으며 여러 대목을 소재로 삼았다. 옛 브라기는 라그나르 로드브로크를 위해 지은 찬가에서 쇠를리와 함디르의 죽음을 노래했다.
또한 끔찍한 꿈에서
요르문레크는 깨어났네,
피로 물든 무리와 함께
칼날의 격류 속에서.
라우드베르의 으뜸가는 혈족의
전당에 싸움이 일어났네,
까마귀처럼 검은 에르프의 형제들이
슬픔의 원수를 갚던 때에.
전투의 알브의 시체에서 흐른 이슬이
피와 함께 전당 바닥의 긴 의자 위로 흘렀네,
그곳에는 잘린 손이며
발이 보였네.
그는 피가 섞인
맥주 잔들의 샘으로 머리부터 떨어졌네.
그 모습은 레이피의 땅에 선 나무들의
잎에 그려져 있네.
그곳에서 바닥 배의 군주가 누운
침상을 에워싸도록,
돛의 나글파르의 돛대들이
못도 없이 서 있었네.
곧 쇠를리와 함디르는
모두가 뜻을 모은 대로,
헤르가우트의 여인의 단단한
어깨 덩이들에 두들겨 맞았네.
강철 격류를 흩뿌리는 이는
규키의 후손들을 호되게 돌로 치게 했네,
그들이 생명을 빼앗으려 했으니,
포글힐드의 기쁨인 이에게서.
검푸른 옷을 입은 자작나무의 고운 길을
모두 요나크르의 아들들에게 되갚았네.
이마를 치는 소리와
칼날 부딪는 소리가 울렸네.
나는 그 죽음을 아름다운
뱃사람들의 방패 바탕에서 보네.
라그나르는 내게 라이의 수레의 달과
많은 이야기를 주었네.
어째서 황금을 프로디의 가루라 부르는가? 거기에는 이런 이야기가 있다. 오딘에게는 스퀼드라는 아들이 있었고, 스퀼드 일족은 그에게서 비롯되었다. 그는 지금은 덴마크라 불리지만 그때는 고틀란드라 불리던 곳에 거처를 두고 그 땅을 다스렸다. 스퀼드에게는 프리들레이프라는 아들이 있었으며, 그가 아버지를 이어 그 땅을 다스렸다. 프리들레이프의 아들은 프로디라 했다. 그는 아우구스투스 황제가 온 세상에 평화를 세운 때에 아버지를 이어 왕위에 올랐다. 그때 그리스도가 태어났다. 프로디는 북방의 모든 왕 가운데 가장 강대했으므로, 덴마크 말을 쓰는 모든 땅에서는 그 평화를 그의 덕으로 돌렸으며, 사람들은 이를 프로디의 평화라 부른다. 아버지를 죽인 자나 형제를 죽인 자를 마주치더라도, 그가 풀려 있든 묶여 있든 누구도 남을 해치지 않았다. 도둑도 강도도 없어서, 금반지 하나가 얄랑그르 들판에 오랫동안 그대로 놓여 있었다.
프로디 왕은 푤니르라는 왕의 초대를 받아 스웨덴을 찾아갔다. 그곳에서 그는 페니야와 메니아라는 여자 노예 둘을 샀다. 그들은 몸집이 크고 힘이 셌다. 그 무렵 덴마크에서는 맷돌 두 짝이 발견되었는데, 어찌나 컸던지 그것을 돌릴 만큼 힘센 사람이 아무도 없었다. 그 맷돌에는 맷돌을 돌리는 사람이 말로 명하는 것이 무엇이든 갈아 내는 성질이 있었다. 그 맷돌의 이름은 그로티였다. 프로디 왕에게 그 맷돌을 준 사람은 헹기쾨프트라 했다. 프로디 왕은 여자 노예들을 맷돌로 데려가 황금을 갈라고 명했고, 그들은 그대로 했다. 처음에는 프로디를 위해 황금과 평화와 행복을 갈아 냈다. 그러나 왕은 뻐꾸기가 울음을 그치는 동안이나 노래 한 곡을 부를 수 있는 시간보다 더 오래 쉬거나 자도록 허락하지 않았다. 그들이 「그로티의 노래」라 불리는 노래를 불렀다고 전하는데, 그 첫머리는 이러하다.
이제 우리는 왔네,
왕의 집으로,
앞일을 내다보는 두 사람,
페니야와 메니아.
프리들레이프의 아들
프로디의 집에서,
이 힘센 처녀들은
노예로 붙들려 있네.
노래가 끝나기 전에 그들은 프로디를 치러 올 군대를 갈아 냈다. 그리하여 그날 밤 뮈싱이라는 바다의 왕이 와서 프로디를 죽이고 많은 전리품을 빼앗았다. 이로써 프로디의 평화가 끝났다. 뮈싱은 그로티와 함께 페니야와 메니아를 데려가 소금을 갈라고 명했다. 한밤중에 그들은 뮈싱에게 소금이 아직 지겹지 않으냐고 물었다. 그는 더 갈라고 했다. 그들이 조금 더 갈자 배가 가라앉았다. 그 뒤로 그곳 바다에는 물이 맷돌 구멍으로 빨려 들어가는 소용돌이가 생겼다. 그때 바닷물이 짜게 되었다.
어째서 황금을 크라키의 씨앗이라 부르는가? 덴마크에 흐롤프 크라키라는 왕이 있었다. 그는 무엇보다 너그러움과 용맹과 겸손으로 옛 왕들 가운데 가장 이름이 높았다. 그의 겸손을 보여 주는 일 가운데 이야기에서 자주 전해지는 것이 하나 있다. 뵈그라는 작고 가난한 소년이 있었다. 그는 흐롤프 왕의 전당으로 찾아왔다. 그때 왕은 나이가 젊고 몸이 호리호리했다. 뵈그는 왕 앞으로 다가가 그를 올려다보았다. 왕이 말했다. “소년아, 나를 그렇게 바라보며 무슨 말을 하려느냐?” 뵈그가 말했다. “집에 있을 때 저는 흘레이드라의 흐롤프 왕이 북방에서 가장 큰 인물이라고 들었습니다. 그런데 지금 여기 높은 자리에 앉아 있는 것은 작은 장대 하나인데, 당신들은 그를 왕이라고 부르는군요.”
왕이 대답했다. “소년아, 네가 내게 이름을 지어 주었으니, 나는 이제 흐롤프 크라키라 불리겠다. 이름을 지어 줄 때는 선물을 함께 주는 것이 관례다. 그런데 보아하니 네게는 내 마음에 들 만한 이름 선물을 줄 것이 없구나. 그러니 가진 사람이 다른 사람에게 주어야겠지.” 왕은 손에서 금고리 하나를 빼어 그에게 주었다. 뵈그가 말했다. “모든 왕 가운데 가장 복되게 베푸소서. 저는 맹세합니다. 당신을 죽이는 자가 있으면 제가 그자를 죽이겠습니다.” 그러자 왕은 웃으며 말했다. “뵈그는 작은 것에도 기뻐하는구나.”
흐롤프 크라키의 용맹을 보여 주는 또 다른 이야기는 이러하다. 아딜스라는 왕이 웁살라를 다스리고 있었다. 그는 흐롤프 크라키의 어머니 이르사와 혼인했다. 그는 노르웨이를 다스리던 알리라는 왕과 불화했다. 두 왕은 베니르라는 호수의 얼음 위에서 맞붙기로 했다. 아딜스 왕은 인척인 흐롤프 크라키에게 자신을 도우러 오라는 전갈을 보내고, 원정이 이어지는 동안 그의 군사 모두에게 급료를 주겠다고 약속했다. 왕 자신에게는 스웨덴의 보물 가운데 고르는 대로 세 가지를 주기로 했다. 흐롤프 왕은 삭스인들과 전쟁을 벌이고 있어 갈 수 없었으나, 자신의 베르세르크 열둘을 아딜스에게 보냈다. 그들 가운데는 뵈드바르 뱌르키, 용맹한 햘티, 날랜 흐비트세르크, 뵈트르, 베세티, 그리고 스비프다그와 베이구드 형제가 있었다. 그 전투에서 알리 왕과 그의 군사 상당수가 쓰러졌다. 아딜스 왕은 죽은 알리에게서 힐디스빈이라는 투구와 흐라픈이라는 말을 빼앗았다. 그러자 흐롤프 크라키의 베르세르크들은 저마다 금 세 파운드씩 급료를 달라고 요구했고, 거기에 더하여 흐롤프 크라키를 위해 고른 보물들을 가져가게 해 달라고 했다. 그것은 힐디괼트르라는 투구와 핀슬레이프라는 사슬갑옷으로, 어느 것에도 쇠붙이가 박히지 못했다. 또 하나는 아딜스의 선조들이 대대로 지녔던 스비아그리스라는 금반지였다. 그러나 왕은 보물들을 하나도 내주지 않았고 급료도 지급하지 않았다. 베르세르크들은 자신들이 받은 대우에 불만을 품고 떠나, 흐롤프 크라키에게 사정을 그대로 전했다.
흐롤프 크라키는 곧바로 웁살라로 길을 떠났다. 배들을 퓌리강에 대자, 그는 자신의 베르세르크 열둘과 함께 말을 타고 웁살라로 갔다. 그들 누구도 신변의 안전을 보장받지 못한 터였다. 어머니 이르사는 그를 반갑게 맞아 왕의 전당이 아닌 숙소로 데려갔다. 그들을 위해 불이 피워지고 마실 맥주가 나왔다. 그때 아딜스 왕의 사람들이 들어와 장작을 불에 던져 넣었다. 불길이 어찌나 커졌는지 흐롤프 일행의 옷이 타들어 갔다. 그들은 말했다. “흐롤프 크라키와 그의 베르세르크들은 불도 쇠붙이도 피하지 않는다는 말이 참이오?” 그러자 흐롤프 크라키와 그의 일행 모두가 벌떡 일어났다. 그가 말했다.
“불을 더 키우자,
아딜스의 집에서.”
그는 방패를 집어 불 위에 던지고, 방패가 타는 동안 불을 뛰어넘으며 다시 말했다.
“불을 뛰어넘는 이는
불을 피해 달아나는 것이 아니다.”
그의 부하들도 하나씩 뒤따랐다. 그들은 불을 키운 자들까지 붙잡아 불 속에 던져 넣었다. 그러자 이르사가 와서 금으로 가득 찬 짐승의 뿔과 스비아그리스 반지를 흐롤프 크라키에게 건네며, 말을 타고 군사들이 있는 곳으로 떠나라고 했다.
그들은 말에 올라 퓌리 평원으로 내려갔다. 그러다 아딜스 왕이 완전히 무장한 군대를 이끌고 자신들을 죽이려고 뒤쫓아 오는 것을 보았다. 흐롤프 크라키는 오른손을 뿔 속에 넣어 금을 움켜쥐고 길 위에 온통 흩뿌렸다. 스웨덴인들은 그것을 보자 안장에서 뛰어내려 저마다 주울 수 있는 만큼 주웠다. 그러나 아딜스 왕은 그들에게 계속 달리라고 명령하고 자신도 맹렬히 말을 몰았다. 그의 말은 슬룅비르라 했는데, 모든 말 가운데 가장 빨랐다. 아딜스 왕이 가까이 따라붙는 것을 본 흐롤프 크라키는 스비아그리스 반지를 집어 그에게 던지며 선물로 받으라고 했다. 아딜스 왕은 반지가 떨어진 곳으로 말을 몰아 창끝으로 그것을 집어 올려 창날의 자루받이까지 밀어 넣었다. 흐롤프 크라키는 뒤를 돌아보다 그가 몸을 숙이는 것을 보고 말했다. “이제 내가 스웨덴인 가운데 가장 강한 자를 돼지처럼 엎드리게 했구나.” 그렇게 그들은 헤어졌다. 이 일 때문에 금을 크라키의 씨앗 또는 퓌리 평원의 씨앗이라 부른다. 시인들을 무색하게 하는 에이빈드가 이렇게 읊었다.
전쟁 부추의 울르여, 우리는
하콘의 온 생애에 걸쳐
매의 산들 위에
퓌리 평원의 씨앗을 지녔네.
티오돌프는 이렇게 읊었다.
군주는 제 궁정 사람들의
손목을 잘 아는 가파른 밭,
팔찌로 환히 갈아 놓은 곳에
이르사 아들의 낟알을 뿌리네.
허물없는 나라의 통치자는
매의 횃대인 내게도
바람의 흙이 지닌 살 위로
크라키의 밝은 보리를 쏟아 주네.
할로갈란드라는 이름의 유래가 된 홀기라는 왕은 토르게르드 횔가브루드의 아버지였다고 한다. 두 사람 모두 제물을 받았다. 홀기의 무덤을 쌓을 때 한 층은 금이나 은으로 쌓았는데, 그것이 바쳐진 제물이었다. 다른 한 층은 흙과 돌로 쌓았다. 스쿨리 토르스테인손은 이렇게 읊었다.
부를 얻으려 스뵐드르 앞에서
레이프니르의 지붕 횃불을 붉혔을 때,
군대를 따르는 홀기의 무덤 덮개를
나는 팔찌들로 모아 쌓았네.
옛 「뱌르키의 노래」에는 금의 이름이 여럿 열거되어 있다. 거기에는 이렇게 나온다.
더없이 후한 군주는
자신의 궁정 사람들에게 나누어 주었네,
페니야가 힘겹게 일해 낸 것,
파프니르의 미드가르드,
글라시르의 빛나는 잎,
그라니의 아름다운 짐,
드라우프니르의 귀한 땀,
그라프비트니르의 솜털을.
너그러운 군주는 내주었고,
사람들은 받아들었네,
시프의 머리털을 붙드는 것,
골짜기 활의 얼음,
마지못해 치른 수달의 배상금,
마르될의 눈물,
외룬의 불,
이디의 번쩍이는 말을.
전투를 베푸는 이는 기쁘게 했네,
우리는 아름답게 차려입고 다녔네,
티아지의 회합에서 주고받은 말로
헤아릴 수 없이 많은 사람들을,
라인강의 붉은 광석으로,
니플룽의 다툼거리로,
전투에 담대한 군주는.
그는 발드르를 아끼지 않았네.
금은 케닝에서 손이나 관절이나 팔다리의 불이라 불린다. 붉기 때문이다. 은은 눈이나 얼음이나 서리라 불리는데, 희기 때문이다. 같은 방식으로 금이나 은을 주머니나 도가니나 용해 그릇에 빗대어 일컬어도 된다. 또 은과 금 모두 손의 돌이라 하거나, 목걸이를 즐겨 걸던 사람의 목을 두르는 것이라 해도 된다. 목걸이와 반지는 달리 명시하지 않는 한 은으로 된 것이든 금으로 된 것이든 가리킬 수 있다. 미남 토를레이크가 이렇게 읊었다.
군주는 신하들의 빛나는
매의 횃대 위에 도가니의 짐을 던지네.
젊은 통치자는
팔의 불씨를 나누어 주네.
에이나르 스칼라글람도 이렇게 읊었다.
룬드의 땅에서 용맹한 군주는
팔의 불꽃들을 없애 버리네.
통치자의 전사들에게
라인강의 돌이 모자라리라고는 생각지 않네.
에이나르 스쿨라손은 이렇게 읊었다.
바다의 피가 타오르는
절벽 양쪽에 주머니의
눈과 불이 놓였네. 나는 목걸이의 적을
찬양해야 하네.
그는 또 이렇게 읊었다.
날마다 바다의 불꽃이 울려 퍼지네.
헤이티의 말의 뺨 방패는
너그러운 마음으로 흰
도가니의 눈더미를 다스리네.
뱀장어가 달려 내려가는 길의 불로는
결코 그릇들의 눈을 녹일 수 없네.
군대를 쓰러뜨리는 이는
모든 용감한 일을 이루네.
여기서 금은 뱀장어가 달려 내려가는 길의 불이라 불리고, 은은 그릇들의 눈이라 불린다. 토르드 메라스칼드는 이렇게 읊었다.
금실을 줄이는 이는 자신에게
좋은 아버지가 있음을 보네.
검이 누운 자리의 헤르모드,
손의 자갈을 기꺼이 나누는 이를.
남자는 금을 부수는 이라 불린다. 검은 오타르가 이렇게 읊었다.
나는 전투 불씨를 부수는 이의
훌륭한 인품에 힘입어야 하네.
여기 안에는 더없이 씩씩한
궁정 사람들이 지혜로운 군주와 함께 있네.
또는 금을 보내는 이라 한다. 에이나르 스칼라글람이 이렇게 읊었다.
금을 보내는 이는 내가 이그의 벌꿀술을
누리게 하네. 군주는 전사들의 무리를 기쁘게 하네.
나는 그의 존중을 받을 수 있네.
그는 땅에서 난 것을 내가 누리게 하네.
금을 던지는 이라고도 한다. 토를레이크가 이렇게 읊었다.
금을 던지는 이는 행실로써
군주의 궁정 사람들을 제게 충실하게 만드네.
금의 적이라고도 한다. 블란다의 시인 토르발드가 이렇게 읊었다.
금의 적은 불씨들을 흩뿌리네.
왕은 붉은 재물을 주네.
악한 무리를 없애는 이는
팔의 불씨, 그라니의 짐을 내던지네.
금의 후한 이라고도 한다. 다음과 같다.
나는 금의 후한 이를 얻었네.
전투 횃불의 길에서
비처럼 쏟아지는 불꽃을 다룬
열 연의 송가가 지어졌네.
여자는 금에 빗대어 일컬으며 금의 버드나무라 불린다. 할라르 스테인이 이렇게 읊었다.
비드블린디의 짠물 멧돼지의
서늘한 밭에서 난 호박의 버드나무를,
갈대 끈의 길에서 난 호박을 던지는 이는
오랫동안 기억하리라.
여기서는 고래들을 비드블린디의 멧돼지라 부른다. 그는 거인이었으며, 먼바다에서 물고기를 잡듯 고래들을 끌어 올렸다. 고래들의 밭은 바다이며, 바다의 호박은 금이다. 여자는 자신이 나누어 주는 금의 버드나무이다. 버드나무와 같은 부류의 말은 나무이므로, 앞서 적었듯이 여자는 온갖 여성형 나무 이름에 빗대어 일컫는다. 또한 여자는 자신이 나누어 주는 것의 쓰러진 나무라 불린다. 숲에서 쓰러지는 나무도 쓰러진 나무라 한다. 뱀 혀의 군라우그는 이렇게 읊었다.
그 여인은 다툼거리가 되도록 길러졌네.
전투의 덤불이 그렇게 만들었네.
나는 부의 쓰러진 나무를 얻으려 미칠 듯 애썼네,
사람들의 아들들에게 다툼거리가 된 여인을.
여자는 숲이라 불린다. 할라르 스테인이 이렇게 읊었다.
나는 시의 송곳으로
맥주 뱃머리의 빌을 깎아 냈네.
잔들의 아름다운 숲을. 후렴 배의 뱃머리를
다듬는 일에 나는 세심하네.
장대라고도 한다. 스테인이 또 이렇게 읊었다.
그대도 다른 많은 장대들처럼,
물결 불꽃을 지키는 시프여,
가냘픈 이여, 햐드닝의 돌 앞에서
그대의 행복을 두고 싸워야 하리라.
버팀목이라고도 한다. 오름 스테인토르손이 이렇게 읊었다.
피오르드 뼈의 버팀목은
아주 깨끗한 옷을 입었네.
창끝의 프레이는 벌꿀술의 흐리스트에게
새로 지은 옷을 걸쳐 주었네.
기둥이라고도 한다. 스테이나르가 이렇게 읊었다.
너그러운 쉰의 목걸이가 놓이는
부드러운 자리의 꿈들은 모두 내게 거짓말했네.
시냇물 달의 흔들리는 이 기둥이
나를 잠잠하게 해 두었네.
자작나무라고도 한다. 오름이 또 이렇게 읊었다.
손아귀의 오목한 곳에서 울리는 불의
자작나무의 표식을
내가 내놓는 빌링의 아들의 잔에
새겨 두었기 때문이다.
참나무라고도 한다. 다음과 같다.
금의 아름답게 차려입은 참나무가
우리의 즐거움을 가로막고 서 있네.
보리수라고도 한다. 다음과 같다.
전투에 담대한 이여, 쇠붙이의 우박 소나기의
느릅나무여, 우리의 용기는
결코 꺾여서는 안 되네. 이 땅에서
아마포의 보리수가 그렇게 명했네.
남자는 앞서 적었듯이 나무들에 빗대어 일컬으며, 무기나 전투, 원정이나 행위, 배, 그리고 자신이 다스리고 시험해 보는 모든 것의 마가목이라 불린다. 울프 우가손이 이렇게 읊었다.
땅의 다리뼈를 두른 뻣뻣한 끈이
뱃전 앞에서 노려보았네,
대지의 전투를 시험하는 이를 번뜩이는 눈으로,
그리고 독을 내뿜었네.
나무 또는 큰 나무라고도 한다. 코르마크가 이렇게 읊었다.
창들이 울리는 싸움에서 살육 가지의
큰 나무는 많은 이보다 뛰어나네.
칼은 전투의 나무,
시구르드 야를에게 땅을 얻어 주네.
숲이라고도 한다. 골치 아픈 시인 할프레드가 이렇게 읊었다.
울르의 물푸레나무 어린 줄기들에게
동쪽에서 큰 버팀이 되어 서 있네,
방패의 재앙을 휘두르는 강한 숲이,
머리털이 싹터 있네.
여기서는 어린 나무도 언급되었다. 전당의 나무라고도 한다. 아르노르가 이렇게 읊었다.
땅거미가 막 내릴 때 뤼기르인의
전당 나무는 방패들을 맞대라 명했네.
싸움 구름의 비를 그는
가을밤 내내 이어 갔네.
물푸레나무라고도 한다. 레프가 이렇게 읊었다.
선물을 아낌없이 주는 맹공의 프레이는
금이 박힌 처녀의 침상에 들었네.
하르의 눈보라의 물푸레나무는
크나큰 영예를 얻네.
단풍나무라고도 한다. 다음과 같다.
“잘 오시오.” 손 얼음의
단풍나무는 갑옷에게 그렇게 인사했네.
나무라고도 한다. 레프가 이렇게 읊었다.
전투의 복을 모두 베푸는 이에게,
칼들의 나무가 그렇게 정했으니,
나는 전투 자리의 두려운 지배자
토르스테인에게만 마음을 바쳤네.
지팡이라고도 한다. 오타르가 이렇게 읊었다.
까마귀가 굶지 않던 그곳에서 그대는
땅을 지켰네. 그대는 과감히 결단하네.
전투의 지팡이여, 사나운 이여, 두 군주를 맞아
사람들의 무리를 상대로.
가시나무라고도 한다. 아르노르가 이렇게 읊었다.
젊은 부의 가시나무는 독수리 앞에
무거운 주검 더미를 쌓았네.
궁정 전사들은 독수리를 먹이는 이에게
위험한 길을 일러 주었네.
전투를 어떻게 케닝으로 나타내야 하는가? 무기나 방패, 오딘이나 발키리, 전사 왕들의 폭풍이라 부르거나, 그들의 굉음이나 울림이라 부르면 된다. 호른클로피는 이렇게 읊었다.
군왕은 전사들을 상대로 창의 폭풍을 일으켰고,
상처의 기러기들은 요란히 울었네.
붉은 상처들은 피를 뿜었네,
스코굴의 굉음 속에서.
에이빈드는 이렇게 읊었다.
그 사내는
하르의 폭풍 속에서
검푸른 옷을 입었네,
덤불의 가면 쓴 자의 옷을.
베르시는 이렇게 읊었다.
내가 더 젊었던
지난날에는, 사람들이 말하듯,
싸움의 불꽃 나무들에게 맞서
흘로크의 눈보라를 잘 견딜 만했네.
에이나르는 이렇게 읊었다.
용맹한 군주는 괸둘의 울리는 바람을
힐드의 돛이 한껏 받게 하네.
아마포가 요란히 울리고,
그곳에는 활시위의 우박이 휘몰아치네.
에이나르 스칼라글람은 이렇게 읊었다.
승리의 자작나무들의 옷도
전투의 명예로운 사내들을,
하르의 소란 속에서 회그니의 소나기로부터
튼튼히 지켜 주지 못했네.
다음 시구에서도 그러하다.
창끝 굉음의 격동자 앞에
창끝 그물의 가장자리 줄을 세우네.
또 이런 시구도 있다.
괸둘의 울림 속에서 군왕의 적들은
독수리의 발톱 아래 쓰러졌네.
무기와 갑옷은 전투, 오딘, 전사 처녀들, 전사 왕들과 관련지어 케닝으로 나타내야 한다. 투구는 모자나 머리쓰개라 하고, 사슬 갑옷은 겉옷이나 속옷이라 하며, 방패는 천막이라 한다. 방패로 이루어진 진은 전당, 지붕, 벽, 바닥이라 부른다. 방패는 군선과 관련지어 해, 달, 잎, 광채, 배의 울타리라고도 부르며 케닝으로 나타낸다. 방패는 울르의 배라고도 하고, 흐룽니르가 방패 위에 서 있었으므로 그의 발과 관련지어 케닝으로 나타내기도 한다. 옛 방패에는 고리라고 부르는 테두리를 그려 넣는 일이 흔했으며, 이 고리와 관련지어 방패를 케닝으로 나타낸다.
내리치는 무기인 도끼와 검은 피나 상처의 불꽃이라 부른다. 검은 오딘의 불꽃이라 하며, 도끼는 여자 트롤들의 이름으로 부르고 피나 상처, 숲이나 나무와 관련지어 케닝으로 나타낸다. 찌르는 무기는 뱀이나 물고기와 관련지어 케닝으로 나타내기에 알맞다. 쏘는 무기는 흔히 우박이나 눈보라, 폭우와 관련지어 케닝으로 나타낸다. 이러한 케닝은 모두 여러 방식으로 변형된다. 이런 케닝이 필요한 것은 대개 찬양시에서 읊는 내용이기 때문이다. 비가 글룸은 이렇게 읊었다.
군대는 교수대 신의 모자를 쓰고
언덕 앞으로 나아가기를 주저했네.
그들에게는 위험을 무릅쓰는 일이
달갑지 않았네.
에이나르 스칼라글람은 이렇게 읊었다.
전투에 날랜 시그발디도 싸움을 청했네,
투구를 머리에 쓴 채.
싸움에 대담한 부이는 남쪽에서
군의 굉음 속으로 나아갔네.
로디의 겉옷. 틴드는 이렇게 읊었다.
바닷길을 달리는 로디의 말들이
갑옷의 나무들에게서 벗겨졌을 때,
고리 무늬 박힌 행기의 울리는 옷을
내던져야 했네.
함디르의 속옷. 할프레드는 이렇게 읊었다.
물결 짐승의 고귀한 나무들에게
밖에서 거센 소리가 터져 나오네.
에길 무기의 울리는 우박이
함디르의 속옷을 세차게 때리네.
쇠를리의 옷. 같은 시인은 또 이렇게 읊었다.
그리하여 전사들의 옷,
쇠를리의 빛나는 옷이 피로 붉어지네.
나는 그것을 똑똑히 들었네,
상처 불꽃의 줄칼 소나기 속에서.
[흘로크의 천막.] 그레티르는 이렇게 읊었다.
흘로크의 천막을 들어 올리는 자들은
힐드의 벽의 코들을 맞붙였네.
폭풍의 뇨르드들은
서로의 수염을 향해 내리쳤네.
로디의 지붕. 에이나르는 이렇게 읊었다.
로디의 지붕 위로 쏟아지는
오드의 침상 벗의 눈비 앞에서도
단단한 얼음은 줄지 않네.
그 왕이 오래도록 살기를.
힐드의 벽. 앞서 적은 그레티르의 시구에 나온다.
배의 해. 에이나르는 이렇게 읊었다.
올라프 가문의 후손은
바다에서 배의 해의 불꽃을 붉게 물들이네.
뱃머리의 달. 레프는 이렇게 읊었다.
그날은 아름다웠네. 팔의 불꽃을
아름답게 뿌리는 이들이
고리들의 매달린 길에
뱃머리의 달을 내게 밀어 넣었을 때.
배의 울타리. 다음 시구에 나온다.
창들의 굉음을 키우는 이여,
돌로 칠한 뱃머리의 울타리를
그토록 곧장 꿰뚫어 쏘았네.
싸움에 사나운 그것은 자작나무 껍질 같았네.
울르의 물푸레나무. 티오돌프는 이렇게 읊었다.
울르의 배의 눈보라가
군왕을 온통 에워싸고 몰아치네.
그곳에서는 못을 함께 박은 돛대들,
칼집의 천을 두른 돛대들이 흔들리네.
흐룽니르의 발바닥 잎. 브라기는 이렇게 읊었다.
흐라픈케틸이여, 듣고 싶은가,
트루드 도둑의 발바닥 잎,
돌 위에 고운 무늬를 입힌 그것과
군왕을 내가 어떻게 찬양할지?
시인 브라기는 방패의 고리에 관해 이렇게 읊었다.
명망 높은 시구드의 아들이
회그니에게서 받은 좋은 선물을,
고리 바퀴통 달린, 낭랑히 울리는
처녀의 바퀴를 이렇게 갚으려 하지 않았다면.
그는 방패를 힐드의 바퀴라 부르고, 그 고리를 바퀴의 통이라 불렀다.
고리의 땅. 할바르드는 이렇게 읊었다.
군주는 붉게 빛나는 고리의 땅이,
창끝 행렬의 땅이 둘로 날아가는 것을 보네.
희고 둥근 테 두른 방패가
쪼개져 부서지네.
또 이렇게 읊기도 한다.
방패에는 고리가 가장 잘 어울리고,
활에는 화살이 그러하네.
검은 오딘의 불꽃이다. 코르마크는 이렇게 읊었다.
전투를 일으킨 자가 낭랑한
가우트의 불꽃을 들고 나아가자,
그리드의 말에게 먹이를 주는 자가 나아가자,
싸움이 끓어올랐네. 우르드가 샘에서 나왔네.
투구의 불꽃. 울프 우가손은 이렇게 읊었다.
산의 강대한 힐드는
바다의 슬레이프니르를 앞으로 밀었네.
그러는 동안 흐로프트의 투구 불꽃들은
그녀의 말을 쓰러뜨렸네.
갑옷의 불꽃. 글룸 게이라손은 이렇게 읊었다.
숫돌에 얇게 간 갑옷의 울리는 불꽃을
그때 땅의 수호자가 휘파람 불게 했네.
그는 사내들에 맞서
목숨을 걸고 굳세게 자신을 지켰네.
방패의 얼음과 방패의 파괴자. 에이나르는 이렇게 읊었다.
올곧은 군왕에게서 나는
프레이야 눈꺼풀의 녹은 물을 끼얹은
붉은 방패의 얼음을 받았네.
우리는 투구의 파괴자를 손에 드네.
도끼는 방패의 여자 트롤이라 한다. 에이나르는 이렇게 읊었다.
레필의 땅말을 타는 이들은
투구의 그리드 곁에
아름답게 새긴 용들이 어떻게
놓여 있는지 똑똑히 볼 수 있네.
창은 뱀이라 부른다. 레프는 이렇게 읊었다.
방패 숲의 어둠 용인 내 창은,
사람들이 맞닥뜨리는 곳에서,
사내들의 손바닥 위로
사납게 치솟으며 놀 줄 아네.
화살은 활이나 활시위, 방패나 전투의 우박이라 부른다. 에이나르 스칼라글람은 이렇게 읊었다.
검의 굉음의 뢰그니르는 흘로크의 돛에서
활의 우박을 씩씩하게 털어 냈네.
늑대들을 돌보는 이는
목숨을 지켰네.
할프레드는 이렇게 읊었다.
창의 로타의 기러기를
굶주림에서 구해 주는 이들을
쇠 장식 두른 행기의 옷도
활시위의 우박에서 지켜 주지 못했네.
에이빈드 스칼다스필리르는 이렇게 읊었다.
회르드인의 땅을 지키는 이여,
갑옷의 우박이 상처 속에서 부서지고
느릅나무 활이 휘어질 때에도,
그대는 마음을 거의 흔들리지 않게 했다 하네.
전투는 햐드닝의 폭풍이나 눈보라라 부르고, 무기는 햐드닝의 불꽃이나 회초리라 부른다. 여기에는 다음과 같은 이야기가 있다.
회그니라는 왕에게 힐드라는 딸이 있었다. 햐란디의 아들 헤딘이라는 왕이 그녀를 전리품으로 사로잡아 갔다. 그때 회그니 왕은 왕들의 회합에 가 있었다. 자기 나라가 약탈당하고 딸이 끌려갔다는 소식을 듣자, 그는 군대를 이끌고 헤딘을 찾아 나섰다. 그는 헤딘이 해안을 따라 북쪽으로 갔다는 말을 들었다. 회그니 왕이 노르웨이에 이르렀을 때는 헤딘이 바다를 건너 서쪽으로 항해했다는 소식을 들었다. 그래서 회그니는 그를 뒤쫓아 오크니 제도까지 항해했다. 그가 하에이라는 곳에 이르자 헤딘이 군대를 이끌고 그곳에 와 있었다.
힐드는 아버지를 찾아가 헤딘을 대신하여 화해의 뜻으로 목걸이를 바치겠다고 했다. 그러나 한편으로는 헤딘이 싸울 준비를 마쳤으니 회그니는 그에게서 조금도 자비를 기대해서는 안 된다고 말했다. 회그니는 딸에게 매몰차게 대답했다. 힐드는 헤딘을 만나자 회그니가 어떤 화해도 원하지 않는다며 전투를 준비하라고 했다. 양쪽은 모두 그렇게 하여 섬으로 올라가 군대를 진형에 맞추어 세웠다.
그러자 헤딘은 장인 회그니를 불러 화해를 청하고 배상으로 많은 금을 주겠다고 했다. 회그니는 이렇게 대답했다. “화해하려는 것이라면 너무 늦게 제안했구나. 나는 이미 난쟁이들이 만든 다인슬레이프를 뽑았다. 이 검은 뽑힐 때마다 반드시 사람을 죽여야 하며, 내리칠 때 결코 빗나가지 않고, 조금이라도 베이면 그 상처는 낫지 않는다.”
그러자 헤딘이 말했다. “그대가 자랑하는 것은 검이지 승리가 아니오. 나는 주인에게 충실한 검이라면 무엇이든 좋은 검이라 하오.”
그들은 햐드닝의 싸움이라 부르는 그 전투를 시작하여 온종일 싸웠다. 저녁이 되자 왕들은 배로 돌아갔다. 그러나 힐드는 밤중에 전사자들이 있는 곳으로 가서 마법으로 죽은 자들을 모두 되살렸다. 이튿날 왕들은 전쟁터로 나아가 싸웠으며, 전날 쓰러진 자들도 모두 함께 싸웠다. 그 전투는 날마다 그렇게 이어졌다. 쓰러진 자들은 모두, 전쟁터에 놓인 무기와 방패도 모두 돌이 되었다. 그러나 날이 밝으면 죽은 사람들이 모두 일어나 싸웠으며, 무기들도 모두 다시 쓸 수 있게 되었다. 시들에서는 햐드닝이 이렇게 라그나로크를 기다려야 한다고 전한다. 시인 브라기는 이 이야기를 바탕으로 라그나르 로드브로크의 드라파를 지었다.
앞서 적었듯이 전투는 오딘의 폭풍이라 부른다. 비가 글룸은 이렇게 읊었다.
나는 옛날 야를들처럼,
그런 소문이 돌았듯이,
비드리르의 폭풍 회초리의 나무들과 함께
내 땅으로 가는 길을 뚫었네.
여기서는 전투를 비드리르의 폭풍이라 하고, 검을 싸움의 회초리라 하며, 사람들을 검의 나무들이라 한다. 여기서는 사람의 케닝에 전투와 무기를 함께 썼다. 이렇게 지은 것을 ‘레키트’라 한다. 새로운 비유를 펼쳐 시를 짓는다면, 방패는 무기의 땅이며 무기는 그 땅의 우박이나 비가 된다.
배를 어떻게 케닝으로 나타내야 하는가? 바다 왕들이나 바다, 함대나 바람의 말, 짐승, 스키라 부르면 된다.
파도의 말. 호른클로피는 이렇게 읊었다.
굳센 뜻을 지닌 배들의 파괴자는
아직 어린 나이에, 만조가 되었을 때,
창백한 파도 말의 뱃머리들을
바닷물 위로 밀어 넣게 했네.
게이티의 말. 에링가 스테인은 이렇게 읊었다.
모든 이가 시인에게 남쪽에서
전쟁이 온다고 말할지라도,
이 게이티의 말에 돌을 싣자.
우리는 기꺼이, 즐거이 나서리라.
스베이디의 순록들.
승리에 용맹한 스베인의 아들이여,
그대는 옆널 긴 스베이디의 순록들을 몰아
쇨시의 개울길로 나아갔네.
해협의 짐승들은 뭍을 떠나 미끄러져 갔네.
할바르드는 이렇게 읊었다. 여기서는 또 배를 해협의 짐승들이라 하고, 바다를 쇨시의 개울이라 부른다. 토르드 샤레크손은 이렇게 읊었다.
그는 해 널판의 말을 북쪽에서
시그야 앞바다로 달리게 했네.
돌풍은 길피의 바닷길의 기쁨을
아우마르 앞바다를 지나 남쪽으로 밀었네.
그러고는 바닷새 길의 말 뒤편에
쾨르므트와 아그디르를 모두 남겨 두었네.
돛대의 말은 리스타 앞바다를
헤치고 나아갔네.
여기서는 배를 해 널판의 말이라 하고, 바다를 길피의 땅이라 한다. 바닷새의 길은 바다이며, 말은 배이다. 또 돛대의 말이라고도 한다. 라우크는 돛대를 이르는 말이다. 또 마르쿠스는 이렇게 읊었다.
바닷길의 겨울 나그네는 피오르 뱀들의
눈더미를 힘차게 헤치고 나아갔네.
고래의 집의 이우그탄니는
돛대 꼭대기의 봉우리들을 넘어 뛰었네.
곰은 밀물의 바다 스키들이 다니던
오랜 길을 따라 앞으로 나아갔네.
소나기를 견디는 버팀목의 곰은
암초의 울리는 족쇄를 깨뜨렸네.
여기서는 배를 바닷길의 곰이라 부른다. 곰은 베트르리디, 이우그탄니, 베르시라고도 하며, 여기서는 버팀목의 곰이라 부른다. 배는 순록이라고도 한다. 앞서 적은 할바르드의 시구가 그러하다. 또 사슴이라고도 한다. 시구르드의 아들 하랄드 왕은 이렇게 읊었다.
배의 널판은 시칠리아 앞바다를 널리 갈랐네.
그때 우리는 당당했네.
들판의 날 선 사슴은 전사들 아래서
바라는 대로 잘 미끄러져 나아갔네.
또 큰사슴이라고도 한다. 에이나르는 이렇게 읊었다.
고리를 뿌리는 다정한 이여,
그대 곁에 사내가 오래 머물 수는 없으리.
물결의 큰사슴을 채비하자. 평화를 깨뜨리는 이여,
무언가 보탬이 따르지 않는다면.
수달. 마니는 이렇게 읊었다.
축 처지고 볼이 희끗한 늙은이여,
그대가 바다의 수달 위에서
전사들과 함께 무슨 일을 할 수 있겠는가?
그대의 힘이 쇠하고 있으니.
늑대. 레프는 이렇게 읊었다.
보물을 나누어 주는 토르스테인은 귀 기울였네.
나는 배받침 늑대의 나무에게,
숫돌 지팡이의 나무에게 충실히
찬양의 말을 바치네.
또 소라고도 한다. 배는 스키, 수레, 탈것이라 부른다. 에이욜프 다다스칼드는 이렇게 읊었다.
날이 아주 저물 무렵,
젊은이는 메이티의 스키를 타고
같은 운명을 나누며 나아갔네,
먼 바다의 고귀한 헤르시르를 만나러.
스티르카르 오다손은 이렇게 읊었다.
물결 불꽃의 뛰어난 흩뿌림꾼을 따라
회그니의 무리는 기세 드높이
배받침의 수레를 몰고
헤이티의 눈밭으로 나아갔네.
또 토르비외른은 이렇게 읊었다.
배받침의 바다 탈것을 부리는 이는
세례의 샘 안에 있었네.
그 보물을 흩뿌리는 이는 흰 그리스도의
더없이 큰 은총을 얻었네.
그리스도는 어떻게 칭하는가? 하늘과 땅과 천사들과 태양의 창조자, 세상과 천국과 천사들의 통치자, 하늘과 태양과 천사들과 예루살렘과 요르단강과 그리스의 왕, 사도들과 성인들의 지배자라고 부른다. 옛 시인들은 그를 우르드의 샘과 로마에 빗대어 칭했다. 에일리프 구드루나르손은 이렇게 읊었다.
바위산 땅들을 다스리는 이는
남쪽 우르드의 샘에 앉아 있다 한다.
그토록 강대한 로마의 신들의 왕은
여러 땅에 제 권세를 굳혔다.
스카프티 소로드손은 이렇게 읊었다.
수도사들의 주님의 권능은
가장 크며, 신은 모든 일을 이루신다.
권능 있는 그리스도께서 온 세상,
로마의 전당을 지어 세우셨다.
하늘의 왕이라고도 한다. 마르쿠스는 이렇게 읊었다.
폭풍의 집의 군주는 땅과 하늘을
충직한 군세와 함께 창조하셨다.
오직 한 분의 통치자, 인류의 그리스도께서
만물을 다스리실 수 있다.
에일리프 쿨나스베인은 이렇게 읊었다.
세상을 지나는 무리와 사람들의 군세는
하늘의 거룩한 십자가 앞에 절한다.
다른 모든 영광도 참되지만
오직 태양의 왕께서 더 순결하시다.
마리아의 아들이라고도 한다. 에일리프는 또 이렇게 읊었다.
하늘 영광의 무리는
마리아의 아들 앞에 절한다.
백성의 군주는 참된 권능을 행하시며,
그는 사람이자 신이시다.
천사들의 왕이라고도 한다. 에일리프는 또 이렇게 읊었다.
신의 벗의 고귀한 권능은
사람들이 생각하는 것보다 크다.
그러나 너그러운 천사들의 군주는
모든 것보다 거룩하고 영광스러우시다.
요르단강의 왕이라고도 한다. 시그바트는 이렇게 읊었다.
옛날 요르단강의 군주께서는
하늘에서 천사 넷을 보내셨다.
그의 거룩한 머리카락에는
우두머리 위로 물줄기가 쏟아졌다.
그리스인들의 왕이라고도 한다. 아르노르는 이렇게 읊었다.
사람들을 쓰러뜨리는 이의 은혜에 보답하여
나는 그리스인들과 가르다르의
용맹한 수호자께 기도드린다.
이렇게 군주께 선물을 갚는다.
에일리프 쿨나스베인은 이렇게 읊었다.
하늘의 영광은 사람들의 통치자를 찬양하니,
그는 만물의 왕이시다.
여기서 그는 그리스도를 처음에는 사람들의 왕이라, 두 번째에는 만물의 왕이라 불렀다. 에이나르 스쿨라손은 또 이렇게 읊었다.
땅의 백성을 보살피시는 이,
자비로 빛나며 온 세상을
품에 안으시는 이는 용맹한 군주 앞에
천국을 열어 주셨다.
이러한 케닝들은 서로 겹치므로, 시를 해석하는 이는 어느 왕을 노래한 것인지 문맥으로 가려야 한다. 미클라가르드의 황제를 그리스인들의 왕이라 부르는 것도 옳고, 예루살렘 땅을 다스리는 왕을 예루살렘의 왕이라 부르는 것도 옳다. 로마시의 황제를 로마의 왕이라 부르거나, 잉글랜드를 다스리는 이를 잉글랜드인들의 왕이라 부르는 것도 마찬가지다. 앞서 적은, 그리스도를 사람들의 왕이라 부르는 케닝은 어느 왕에게나 쓸 수 있다. 모든 왕을 땅의 지배자, 땅의 수호자, 땅을 차지하는 자, 친위대의 지휘자, 땅의 백성을 지키는 자라고 칭하는 것은 옳다. 시인들을 무색하게 하는 에이빈드는 이렇게 읊었다.
짐의 티르에게서
목숨을 빼앗았다,
땅의 지배자들이
외글로이에서.
글룸 게이라손은 이렇게 읊었다.
군주는 투구 아래에서 고트인들의 피로
숫돌의 골짜기를 붉혔다.
그곳 창들의 굉음 속에서
땅의 수호자가 발견되었다.
티오돌프는 이렇게 읊었다.
고귀한 친위대의 지휘자는
기쁜 마음으로 아들들에게
제 유산과 세습 영지를 남기리라.
그것이 나의 바람이다.
에이나르는 이렇게 읊었다.
굳센 마음의 백성의 수호자는 용맹한
머리카락의 산에 뱀의 머리쓰개를 얹는다.
시인은 사람들 앞에서 회르드인의 왕이
이룬 공적을 헤아린다.
공납을 바치는 왕들을 거느린 왕을 왕들의 왕이라 부르는 것도 옳다. 황제가 왕들 가운데 가장 높고, 그다음은 한 나라를 다스리는 왕이다. 그러한 왕들은 시의 모든 케닝에서 서로 동등하다. 그다음은 야를 또는 공납왕이라 불리는 사람들이다. 이들도 케닝에서는 왕과 동등하지만, 공납왕을 한 나라의 왕이라 불러서는 안 된다. 야를의 시인 아르노르는 토르핀 야를을 두고 이렇게 읊었다.
사람들은 들으라, 저 결단 빠른
야를들의 왕이 어떻게 싸웠는지.
막강한 군주는 두려움을 주는 자에게
맞서기를 그치지 않았다.
시의 케닝에서 그다음은 헤르시르라 불리는 사람들이다. 왕이나 야를처럼 이들을 금을 부수는 자, 재물을 아낌없이 나누는 자, 군기를 이끄는 자, 군세의 지휘자라 칭하거나, 군대 또는 전투의 선도자라 부를 수 있다. 여러 땅을 다스리는 나라의 왕은 저와 함께 나라를 다스리도록 공납왕과 야를을 두어, 왕에게서 멀리 떨어진 땅에서 국법에 따라 재판하고 전란으로부터 땅을 지키게 하기 때문이다. 그곳의 판결과 형벌은 왕 자신의 것과 똑같은 효력을 가져야 한다. 한 나라에는 여러 지방이 있으므로, 왕은 자신이 권한을 맡기는 여러 지방에 재판관을 세우는 것이 관례다. 이들을 덴마크어로는 헤르시르 또는 렌드르만, 작센에서는 백작, 잉글랜드에서는 남작이라 부른다. 이들 역시 통치를 맡은 영토에서 정당한 재판관이자 정당한 수호자가 되어야 한다. 왕이 가까이 있지 않으면 전투에서 이들 앞에 군기를 들고 나아가야 하며, 이때 이들은 왕이나 야를과 똑같은 권한을 지닌 군대의 지휘자다.
그다음은 횔드라 불리는 사람들이다. 이들은 훌륭한 가문 출신으로 온전한 권리를 지닌 농장주들이다. 이들을 재물을 주는 자, 재물을 지키는 자, 사람들 사이를 화해시키는 자라 칭할 수 있다. 이러한 케닝들은 우두머리들에게도 쓸 수 있다. 왕과 야를은 히르드만과 후스카를이라 불리는 수행자들을 거느린다. 렌드르만 역시 자신에게 충성을 맹세한 사람들을 거느리는데, 이들은 덴마크와 스웨덴에서는 히르드만, 노르웨이에서는 후스카를이라 불린다. 이들도 히르드만이 왕에게 하듯 맹세한다. 옛날에는 왕의 후스카를을 흔히 히르드만이라 불렀다. 혼합시의 시인 토르발드는 이렇게 읊었다.
전투에 기꺼이 나서는 왕이여, 평안하소서.
그대의 용맹한 후스카를들 또한 그러하소서.
사람들은 찬양을 담아 지은
나의 시를 입에 올립니다.
할랄드 시구르다르손 왕은 이렇게 지었다.
왕좌를 차지하려 온 힘을 모은
후스카를의 무리가 야를의
뒤를 바싹 따르며 기다린다.
내게로 몰려오는 자는 흔히 더 적다.
우두머리의 히르드만과 후스카를은 안의 무리, 수행대, 보수를 받는 사람들로 칭할 수 있다. 시그바트는 이렇게 읊었다.
나는 군주의 수행대가 최근
물 위에서 싸웠다고 들었다.
내가 다음으로 헤아리는 창끝의 폭풍은
결코 가장 작은 싸움이 아니다.
또 이렇게 읊었다.
그때는 처녀가 왕의
보수를 받는 이들에게 밧줄의 말 위에서
금속의 인사를 앞두고
벌꿀술을 나르던 때와 같지 않았다.
우두머리들이 주는 급료와 선물을 헤이드페라 부른다. 검은 오타르는 이렇게 읊었다.
나는 전투의 불씨를 부수는 이의
호의를 누려야 한다.
여기 안에는 현명한 군주와 함께
힘을 다하는 안의 무리가 있다.
야를과 헤르시르와 히르드만은 왕의 속내를 나누는 벗, 말벗, 곁자리에 앉는 벗으로 칭한다. 할프레드는 이렇게 읊었다.
왕의 벗은 전투에 능하며 용맹을 즐기니,
분노에 재빠른 그는 자기 둘레에
회그니의 망치로 두드려 만든 옷이
울려 퍼지게 한다.
스네비외른은 이렇게 읊었다.
강철의 군주들의 말벗은
키의 끈으로 덮개의 칼을 받쳐,
뱃전 낮은 물결의 말을
거센 파도에 맞서게 한다.
아르노르는 이렇게 읊었다.
전투에 익숙한 군주의 곁자리 벗이
죽음을 맞은 무거운 슬픔을
나의 어린 아들들은
내 눈앞에서 겪는다.
왕의 말벗이라고도 한다. 할프레드는 이렇게 읊었다.
일이 이루어져, 그 뒤로
슬기로운 계책을 지닌 왕의 말벗은
숲이 무성한 오나르의
외동딸을 아내로 맞았다.
사람은 이처럼 혈통에 따라 칭해야 한다. 코르마크는 이렇게 읊었다.
할랄드의 참된 벗의 아들은
내 늪의 이빨 시르의
효모 라인강을 들으라.
나는 너그러운 시인으로서 이를 펼친다.
그는 야를을 왕의 참된 벗이라 불렀고, 호콘 야를을 시구르드 야를의 아들이라 불렀다. 티오돌프는 할랄드를 두고 이렇게 읊었다.
올라프의 아버지를 위해
쇠칼의 폭풍이 거세진다.
그 모든 용맹한 행위가
찬양받기에 마땅하도록.
또 이렇게 읊었다.
야리즐레이프는 보았다,
군주가 어떻게 행동하는지.
거룩한 왕의 형제는
앞으로 나섰다.
그는 또 이렇게 읊었다.
모든 이를 뛰어넘었던 이가
죽었도다,
매 받침대들의 후예,
할랄드의 형제의 아들이.
아르노르는 「뢰그발드 찬가」에서 또 이렇게 읊었다.
군세에 유익한 헤이티의 후예는
나와 인척을 맺었다.
그리하여 야를과 맺은 인척 관계는
우리가 명성을 얻도록 도왔다.
그는 토르핀 야를을 두고 또 이렇게 읊었다.
마나르섬 남쪽에서 얇게 벼린 칼들이
방패 아래의 강대한 군세를 물어뜯었다.
그곳에서 늙은 뢰그발드의 후예 앞에
그 군세는 줄어들었다.
그는 또 이렇게 읊었다.
신께서 지극히 강대한 토르프에이나르의
뛰어난 가문의 영광을 재앙에서 지키시기를.
나는 충실한 이들의 군주께
그 귀한 이를 위한 자비를 빈다.
에이나르 스칼라글람은 또 이렇게 읊었다.
전투의 용사여, 힐디탄의 가문에는
이보다 너그러운 가문의 버팀목이
결코 없으리라.
나는 찬가를 이어 가야 한다.
케닝을 쓰지 않는 시의 표현은 어떠한가? 모든 것을 그 본래 이름대로 부르는 것이다. 시를 가리키는, 케닝이 아닌 이름은 무엇인가? 브라그, 흐로드, 오드, 메르드, 로프라 한다. 늙은 브라기는 어느 늦은 저녁 숲을 지나 수레를 타고 가다가 다음과 같이 읊었다. 그때 트롤 여자가 그에게 말을 걸어 누가 그곳을 지나가느냐고 물었다.
나를 트롤이라 부르니,
거처의 흐룽니르의 달,
거인의 재물을 빨아먹는 자,
폭풍 태양의 재앙,
예언녀의 다정한 벗,
시체 땅의 수호자,
하늘의 바퀴를 삼키는 자.
트롤이란 이 밖에 무엇이겠는가?
그는 이렇게 답했다.
나를 시인이라 부르니,
비두르의 마음을 빚는 자,
가우트의 선물을 찾아내는 자,
인색하지 않은 시인,
이그의 맥주를 나르는 자,
시를 빚어내는 자,
시가의 솜씨 좋은 장인.
시인이란 이 밖에 무엇이겠는가?
코르마크는 이렇게 읊었다.
나는 시그뢰드의 이름난 아들을 두고
더욱 많은 찬가를 짓는다.
신들의 화해자에게 경의를 바친다.
토르는 수레에 앉아 있다.
토르드 콜베인손은 이렇게 읊었다.
찬양에 너그러운 방패의 단풍나무는
많은 스네캬선과 크나르선,
스케이드선을 파도 위에 울리게 했다.
시인의 노래는 자라난다.
메르드라고도 한다. 울프 우가손은 이렇게 읊었다.
그곳에서 전사들의 찬양에 이르니,
나는 앞서 칼의 비를 일으키는 이의
찬가를 지어 마쳤다.
이렇게 바다에 이르도록 펼친다.
여기서는 시를 로프라 불렀다.
신들의 이름은 무엇인가? 그들은 뵌드라 불린다. 공적을 노래하는 시인 에이욜프는 이렇게 읊었다.
창의 담보를 아낌없이 주는 에이리크는
신들의 뜻에 따라 땅을 제 아래로
끌어들이고 전투를 일으킨다.
또 회프트라 불린다. 흐비니르의 티오돌프는 이렇게 읊었다.
속임수의 순록은 뼈 사이에서
신들에게 좀처럼 나누어지지 않았다.
투구를 쓴 신들의 지혜를 북돋는 이는
무엇이 그 까닭이라 말했는가?
뢰근이라고도 한다. 에이나르 스칼라글람은 이렇게 읊었다.
나는 신들이 호콘의 크게 불어난
권세를 더욱 굳세게 한다고 노래한다.
욜나르라고도 한다. 에이빈드는 이렇게 읊었다.
우리는 다시 신들의 술,
통치자의 찬가를
돌다리처럼
만들어 냈다.
디아르라고도 한다. 코르마크는 이렇게 읊었다.
땅을 얻은 이는 신들의 피오르드를
바꾸는 이에게 이마의 천을 씌워 높인다.
그는 곧게 선 돛대 끝을 묶는 자다.
이그는 린드에게 주술을 걸었다.
여기에는 하늘의 이름들을 적어 두었으나, 우리는 시에서 이 명칭들을 모두 찾아내지는 못했다. 이러한 시의 명칭들도 다른 명칭들과 마찬가지로, 뛰어난 시인들의 작품에서 그런 명칭을 먼저 찾아보지 않았다면 시에 쓸 필요가 없다고 나는 생각한다.
하늘: 흘뤼르니르, 헤이드소르니르, 흐레그미미르, 안들랑그, 료스파리, 드리판디, 스카튀르니르, 비드페드미르, 베트미미르, 레이프트르, 흐료드르, 비드블라인.
태양: 순나, 뢰둘, 에이글로아, 알스키르, 쉬니, 파그라흐벨, 리크느스킨, 드발린의 놀이짝, 알프뢰둘, 이프뢰둘, 뮐린.
달: 마니, 초승달, 그믐달, 해를 세는 자, 물린, 펭가리, 글람, 스퀸디르, 스캴그, 스크람.
땅에는 어떤 이름들이 있는가? 땅은 ‘요르드’라 불린다. 티오돌프가 읊었듯이.
백작은 창끝의 소나기,
그 거센 폭풍이 자주 일게 한다.
금반지를 굳세게 다루는 이는
그런 뒤에야 땅을 제 발아래 굴복시킨다.
‘폴드’라고도 한다. 오타르가 읊었듯이.
전투의 발드르가 땅을 지킨다.
그리할 수 있는 왕은 드물다.
독수리를 기쁘게 하는 올라프는
용맹한 스웨덴인의 군주다.
‘그룬드’라고도 한다. 할프레드가 읊었듯이.
섬을 옭아맨 띠가 다니는 너른 땅이
독으로 속이는 뱀의 아들에게 매여 있다.
숫돌 나라의 보물을 해치는
회드의 발아래 놓여 있다.
‘하우드르’라고도 한다. 에이나르가 읊었듯이.
용맹한 사내들이 칼로써
빛나는 왕들의 땅을 굳건히 지킨다.
사나운 칼날의 폭풍 앞에서
투구는 자주 갈라진다.
‘란드’라고도 한다. 토르드 콜베인손이 읊었듯이.
싸움 뒤 북쪽 베이가에서부터,
전투를 말로 다 담기는 어렵지만,
땅은 남쪽 아그디르까지,
아니 그보다 더 멀리 굴복하였다.
‘라드’라고도 한다. 오타르가 읊었듯이.
까마귀가 굶주리지 않았던 그곳에서,
결단 빠른 그대는, 공포의 지팡이여,
사나운 이여, 두 군주를 상대로
사람들의 무리와 맞서 땅을 지켰다.
‘흘뢰딘’이라고도 한다. 뵐루스테인이 읊었듯이.
나는 기억한다. 말의 땅이
어둠 속에서 앞서 내게 보냈던 것을.
푸른 흘뢰딘의 뼈에 난,
새겨 파인 입이 벌어졌다.
‘프론’이라고도 한다. 울프 우가손이 읊었듯이.
땅의 다리를 둘러싼 뻣뻣한 줄은
뱃전 앞에서 눈을 부릅뜨고,
섬뜩한 눈빛으로 땅의 전사 시험자를
노려보며 독을 뿜었다.
‘표르긴’이라고도 한다. 여기 이렇게 읊었듯이.
나는 불의 것에 충실하였다.
모루의 강에서 요란한 침상을 둔,
표르긴의 뱀장어에게 아낌없이 주는 이였다.
그에게 영예와 폭풍이 있으라.
‘바르그’라 불리는 짐승이 있다. 피나 시체를 그 먹이나 음료라 부르며 그것을 가리키는 것은 올바르다. 다른 짐승 여럿을 그렇게 가리키는 것은 올바르지 않다. 바르그는 또한 ‘울프’라고도 한다. 티오돌프가 읊었듯이.
게리에게 넉넉한 잔치가
마련되었다. 시구르드의 아들이
숲속의 늑대를 상처로 유인하려고
북쪽에서 왔을 때.
여기서는 늑대를 ‘게리’라고도 부른다. ‘프레키’라고도 한다. 에길이 읊었듯이.
그때 창끝의 파도가 일었고,
프레키는 상처를 찢었으며,
까마귀는 머리의 뱃머리에서
부리를 문질렀다.
‘비트니르’라고도 한다. 에이나르가 읊었듯이.
독처럼 차가운 강이 뜨거운
상처의 물결로 붉게 물들었다.
비트니르의 따뜻한 맥주가 물과 함께
카름트의 목걸이로 흘러들었다.
‘일그’라고도 한다. 아르노르가 읊었듯이.
암늑대의 사악한 일족이
쌓여 가는 시체를 삼켰고,
푸른 바다는 피와 섞여
붉게 변하였다.
‘바르그’라고도 한다. 일루기가 읊었듯이.
그것은 늑대의 기쁨이었다. 목걸이를 부수는 이가
숲의 검은 송어 여럿을
칼로 찌르며,
나의 주군이 달아나는 자들을 몰아붙였을 때.
다음 또한 늑대의 이름들이다. 할르가 읊었듯이.
헤이딩기들의 굶주림이 가셨고,
잿빛 길디르는 상처를 즐겼다.
군주는 펜리르의 주둥이를 붉혔고,
늑대는 마시러 상처 속으로 들어갔다.
또 토르드가 읊었듯이.
음의 무리는 피를 헤치고 나아갔고,
프레키의 밀을 넉넉히 얻었다.
길디르는 게리의 맥주를 즐겼으며,
걀프의 말떼는 피 속에 서 있었다.
곰은 페트비드니르, 훈, 베트를리디, 베르시, 프레스, 이우그탄니, 이피웅그, 글룸, 욜푸드, 빌스카르프, 베라, 요레크, 리티, 프레크, 블롬, 이슝그라 불린다. 수사슴은 모트뢰드니르, 달라르, 달르, 다인, 드발린, 두네이르, 두라스로르라 불린다.
다음은 「토르그림의 툴라」에 열거된 말의 이름들이다.
흐라픈과 슬레이프니르,
이름 높은 말들,
발르와 레트페티,
티알다리도 거기 있었고,
굴토프와 고티,
소티도 언급되었다고 들었으며,
모르와 룽그, 마르도 있었다.
비그와 스투프는
스케바드와 함께 있었다.
블라크는 전사를 태울 수 있었고,
실프르토프와 시니르도 그러했으며,
파크도 언급되었다고 들었다.
굴팍시와 요르는 신들과 함께 있었다.
블로두그호피라 불린 말은
강력한 아트리디를
태웠다고 전해진다.
기슬과 팔호프니르,
글레르와 스케이드브리미르,
길리르도 거기서 언급되었다.
다음은 또 「칼프의 노래」에 열거되어 있다.
다그는 드뢰슬리를 탔고,
드발린은 모드니를,
햘름은 하페티를,
하키는 파크를 탔다.
벨리를 죽인 이는
블로두그호피를 탔고,
하딩 일족의 군주는
스케바드를 탔다.
베스테인은 발르를,
비필은 스투프를,
메인티오프는 모르를,
모르긴은 바크르를,
알리는 흐라픈을 탔다.
그들이 얼음 위로 말을 달렸을 때,
동쪽에서는 또 다른
잿빛 말이 아딜스를 태우고
창에 상처를 입은 채
빙빙 돌았다.
뵤른은 블라크를 탔고,
뱌르는 케르티를,
아틀리는 글라움을,
아딜스는 슬룅비를,
회그니는 횔크비를,
하랄드는 푈크비를,
군나르는 고티를,
시구르드는 그라니를 탔다.
앞서 적었듯이 아르바크와 알스비드는 해를 끈다. 흐림팍시 또는 푀르스바르트니르는 밤을 끈다. 스킨팍시 또는 글라드는 낮을 따른다.
다음은 「토르그림의 툴라」에 나오는 황소의 이름들이다.
늙은 황소들의 이름을
나는 낱낱이 들었다.
라우드와 헤비르,
레킨과 히르,
히민흐료드와 아플리,
아르프와 아르푸니.
다음은 뱀의 이름들이다. 용, 파프니르, 요르문간드, 나드르, 니드호그, 린, 나드라, 고인, 모인, 그라프비트니르, 그라바크, 오프니르, 스바프니르, 그림.
소에는 암소, 송아지, 황소, 어린 암소, 한 살배기 소, 씨황소, 수소가 있다. 양에는 숫양, 거세한 숫양, 암양, 어린양, 숫양이 있다. 돼지에는 암퇘지, 어린 암퇘지, 수퇘지, 거세하지 않은 수퇘지, 새끼 돼지가 있다.
공중과 날씨에는 어떤 이름들이 있는가? 공중은 긴눙가, 가운데 세계, 새의 세계, 날씨의 세계라 불린다. 날씨는 폭풍, 순풍, 거센 바람, 진눈깨비바람, 돌풍, 바람이라 불린다. 「알스빈의 말」에서는 이렇게 말한다.
사람들 사이에서는 바람이라 하고,
신들 사이에서는 떠도는 자라 하며,
지엄한 신들은 울부짖는 자라 부른다.
거인들은 고함치는 자,
요정들은 요란히 달리는 자라 하며,
헬에서는 우렁차게 울리는 자라 한다.
날씨는 또한 ‘구스트’라고도 한다.
피나 시체를 그 음료나 먹이라 부르는 것만으로도 충분히 가리킬 수 있는 새가 둘 있다. 까마귀와 독수리다. 다른 모든 수컷 새도 피나 시체와 결부하여 가리킬 수 있으며, 그때는 독수리나 까마귀를 뜻한다. 티오돌프가 읊었듯이.
군주는 피의 뇌조가
독수리의 곡식을 즐기게 한다.
회르드인의 왕은 가우트의 낫을
피의 백조가 밭 가는 데로 가져간다.
시체 독수리의 바다에 사는 독수리들을 먹이는 이는
그가 지켜야 할 남쪽의 땅마다
그의 전사들이 창끝으로
빠짐없이 재게 한다.
다음은 까마귀의 이름들이다. 크라크, 후긴, 무닌, 보르긴모디, 아르플로그니르, 아르탈리, 홀드보디. 에이나르 스칼라글람이 이렇게 읊었다.
군대를 이끄는 이는 산에 익숙한
까마귀들에게 배불리 먹였다.
무기가 울리는 동안 까마귀는
암늑대의 먹이로 배를 채웠다.
에이나르 스쿨라손이 이렇게 읊었다.
귀한 힘을 돋우는 이는 값진
전투의 갈매기를 거느릴 줄 안다.
후긴의 짐이 빛나는 태양의 가름에게 닥친
괴로움을 괴로움으로써 없앤다.
또 그가 읊었듯이.
전사들이 쓰러지는 싸움에서
왕의 심장은 용기로 부풀어 오른다.
검푸른 무닌은
상처에서 피를 마신다.
비가글룸이 읊었듯이.
피의 목걸이를 두른 여신의 소란을 바라며
우리가 모래톱에 방패를 들고 섰을 때,
보르긴모디는
피의 먹잇감을 얻었다.
스쿨리 토르스테인손이 읊었듯이.
백 명의 대열 속에서,
흐비팅들의 흘뢰크는 나를
맨 뒤에서 보지 못했으리라.
나는 아르플로그니르에게 상처를 내어 주었다.
독수리는 다음과 같이 불린다. 아리, 겜리르, 흐레그스코르니르, 에그디르, 긴나르, 운드스코르니르, 갈로프니르. 에이나르가 읊었듯이.
그는 야른삭사의 검은 갈기 달린 말의
주둥이를 피로 붉혔다.
독수리는 게리의 미끼를 찢었고,
쇠붙이는 독수리의 먹이를 마련했다.
오타르가 읊었듯이.
독수리는 마시고, 암늑대는
시체에서 낮참의 한 모금을 얻는다.
늑대는 자주 턱을 붉히고,
독수리는 거기서 먹이를 얻는다.
티오돌프가 읊었듯이.
그리 오래되지 않은 옛날,
거인 여인의 늑대가 늙은 독수리의 모습을 하고
고함을 지르며
이야기를 전하는 이들에게 날아왔다.
또 여기 이렇게 읊었듯이.
흐레그스코르니르의 손에 담긴
고귀한 꿀술을 공들여 빚으리라.
또 스쿨리가 읊었듯이.
내가 그 일을 되새기니, 시인은
좋은 이야기에 귀를 기울인다.
나는 이전에도 이후에도 갈로프니르를 위해
버드나무의 슬픔이 시체를 잘 간직하게 했다.
바다에는 어떤 이름들이 있는가? 바다는 마르, 에기르, 기미르, 흘레르, 하프, 레이드, 베르, 살트, 뢰그르, 그레디르라 불린다. 아르노르가 읊었고 앞서 적었듯이.
용맹한 백작들의 왕이 어떻게
바다에 나섰는지 사람들이 들으라.
굽히지 않는 군주는 에기르와
맞서 싸우기를 그치지 않았다.
여기서는 ‘세르’라고도 하고 ‘에기르’라고도 한다. ‘마르’라고도 한다. 호른클로피가 읊었듯이.
물의 이빨을 거느리는,
사람을 죽이는 이는 넉넉히 베풀려고
성소 길의 노크비들을 몰아
저 바다로 나아갔다.
여기서는 ‘뢰그르’도 언급되어 있다. 에이나르가 이렇게 읊었다.
물이 배를 씻고, 아름다운
바람의 표지들이 덜거덕 울린다.
바다는 양쪽 뱃전에 부딪쳐 울리고,
밀려드는 물결의 파도는 말떼를 씻는다.
여기서는 ‘플로드’라고도 부른다. 앞서 적었듯이 레프가 이렇게 읊었다.
비에 차가워진 기미르의 예언녀가
파도가 부서지는 곳에서,
꼬아 만든 밧줄의 곰을
자주 에기르의 아가리로 데려간다.
‘하프’라고도 한다. 할바르드가 읊었듯이.
모든 땅을 두른 띠의
얼음에 매인 테를 흔드는 이여,
그대는 단단한 말의 뱃머리를
서쪽 바다로 향하게 했다.
‘레이드’라고도 한다. 여기 이렇게 읊었듯이.
우리는 핀족이 스키로 다니는 땅을 떠나
바다 위로 나아왔다.
배가 다니는 길에서 동쪽을 바라보니
산들이 햇살에 반짝인다.
‘베르’라고도 한다. 에길이 읊었듯이.
나는 바다를 건너 서쪽으로 갔고,
비드리르의 가슴 기슭에서 나는
바다를 가져온다.
이것이 나의 행로다.
‘마르’라고도 한다. 에이나르가 읊었듯이.
차가운 바다는 너그러운 군주 아래에서
여러 날 검은 나무들을 씻는다.
폭풍에 휩쓸린 만의 줄칼은
군주에게 느릅나무의 슬픔을 파낸다.
‘살트’라고도 한다. 아르노르가 읊었듯이.
용감한 백성의 왕은 기운 선체로
동쪽에서 짠 바다를 갈랐다.
시그툰에서는 날카로운 바람이
바라의 파도 불꽃을 흩는 이를 몰아붙였다.
‘그레디르’라고도 한다. 뵐베르크가 읊었듯이.
이듬해 그대는 땅에서
아름다운 함대를 꾸려 나왔다.
물이 배 위를 넘었고, 그대는 번쩍이는
물결의 말떼로 바다를 갈랐다.
여기서는 바다를 ‘걀프르’라고도 부른다. ‘비디르’라고도 한다. 레프가 읊었듯이.
조각한 뱃머리를 지닌 버팀목의 말이
가슴으로 뱃전의 세계를 가른다.
나무는 고통을 견디고, 바다는
단단한 가장자리를 넘어 안으로 쏟아진다.
‘훔’이라고도 한다. 브렌누냘이 읊었듯이.
여인이여, 파도가 높아질 때
우리 열여섯은 네 자리에서
한꺼번에 물을 퍼냈다.
큰 바다 배의 선체 위로 바다가 흩뿌렸다.
이것들도 바다의 이름이므로, 배나 금을 그것들과 결부하여 가리키는 것은 올바르다. 란은 에기르의 아내였다고 전해진다. 여기 이렇게 읊었듯이.
바다가 힘차게 일어 바다의 불씨들을
하늘 높이 내던졌다.
뱃머리들이 구름을 갈랐으리라.
란의 길은 달을 향해 솟구쳤다.
에기르와 란의 딸은 아홉이며, 그 이름들은 앞서 적었다. 히밍글레바, 두파, 블로두그하다, 헤프링, 우드, 흐뢴, 뷜갸, 드뢰픈, 콜가다. 에이나르 스쿨라손은 다음 시구에서 그들의 이름 여섯을 열거했다.
히밍글레바는 용감한 이들을 향해
바다의 굉음을 거세게 일으킨다.
[히밍글레바, 우드, 두파, 블로두그하다, 콜가. 헤프링].
‘흐뢴’이라고도 한다. 발가르드가 읊었듯이.
거품이 침상들에 깔렸고,
부푼 바다는 금과 어우러져 일렁였다.
파도들은 전함들의
두려운 머리를 씻었다.
‘뷜갸’라고도 한다. 오타르 스바르티가 읊었듯이.
그대들은 깎아 다듬은 키로
높이 삼키는 파도들을 갈랐다.
여인들이 자은 천이 미끄럼목의 순록에서
돛대 끝을 향해 펄럭였다.
‘드뢰픈’이라고도 한다. 오름이 읊었듯이.
매의 횃대에 깃든 티루드는
맥주의 모든 미덕을 더하고,
물결의 불꽃을 두른 로픈은
벗에게 충실히 악덕을 몰아낸다.
‘바라’라고도 한다. 토를레이크 파그리가 읊었듯이.
바다는 울부짖고, 파도는
붉은 나무 위로 밝은 거품을 나른다.
금으로 꾸민 미끄럼목의 들소가
입을 벌리는 그곳에서 잿빛으로.
‘라’라고도 한다. 에이나르가 읊었듯이.
용감한 이들은 전에 우리 벗들을
그런 곳에서 맞아 본 일이 없었다.
바다가 뱃머리로 거세게 들이쳤고,
그들이 물결을 잠재웠으리라 나는 생각하지 않는다.
‘필르’라고도 한다. 레프가 읊었듯이.
물결의 산들이 무너져 내린다.
글람미의 스키를 타는 겨울 곰,
구시의 황소들을 탄 돛자락의 곰이
이제 거세게 앞으로 달려간다.
‘보디’라고도 한다. 여기 이렇게 읊었듯이.
암초의 파도가 갑자기 나를 덮쳤다.
바다는 나를 제집으로 데려가려 했다.
나는 바다의 초대를 받지 않았다.
‘브레키’라고도 한다. 오타르가 읊었듯이.
부서지는 파도가 포효하며 부쉈다.
나무의 죽음은 커져 갔다.
사내들은 거센 날씨를 만났고,
수면 위 가느다란 널판들이 부서졌다.
‘바그’라고도 한다. 브라기가 읊었듯이.
물결의 순풍을 보내는 이는
뒤틀린 에기르를 들어 올리려 하지 않았다.
그는 토르 앞에서 바다 갈매기의 땅에 매인
가느다란 줄을 잘랐다.
‘순드’라고도 한다. 에이나르가 읊었듯이.
나는 흐룬드 남쪽에서
널판으로 해협을 갈랐다.
너그러운 군주를 만났을 때
내 손은 장식되었다.
‘푀르드’라고도 한다. 에이나르가 읊었듯이.
이어서 나는 물결의 효모가 입은
아름다운 옷에 또렷이 새겨진 뱀을 본다.
협만의 불꽃을 내어 주는 이는
내가 어떻게 그것을 말하는지 들으라.
‘세그’라고도 한다. 마르쿠스가 읊었듯이.
칼집의 뱀을 다스리는 신이여,
나는 바다의 태양을 부수는 이를
시로 결코 헐뜯지 않으리라.
시를 망치는 자는 악한 자다.
불에는 어떤 이름들이 있는가? 다음과 같다.
이 불은 드물지 않게 타오른다.
충직한 군주가 마을들을 불사른다.
마그누스가 불을 붙이면
군주 앞에서 집들이 연기를 내뿜는다.
불꽃. 발가르드는 이렇게 읊었다.
돌처럼 사나운 불꽃이 그을음 속에서
잽싸게 불씨를 쏘아 올려 집을 휘감았고,
그 뒤로 연기가
짙게 솟아올랐다.
장작불. 다음과 같다.
하키는 장작불 위에서 불탔다.
파도가 다니는 길들이 밀려드는 곳에서.
타는 숯. 그라니는 이렇게 읊었다.
글람미가 다니는 길의 타는 숯들이 무너뜨렸으리라.
군주는 그토록 불을 질렀다.
불씨. 아틀리는 이렇게 읊었다.
도끼들이 붉게 물들고, 숱한 불씨가 커지며,
전당들이 불길에 휩싸인다.
집들이 타고, 불길이 사납게 일며,
귀한 사람들이 피를 흘리며 쓰러진다.
여기서는 불을 ‘김’이라고도 불렀다.
불연기. 다음과 같다.
통치자의 집들이 불탔다.
불이 전당을 무너뜨렸으리라.
불연기가 군사들에게 흰 재를 뿌렸다.
니드 강 바로 곁에서 반쯤 지어진 집이었다.
화염. 아르노르는 이렇게 읊었다.
분노한 섬의 덴마크인들을 꺾는 이는
라움 사람들을 향한 계책을 아끼지 않았다.
헤인 사람들의 호언은 시들었고,
화염이 그들을 잠재웠다.
불길. 에이나르는 이렇게 읊었다.
불길이 재빨리 일었고,
곧 달아났다.
히싱의 군세가,
싸움에서 밀린 그들이.
맹화. 발가르드는 이렇게 읊었다.
밝은 맹화가 휘몰아쳤다.
바이킹들은 힘센 군주의 성벽을
맹렬히 부수었다.
그 성의 처녀에게 슬픔이 닥쳤다.
불빛. 할도르 스크발드리는 이렇게 읊었다.
그대들은 그곳에서 그들의 보물을
나눌 수 있었다. 그대는 한 번도
승리를 빼앗긴 적 없었다. 방패의 불빛이
그들의 거처를 에워쌌다.
시간을 가리키는 이름들은 이러하다. 시대, 옛적에, 생애, 오래전에, 해, 반년, 겨울, 여름, 봄, 가을, 달, 주, 낮, 밤, 아침, 저녁, 해질녘, 이른 아침에, 일찍, 늦게, 한때, 그저께, 바로 다음에, 어제, 내일, 한동안, 잠깐.
『알스빈의 말』에 나오는 밤의 이름들은 또 이러하다.
사람들 사이에서는 ‘밤’이라 하고,
신들 사이에서는 ‘어둠’이라 하며,
지극히 위대한 신들은 ‘가리개’라 부른다.
거인들은 ‘근심 없음’이라 하고,
엘프들은 ‘잠의 즐거움’이라 하며,
난쟁이들은 ‘꿈의 뇨룬’이라 한다.
추분부터 해가 오후 세 시의 자리에 질 때까지가 가을이다. 그때부터 춘분까지가 겨울이다. 그때부터 이사철까지가 봄이다. 그때부터 추분까지가 여름이다. 겨울 바로 앞의 달을 가을달이라 하고, 겨울의 첫 달을 도살달이라 하며, 그다음은 서리달, 그다음은 숫양달, 그다음은 소리, 그다음은 고이, 그다음은 외달, 그다음은 뻐꾸기달이자 씨 뿌리는 철, 그다음은 알을 거두는 철이자 양을 우리에 모으는 철, 그다음은 해의 달이자 산지 목장의 달, 그다음은 건초 거두는 철, 그다음은 곡식 베는 달이다.
사람을 가리키는, 케닝이 아닌 이름들은 무엇인가? 사람은 저마다 한 사람이다. 사람을 부르는 첫째이자 가장 높은 칭호는 황제이며, 그다음은 왕, 그다음은 야를이다. 이 세 사람에게는 다음의 이름들이 모두 공통으로 쓰인다.
알발드. 다음과 같이 읊었다.
배들의 터전 동쪽과 남쪽의
통치자들을 나는 모두 안다.
스베인의 아들은 견주어 보면
어느 군주보다도 뛰어나다.
여기서는 그람이라고도 불렀다. 자기 나라 전체를 홀로 다스리기에 알발드라 한다.
퓔키르. 기주르는 이렇게 읊었다.
퓔키르는 전투에서 거인 여인의 준마와
흘로크의 백조를 기쁘게 한다.
올라프는 스코굴의 폭풍 속에서
이그의 거위들을 기쁘게 먹인다.
왕이 자기 군사들을 전투 대형으로 편성하므로 퓔키르라 한다.
비시. 검은 오타르는 이렇게 읊었다.
비시는 동쪽에서 전투의 프레이가
바라는 아내를 틀림없이 신붓값 없이 얻는다.
사람들의 통치자는
좋은 삶을 누린다.
하리 또는 헤라. 아르노르는 이렇게 읊었다.
하리는 칼날이 셰틀랜드에서 일으키는
모든 천둥 속에서 승리를 거두었다.
시인은 군주의 영광을 드높이려 한다.
그는 사람들 가운데 가장 높은 이였다.
야를은 헤르토기라 하며, 왕도 그렇게 부른다. 군대를 이끌고 싸움터로 나가기 때문이다. 티오돌프는 이렇게 읊었다.
헤르토기를 꺾은 이는, 전쟁에 사로잡힌
무덤의 재촉꾼의 눈들을 머리에서
찌르도록 했다.
나는 그의 찬양을 전한다.
신요르 또는 센요르. 시그바트는 이렇게 읊었다.
노르웨이의 신요르여, 이제 가난한 이도
부유한 이처럼 그대의 법을 누리게 하라.
약속을 지키고,
후하게 베풀라.
밀딩. 마르쿠스는 이렇게 읊었다.
밀딩은 사나운 백성들을 불로 휩쓸었다.
그때 그들에게는 죽음이 정해져 있었다.
도적을 누르는 이여, 그대는 남쪽 욤에서
더없이 높이 불꽃의 광채를 피워 올렸다.
메링. 할바르드는 이렇게 읊었다.
그대보다 수도자들의 주님께 가까운
메링은 땅의 둥근 지붕 아래 없다.
땅을 다스리는 이의 말을 깨뜨리는 자여,
그대는 덴마크인들을 지킨다.
란드레키. 티오돌프는 이렇게 읊었다.
흠을 경계하는 란드레키가 밝은
크라키의 보리를 뿌린다.
이는 앞서 적은 대로이다. 다른 왕들의 땅으로 군대를 몰고 가거나 자기 땅에서 군대를 몰아내므로 그렇게 부른다.
늙은 할프단이라는 왕이 있었는데, 모든 왕 가운데 가장 뛰어난 왕이었다. 그는 한겨울에 큰 제사를 지내며 자기가 왕으로 삼백 년을 살게 해 달라고 빌었다. 그러나 그가 받은 답은, 긴 인간의 한평생보다 더 오래 살지는 못하겠지만 그의 가문에서 여자나 귀족이 아닌 남자가 하나도 나오지 않는 기간이 삼백 년이 되리라는 것이었다. 그는 뛰어난 무인이었으며 동쪽 여러 나라를 널리 돌아다녔다. 그곳에서 시그트뤼그라는 왕을 결투로 죽였다. 그러고는 홀름가르드의 에문드 왕의 딸인, 지혜로운 알비그라 불리는 여인과 혼인했다. 둘 사이에는 아들 열여덟이 있었고, 아홉씩 한꺼번에 태어났다. 그 이름들은 이러하다. 첫째는 사람들의 텡길이라 불린 텡길, 둘째는 레시르, 셋째는 그람, 넷째는 길피, 다섯째는 힐미르, 여섯째는 요푸르, 일곱째는 튀기, 여덟째는 스퀼리 또는 스쿨리, 아홉째는 하리 또는 헤라였다. 이 아홉 형제는 전쟁에서 그토록 뛰어난 명성을 얻었기에, 이후 모든 전승에서 그들의 이름은 왕이나 야를이라는 이름처럼 높은 지위를 나타내는 칭호로 여겨진다. 그들은 자식이 없었고 모두 전투에서 죽었다.
검은 오타르는 이렇게 읊었다.
텡길은 이미 젊어서부터
힘을 갖추고 싸움에 너그러웠다.
그의 목숨이 오래 이어지기를 빈다.
나는 그를 으뜸가는 사람으로 여긴다.
마르쿠스는 이렇게 읊었다.
레시르는 붉게 물든 머리 위에서
라인강의 해가 바다의 산들에 빛나게 했다.
에길은 이렇게 읊었다.
그람은 땅을 둘러싼
바위들을 들어 밀어냈다.
에이빈드는 이렇게 읊었다.
기쁨에 찬 길피는
백성의 아들들과 즐겁게 지냈다.
나라를 지켜야 했던 그는
황금 투구 아래 서 있었다.
글룸 게이라손은 이렇게 읊었다.
힐미르는 투구 아래 숫돌의 골짜기를
게아트인들의 피로 붉게 물들였다.
검은 오타르는 이렇게 읊었다.
요푸르여, 첫머리를 들으라.
왕의 찬양은 드높아지리라.
내 찬가, 그대를 위한 시의
운율을 올바로 새겨들으라.
스투프는 이렇게 읊었다.
영광에 뜻을 둔 튀기는 두 손으로
사람들의 무리를 베었다.
군대는 기꺼이 방패 아래 나아갔다.
저 남쪽 니즈 앞에서.
할프레드는 이렇게 읊었다.
나는 스퀼리와 헤어졌다.
시인에게 닥친 해악이 그리 만들었다.
사람들의 주인에게 바라는 소망은
지극히 크나, 대다수에게 감추어져 있다.
마르쿠스는 이렇게 읊었다.
나는 매의 기상을 지닌 덴마크 땅의 하리를
귀한 찬가 속으로 부른다.
할프단과 그의 아내에게는 또 다른 아홉 아들이 있었는데, 그 이름들은 이러하다. 힐디르에게서 힐딩 일족이 나왔고, 둘째 네피르에게서 니플룽 일족이 나왔으며, 셋째 아우디에게서 외들링 일족이 나왔고, 넷째 잉그비에게서 잉글링 일족이 나왔으며, 다섯째 다그에게서 되글링 일족이 나왔고, 여섯째 브라기에게서 브라그닝 일족이 나왔다. 이는 너그러운 할프단의 가문이다. 일곱째는 부들리로, 그에게서 부들룽 일족이 나왔다. 부들룽 가문에서 아틀리와 브륀힐드가 나왔다. 여덟째는 로프디이다. 그는 뛰어난 전사왕이었다. 그를 따르는 군사들은 로프다르라 불렸다. 그의 일족은 로프둥 일족이라 한다. 파프니르를 죽인 시구르드의 외할아버지 에일리미가 그 가문에서 나왔다. 아홉째는 시가르로, 그에게서 시클링 일족이 나왔다. 이는 볼숭의 인척인 시게이르의 가문이자, 하그바르드를 목매단 시가르의 가문이다. 붉은 콧수염의 하랄드는 힐딩 가문에서 나왔으며, 검은 할프단의 외할아버지였다. 규키는 니플룽 가문, 캬르는 외들링 가문, 말에 지혜로운 에이리크는 윌핑 가문 출신이었다.
또한 다음과 같은 왕가들이 이름 높다. 잉글링 일족이 나온 잉그비의 가문, 스쿌둥 일족이 나온 덴마크의 스쿌드의 가문, 프랑크 땅의 볼숭에서 나온 볼숭 일족이다. 스켈피르라는 전사왕이 있었는데, 그의 가문은 스킬핑 가문이라 불린다. 그 혈족은 동쪽 여러 나라에 있다. 지금 말한 가문들의 이름은 모두 시에서 높은 지위를 나타내는 칭호로 쓰여 왔다.
에이나르는 이렇게 읊었다.
힐딩들이 섬 곁에서 잿빛
창의 집회를 벌이러 나아갔다고 들었다.
푸른 보리수 방패가
둘로 쪼개졌다.
그라니는 이렇게 읊었다.
되글링은 독수리 새끼에게
덴마크인의 피를 마시게 했다.
그네바드의 시인 감리는 이렇게 읊었다.
젊은 외들링은 아직 어린 나이에
뱃전 안에서 나글파리의 혀 위에
말의 힘을 만들어 내는
가운데 토막들을 내리쳤다.
요룬은 이렇게 읊었다.
브라그닝은 사나운 백성들을 치는 칼날을
피로 붉게 물들였다. 군대는 왕의 분노를 겪었다.
집들은 거듭 불씨 앞에
무너져 내렸다.
에이나르는 이렇게 읊었다.
부들룽의 칼이 살을 베고,
창들 위로 피가 흘렀다.
[힐드의 구름이 찢어졌다.
흐비타뷔 곁에서.]
아르노르는 이렇게 읊했다.
스코틀랜드 여인의 아들은 바다에서
시클링들의 긴 배들을 길들인다.
그는 군선의 안을 피로 물들인다.
까마귀에게는 좋은 일이다.
티오돌프는 이렇게 읊었다.
용맹한 시클링의 생애가 그처럼 끝나
우리는 모두 곤경에 빠졌다.
칭송받던 로프둥이
목숨을 잃었다.
로프디 왕을 따르던 군사들은 로프다르라 한다.
아르노르는 이렇게 읊었다.
군주여, 해 아래 그대보다 뛰어난
스쿌둥은 다시 태어나지 않으리라.
볼숭. 토르켈 하마르스칼드는 이렇게 읊었다.
볼숭의 후손이
서늘한 바다 너머로
황금으로 꾸민 무기를
내게 보내 주었다.
잉글링. 검은 오타르는 이렇게 읊었다.
그대가 나타나기 전까지 땅 위에는
전쟁에 날랜 잉글링이 없었다.
서쪽 섬들로부터 동쪽으로
섬들을 제 밑에 굴복시킬 이는.
잉그비. 이 또한 왕을 가리키는 이름이다. 마르쿠스는 이렇게 읊었다.
사람들은 에이리크의 찬양을 들어야 한다.
누구도 그보다 뛰어난 텡길을 알지 못한다.
잉그비는 이 세상에서 오랜 명성과 함께
군주들의 자리를 지켰다.
스킬핑. 발가르드는 이렇게 읊었다.
긴 배들이 떨리는 곳, 넓은 땅들 앞에서
스킬핑은 큰 군세를 거느렸다.
마침내 남쪽의
시칠리아는 황폐해졌다.
신요르. 시그바트가 읊었고 앞서 적은 대로이다.
노르웨이의 신요르여, 이제 가난한 이도 누리게 하고
후하게 베풀라.
시인들은 그레파르라 하며, 시에서는 원한다면 어느 사람이든 그렇게 불러도 옳다. 할프 왕을 따르던 사람들은 레카르라 불렸고, 그들의 이름에서 비롯하여 전사들을 레카르라 부른다. 모든 사람을 그렇게 불러도 옳다. 앞서 적었듯이 시에서는 사람들을 로프다르라고도 한다. 너그러운 스카티라 불리던 왕을 따르던 사람들은 스카트나르라 불렸다. 그의 이름에서 비롯하여 너그러운 사람은 누구나 스카티라 한다. 늙은 브라기 왕을 따르던 이들은 브라그나르라 한다. 사람들의 송사를 판단하는 이들은 비르다르라 한다. 나라를 지키는 사람들은 퓌르다르, 피라르, 베라르라 한다. 비킹가르와 플로트나르는 배를 타고 싸우는 군대이다. 베이마르는 베이무니 왕을 따르던 이들의 이름이었다. 무리를 이끄는 이들은 굼나르 또는 구마르라 하는데, 혼례에서 신랑을 구미라 부르는 것과 같다.
고트나르는 고틀란드라는 이름의 유래가 된 고티라는 왕의 이름에서 나온 말이다. 그는 오딘의 이름을 따서 불렸으며, 가우트라는 이름에서 그 이름이 나왔다. 가우틀란드 또는 고틀란드가 오딘의 이름에서 비롯되었고, 스비티오드는 스비두르의 이름에서 비롯되었기 때문이다. 이 또한 오딘의 이름이다. 그때 그가 차지한 대륙 전체는 레이드고틀란드라 하고, 섬들은 모두 에이고틀란드라 했다. 지금은 이를 덴마크 왕국과 스웨덴 왕국이라 한다.
아직 살림을 차리지 않은 젊은이들은 재물이나 명성을 얻으려 애쓰는 동안 드렝기르라 한다. 나라 사이를 오가는 이들은 여행하는 드렝기르, 군주를 섬기는 이들은 왕의 드렝기르라 하며, 권세 있는 사람이나 농장주를 섬기는 이들 역시 드렝기르라 한다. 용감하고 나날이 나아지는 사람들을 드렝기르라 한다. 세기르, 크니아르, 리다르라고도 하는데, 이들은 추종자들이다. 농장주들은 테그나르와 횔다르라 한다. 사람들 사이의 화해를 주선하는 이들은 료나르라 한다.
사람들을 이렇게도 부른다. 투사, 싸움꾼, 호걸, 재주꾼, 용사, 굳센 자, 장사, 영웅. 이에 맞서는 이름으로는 나약한 자, 허약한 자, 쓸모없는 자, 보잘것없는 자, 나약한 인간, 못난 자, 겁쟁이, 초라한 자, 무기력한 자, 얼빠진 자, 비열한 자, 변변찮은 자, 비겁한 자, 둔한 자, 멍청이, 느림보, 무능한 인간, 가련한 자, 천한 자, 비탄에 잠긴 자가 있다.
아낌없이 베푸는 사람은 너그러운 이, 명예로운 이, 후한 이, 백성에게 너그러운 이, 황금을 아끼지 않는 이, 사람들 가운데 빼어난 이, 복된 이, 풍족하게 누리는 이, 큰 부자, 부유한 사람, 우두머리라 한다. 이에 맞서는 이름은 구두쇠, 짠돌이, 되질을 따지는 자, 옹졸한 자, 재물에 인색한 자, 베풀기 싫어하는 자이다.
현자는 계책을 주재하는 이라 한다. 어리석은 사람은 바보, 얼간이, 경솔한 자, 잘 속는 자, 허풍쟁이, 멍청이, 경박한 자, 우둔한 자, 정신 나간 자, 광인, 미치광이라고도 한다. 몸가짐을 가꾸는 사람은 멋쟁이, 훌륭한 젊은이, 화려한 사람, 뽐내는 사람, 치장하는 사람이라 한다. 지저분한 자, 거친 자, 볼품없는 자, 다리를 벌리고 걷는 자, 덜렁이, 게으름뱅이, 외양간에서 뒹구는 자, 너절한 자, 굼뜬 자라고도 한다.
뤼드는 나라의 백성 또는 료드라 한다. 노예는 켑시르, 시종, 일꾼, 티르라고도 한다.
누구든 혼자이면 사람이라 하고,
둘이면 한 쌍이라 하며,
셋이면 무리라 한다.
넷은 길동무들이고,
다섯 사람은 한 떼이며,
여섯이면 한 패이고,
일곱이면 한 무리를 채운다.
여덟은 비난의 표를 지고,
아홉은 벗들이며,
열이면 한 무더기이고,
열하나는 사나운 자들이다.
열둘이 길을 가면
밧줄에 늘어선
한 줄이다.
열셋은 북새통이고,
열넷은 일행이며,
열다섯이 만나면
그때는
모임이다.
열여섯은 좌중이고,
열일곱은 공격대이다.
열여덟을 맞닥뜨리는 자에게는
적들이 넉넉히 많다고
여겨진다.
열아홉 사람을 거느리는 자는
동료 무리를
거느린다.
스무 사람은 수행 무리이다.
서른은 백성이고,
마흔은 민중이며,
쉰은 대열이고,
예순은 집결한 무리이며,
일흔은 한데 엮인 무리이고,
여든은 사람들의 무리이며,
백은 군대이다.
또 사람의 이름 대신 쓰는 명칭들이 있다. 우리는 이를 관계에 따른 명칭, 참된 성질에 따른 명칭, 또는 대체 명칭이라 부른다. 다른 것을 그 본래 이름으로 부르고, 지칭하려는 사람을 그것의 소유자라 하거나 앞서 말한 것의 아버지 또는 할아버지라 하는 것이 관계에 따른 명칭이다. 그 셋째 대는 증조부라 한다. 또 아들, 상속자, 유업을 잇는 자, 아이, 어린것, 사내아이, 유산을 물려받는 자라 한다. 또 형제, 피붙이, 한배에서 난 형제, 형제지간, 한 몸에서 난 형제라 한다. 또 자손, 조카, 일가, 후손, 소생, 친족, 혈통의 줄기, 후예, 가문의 기둥, 집안의 형제, 혈족의 가지, 가계의 가지, 자식, 후손, 으뜸 줄기, 곁가지라 한다. 또 인척, 혼인으로 맺어진 친족, 혼인으로 연결된 사람들이라 한다. 또 벗, 의논 상대, 조언자, 말동무, 속마음을 나누는 벗, 이야기 상대, 뱃자리를 함께하는 동료, 가까운 벗, 옆자리에 앉는 이, 자리를 함께하는 동료라 한다. 뱃자리 동료란 노 젓는 자리의 절반을 함께 쓰는 동료이다. 또 적, 원수, 대적, 적대자, 파멸시키는 자, 해치는 자, 죽이는 자, 억누르는 자, 침몰시키는 자, 사납게 덤비는 자라 한다. 우리는 이러한 명칭을 관계에 따른 명칭이라 부른다. 사람을 이름이 있는 자기 농장이나 배, 또는 고유한 이름이 붙은 자기 소유물과 관련지어 지칭할 때도 마찬가지이다. 사람을 지혜로운 사람, 생각 깊은 사람, 말에 슬기로운 사람, 계책에 뛰어난 사람, 재물을 후하게 베푸는 사람, 굽히지 않는 사람, 주의 깊은 사람, 빼어난 사람이라 부르는 것을 우리는 참된 성질에 따른 명칭이라 한다. 이것들이 대체 명칭이다.
시에서 다른 말과 결합하지 않고 쓰는 여자의 명칭은 이러하다. 남자에게 시집간 여자들은 아내, 신부, 여인이라 한다. 몹시 거만하게 굴며 치장하는 여자들은 귀부인, 미녀라 한다. 말을 잘하는 여자들은 슬기로운 여인이라 한다. 조용한 여자들은 숙녀라 하고, 오만한 여자들은 거드름 피우는 여자, 거센 여자라 한다. 기질이 당찬 여자는 씩씩한 여인이라 한다. 가장 권세 있는 여자는 귀부인이라 한다. 어린 처녀들이나 대담하지 못한 여자들처럼 나서지 못하는 여자는 수줍은 여인이라 한다. 남편이 나라를 떠나 있는 여자는 홀로 집을 지키는 아내라 한다. 남편이 살해된 여자는 전몰자의 아내라 한다. 남편이 병으로 죽은 여자는 과부라 한다. 여자는 누구나 처음에는 처녀라 하고, 늙으면 노파라 한다. 이 밖에도 여자를 헐뜯는 명칭들이 있으며, 여기 적지는 않았으나 시에서 찾아볼 수 있다. 한 남자를 함께 남편으로 둔 여자들은 서로 연적이라 한다. 아들의 아내는 며느리라 한다. 남편의 어머니는 시어머니라 한다. 또 어머니, 할머니라 하고, 셋째 대는 증조할머니라 한다. 어머니는 어미라고도 한다. 또 딸, 아이, 어린것이라 한다. 또 누이, 여신, 같은 어머니에게서 난 누이라 한다. 또 여자는 남편의 잠자리 벗, 말동무, 속마음을 나누는 벗이라 하며, 이것은 관계에 따른 명칭이다.
사람에게는 머리가 있다. 이를 다른 말과 결합하여 나타내려면 목의 수고 또는 짐, 투구와 모자와 뇌, 머리카락과 눈썹, 머릿가죽, 귀, 눈, 입의 땅이라 해야 한다. 헤임달의 검이라고도 하며, 원하는 어떤 검의 명칭이든 헤임달의 어느 이름과 결합하여 써도 옳다. 머리를 다른 말과 결합하지 않고 부르는 명칭으로는 두개골, 머릿골, 머리통, 정수리가 있다. 눈은 시력, 바라봄, 시선, 쏘아보는 것이라 한다. 이를 다른 말과 결합하여 나타내려면 속눈썹이나 눈썹, 눈꺼풀이나 이마의 해 또는 달, 방패와 유리, 보석이나 돌이라 할 수 있다. 귀는 귓바퀴, 청각이라 한다. 이를 다른 말과 결합하여 나타내려면 청각의 땅이라 하거나 땅을 뜻하는 다른 명칭을 쓰고, 새로 지어낸 비유라면 청각의 입, 통로, 시력, 눈이라 해야 한다. 입을 다른 말과 결합하여 나타내려면 혀나 이, 말이나 입천장, 입술 따위의 땅 또는 집이라 해야 한다. 새로 지어낸 비유에서는 입을 배라 하고, 입술을 뱃전, 혀를 노 또는 키라 한다. 이는 때로 말이나 입이나 혀의 바위 또는 암초라 한다. 혀는 흔히 말 또는 입의 검이라 한다. 수염은 턱수염이라 하고, 입술에 난 것은 콧수염 또는 윗수염이라 한다. 머리카락은 머리털이라 하며, 여자의 것은 긴 머리채라 한다. 머리카락은 머리숱이라고도 한다. 머리카락을 다른 말과 결합하여 나타내려면 숲이라 하거나 나무를 뜻하는 다른 명칭을 쓰고, 머리통이나 머릿골이나 머리와 관련짓는다. 수염은 턱이나 뺨이나 목과 관련짓는다.
심장은 속알이라 한다. 이를 다른 말과 결합하여 나타내려면 곡식 낟알이나 돌, 사과나 견과, 둥근 덩이 따위라 하고 가슴이나 마음과 관련지어야 한다. 마음의 집이나 땅이나 바위라고도 할 수 있다. 가슴을 다른 말과 결합하여 나타내려면 심장이나 숨이나 간의 집, 울타리 두른 터 또는 배라 하고, 기력과 마음과 기억의 땅이라 해야 한다. 마음은 속생각, 애정, 사랑, 연정, 의지, 욕망이라 한다. 마음을 다른 말과 결합하여 나타내려면 거인 여인들의 바람이라 해야 하며, 원하는 어느 거인 여인의 이름이든 써도 옳다. 거인들의 이름을 쓰거나 그 거인의 아내나 어머니나 딸과 관련지어도 마찬가지이다. 마음은 또 심정, 호감, 기력, 힘, 의욕, 기억, 지성, 성정, 기질, 신의라 한다. 또 마음은 분노, 적의, 악의, 잔혹함, 비애, 슬픔, 비탄, 심술, 사나움, 변덕, 불성실, 무기력, 경솔함, 경박함, 완고함, 광란이라 한다.
손은 손아귀, 팔, 앞발, 발톱 달린 발이라 할 수 있다. 손과 팔에는 팔꿈치, 아래팔, 손목, 관절, 손가락, 손아귀, 손바닥, 손톱, 손끝, 손날, 손톱 밑 살이 있다. 손은 무기나 방패의 땅, 어깨와 소매와 손바닥과 손아귀의 나무, 금반지의 땅, 매와 송골매 및 매를 뜻하는 모든 명칭의 땅이라 할 수 있고, 새로 지어낸 비유에서는 어깨의 발, 활을 옥죄는 것이라 할 수 있다. 다리는 발바닥, 발등, 발 따위의 나무, 길이나 걸음이나 발걸음 위를 달리는 창이라 할 수 있다. 다리는 이것들의 나무 또는 기둥이라 할 수 있다. 다리는 스키와 신발과 바지에 관련지어 나타낸다. 다리에는 넓적다리, 무릎, 장딴지, 뼈, 정강이, 발등, 발 바깥쪽, 발바닥, 발가락이 있다. 다리는 이 모든 것과 관련지어 나무라 할 수 있으며, 돛대나 활대라고도 부르고 이것들과 관련짓는다.
말은 또 낱말, 표현, 언변, 이야기, 서술, 말다툼, 논쟁, 노래, 주문, 읊조림, 수다, 떨리는 소리, 소란, 재잘거림, 떠드는 소리, 왁자지껄함, 언쟁, 조롱, 입씨름, 허풍, 자랑, 잡담, 어리석은 말, 시답잖은 노랫말, 헛소리, 고함이라 한다. 또 목소리, 울림, 음성, 메아리, 웅성거림, 외침, 굉음, 쩌렁거림, 우렁찬 소리, 요란한 소리, 우지끈거림, 스치는 소리, 휙 지나가는 소리, 움직이는 소리라 한다. 지성은 지혜, 계책, 이해, 기억, 판단, 사려, 수에 밝음, 선견지명, 꾀에 밝음, 말의 지혜, 유능함이라 한다. 속셈, 간계, 음흉한 계책, 배반할 계책이라고도 한다.
라티에는 두 뜻이 있다. 목소리를 라티라 하고, 행동거지도 라티라 한다. 행동거지를 뜻하는 아디는 언짢은 기분을 뜻하기도 한다. 레이디도 두 가지로 해석된다. 사람이 나쁜 마음을 품는 것을 레이디라 하고, 배나 말의 여행 장비도 레이디라 한다. 파르도 두 가지로 해석된다. 파르는 분노이고, 파르는 배이다. 사람들은 이런 표현을 자주 써서 시의 뜻을 숨기며, 이것을 오플리오스트라 부른다. 사람의 뼈와 뼈가 만나는 곳을 리드라 하고, 배도 리드라 하며, 사람들의 무리도 리드라 한다. 또 남에게 도움을 주는 것도 리드라 하고, 맥주는 리드라 한다. 울타리의 문을 흘리드라 하고, 황소도 흘리드라 하며, 비탈은 흘리드라 한다. 시에서 이러한 뜻들을 써서 오플리오스트를 만들 수 있으니, 앞선 시구가 처음에 가리키는 듯한 뜻과 다른 뜻을 취해야 할 때에는 이해하기가 어렵다. 이와 마찬가지로 여러 사물이 같은 명칭을 공유하는 다른 이름들도 많다.