Dáinn faðir segir frá sólinni
Hvernig sá hinn látni faðir sólina?
Sólarljóð hefjast á sögu af Greppi, sem rænir fólk fé og lífi. Þegar þreyttur ferðamaður kemur til hans gefur Greppur honum mat og drykk af heilum hug. En ferðamaðurinn drepur húsráðandann í svefni. Þegar húsráðandinn biður Guð á himnum um hjálp taka englar við sálu hans.
Í síðari hlutanum segir faðir syni sínum frá eigin dauða. Orðin „Sól sá ég“ eru endurtekin. Föðurnum fannst sem hann sæi hinn tigna Guð þegar hann horfði á sólina. Hann laut sólinni í síðasta sinn í þessum heimi. Eftir þann sorgardag sá hann hana aldrei aftur.
Í heiminum eftir dauðann sér hann líka fólk sem hjálpaði öðrum. Yfir höfðum þeirra sem hjálpuðu fátækum lesa englar helgar bækur. Faðirinn býður syni sínum að flytja lifandi fólki kvæðið. Að lokum biður hann Guð að veita hinum látnu frið og hinum lifandi miskunn.
Heimildir þessarar sögu (1)Dáinn faðir segir frá sólinni
Sólarljóð eru kvæði frá kristnum tíma. Þau eru ekki í Konungsbók en eru í útgáfu Guðna Jónssonar af Eddukvæðum. Hér eru þau í síðasta kaflanum svo lesa megi þau sérstaklega, aðskilin frá sögunum af guðunum.
Sól ek sá,
sanna dagstjörnu,
Sól sá ég, sanna dagsstjörnu.
„Sólarljóð“ 39. erindi
„Sólarljóð“Sólarljóð
