Frumheimild: „Rígsþula“

Ár kváðu ganga
grænar brautir
öflgan ok aldinn
ás kunnigan,
ramman ok röskvan
Ríg stíganda.

Gekk hann meir at þat
miðrar brautar;
kom hann at húsi,
hurð var á gætti;
inn nam at ganga,
eldr var á golfi;
hjón sátu þar
hár at arni,
Ái ok Edda,
aldinfalda.

Rígr kunni þeim
ráð at segja;
meir settisk hann
miðra fletja,
en á hlið hvára
hjón salkynna.

Þá tók Edda
ökkvinn hleif,
þungan ok þykkvan,
þrunginn sáðum;
bar hon meir at þat
miðra skutla,
soð var í bolla,
setti á bjóð;
var kalfr soðinn
krása beztr.

Rígr kunni þeim
ráð at segja;
reis hann upp þaðan,
réðsk at sofna;
meir lagðisk hann
miðrar rekkju,
en á hlið hvára
hjón salkynna.

Þar var hann at þat
þríar nætr saman,
gekk hann meir at þat
miðrar brautar;
liðu meir at þat
mánuðr níu.

Jóð ól Edda
jósu vatni,
hörvi svartan,
hétu Þræl.

Hann nam at vaxa
ok vel dafna;
var þar á höndum
hrokkit skinn,
kropnir knúar,
fingr digrir,
fúlligt andlit,
lotr hryggr,
langir hælar.

Nam han meir at þat
magns of kosta,
bast at binda,
byrðar gerva;
bar hann heim at þat
hrís gerstan dag.

Þar kom at garði
gengilbeina,
aurr var á iljum,
armr sólbrunninn,
niðrbjúgt er nef,
nefndisk Þír.

Miðra fletja
meir settisk hon;
sat hjá henni
sonr húss;
ræddu ok rýndu,
rekkju gerðu
Þræll ok Þír
þrungin dægr.

Börn ólu þau,
- bjuggu ok unðu, -
hygg ek at héti
Hreimr ok Fjósnir,
Klúrr ok Kleggi,
Kefsir, Fúlnir,
Drumbr, Digraldi,
Dröttr ok Hösvir.
Lútr ok Leggjaldi;
lögðu garða,
akra töddu,
unnu at svínum,
geita gættu,
grófu torf.

Dætr váru þær
Drumba ok Kumba,
Ökkvinkalfa
ok Arinnefja,
Ysja ok Ambátt,
Eikintjasna,
Tötrughypja
ok Trönubeina.
Þaðan eru komnar
þræla ættir.

Gekk Rígr at þat
réttar brautir,
kom hann at höllu,
hurð var á skíði,
inn nam at ganga,
eldr var á golfi,
hjón sátu þar,
heldu á sýslu.

Maðr teglði þar
meið til rifjar;
var skegg skapat,
skör var fyrir enni,
skyrtu þröngva,
skokkr var á golfi.

Sat þar kona,
sveigði rokk,
breiddi faðm,
bjó til váðar;
sveigr var á höfði,
smokkr var á bringu,
dúkr var á halsi,
dvergar á öxlum.
Afi ok Amma
áttu hús.

Rígr kunni þeim
ráð at segja;
[meir settisk hann
miðra fletja,
en á hlið hvára
hjón salkynna].::

[Þá tók Amma]
-- -- --
var kalfr soðinn
krása beztr.

[Rígr kunni þeim
ráð at segja]
reis frá borði,
réð at sofna;
meir lagðisk hann
miðrar rekkju,
en á hlið hvára
hjón salkynna.

Þar var hann at þat
þríar nætr saman;
liðu meir at þat
mánuðr níu.

Jóð ól Amma
jósu vatni,
kölluðu Karl,
kona sveip rifti,
rauðan ok rjóðan,
riðuðu augu.

Hann nam at vaxa
ok vel dafna,
öxn nam at temja,
arðr at gerva,
hús at timbra
ok hlöður smíða,
karta at gerva
ok keyra plóg.

Heim óku þá
hanginluklu,
geitakyrtlu,
giftu Karli;
Snör heitir sú,
settisk und rifti;
bjuggu hjón,
bauga deildu,
breiddu blæjur
ok bú gerðu.

Börn ólu þau,
- bjuggu ok unðu, -
hét Halr ok Drengr,
Hölðr, Þegn ok Smiðr,
Breiðr, Bóndi,
Bundinskeggi,
Búi ok Boddi,
Brattskeggr ok Seggr.

Enn hétu svá
öðrum nöfnum,
Snót, Brúðr, Svanni,
Svarri, Sprakki,
Fljóð, Sprund ok Víf,
Feima, Ristill.
Þaðan eru komnar
karla ættir.

Gekk Rígr þaðan
réttar brautir;
kom hann at sal,
suðr horfðu dyrr,
var hurð hnigin,
hringr var í gætti.

Gekk hann inn at þat,
golf var stráat;
sátu hjón,
sáusk í augu,
Faðir ok Móðir,
fingrum at leika.

Sat húsgumi
ok sneri streng,
alm of bendi,
örvar skefti;
en húskona
hugði at örmum,
strauk of rifti,
sterti ermar.

Keisti fald,
kinga var á bringu,
síðar slæður,
serk bláfáan;
brún bjartari,
brjóst ljósara,
hals hvítari
hreinni mjöllu.

Rígr kunni þeim
ráð at segja;
meir settisk hann
miðra fletja,
en á hlið hvára
hjón salkynna.

Þá tók Móðir
merkðan dúk,
hvítan af hörvi,
hulði bjóð,
hon tók at þat
hleifa þunna,
hvíta af hveiti,
ok hulði dúk.

Framm setti hon
fulla skutla,
silfri varða, á bjóð,
fáin fleski
ok fugla steikða,
vín var í könnu,
varðir kálkar;
drukku ok dæmðu,
dagr var á sinnum.

Rígr kunni þeim
ráð at segja;
reis hann at þat,
rekkju gerði.
Þar var hann at þat
þríar nætr saman;
gekk hann meir at þat
miðrar brautar;
liðu meir at þat
mánuðr níu.

Svein ól Móðir,
silki vafði,
jósu vatni,
Jarl létu heita;
bleikt var hár,
bjartir vangar,
ötul váru augu
sem yrmlingi.

Upp óx þar
Jarl á fletjum;
lind nam at skelfa,
leggja strengi,
alm at beygja,
örvar skefta,
flein at fleygja,
frökkur dýja,
hestum ríða,
hundum verpa,
sverðum bregða,
sund at fremja.

Kom þar ór runni
Rígr gangandi,
Rígr gangandi,
rúnar kendi;
sitt gaf heiti,
son kveðsk eiga;
þann bað hann eignask
óðalvöllu,
óðalvöllu,
aldnar byggðir.

Reið hann meir þaðan
myrkvan við,
hélug fjöll,
unz at höllu kom;
skaft nam at dýja,
skelfði lind,
hesti hleypði
ok hjörvi brá;
víg nam at vekja,
völl nam at rjóða,
val nam at fella,
vá til landa.

Réð hann einn at þat
átján búum,
auð nam skipta,
öllum veita
meiðmar ok mösma,
mara svangrifja,
hringum hreytti,
hjó sundr baug.

Óku ærir
úrgar brautir,
kómu at höllu,
þar er Hersir bjó;
mey átti hann
mjófingraða,
hvíta ok horska,
hétu Erna.

Báðu hennar
ok heim óku,
giftu Jarli,
gekk hon und líni;
saman bjuggu þau
ok sér unðu,
ættir jóku
ok aldrs nutu.

Burr var inn ellsti,
en Barn annat,
Jóð ok Aðal,
Arfi, Mögr,
Niðr ok Niðjungr,
- námu leika, -
Sonr ok Sveinn,
- sund ok tafl, -
Kundr hét enn,
Konr var inn yngsti.

Upp óxu þar
Jarli bornir,
hesta tömðu,
hlífar bendu,
skeyti skófu,
skelfðu aska.

En Konr ungr
kunni rúnar,
ævinrúnar
ok aldrrúnar;
meir kunni hann
mönnum bjarga,
eggjar deyfa,
ægi lægja.

Klök nam fugla,
kyrra elda,
sefa of svefja,
sorgir lægja,
afl ok eljun
átta manna.

Hann við Ríg jarl
rúnar deildi,
brögðum beitti
ok betr kunni;
þá öðlaðisk
ok þá eiga gat
Rígr at heita,
rúnar kunna.

Reið Konr ungr
kjörr ok skóga,
kolfi fleygði,
kyrrði fugla.

Þá kvað þat kráka,
sat kvisti ein:
"Hvat skaltu, Konr ungr,
kyrra fugla?
Heldr mætti ér
hestum ríða,
[hjörvi bregða]
ok her fella.

Á Danr ok Danpr
dýrar hallir,
æðra óðal
en ér hafið;
þeir kunnu vel
kjóli at ríða,
egg at kenna,
undir rjúfa."

Brún bjartari,
brjóst ljósara,
hals hvítari
hreinni mjöllu.

Bjuggu hjón,
bauga deildu.

Men say there went by ways so green
Of old the god, the aged and wise,
Mighty and strong did Rig go striding.
..............................

Forward he went on the midmost way,
He came to a dwelling, a door on its posts;
In did he fare, on the floor was a fire,
Two hoary ones by the hearth there sat,
Ai and Edda, in olden dress.

Rig knew well wise words to speak,
Soon in the midst of the room he sat,
And on either side the others were.

A loaf of bread did Edda bring,
Heavy and thick and swollen with husks;
Forth on the table she set the fare,
And broth for the meal in a bowl there was.
(Calf's flesh boiled was the best of the dainties.)

Rig knew well wise words to speak,
Thence did he rise, made ready to sleep;
Soon in the bed himself did he lay,
And on either side the others were.

Thus was he there for three nights long,
Then forward he went on the midmost way,
And so nine months were soon passed by.

A son bore Edda, with water they sprinkled him,
With a cloth his hair so black they covered;
Thræll they named him, . . . . . . . . . . . . . . .

The skin was wrinkled and rough on his hands,
Knotted his knuckles, . . . . . . . . . . . . . . .
Thick his fingers, and ugly his face,
Twisted his back, and big his heels.

He began to grow, and to gain in strength,
Soon of his might good use he made; With bast he bound, and burdens carried,
Home bore faggots the whole day long.

One came to their home, crooked her legs,
Stained were her feet, and sunburned her arms,
Flat was her nose; her name was Thir.

Soon in the midst of the room she sat,
By her side there sat the son of the house;
They whispered both, and the bed made ready,
Thræll and Thir, till the day was through.

Children they had, they lived and were happy,
Fjosnir and Klur they were called, methinks,
Hreim and Kleggi, Kefsir, Fulnir,
Drumb, Digraldi, Drott and Leggjaldi,
Lut and Hosvir; the house they cared for,
Ground they dunged, and swine they guarded,
Goats they tended, and turf they dug.

Daughters had they, Drumba and Kumba,
Ökkvinkalfa, Arinnefja,
Ysja and Ambott, Eikintjasna,
Totrughypja and Tronubeina;
And thence has risen the race of thralls.

Forward went Rig, his road was straight,
To a hall he came, and a door there hung;
In did he fare, on the floor was a fire:
Ail and Amma owned the house.

There sat the twain, and worked at their tasks:
The man hewed wood for the weaver's beam;
His beard was trimmed, o'er his brow a curl,
His clothes fitted close; in the corner a chest.

The woman sat and the distaff wielded,
At the weaving with arms outstretched she worked;
On her head was a band, on her breast a smock;
On her shoulders a kerchief with clasps there was.

Rig knew well wise words to speak,
Soon in the midst of the room he sat,
And on either side the others were.

Then took Amma . . . . . . . . . . . . . . .
The vessels full with the fare she set,
Calf's flesh boiled was the best of the dainties.

Rig knew well wise words to speak,
He rose from the board, made ready to sleep;
Soon in the bed himself did he lay,
And on either side the others were.

Thus was he there for three nights long,
Then forward he went on the midmost way,
And so nine months were soon passed by.

A son bore Amma, with water they sprinkled him,
Karl they named him; in a cloth she wrapped him,
He was ruddy of face, and flashing his eyes.

He began to grow, and to gain in strength,
Oxen he ruled, and plows made ready,
Houses he built, and barns he fashioned,
Carts he made, and the plow he managed.

Home did they bring the bride for Karl,
In goatskins clad, and keys she bore;
Snör was her name, 'neath the veil she sat;
A home they made ready, and rings exchanged,
The bed they decked, and a dwelling made.

Sons they had, they lived and were happy:
Hal and Dreng, Holth, Thegn and Smith,
Breith and Bondi, Bundinskeggi,
Bui and Boddi, Brattskegg and Segg.

Daughters they had, and their names are here:
Snot, Bruth, Svanni, Svarri, Sprakki,
Fljoth, Sprund and Vif, Feima, Ristil:
And thence has risen the yeomen's race.

Thence went Rig, his road was straight,
A hall he saw, the doors faced south;
The portal stood wide, on the posts was a ring,
Then in he fared; the floor was strewn.

Within two gazed in each other's eyes,
Fathir and Mothir, and played with their fingers;
There sat the house-lord, wound strings for the bow,
Shafts he fashioned, and bows he shaped.

The lady sat, at her arms she looked,
She smoothed the cloth, and fitted the sleeves;
Gay was her cap, on her breast were clasps,
Broad was her train, of blue was her gown, Her brows were bright, her breast was shining,
Whiter her neck than new-fallen snow.

Rig knew well wise words to speak,
Soon in the midst of the room he sat,
And on either side the others were.

Then Mothir brought a broidered cloth,
Of linen bright, and the board she covered;
And then she took the loaves so thin,
And laid them, white from the wheat, on the cloth.

Then forth she brought the vessels full,
With silver covered, and set before them,
Meat all browned, and well-cooked birds;
In the pitcher was wine, of plate were the cups,
So drank they and talked till the day was gone.

Rig knew well wise words to speak,
Soon did he rise, made ready to sleep;
So in the bed himself did he lay,
And on either side the others were.

Thus was he there for three nights long,
Then forward he went on the midmost way,
And so nine months were soon passed by.

A son had Mothir, in silk they wrapped him,
With water they sprinkled him, Jarl he was;
Blond was his hair, and bright his cheeks,
Grim as a snake's were his glowing eyes.

To grow in the house did Jarl begin,
Shields he brandished, and bow-strings wound,
Bows he shot, and shafts he fashioned,
Arrows he loosened, and lances wielded,
Horses he rode, and hounds unleashed,
Swords he handled, and sounds he swam.

Straight from the grove came striding Rig,
Rig came striding, and runes he taught him;
By his name he called him, as son he claimed him, And bade him hold his heritage wide,
His heritage wide, the ancient homes.

..............................
Forward he rode through the forest dark,
O'er the frosty crags, till a hall he found.

His spear he shook, his shield he brandished,
His horse he spurred, with his sword he hewed;
Wars he raised, and reddened the field,
Warriors slew he, and land he won.

Eighteen halls ere long did he hold,
Wealth did he get, and gave to all,
Stones and jewels and slim-flanked steeds,
Rings he offered, and arm-rings shared.

His messengers went by the ways so wet,
And came to the hall where Hersir dwelt;
His daughter was fair and slender-fingered,
Erna the wise the maiden was.

Her hand they sought, and home they brought her,
Wedded to Jarl the veil she wore;
Together they dwelt, their joy was great,
Children they had, and happy they lived.

Bur was the eldest, and Barn the next,
Joth and Athal, Arfi, Mog,
Nith and Svein, soon they began—
Sun and Nithjung— to play and swim;
Kund was one, and the youngest Kon.

Soon grew up the sons of Jarl,
Beasts they tamed, and bucklers rounded,
Shafts they fashioned, and spears they shook.

But Kon the Young learned runes to use,
Runes everlasting, the runes of life; Soon could he well the warriors shield,
Dull the swordblade, and still the seas.

Bird-chatter learned he, flames could he lessen,
Minds could quiet, and sorrows calm;
..............................
The might and strength of twice four men.

With Rig-Jarl soon the runes he shared,
More crafty he was, and greater his wisdom;
The right he sought, and soon he won it,
Rig to be called, and runes to know.

Young Kon rode forth through forest and grove,
Shafts let loose, and birds he lured;
There spake a crow on a bough that sat:
"Why lurest thou, Kon, the birds to come?

"'Twere better forth on thy steed to fare,
. . . . . . . . . . . . . . . and the host to slay.

"The halls of Dan and Danp are noble,
Greater their wealth than thou hast gained;
Good are they at guiding the keel,
Trying of weapons, and giving of wounds.
***

Sagt er að endur fyrir löngu
hafi um græna stíga gengið
öflugur og aldinn,
vitur ás,
sterkur og röskur,
Rígur á ferð.

Hann hélt áfram
um miðjan veginn;
hann kom að húsi,
hurðin var í dyrunum;
hann gekk inn,
eldur logaði á gólfinu;
þar sátu hjón,
gráhærð við arininn,
Ái og Edda,
hún með gamaldags fald.

Rígur kunni að
gefa þeim ráð;
síðan settist hann
á miðjan bekkinn,
en sitt hvorum megin
sátu húsráðendur.

Þá tók Edda
dökkan brauðhleif,
þungan og þykkan,
fullan af sáðum;
síðan bar hún hann
á mitt borðið,
soð var í skál,
sem hún setti á borðið;
soðið kálfakjöt var
besta kræsingin.

Rígur kunni að
gefa þeim ráð;
hann reis þaðan upp
og bjó sig til svefns;
síðan lagðist hann
í mitt rúmið,
en sitt hvorum megin
lágu húsráðendur.

Þar dvaldist hann síðan
þrjár nætur í röð,
svo hélt hann áfram
um miðjan veginn;
eftir það liðu
níu mánuðir.

Edda ól barn,
það var ausið vatni,
svart á hörund,
og nefnt Þræll.

Hann tók að vaxa
og dafna vel;
á höndum hans var
hrukkótt húð,
krepptir hnúar,
digrir fingur,
ljótt andlit,
bogið bak,
langir hælar.

Síðan fór hann að
reyna á kraftana,
binda bast
og búa til byrðar;
hann bar síðan heim
hrís allan liðlangan daginn.

Þar kom í garðinn
hjólbeinótt kona,
leðja var á iljum hennar,
handleggurinn sólbrunninn,
nefið bogið niður;
hún nefndist Þír.

Á miðjan bekkinn
settist hún síðan;
hjá henni sat
sonur hússins;
þau töluðu og hvísluðust á,
bjuggu sér rekkju,
Þræll og Þír,
heila daga.

Þau eignuðust börn,
— bjuggu saman og undu sér vel, —
ég held að þau hafi heitið
Hreimur og Fjósnir,
Klúr og Kleggi,
Kefsir, Fúlnir,
Drumbur, Digraldi,
Dröttur og Hösvir,
Lútur og Leggjaldi;
þau hlóðu garða,
báru á akra,
sáu um svín,
gættu geita,
stungu torf.

Dæturnar voru
Drumba og Kumba,
Ökkvinkalfa
og Arinnefja,
Ysja og Ambátt,
Eikintjasna,
Tötrughypja
og Trönubeina.
Frá þeim eru komnar
ættir þræla.

Rígur hélt síðan
beina leið,
hann kom að höllu,
hurðin var á hjörum,
hann gekk inn,
eldur logaði á gólfinu,
þar sátu hjón,
upptekin við störf.

Þar tálgaði maður
tré í vefjarbita;
skeggið var snyrt,
hárið lá fram á ennið,
skyrtan var þröng,
kista stóð á gólfinu.

Þar sat kona,
sveigði rokk,
teygði út faðminn,
vann að vefnaði;
höfuðband var um höfuð hennar,
hún bar smokk yfir brjóstið,
klút um hálsinn,
spennur á öxlunum.
Afi og Amma
áttu húsið.

Rígur kunni að
gefa þeim ráð;
[síðan settist hann
á miðjan bekkinn,
en sitt hvorum megin
sátu húsráðendur].::

[Þá tók Amma]
-- -- --
soðið kálfakjöt var
besta kræsingin.

[Rígur kunni að
gefa þeim ráð]
hann reis frá borðinu
og bjó sig til svefns;
síðan lagðist hann
í mitt rúmið,
en sitt hvorum megin
lágu húsráðendur.

Þar dvaldist hann síðan
þrjár nætur í röð;
eftir það liðu
níu mánuðir.

Amma ól barn,
það var ausið vatni,
kallað Karl;
konan vafði það klæði,
rautt og rjótt,
augun tindruðu.

Hann tók að vaxa
og dafna vel,
lærði að temja uxa,
smíða arð,
byggja hús
og smíða hlöður,
búa til kerrur
og aka plógi.

Þá óku þau heim með konu
sem bar hangandi lykla,
klædd geitaskinnskyrtli,
og giftu hana Karli;
hún heitir Snör,
hún settist undir brúðarslæðu;
þau bjuggu saman sem hjón,
skiptust á hringum,
breiddu sængurklæði
og stofnuðu bú.

Þau eignuðust börn,
— bjuggu saman og undu sér vel, —
þau hétu Halur og Drengur,
Höldur, Þegn og Smiður,
Breiður, Bóndi,
Bundinskeggi,
Búi og Boddi,
Brattskeggur og Seggur.

En önnur báru
þessi nöfn:
Snót, Brúður, Svanni,
Svarri, Sprakki,
Fljóð, Sprund og Víf,
Feima, Ristill.
Frá þeim eru komnar
ættir karla.

Rígur hélt þaðan
beina leið;
hann kom að sal,
dyrnar sneru í suður,
hurðin stóð opin,
hringur var í dyrastafnum.

Hann gekk þá inn,
gólfið var stráð;
þar sátu hjón,
horfðust í augu,
Faðir og Móðir,
og léku sér að fingrunum.

Húsbóndinn sat
og sneri bogastreng,
sveigði álmboga,
setti skaft á örvar;
en húsfreyjan
skoðaði handleggi sína,
sléttaði klæðið
og lagaði ermarnar.

Hún reigði faldinn,
næla var á brjósti hennar,
slæðurnar síðar,
serkurinn skærblár;
ennið var bjartara,
brjóstið ljósara,
hálsinn hvítari
en hrein mjöll.

Rígur kunni að
gefa þeim ráð;
síðan settist hann
á miðjan bekkinn,
en sitt hvorum megin
sátu húsráðendur.

Þá tók Móðir
mynstraðan dúk,
hvítan úr hör,
og huldi borðið;
síðan tók hún
þunna brauðhleifa,
hvíta úr hveiti,
og huldi með þeim dúkinn.

Hún bar fram
full föt,
silfurbúin, á borðið,
hlaðin svínakjöti
og steiktum fuglum;
vín var í könnu,
bikararnir málmbúnir;
þau drukku og ræddu saman,
dagurinn leið.

Rígur kunni að
gefa þeim ráð;
síðan reis hann upp
og bjó um rúmið.
Þar dvaldist hann síðan
þrjár nætur í röð;
svo hélt hann áfram
um miðjan veginn;
eftir það liðu
níu mánuðir.

Móðir ól svein,
vafði hann silki,
hann var ausinn vatni
og látinn heita Jarl;
hárið var ljóst,
kinnarnar bjartar,
augun voru hvöss
eins og á snák.

Þar ólst upp
Jarl í húsinu;
hann lærði að sveifla skildi,
festa bogastrengi,
sveigja boga,
setja skaft á örvar,
kasta spjóti,
sveifla lensum,
ríða hestum,
sleppa hundum lausum,
bregða sverðum,
iðka sund.

Þar kom úr runna
Rígur gangandi,
Rígur gangandi,
kenndi honum rúnir;
gaf honum nafn sitt,
kvað hann vera son sinn;
hann bað hann eignast
óðalslönd,
óðalslönd,
fornar byggðir.

Hann reið síðan þaðan
um dimman skóg,
hrímug fjöll,
þar til hann kom að höllu;
hann tók að sveifla spjóti,
hristi skjöldinn,
hleypti hestinum
og brá sverði;
hann hóf bardaga,
rauð völlinn blóði,
felldi menn
og vann lönd með vopnum.

Síðan réð hann einn
yfir átján búum,
tók að skipta auði,
gefa öllum
dýrgripi og gersemar,
gránna hesta með grannar síður,
útbýtti hringum,
hjó sundur armhring.

Sendimenn óku
um blauta vegi,
k komu að höllu,
þar sem Hersir bjó;
hann átti dóttur
með granna fingur,
ljósa og vitra,
sem hét Erna.

Þeir báðu hennar
og óku með hana heim,
giftu hana Jarli,
hún gekk undir brúðarlín;
þau bjuggu saman
og undu sér vel,
juku ættir sínar
og nutu lífsins.

Bur var elstur,
en Barn annar,
Jóð og Aðal,
Arfi, Mögur,
Niður og Niðjungur,
— þeir lærðu leiki, —
Sonur og Sveinn,
— sund og tafl, —
enn einn hét Kundur,
Konur var yngstur.

Þar uxu upp
synir Jarls,
tömdu hesta,
sveigðu skildi,
tálguðu örvar,
hristu spjót.

En Konur ungi
kunni rúnir,
eilífðarrúnir
og lífsrúnir;
hann kunni líka
að bjarga mönnum,
slæva eggjar,
lægja hafið.

Hann skildi kvak fugla,
kunni að slökkva elda,
sefa hugann og svæfa,
lægja sorgir,
hafði afl og þrek
átta manna.

Hann keppti við Ríg jarl
í rúnakunnáttu,
beitti brögðum
og kunni betur;
þá ávann hann sér
og öðlaðist rétt til
að heita Rígur
og kunna rúnir.

Konur ungi reið
um kjarr og skóga,
kastaði kólfi,
felldi fugla.

Þá sagði kráka,
sem sat ein á grein:
„Hvers vegna ertu, Konur ungi,
að fella fugla?
Betur færi ykkur
að ríða hestum,
[bregða sverði]
og fella her.

Danur og Danpur eiga
dýrar hallir,
veglegra óðal
en þið hafið;
þeir kunna vel
að sigla skipi,
láta finna fyrir egginni,
veita svöðusár.“

Ennið var bjartara,
brjóstið ljósara,
hálsinn hvítari
en hrein mjöll.

Þau bjuggu saman sem hjón,
skiptust á hringum.