《시그르드리파의 노래》 원전
Sigrdrífumál
이 작품의 원문과 영어·한국어 번역을 읽어 보세요. 위쪽 버튼으로 읽을 본문을 선택하면 이 사이트의 모든 원전 페이지에 같은 설정이 적용됩니다.
아이슬란드 학자 구드니 욘손 판본의 표준화된 철자를 따른 고대 노르드어 원문입니다.
"Hvat beit brynju?
Hví brá ek svefni?
Hverr felldi af mér
fölvar nauðir?"
Hann svaraði:
"Sigmundar burr,
- sleit fyr skömmu
hrafn hrælundir, -
hjörr Sigurðar!"
Hon kvað:
"Lengi ek svaf,
lengi ek sofnuð var,
löng eru lýða læ;
Óðinn því veldr,
er ek eigi máttak
bregða blundstöfum."
Sigurðr settist niðr ok spyrr hana nafns. Hon tók þá horn fullt mjaðar ok gaf honum minnisveig:
"Heill dagr!
Heilir dags synir!
Heil nótt ok nift!
Óreiðum augum
lítið okkr þinig
ok gefið sitjöndum sigr!
Heilir æsir!
Heilar ásynjur!
Heil sjá in fjölnýta fold!
Mál ok mannvit
gefið okkr mærum tveim
ok læknishendr, meðan lifum."
Hon nefndist Sigrdrífa ok var valkyrja. Hon sagði, at tveir konungar börðust. Hét annarr Hjálmgunnarr. Hann var þá gamall ok inn mesti hermaðr, ok hafði Óðinn hánum sigri heitit en
"annarr hét Agnarr,
Auðu bróðir,
er vætr engi
vildi þiggja."
Sigrdrífa felldi Hjálmgunnarr í orrustunni, en Óðinn stakk hana svefnþorni í hefnd þess ok kvað hana aldri skyldu síðan sigr vega í orrustu ok kvað hana giftast skyldu - "en ek sagðak hánum, at ek strengðak heit þar í mót at giftast engum þeim manni, er hræðast kynni." Hann segir ok biðr hana kenna sér speki, ef hon vissi tíðindi ór öllum heimum. Sigrdrífa kvað:
"Bjór færi ek þér,
brynþings apaldr,
magni blandinn
ok megintíri;
fullr er hann ljóða
ok líknstafa,
góðra galdra
ok gamanrúna.
Sigrúnar skaltu kunna,
ef þú vilt sigr hafa,
ok rísta á hjalti hjörs,
sumar á véttrimum,
sumar á valböstum,
ok nefna tysvar Tý.
Ölrúnar skaltu kunna,
ef þú vill annars kvæn
véli-t þik í tryggð, ef þú trúir;
á horni skal þær rísta
ok á handar baki
ok merkja á nagli Nauð.
Full skal signa
ok við fári sjá
ok verpa lauki í lög;
þá ek þat veit,
at þér verðr aldri
meinblandinn mjöðr.
Bjargrúnar skaltu kunna,
ef þú bjarga vilt
ok leysa kind frá konum;
á lófum þær skal rísta
ok of liðu spenna
ok biðja þá dísir duga.
Brimrúnar skaltu rísta,
ef þú vilt borgit hafa
á sundi seglmörum;
á stafni skal rísta
ok á stjórnarblaði
ok leggja eld í ár,
er-a svá brattr breki
né svá bláar unnir,
þó kemstu heill af hafi.
Limrúnar skaltu kunna,
af þú vilt læknir vera,
ok kunna sár at sjá;
á berki skal þær rísta
ok á baðmi viðar,
þeim er lúta austr limar.
Málrúnar skaltu kunna,
ef þú vilt, at manngi þér
heiftum gjaldi harm:
þær of vindr,
þær of vefr,
þær of setr allar saman
á því þingi,
er þjóðir skulu
í fulla dóma fara.
Hugrúnar skaltu kunna,
ef þú vilt hverjum vera
geðsvinnari guma;
þær of réð,
þær of reist,
þær of hugði Hroftr
af þeim legi,
er lekit hafði
ór hausi Heiðdraupnis
ok ór horni Hoddrofnis.
Á bjargi stóð
með Brimis eggjar,
hafði sér á höfði hjalm;
þá mælti Mímis höfuð
fróðligt it fyrsta orð
ok sagði sanna stafi.
Á skildi kvað ristnar,
þeim er stendr fyr skínandi goði,
á eyra Árvakrs
ok á Alsvinns hófi,
á því hvéli, er snýsk
undir reið Hrungnis,
á Sleipnis tönnum
ok á sleða fjötrum.
Á bjarnar hrammi
ok á Braga tungu,
á ulfs klóum
ok á arnar nefi,
á blóðgum vængjum
ok á brúar sporði,
á lausnar lófa
ok á líknar spori.
Á gleri ok á gulli
ok á gumna heillum,
í víni ok í virtri
ok vilisessi,
á Gugnis oddi
ok á Grana brjósti,
á nornar nagli
ok á nefi uglu.
Allar váru af skafnar,
þær er váru á ristnar,
ok hverfðar við inn helga mjöð
ok sendar á víða vega;
þær ro með ásum,
þær ro með alfum,
sumar með vísum vönum
sumar hafa mennskir menn.
Þat eru bókrúnar,
þat eru bjargrúnar
ok allar ölrúnar
ok mætar meginrúnar,
hveim er þær kná óvilltar
ok óspilltar
sér at heillum hafa;
njóttu, ef þú namst,
unz rjúfask regin.
Nú skaltu kjósa,
alls þér er kostr of boðinn,
hvassa vápna hlynr;
sögn eða þögn
hafðu þér sjalfr í hug;
öll eru mein of metin."
Sigurðr kvað:
"Munk-a ek flæja,
þótt mik feigan vitir,
emk-a ek með bleyði borinn;
ástráð þín
ek vil öll hafa;
svá lengi sem ek lifi."
Sigrdrífa kvað:
"Þat ræð ek þér it fyrsta,
at þú við frændr þína
vammalaust verir;
síðr þú hefnir,
þótt þeir sakar geri;
þat kveða dauðum duga.
Þat ræð ek þér annat,
at þú eið né sverir,
nema þann er saðr sé;
grimmar limar
ganga at tryggðrofi;
armr er vára vargr.
Þat ræð ek þér þriðja,
at þú þingi á
deili-t við heimska hali,
því að ósviðr maðr
lætur oft kveðin
verri orð en viti.
Allt er vant,
ef þú við þegir,
þá þykkir þú með bleyði borinn
eða sönnu sagðr;
hættr er heimis kviðr,
nema sér góðan geti; -
annars dags
láttu hans öndu farit,
ok launa svá lýðum lygi.
Þat ræð ek þér it fjórða,
ef býr fordæða
vammafull á vegi,
ganga er betra
en giska sé,
þótt þik nótt of nemi.
Fornjósnar augu
þurfu fira synir,
hvars skulu vreiðir vega;
oft bölvísar konur
sitja brautu nær,
þær er deyfa sverð ok sefa.
Þat ræð ek þér it fimmta,
þóttú fagrar séir
brúðir bekkjum á,
sifja silfr
lát-a-ðu þínum svefni ráða;
teygj-at-tu þér at kossi konur.
Þat ræð ek þér it sétta,
þótt með seggjum fari
ölðrmál til öfug,
drukkin deila
skal-at-tu við dolgviðu;
margan stelr vín viti.
Söngr ok öl
hefr seggjum verit
mörgum at móðtrega,
sumum at bana,
sumum at bölstöfum;
fjölð er, þat er fira tregr.
Þat ræð ek þér it sjaunda,
ef þú sakar deilir
við hugfulla hali,
berjask er betra
en brenna sé
inni auðstöfum.
Þat ræð ek þér it átta,
at þú skalt við illu sjá
ok firrask flærðarstafi;
mey þú teygj-at
né manns konu
né eggja ofgamans.
Þat ræð ek þér it níunda,
at þú náum bjargir,
hvars þú á foldu finnr,
hvárts eru sóttdauðir
eða eru sædauðir
eða eru vápndauðir verar.
Laug skal gera,
þeim er liðnir eru,
þváa hendr ok höfuð,
kemba ok þerra,
áðr í kistu fari,
ok biðja sælan sofa.
Þat ræð ek þér it tíunda,
at þú trúir aldregi
várum vargdropa,
hvárstu ert bróður bani
eða hafir þú felldan föður;
ulfr er í ungum syni,
þó sé hann gulli gladdr.
Sakar ok heiftir
hyggja-t svefngar vera
né harm in heldr;
vits ok vápna
vant er jöfri at fá
þeim er skal fremstr með firum.
Þat ræð ek þér it ellifta,
at þú við illu séir
hvern veg at vini;
langt líf þykkjumk-a-k
lofðungs vita;
römm eru róg of risin."
헨리 애덤스 벨로스의 1923년 영어 번역으로, 저작권이 만료되었습니다. 연 번호는 원문과 다를 수 있습니다.
Sigurth rode up on Hindarfjoll and turned southward toward the land of the Franks. On the mountain he saw a great light, as if fire were burning, and the glow reached up to heaven. And when he came thither, there stood a tower of shields, and above it was a banner. Sigurth went into the shield-tower, and saw that a man lay there sleeping with all his war-weapons. First he took the helm from his head, and then he saw that it was a woman. The mail-coat was as fast as if it had grown to the flesh. Then he cut the mail-coat from the head-opening downward, and out to both the arm-holes. Then he took the mail-coat from her, and she awoke, and sat up and saw Sigurth, and said:
"What bit through the byrnie? how was broken my sleep?
Who made me free of the fetters pale?"
He answered:
"Sigmund's son, with Sigurth's sword,
That late with flesh hath fed the ravens."
Sigurth sat beside her and asked her name. She took a horn full of mead and gave him a memory-draught.
"Hail, day! Hail, sons of day!
And night and her daughter now!
Look on us here with loving eyes,
That waiting we victory win.
"Hail to the gods! Ye goddesses, hail,
And all the generous earth!
Give to us wisdom and goodly speech,
And healing hands, life-long.
"Long did I sleep, my slumber was long,
And long are the griefs of life;
Othin decreed that I could not break
The heavy spells of sleep."
Her name was Sigrdrifa, and she was a Valkyrie. She said that two kings fought in battle; one was called Hjalmgunnar, an old man but a mighty warrior, and Othin had promised him the victory, and
The other was Agnar, brother of Autha,
None he found who fain would shield him.
Sigrdrifa slew Hjalmgunnar in the battle, and Othin pricked her with the sleep-thorn in punishment for this, and said that she should never thereafter win victory in battle, but that she should be wedded. "And I said to him that I had made a vow in my turn, that I would never marry a man who knew the meaning of fear." Sigurth answered and asked her to teach him wisdom, if she knew of what took place in all the worlds. Sigrdrifa said:
"Beer I bring thee, tree of battle,
Mingled of strength and mighty fame;
Charms it holds and healing signs,
Spells full good, and gladness-runes."
******
Winning-runes learn, if thou longest to win,
And the runes on thy sword-hilt write;
Some on the furrow, and some on the flat,
And twice shalt thou call on Tyr.
Ale-runes learn, that with lies the wife
Of another betray not thy trust; On the horn thou shalt write, and the backs of thy hands,
And Need shalt mark on thy nails.
Thou shalt bless the draught, and danger escape,
And cast a leek in the cup;
(For so I know thou never shalt see
Thy mead with evil mixed.)
Birth-runes learn, if help thou wilt lend,
The babe from the mother to bring;
On thy palms shalt write them, and round thy joints,
And ask the fates to aid.
Wave-runes learn, if well thou wouldst shelter
The sail-steeds out on the sea;
On the stem shalt thou write, and the steering-blade,
And burn them into the oars;
Though high be the breakers, and black the waves,
Thou shalt safe the harbor seek.
Branch-runes learn, if a healer wouldst be,
And cure for wounds wouldst work; On the bark shalt thou write, and on trees that be
With boughs to the eastward bent.
Speech-runes learn, that none may seek
To answer harm with hate;
Well he winds and weaves them all,
And sets them side by side,
At the judgment-place, when justice there
The folk shall fairly win.
Thought-runes learn, if all shall think
Thou art keenest minded of men.
******
Them Hropt arranged, and them he wrote,
And them in thought he made, Out of the draught that down had dropped
From the head of Heithdraupnir,
And the horn of Hoddrofnir.
On the mountain he stood with Brimir's sword,
On his head the helm he bore;
Then first the head of Mim spoke forth,
And words of truth it told.
******
He bade write on the shield before the shining goddess,
On Arvak's ear, and on Alsvith's hoof,
On the wheel of the car of Hrungnir's killer,
On Sleipnir's teeth, and the straps of the sledge.
On the paws of the bear, and on Bragi's tongue, On the wolf's claws bared, and the eagle's beak,
On bloody wings, and bridge's end,
On freeing hands and helping foot-prints.
On glass and on gold, and on goodly charms,
In wine and in beer, and on well-loved seats,
On Gungnir's point, and on Grani's breast,
On the nails of Norns, and the night-owl's beak.
******
Shaved off were the runes that of old were written,
And mixed with the holy mead,
And sent on ways so wide;
So the gods had them, so the elves got them,
And some for the Wanes so wise,
And some for mortal men.
Beech-runes are there, birth-runes are there,
And all the runes of ale, And the magic runes of might;
Who knows them rightly and reads them true,
Has them himself to help;
Ever they aid,
Till the gods are gone.
******
Brynhild spake: 20.
"Now shalt thou choose, for the choice is given,
Thou tree of the biting blade;
Speech or silence, 'tis thine to say,
Our evil is destined all."
Sigurth spake: 21.
"I shall not flee, though my fate be near,
I was born not a coward to be; Thy loving word for mine will I win,
As long as I shall live."
******
Then first I rede thee, that free of guilt
Toward kinsmen ever thou art;
No vengeance have, though they work thee harm,
Reward after death thou shalt win.
Then second I rede thee, to swear no oath
If true thou knowest it not;
Bitter the fate of the breaker of troth,
And poor is the wolf of his word.
Then third I rede thee, that thou at the Thing
Shalt fight not in words with fools;
For the man unwise a worser word
Than he thinks doth utter oft.
Ill it is if silent thou art,
A coward born men call thee,
And truth mayhap they tell; Seldom safe is fame,
Unless wide renown be won;
On the day thereafter send him to death,
Let him pay the price of his lies.
Then fourth I rede thee, if thou shalt find
A wily witch on thy road,
It is better to go than her guest to be,
Though night enfold thee fast.
Eyes that see need the sons of men
Who fight in battle fierce;
Oft witches evil sit by the way,
Who blade and courage blunt.
Then fifth I rede thee, though maidens fair
Thou seest on benches sitting,
Let the silver of kinship not rob thee of sleep,
And the kissing of women beware.
Then sixth I rede thee, if men shall wrangle,
And ale-talk rise to wrath,
No words with a drunken warrior have,
For wine steals many men's wits.
Brawls and ale full oft have been
An ill to many a man,
Death for some, and sorrow for some;
Full many the woes of men.
Then seventh I rede thee, if battle thou seekest
With a foe that is full of might;
It is better to fight than to burn alive
In the hall of the hero rich.
Then eighth I rede thee, that evil thou shun,
And beware of lying words;
Take not a maid, nor the wife of a man,
Nor lure them on to lust.
Then ninth I rede thee: burial render
If thou findest a fallen corpse,
Of sickness dead, or dead in the sea,
Or dead of weapons' wounds.
A bath shalt thou give them who corpses be, And hands and head shalt wash;
Wipe them and comb, ere they go in the coffin,
And pray that they sleep in peace.
Then tenth I rede thee, that never thou trust
The word of the race of wolves,
(If his brother thou broughtest to death,
Or his father thou didst fell;)
Often a wolf in a son there is,
Though gold he gladly takes.
Battle and hate and harm, methinks,
Full seldom fall asleep;
Wits and weapons the warrior needs
If boldest of men he would be.
Then eleventh I rede thee, that wrath thou shun,
And treachery false with thy friends;
Not long the leader's life shall be,
For great are the foes he faces.
고대 노르드어 원문을 바탕으로 영어 번역을 참고해 AI로 번역한 한국어 본문입니다.
“무엇이 사슬갑옷을 물어 끊었는가?
어찌하여 내 잠이 깨었는가?
누가 내게서 벗겨 주었는가,
창백한 속박을?”
그가 대답했다.
“시그문드의 아들이,
— 얼마 전 까마귀가
시체의 나무들을 찢어 먹었지 —
시구르드의 검이!”
그녀가 말했다.
“오래도록 나는 잤고,
오래도록 잠들어 있었네.
인간의 고난은 길기도 하구나.
오딘 탓이라네,
내가 끝내
잠의 주문을 깨뜨릴 수 없었던 것은.”
시구르드는 앉아서 그녀의 이름을 물었다. 그녀는 꿀술이 가득 든 뿔잔을 들어 그에게 기억의 술을 주었다.
“다그여, 안녕하라!
다그의 아들들이여, 안녕하라!
노트와 그 누이여, 안녕하라!
노여움 없는 눈으로
이곳의 우리 둘을 굽어보고
여기 앉은 우리에게 승리를 주소서!
아스 신족이여, 안녕하라!
아스의 여신들이여, 안녕하라!
온갖 은혜를 베푸는 이 대지여, 안녕하라!
말솜씨와 슬기를
이 이름난 우리 둘에게 주시고,
사는 동안 치유의 손길을 주소서.”
그녀는 이름이 시그르드리파이며 발키리였다. 그녀는 두 왕이 싸웠다고 말했다. 한 사람은 햘름군나르라고 했다. 그는 그때 늙었으며 더없이 뛰어난 전사였고, 오딘은 그에게 승리를 약속했었다. 그런데
“다른 이는 아그나르라 했으니,
아우다의 형제였으며,
아무도 그를
보호하려 하지 않았네.”
시그르드리파는 그 싸움에서 햘름군나르를 쓰러뜨렸다. 오딘은 그 보복으로 그녀를 잠의 가시로 찌르고, 앞으로는 다시는 전투에서 승리를 거두지 못하리라 말했으며, 결혼해야 한다고 말했다. “하지만 나는 그에게 맞서, 두려움을 아는 남자와는 누구와도 결혼하지 않겠다고 맹세했노라 말했지.” 그는 대답하고, 그녀가 모든 세계의 일을 알고 있다면 자신에게 지혜를 가르쳐 달라고 청했다. 시그르드리파가 말했다.
“그대에게 맥주를 가져오네,
갑옷의 집회에 선 사과나무여,
힘과
위대한 영예를 섞었지.
그 안에는 노래와
위안의 글자,
좋은 주문과
기쁨의 룬이 가득하네.
승리의 룬을 알아야 하네,
승리하고 싶다면.
검의 자루에 새기게,
어떤 것은 손막이의 홈에,
어떤 것은 칼날의 뿌리에,
그리고 티르를 두 번 부르게.
맥주의 룬을 알아야 하네,
다른 이의 아내가
그대의 믿음과 신의를 속이지 못하게 하려면.
뿔잔에 그것들을 새기고,
손등에도 새기며,
손톱에는 나우드 룬을 표시하게.
잔을 축복하고
해로운 것이 없는지 살피며
술에 파를 던져 넣게.
그러면 나는 아네,
그대에게는 결코
해로운 것이 섞인 꿀술이 오지 않으리란 것을.
구원의 룬을 알아야 하네,
도움을 베풀고
여인의 몸에서 아기를 나오게 하려면.
손바닥에 그것들을 새기고
관절을 감싸 쥐며
디스들에게 도와 달라 빌게.
파도의 룬을 새겨야 하네,
물 위에서 돛을 단 말들을
안전하게 지키고 싶다면.
뱃머리에 새기고
키의 날에도 새기며
노에는 불로 새기게.
아무리 물결이 가파르고
파도가 검푸르러도,
그대는 바다에서 무사히 돌아오리라.
가지의 룬을 알아야 하네,
치료하는 이가 되어
상처를 돌볼 줄 알고 싶다면.
나무껍질에 그것들을 새기고
나무줄기에도 새기게,
가지들이 동쪽으로 기운 나무에.
말의 룬을 알아야 하네,
아무도 그대가 준 상처를
증오로 되갚지 못하게 하려면.
그것들을 휘감고,
그것들을 엮고,
그것들을 모두 한데 놓게,
그 집회에서,
사람들이
온전한 판결을 받으러 나아갈 때.
생각의 룬을 알아야 하네,
그대가 어느 누구보다
마음이 슬기롭고 싶다면.
그것들을 풀이하고,
그것들을 새기고,
그것들을 생각해 낸 이는 흐로프트였네,
그 술로부터,
흘러내렸던 술로부터,
헤이드드라우프니르의 머리에서,
그리고 호드로프니르의 뿔에서.
바위 위에 그가 서 있었네,
브리미르의 칼날을 들고,
머리에는 투구를 쓰고 있었지.
그때 미미르의 머리가
지혜로운 첫마디를 말하고
참된 글자들을 일러 주었네.
그것들이 방패에 새겨졌다고 했네,
빛나는 신 앞에 서 있는 그 방패에,
아르바크의 귀에,
알스빈의 발굽에,
돌아가는 바퀴에,
흐룽니르의 수레 아래서,
슬레이프니르의 이빨에,
썰매의 결박 끈에.
곰의 앞발에,
브라기의 혀에,
늑대의 발톱에,
독수리의 부리에,
피 묻은 날개에,
다리의 끝에,
해방하는 손바닥에,
위안을 주는 발자국에.
유리와 금에,
사람들의 행운의 부적에,
포도주와 맥주 밑술에,
사랑하는 이의 자리에,
궁니르의 끝에,
그라니의 가슴에,
노른의 손톱에,
올빼미의 부리에.
모두 긁어 내었네,
새겨 놓았던 그 룬들을.
거룩한 꿀술에 섞어서
널리 사방으로 보냈네.
그것들은 아스 신족에게 있고,
그것들은 요정들에게 있으며,
일부는 지혜로운 반 신족에게,
일부는 인간들에게 있네.
그것들은 책의 룬이며,
그것들은 구원의 룬이고,
온갖 맥주의 룬이며,
귀중한 힘의 룬이네,
그것들을 그릇됨 없이,
훼손됨 없이 알아
자신의 복으로 삼을 수 있는 누구에게나.
배웠다면 누리게,
신들이 무너질 때까지.
이제 그대가 고르게,
선택이 그대에게 주어졌으니,
날카로운 무기의 단풍나무여.
말을 들을지 침묵을 택할지
스스로 마음속에 정하게.
모든 재앙은 이미 헤아려져 있네.”
시구르드가 말했다.
“나는 달아나지 않으리,
그대가 내 죽을 운명을 안다 해도.
나는 비겁함을 타고나지 않았소.
그대의 다정한 충고를
나는 모두 얻고 싶소,
내가 살아 있는 동안.”
시그르드리파가 말했다.
“첫째로 그대에게 권하네,
그대의 친족들에게
허물없이 대하라고.
그들이 해를 끼쳐도
좀처럼 복수하지 말게.
그것이 죽은 이에게 이롭다고들 하네.
둘째로 그대에게 권하네,
맹세를 하지 말라고,
진실한 맹세가 아니라면.
모진 가지들이
신의를 저버린 자에게 닥치니,
맹약을 깨는 늑대는 비참하네.
셋째로 그대에게 권하네,
집회에서
어리석은 자와 다투지 말라고.
슬기롭지 못한 사람은
제 생각보다 더 나쁜 말을
흔히 입 밖에 내는 법이니.
모든 것이 난처해지네,
그대가 잠자코 있으면.
사람들은 그대가 비겁함을 타고났다거나
그 비난이 참이라고 여기지.
세상의 평판은 위태롭네,
좋은 평판을 얻지 못한다면.
이튿날에는
그자의 목숨을 거두게,
그렇게 사람들의 거짓말에 값을 치르게 하게.
넷째로 그대에게 권하네,
그대의 길가에
사악함으로 가득한 마녀가 살거든,
계속 가는 것이
손님으로 묵는 것보다 낫다네,
밤이 그대를 덮친다 해도.
미리 꿰뚫어 보는 눈이
인간의 아들들에게 필요하네,
분노하여 싸워야 하는 곳에서는.
사악한 술법을 아는 여인들이 흔히
길 가까이 앉아 있으니,
그들은 칼과 마음을 무디게 하네.
다섯째로 그대에게 권하네,
아름다운 여인들이
긴 의자에 앉은 것을 보더라도,
인척의 은이
그대의 잠을 좌우하게 두지 말게.
여인들을 꾀어 입 맞추려 하지 말게.
여섯째로 그대에게 권하네,
사람들 사이에서
술자리 말이 험악하게 오가더라도,
술에 취해
전사들과 다투지 말게.
술은 많은 이의 분별을 훔쳐 가네.
노래와 맥주는
많은 사람에게
마음의 괴로움이 되었고,
누구에게는 죽음이,
누구에게는 재앙의 씨앗이 되었네.
사람을 괴롭히는 것은 많기도 하네.
일곱째로 그대에게 권하네,
용맹한 사내들과
다툼을 벌이거든,
맞서 싸우는 것이
재물을 지닌 사내들과 함께
집 안에서 불타는 것보다 낫다네.
여덟째로 그대에게 권하네,
악을 경계하고
기만의 말을 멀리하라고.
처녀를 꾀지도,
남의 아내를 꾀지도 말고,
지나친 쾌락으로 부추기지도 말게.
아홉째로 그대에게 권하네,
땅 위 어디서든
주검을 발견하면 거두어 주라고.
병들어 죽은 이든,
바다에서 죽은 이든,
무기에 죽은 사내들이든.
세상을 떠난 이들을 위해
목욕물을 마련하고,
손과 머리를 씻기며,
머리를 빗기고 몸을 닦아 주게,
관에 들기 전에.
그리고 평안히 잠들기를 빌어 주게.
열째로 그대에게 권하네,
늑대 새끼의 맹약을
결코 믿지 말라고.
그대가 그 형제를 죽였든,
그 아버지를 쓰러뜨렸든,
어린 아들 안에는 늑대가 있네,
금으로 그를 기쁘게 해 주더라도.
다툼과 증오가
잠들어 있다고 여기지 말게,
슬픔 또한 그러하네.
슬기와 무기를
얻기는 어려운 법이네,
사람들 가운데 으뜸이 되어야 할 군주에게는.
열한째로 그대에게 권하네,
친구에게서 오는 악을
모든 방면으로 경계하라고.
군주의 삶이 길리라고는
나는 생각하지 않네.
거센 다툼이 일어났으니.”