Frumheimild: „Lokasenna“

"Segðu þat, Eldir,
svá at þú einugi
feti gangir framar,
hvat hér inni
hafa at ölmálum
sigtíva synir."
Eldir kvað:

"Of vápn sín dæma
ok um vígrisni sína
sigtíva synir;
ása ok alfa
er hér inni eru,
manngi er þér í orði vinr."
Loki kvað:

"Inn skal ganga
Ægis hallir í
á þat sumbl at sjá;
jöll ok áfu
færi ek ása sonum,
ok blend ek þeim svá meini mjöð."
Eldir kvað:

"Veiztu, ef þú inn gengr
Ægis hallir í
á þat sumbl at sjá,
hrópi ok rógi
ef þú eyss á holl regin,
á þér munu þau þerra þat."
Loki kvað:

"Veiztu þat, Eldir,
ef vit einir skulum
sáryrðum sakask,
auðigr verða
mun ek í andsvörum,
ef þú mælir til margt."
Síðan gekk Loki inn í höllina. En er þeir sá, er fyrir váru, hverr inn var kominn, þögnuðu þeir allir.
Loki kvað:

"Þyrstr ek kom
þessar hallar til,
Loftr, um langan veg
ásu at biðja,
at mér einn gefi
mæran drykk mjaðar.

Hví þegið ér svá,
þrungin goð,
at þér mæla né meguð?
Sessa ok staði
velið mér sumbli at
eða heitið mik heðan."
Bragi kvað:

"Sessa ok staði
velja þér sumbli at
æsir aldregi,
því at æsir vitu,
hveim þeir alda skulu
gambansumbl of geta."
Loki kvað:

"Mantu þat, Óðinn,
er vit í árdaga
blendum blóði saman?
Ölvi bergja
lézktu eigi mundu,
nema okkr væri báðum borit."
Óðinn kvað:

"Rístu þá, Viðarr,
ok lát ulfs föður
sitja sumbli at,
síðr oss Loki
kveði lastastöfum
Ægis höllu í."
Þá stóð Viðarr upp ok skenkði Loka. En áðr hann drykki, kvaddi hann ásuna:

"Heilir æsir,
heilar ásynjur
ok öll ginnheilög goð -
nema sá einn áss
er innar sitr,
Bragi, bekkjum á."
Bragi kvað:

"Mar ok mæki
gef ek þér míns féar,
ok bætir þér svá baugi Bragi,
síðr þú ásum
öfund of gjaldir,
grem þú eigi goð at þér."
Loki kvað:

"Jós ok armbauga
mundu æ vera
beggja vanr, Bragi;
ása ok alfa,
er hér inni eru,
þú ert við víg varastr
ok skjarrastr við skot."
Bragi kvað:

"Veit ek, ef fyr útan værak,
svá sem fyr innan emk,
Ægis höll of kominn,
höfuð þitt
bæra ek í hendi mér;
lykak þér þat fyr lygi."
Loki kvað:

"Snjallr ertu í sessi,
skal-at-tu svá gera,
Bragi bekkskrautuðr;
vega þú gakk,
ef þú vreiðr séir;
hyggsk vætr hvatr fyrir."
Iðunn kvað:

"Bið ek þik, Bragi,
barna sifjar duga
ok allra óskmaga,
at þú Loka
kveðir-a lastastöfum
Ægis höllu í."
Loki kvað:

"Þegi þú, Iðunn,
þik kveð ek allra kvenna
vergjarnasta vera,
síztu arma þína
lagðir ítrþvegna
um þinn bróðurbana."
Iðunn kvað:

"Loka ek kveðk-a
lastastöfum
Ægis höllu í:
Braga ek kyrri
bjórreifan;
vilk-at ek, at it vreiðir vegizk."
Gefjun kvað:

"Hví it æsir tveir
skuluð inni hér
sáryrðum sakask?
Loftki þat veit,
at hann leikinn er
ok hann fjörg öll fía."
Loki kvað:

"Þegi þú, Gefjun,
þess mun ek nú geta,
er þik glapði at geði
sveinn inn hvíti,
er þér sigli gaf
ok þú lagðir lær yfir."
Óðinn kvað:

"Ærr ertu, Loki,
ok örviti,
er þú fær þér Gefjun at gremi,
því at aldar örlög
hygg ek, at hon öll of viti
jafngörla sem ek."
Loki kvað:

"Þegi þú, Óðinn,
þú kunnir aldregi
deila víg með verum;
oft þú gaft,
þeim er þú gefa skyldir-a,
inum slævurum sigr."
Óðinn kvað:

"Veiztu, ef ek gaf,
þeim er ek gefa né skylda,
inum slævurum, sigr,
átta vetr
vartu fyr jörð neðan,
kýr mólkandi ok kona,
ok hefr þú þar börn borit,
ok hugða ek þat args aðal."
Loki kvað:

"En þik síða kóðu
Sámseyu í,
ok draptu á vétt sem völur;
vitka líki
fórtu verþjóð yfir,
ok hugða ek þat args aðal."
Frigg kvað:

"Örlögum ykkrum
skylið aldregi
segja seggjum frá,
hvat it æsir tveir
drýgðuð í árdaga;
firrisk æ forn rök firar."
Loki kvað:

"Þegi þú, Frigg,
þú ert Fjörgyns mær
ok hefr æ vergjörn verit,
er þá Véa ok Vilja
léztu þér, Viðris kvæn,
báða i baðm of tekit."
Frigg kvað:

"Veiztu, ef ek inni ættak
Ægis höllum i
Baldri líkan bur,
út þú né kvæmir
frá ása sonum,
ok væri þá at þér vreiðum vegit."
Loki kvað:

"Enn vill þú, Frigg,
at ek fleiri telja
mína meinstafi:
ek því réð,
er þú ríða sér-at
síðan Baldr at sölum."
Freyja kvað:

"Ærr ertu, Loki,
er þú yðra telr
ljóta leiðstafi;
örlög Frigg,
hygg ek, at öll viti,
þótt hon sjalfgi segi."
Loki kvað:

"Þegi þú, Freyja,
þik kann ek fullgörva,
er-a þér vamma vant:
ása ok alfa,
er hér inni eru,
hverr hefir þinn hór verit."
Freyja kvað:

"Flá er þér tunga,
hygg ek, at þér fremr myni
ógótt of gala;
reiðir ro þér æsir
ok ásynjur,
hryggr muntu heim fara."
Loki kvað:

"Þegi þú, Freyja,
þú ert fordæða
ok meini blandin mjök,
síz þik at bræðr þínum
stóðu blíð regin
ok myndir þú þá, Freyja, frata."
Njörðr kvað:

"Þat er válítit,
þótt sér varðir
vers fái, hós eða hvárs;
hitt er undr, er áss ragr
er hér inn of kominn
ok hefir sá börn of borit."
Loki kvað:

"Þegi þú, Njörðr,
þú vart austr heðan
gíls of sendr at goðum;
Hymis meyjar
höfðu þik at hlandtrogi
ok þér i munn migu."
Njörðr kvað:

"Sú erumk líkn,
er ek vark langt heðan
gísl of sendr at goðum,
þá ek mög gat,
þann er mangi fíár,
ok þykkir sá ása jaðarr."
Loki kvað:

"Hættu nú, Njörðr,
haf þú á hófi þik,
munk-a ek því leyna lengr:
við systur þinni
gaztu slíkan mög,
ok er-a þó vánu verr."
Týr kvað:

"Freyr er beztr
allra ballriða
ása görðum í;
mey hann né grætir
né manns konu
ok leysir ór höftum hvern."
Loki kvað:

"Þegi þú, Týr,
þú kunnir aldregi
bera tilt með tveim;
handar innar hægri
mun ek hinnar geta,
er þér sleit Fenrir frá."
Týr kvað:

"Handar em ek vanr,
en þú hróðrsvitnis,
böl er beggja þrá;
ulfgi hefir ok vel,
er í böndum skal
bíða ragnarökrs."
Loki kvað:

"Þegi þú, Týr,
þat varð þinni konu,
at hon átti mög við mér;
öln né penning
hafðir þú þess aldregi
vanréttis, vesall."
Freyr kvað:

"Ulfr sé ek liggja
árósi fyrir,
unz rjúfask regin;
því mundu næst,
nema þú nú þegir,
bundinn, bölvasmiðr."
Loki kvað:

"Gulli keypta
léztu Gymis dóttur
ok seldir þitt svá sverð;
en er Múspells synir
ríða Myrkvið yfir,
veizt-a þú þá, vesall, hvé þú vegr."
Byggvir kvað:

"Veiztu, ef ek eðli ættak
sem Ingunar-Freyr
ok svá sælligt setr,
mergi smæra
mölða ek þá meinkráku
ok lemða alla í liðu."
Loki kvað:

"Hvat er þat it litla
er ek þat löggra sék
ok snapvíst snapir?
At eyrum Freys
mundu æ vera
ok und kvernum klaka."
Byggvir kvað:

"Byggvir ek heiti,
en mik bráðan kveða
goð öll ok gumar;
því em ek hér hróðugr,
at drekka Hrofts megir
allir öl saman."
Loki kvað:

"Þegi þú, Byggvir,
þú kunnir aldregi
deila með mönnum mat,
ok þik í flets strái
finna né máttu,
þá er vágu verar."
Heimdallr kvað:

"Ölr ertu, Loki,
svá at þú ert örviti,
- hví né lezk-a-ðu, Loki? -
því at ofdrykkja
veldr alda hveim,
er sína mælgi né man-at."
Loki kvað:

"Þegi þú, Heimdallr,
þér var í árdaga
it ljóta líf of lagit;
örgu baki
þú munt æ vera
ok vaka vörðr goða."
Skaði kvað:

"Létt er þér, Loki;
mun-at-tu lengi svá
leika lausum hala,
því at þik á hjörvi
skulu ins hrímkalda magar
görnum binda goð."
Loki kvað:

"Veiztu, ef mik á hjörvi
skulu ins hrímkalda magar
görnum binda goð,
fyrstr ok efstr
var ek at fjörlagi,
þars vér á Þjaza þrifum."
Skaði kvað:

"Veiztu, ef fyrstr ok efstr
vartu at fjörlagi,
þá er ér á Þjaza þrifuð,
frá mínum véum
ok vöngum skulu
þér æ köld ráð koma."
Loki kvað:

"Léttari í málum
vartu við Laufeyjar son,
þá er þú létz mér á beð þinn boðit;
getit verðr oss slíks,
ef vér görva skulum
telja vömmin vár."
þá gekk Sif fram ok byrlaði Loka í hrímkálki mjöð ok mælti:

"Heill ver þú nú, Loki,
ok tak við hrímkálki
fullum forns mjaðar,
heldr þú hana eina
látir með ása sonum
vammalausa vera."
Hann tók við horni ok drakk af:

"Ein þú værir,
ef þú svá værir,
vör ok gröm at veri;
einn ek veit,
svá at ek vita þykkjumk,
hór ok af Hlórriða,
ok var þat sá inn lævísi Loki."
Beyla kvað:

"Fjöll öll skjalfa;
hygg ek á för vera
heiman Hlórriða;
han ræðr ró,
þeim er rægir hér
goð öll ok guma."
Loki kvað:

"Þegi þú, Beyla,
þú ert Byggvis kvæn
ok meini blandinn mjök,
ókynjan meira
kom-a med ása sonum;
öll ertu, deigja, dritin."
Þá kom Þórr at ok kvað:

"Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
Mjöllnir, mál fyrnema;
herðaklett
drep ek þér halsi af,
ok verðr þá þínu fjörvi of farit."
Loki kvað:

"Jarðar burr
er hér nú inn kominn,
hví þrasir þú svá, Þórr?
En þá þorir þú ekki,
er þú skalt við ulfinn vega,
ok svelgr hann allan Sigföður."
Þórr kvað:

"Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
Mjöllnir, mál fyrnema;
upp ek þér verp
ok á austrvega,
síðan þik manngi sér."
Loki kvað:

"Austrförum þínum
skaltu aldregi
segja seggjum frá,
síz í hanska þumlungi
hnúkðir þú einheri,
ok þóttisk-a þú þá Þórr vera."
Þórr kvað:

"Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
Mjöllnir, mál fyrnema;
hendi inni hægri
drep ek þik Hrungnis bana,
svá at þér brotnar beina hvat."
Loki kvað:

"Lifa ætla ek mér
langan aldr,
þóttú hætir hamri mér;
skarpar álar
þóttu þér Skrýmis vera,
ok máttir-a þú þá nesti ná,
ok svalzt þú þá hungri heill."
Þórr kvað:

"Þegi þú, rög vættr,
þér skal minn þrúðhamarr,
Mjöllnir, mál fyrnema;
Hrungnis bani
mun þér í hel koma
fyr nágrindr neðan."
Loki kvað:

"Kvað ek fyr ásum,
kvað ek fyr ása sonum,
þats mik hvatti hugr,
en fyr þér einum
mun ek út ganga,
því at ek veit, at þú vegr.

Öl gerðir þú, Ægir,
en þú aldri munt
síðan sumbl of gera;
eiga þín öll,
er hér inni er,
leiki yfir logi,
ok brenni þér á baki."
En eftir þetta falst Loki í Fránangrsforsi í lax líki. Þar tóku æsir hann. Hann var bundinn með þörmum sonar síns, Vála, en Narfi, sonr hans, varð at vargi. Skaði tók eitrorm ok festi upp yfir annlit Loka. Draup þar ór eitr. Sigyn, kona Loka, sat þar ok helt munnlaug undir eitrið. En er munnlaugin var full, bar hon út eitrið, en meðan draup eitrit á Loka. Þá kippðist hann svá hart við, at þaðan af skalf jörð öll. Þat eru nú kallaðir landsskjálftar.

"Speak now, Eldir, for not one step
Farther shalt thou fare;
What ale-talk here do they have within,
The sons of the glorious gods?"

Eldir spake: 2.
"Of their weapons they talk, and their might in war,
The sons of the glorious gods;
From the gods and elves who are gathered here
No friend in words shalt thou find."

Loki spake: 3.
"In shall I go into Ægir's hall,
For the feast I fain would see; Bale and hatred I bring to the gods,
And their mead with venom I mix."

Eldir spake: 4.
"If in thou goest to Ægir's hall,
And fain the feast wouldst see,
And with slander and spite wouldst sprinkle the gods,
Think well lest they wipe it on thee."

Loki spake: 5.
"Bethink thee, Eldir, if thou and I
Shall strive with spiteful speech;
Richer I grow in ready words
If thou speakest too much to me."

Loki spake: 6.
"Thirsty I come into this thine hall,
I, Lopt, from a journey long,
To ask of the gods that one should give
Fair mead for a drink to me.

"Why sit ye silent, swollen with pride,
Ye gods, and no answer give? At your feast a place and a seat prepare me,
Or bid me forth to fare."

Bragi spake: 8.
"A place and a seat will the gods prepare
No more in their midst for thee;
For the gods know well what men they wish
To find at their mighty feasts."

Loki spake: 9.
"Remember, Othin, in olden days
That we both our blood have mixed;
Then didst thou promise no ale to pour,
Unless it were brought for us both."

Othin spake: 10.
"Stand forth then, Vithar, and let the wolf's father
Find a seat at our feast; Lest evil should Loki speak aloud
Here within Ægir's hall."

"Hail to you, gods! ye goddesses, hail!
Hail to the holy throng!
Save for the god who yonder sits,
Bragi there on the bench."

Bragi spake: 12.
"A horse and a sword from my hoard will I give,
And a ring gives Bragi to boot,
That hatred thou makst not among the gods;
So rouse not the great ones to wrath."

Loki spake: 13.
"In horses and rings thou shalt never be rich,
Bragi, but both shalt thou lack;
Of the gods and elves here together met
Least brave in battle art thou,
(And shyest thou art of the shot.)"

Bragi spake: 14.
"Now were I without as I am within, And here in Ægir's hall,
Thine head would I bear in mine hands away,
And pay thee the price of thy lies."

Loki spake: 15.
"In thy seat art thou bold, not so are thy deeds,
Bragi, adorner of benches!
Go out and fight if angered thou feelest,
No hero such forethought has."

Ithun spake: 16.
"Well, prithee, Bragi, his kinship weigh,
Since chosen as wish-son he was;
And speak not to Loki such words of spite
Here within Ægir's hall."

Loki spake: 17.
"Be silent, Ithun! thou art, I say, Of women most lustful in love,
Since thou thy washed-bright arms didst wind
About thy brother's slayer."

Ithun spake: 18.
"To Loki I speak not with spiteful words
Here within Ægir's hall;
And Bragi I calm, who is hot with beer,
For I wish not that fierce they should fight."

Gefjun spake: 19.
"Why, ye gods twain, with bitter tongues
Raise hate among us here?
Loki is famed for his mockery foul,
And the dwellers in heaven he hates."

Loki spake: 20.
"Be silent, Gefjun! for now shall I say
Who led thee to evil life;
The boy so fair gave a necklace bright,
And about him thy leg was laid."

Othin spake: 21.
"Mad art thou, Loki, and little of wit,
The wrath of Gefjun to rouse;
For the fate that is set for all she sees,
Even as I, methinks."

Loki spake: 22.
"Be silent, Othin! not justly thou settest
The fate of the fight among men;
Oft gavst thou to him who deserved not the gift,
To the baser, the battle's prize."

Othin spake: 23.
"Though I gave to him who deserved not the gift,
To the baser, the battle's prize;
Winters eight wast thou under the earth,
Milking the cows as a maid,
(Ay, and babes didst thou bear;
Unmanly thy soul must seem.)"

Loki spake: 24.
"They say that with spells in Samsey once
Like witches with charms didst thou work;
And in witch's guise among men didst thou go;
Unmanly thy soul must seem."

Frigg spake: 25.
"Of the deeds ye two of old have done
Ye should make no speech among men;
Whate'er ye have done in days gone by,
Old tales should ne'er be told."

Loki spake: 26.
"Be silent, Frigg! thou art Fjorgyn's wife,
But ever lustful in love;
For Vili and Ve, thou wife of Vithrir,
Both in thy bosom have lain."

Frigg spake: 27.
"If a son like Baldr were by me now,
Here within Ægir's hall,
From the sons of the gods thou shouldst go not forth
Till thy fierceness in fight were tried."

Loki spake: 28.
"Thou wilt then, Frigg, that further I tell
Of the ill that now I know;
Mine is the blame that Baldr no more
Thou seest ride home to the hall."

Freyja spake: 29.
"Mad art thou, Loki, that known thou makest
The wrong and shame thou hast wrought;
The fate of all does Frigg know well,
Though herself she says it not."

Loki spake: 30.
"Be silent, Freyja! for fully I know thee,
Sinless thou art not thyself; Of the gods and elves who are gathered here,
Each one as thy lover has lain."

Freyja spake: 31.
"False is thy tongue, and soon shalt thou find
That it sings thee an evil song;
The gods are wroth, and the goddesses all,
And in grief shalt thou homeward go."

Loki spake: 32.
"Be silent, Freyja! thou foulest witch,
And steeped full sore in sin;
In the arms of thy brother the bright gods caught thee
When Freyja her wind set free."

Njorth spake: 33.
"Small ill does it work though a woman may have
A lord or a lover or both;
But a wonder it is that this womanish god
Comes hither, though babes he has borne."

Loki spake: 34.
"Be silent, Njorth; thou wast eastward sent,
To the gods as a hostage given;
And the daughters of Hymir their privy had
When use did they make of thy mouth."

Njorth spake: 35.
"Great was my gain, though long was I gone,
To the gods as a hostage given;
The son did I have whom no man hates,
And foremost of gods is found."

Loki spake: 36.
"Give heed now, Njorth, nor boast too high,
No longer I hold it hid;
With thy sister hadst thou so fair a son,
Thus hadst thou no worse a hope."

Tyr spake: 37.
"Of the heroes brave is Freyr the best
Here in the home of the gods; He harms not maids nor the wives of men,
And the bound from their fetters he frees."

Loki spake: 38.
"Be silent, Tyr! for between two men
Friendship thou ne'er couldst fashion;
Fain would I tell how Fenrir once
Thy right hand rent from thee."

Tyr spake: 39.
"My hand do I lack, but Hrothvitnir thou,
And the loss brings longing to both;
Ill fares the wolf who shall ever await
In fetters the fall of the gods."

Loki spake: 40.
"Be silent, Tyr! for a son with me
Thy wife once chanced to win;
Not a penny, methinks, wast thou paid for the wrong,
Nor wast righted an inch, poor wretch."

Freyr spake: 41.
"By the mouth of the river the wolf remains Till the gods to destruction go;
Thou too shalt soon, if thy tongue is not stilled,
Be fettered, thou forger of ill."

Loki spake: 42.
"The daughter of Gymir with gold didst thou buy,
And sold thy sword to boot;
But when Muspell's sons through Myrkwood ride,
Thou shalt weaponless wait, poor wretch."

Byggvir spake: 43.
"Had I birth so famous as Ingunar-Freyr,
And sat in so lofty a seat, I would crush to marrow this croaker of ill,
And beat all his body to bits."

Loki spake: 44.
"What little creature goes crawling there,
Snuffling and snapping about?
At Freyr's ears ever wilt thou be found,
Or muttering hard at the mill."

Byggvir spake: 45.
"Byggvir my name, and nimble am I,
As gods and men do grant;
And here am I proud that the children of Hropt
Together all drink ale."

Loki spake: 46.
"Be silent, Byggvir! thou never couldst set
Their shares of the meat for men;
Hid in straw on the floor, they found thee not
When heroes were fain to fight."

Heimdall spake: 47.
"Drunk art thou, Loki, and mad are thy deeds,
Why, Loki, leavst thou this not? For drink beyond measure will lead all men
No thought of their tongues to take."

Loki spake: 48.
"Be silent, Heimdall! in days long since
Was an evil fate for thee fixed;
With back held stiff must thou ever stand,
As warder of heaven to watch."

Skathi spake: 49.
"Light art thou, Loki, but longer thou mayst not
In freedom flourish thy tail;
On the rocks the gods bind thee with bowels torn
Forth from thy frost-cold son."

Loki spake: 50.
"Though on rocks the gods bind me with bowels torn
Forth from my frost-cold son, I was first and last at the deadly fight
There where Thjazi we caught."

Skathi spake: 51.
"Wert thou first and last at the deadly fight
There where Thjazi was caught,
From my dwellings and fields shall ever come forth
A counsel cold for thee."

Loki spake: 52.
"More lightly thou spakest with Laufey's son,
When thou badst me come to thy bed;
Such things must be known if now we two
Shall seek our sins to tell."

"Hail to thee, Loki, and take thou here
The crystal cup of old mead;
For me at least, alone of the gods,
Blameless thou knowest to be."

"Alone thou wert if truly thou wouldst
All men so shyly shun;
But one do I know full well, methinks,
Who had thee from Hlorrithi's arms,—
(Loki the crafty in lies.)"

Beyla spake: 55.
"The mountains shake, and surely I think
From his home comes Hlorrithi now;
He will silence the man who is slandering here
Together both gods and men."

Loki spake: 56.
"Be silent, Beyla! thou art Byggvir's wife,
And deep art thou steeped in sin;
A greater shame to the gods came ne'er,
Befouled thou art with thy filth."

"Unmanly one, cease, or the mighty hammer,
Mjollnir, shall close thy mouth; Thy shoulder-cliff shall I cleave from thy neck,
And so shall thy life be lost."

Loki spake: 58.
"Lo, in has come the son of Earth:
Why threaten so loudly, Thor?
Less fierce thou shalt go to fight with the wolf
When he swallows Sigfather up."

Thor spake: 59.
"Unmanly one, cease, or the mighty hammer,
Mjollnir, shall close thy mouth;
I shall hurl thee up and out in the East,
Where men shall see thee no more."

Loki spake: 60.
"That thou hast fared on the East-road forth;
To men shouldst thou say no more; In the thumb of a glove didst thou hide, thou great one,
And there forgot thou wast Thor."

Thor spake: 61.
"Unmanly one, cease, or the mighty hammer,
Mjollnir, shall close thy mouth;
My right hand shall smite thee with Hrungnir's slayer,
Till all thy bones are broken."

Loki spake: 62.
"A long time still do I think to live,
Though thou threatenest thus with thy hammer;
Rough seemed the straps of Skrymir's wallet,
When thy meat thou mightest not get,
(And faint from hunger didst feel.)"

Thor spake: 63.
"Unmanly one, cease, or the mighty hammer,
Mjollnir, shall close thy mouth; The slayer of Hrungnir shall send thee to hell,
And down to the gate of death."

Loki spake: 64.
"I have said to the gods and the sons of the gods
The things that whetted my thoughts;
But before thee alone do I now go forth,
For thou fightest well, I ween.

"Ale hast thou brewed, but, Ægir, now
Such feasts shalt thou make no more;
O'er all that thou hast which is here within
Shall play the flickering flames,
(And thy back shall be burnt with fire.)"

„Segðu mér það, Eldir,
áður en þú gengur
einu skrefi lengra,
hvað hér inni
synir sigursælu goðanna
ræða yfir bjórnum.“
Eldir sagði:

„Um vopn sín tala
og hreysti sína í bardaga
synir sigursælu goðanna;
meðal ása og álfa
sem hér eru inni
talar enginn vinsamlega um þig.“
Loki sagði:

„Inn skal ég ganga
í hallir Ægis
til að sjá veisluna;
úlfúð og ósætti
færi ég sonum ásanna
og blanda þannig bölvi í mjöð þeirra.“
Eldir sagði:

„Veistu að ef þú gengur inn
í hallir Ægis
til að sjá veisluna
og hellir háðung og rógi
yfir hin hollu goð,
munu þau þurrka það af sér á þér.“
Loki sagði:

„Veistu það, Eldir,
að ef við tveir einir ætlum
að deila með særandi orðum,
mun mig ekki
skorta svörin
ef þú talar of mikið.“
Síðan gekk Loki inn í höllina. Þegar þeir sem fyrir voru sáu hver var kominn inn þögnuðu þeir allir.
Loki sagði:

„Þyrstur kom ég
til þessarar hallar,
ég, Loftur, um langan veg,
til að biðja ásana
að einhver gæfi mér
góðan mjöð að drekka.

Hvers vegna þegið þið svona,
þið þrútnu goð,
svo að þið getið ekki talað?
Veljið mér sæti og stað
við veisluna
eða skipið mér að fara héðan.“
Bragi sagði:

„Sæti og stað
við veisluna munu þér
ásarnir aldrei velja,
því að ásarnir vita
hverjum þeir eiga
að bjóða til veglegrar veislu.“
Loki sagði:

„Manstu það, Óðinn,
þegar við í árdaga
blönduðum blóði okkar saman?
Þú sagðist aldrei
mundu drekka bjór
nema okkur báðum væri borinn hann.“
Óðinn sagði:

„Stattu þá upp, Víðarr,
og leyfðu föður úlfsins
að sitja við veisluna,
svo að Loki fari síður
að svívirða okkur
í höll Ægis.“
Þá stóð Víðarr upp og skenkti Loka. En áður en Loki drakk ávarpaði hann ásana:

„Heilir séuð þið, æsir,
heilar séuð þið, ásynjur,
og öll hin háheilögu goð,
nema sá eini ás
sem situr innar
á bekknum, Bragi.“
Bragi sagði:

„Hest og sverð
gef ég þér af eigum mínum,
og baug gefur Bragi þér í bætur,
svo að þú berir síður
illvilja til ásanna;
reittu ekki goðin til reiði við þig.“
Loki sagði:

„Hest og armbauga
mun þig alltaf
hvort tveggja skorta, Bragi;
af ásum og álfum
sem hér eru inni
er þér verst við bardaga
og þú hræðist mest skothríð.“
Bragi sagði:

„Ég veit að ef ég væri fyrir utan,
eins og ég er nú fyrir innan,
höll Ægis,
myndi ég bera höfuð þitt
í hendi mér;
þannig launaði ég þér lygina.“
Loki sagði:

„Hraustur ertu í sætinu,
en þú munt ekki gera þetta,
Bragi, bekkjarskraut;
farðu að berjast
ef þú ert reiður;
hugrakkur maður hikar ekki.“
Iðunn sagði:

„Ég bið þig, Bragi,
að virða skyldleika barnanna
og allra óskasonanna,
svo að þú svívirðir
ekki Loka
í höll Ægis.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Iðunn,
ég segi að þú sért allra kvenna
graðastar eftir körlum,
því að þú lagðir
vandlega þvegna handleggina
utan um þann sem banaði bróður þínum.“
Iðunn sagði:

„Ég svívirði ekki
Loka með orðum
í höll Ægis;
ég róa Braga,
sem er glaður af bjórnum;
ég vil ekki að þið berjist í reiði.“
Gefjun sagði:

„Hvers vegna þurfið þið tveir æsir
að deila hér inni
með særandi orðum?
Loftur veit ekki
að hann er hafður að háði
og að allar lífverur hata hann.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Gefjun,
ég mun nú nefna þann
sem tældi þig,
hvíta sveininn
sem gaf þér hálsmen
og þú lagðir lærið yfir.“
Óðinn sagði:

„Brjálaður ertu, Loki,
og vitskertur,
þegar þú reitir Gefjun til reiði við þig,
því að örlög allra manna
held ég að hún þekki
jafnvel og ég.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Óðinn,
þú kunnir aldrei
að ráða úrslitum bardaga meðal manna;
oft gafstu þeim
sem þú áttir ekki að gefa,
hinum slakari, sigurinn.“
Óðinn sagði:

„Þótt ég gæfi þeim
sem ég átti ekki að gefa,
hinum slakari, sigurinn,
varst þú í átta ár
niðri undir jörðinni,
kona sem mjólkaði kýr,
og þar hefurðu alið börn;
mér fannst það eðli karlmanns sem lætur nota sig sem konu.“
Loki sagði:

„En sagt var að þú stundaðir seið
á Sámsey
og berðir á lok eins og völvur;
í líki seiðmanns
fórstu meðal manna,
og mér fannst það eðli karlmanns sem lætur nota sig sem konu.“
Frigg sagði:

„Frá fortíð ykkar
ættuð þið aldrei
að segja mönnum,
því sem þið tveir æsir
gerðuð í árdaga;
menn ættu alltaf að láta gömul mál liggja.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Frigg,
þú ert dóttir Fjörgyns
og hefur alltaf verið sólgin í karla,
því að Vé og Vilja
leyfðirðu, eiginkona Viðris,
báðum að taka þig í faðm sér.“
Frigg sagði:

„Veistu að ef ég ætti hér inni
í höllum Ægis
son sem líktist Baldri,
kæmist þú ekki út
frá sonum ásanna,
og þá yrði ráðist á þig í reiði.“
Loki sagði:

„Enn viltu, Frigg,
að ég telji upp fleiri
af illvirkjum mínum:
ég olli því
að þú sérð Baldur ekki
ríða til hallanna framar.“
Freyja sagði:

„Brjálaður ertu, Loki,
þegar þú telur upp
ljót illvirki ykkar;
öll örlög held ég
að Frigg þekki,
þótt hún segi ekki sjálf frá.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Freyja,
ég þekki þig til hlítar,
þig skortir ekki lestina:
af ásum og álfum
sem hér eru inni
hefur hver og einn verið elskhugi þinn.“
Freyja sagði:

„Svikul er tunga þín,
ég held að hún muni fyrr en varir
syngja þér til ills;
reiðir eru þér æsir
og ásynjur,
hryggur muntu fara heim.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Freyja,
þú ert galdranorn
og full af illsku,
því að hin góðu goð
stóðu þig að verki með bróður þínum,
og þá leystirðu vind, Freyja.“
Njörður sagði:

„Það skiptir litlu
þótt konur fái sér
mann, eiginmann eða elskhuga;
hitt er furðulegt að karlmaður sem lætur nota sig sem konu
skuli vera kominn hingað inn,
og hann hefur alið börn.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Njörður,
þú varst sendur héðan austur
til goðanna sem gísl;
dætur Hymis
notuðu þig sem hlandtrog
og migu þér í munn.“
Njörður sagði:

„Það var mér til huggunar,
þegar ég var sendur langt héðan
til goðanna sem gísl,
að þá eignaðist ég son
sem enginn hatar
og þykir vera verndari ásanna.“
Loki sagði:

„Hættu nú, Njörður,
hafðu hemil á þér,
ég ætla ekki að leyna þessu lengur:
Með systur þinni
gastu slíkan son,
og er það þó ekki verra en búast mátti við.“
Týr sagði:

„Freyr er bestur
allra kappa
í görðum ásanna;
hann lætur hvorki meyjar gráta
né eiginkonur annarra
og leysir alla úr fjötrum.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Týr,
þú hefur aldrei kunnað
að sætta tvo menn;
ég ætla að minnast
á hægri höndina
sem Fenrisúlfur sleit af þér.“
Týr sagði:

„Ég sakna handarinnar,
en þú Hróðvitnis,
söknuðurinn er okkur báðum böl;
úlfinum líður heldur ekki vel,
þar sem hann verður að bíða
ragnaraka í fjötrum.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Týr,
það kom fyrir konu þína
að hún eignaðist son með mér;
hvorki alin vaðmáls né pening
fékkstu nokkurn tíma í bætur
fyrir þá smán, vesalingur.“
Freyr sagði:

„Ég sé úlf liggja
við árós,
þar til guðin farast;
þú verður næstur,
ef þú þegir ekki núna,
bundinn, ólánssmiður.“
Loki sagði:

„Þú lést kaupa fyrir gull
dóttur Gymis
og seldir þannig sverðið þitt;
en þegar synir Múspells
ríða yfir Myrkvið,
veistu þá ekki, vesalingur, hvernig þú átt að berjast.“
Byggvir sagði:

„Veistu, ef ég væri jafnættgöfugur
og Ingunar-Freyr
og ætti jafnveglegan bústað,
myndi ég mala þessa óheillakráku
smærra en merg
og lemja hana alla sundur í liðamótunum.“
Loki sagði:

„Hvað er þetta litla
sem ég sé dilla skottinu
og sníkja sér bita af ákefð?
Við eyru Freys
muntu alltaf vera
og skvaldra undir kvörnunum.“
Byggvir sagði:

„Byggvir heiti ég,
og snaran segja mig
öll goð og menn;
þess vegna er ég stoltur hér,
að synir Hrofts drekka
allir bjór saman.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Byggvir,
þú hefur aldrei kunnað
að skipta mat milli manna,
og enginn gat fundið þig
í stráunum á gólfinu
þegar menn börðust.“
Heimdallur sagði:

„Þú ert drukkinn, Loki,
svo að þú ert orðinn vitskertur,
— hvers vegna hættirðu ekki, Loki? —
því að ofdrykkja
veldur því að enginn
gætir að því hvað hann segir.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Heimdallur,
þér var í árdaga
ætlað ömurlegt líf;
með blautt bakið
muntu alltaf standa
og vaka sem vörður guðanna.“
Skaði sagði:

„Þú ert kátur, Loki;
en þú munt ekki lengi enn
leika lausum hala,
því að guðin munu binda þig á klett
með görnum
hins hrímkalda sonar þíns.“
Loki sagði:

„Veistu, þótt guðin bindi mig á klett
með görnum
hins hrímkalda sonar míns,
var ég fyrstur og síðastur
að leggja á banaráðin
þegar við réðumst á Þjaza.“
Skaði sagði:

„Veistu, ef þú varst fyrstur og síðastur
að leggja á banaráðin
þegar þið réðust á Þjaza,
munu frá helgidómum mínum
og völlum alltaf
berast þér fjandsamleg ráð.“
Loki sagði:

„Þú varst blíðari í tali
við son Laufeyjar
þegar þú bauðst mér í rúmið þitt;
við verðum að geta slíks
ef við ætlum að telja
öll okkar skammarverk.“
Þá gekk Sif fram, hellti miði í hrímbikar handa Loka og sagði:

„Heill sértu nú, Loki,
og taktu við hrímbikar
fullum af gömlum miði,
og láttu mig eina
meðal sona ásanna
vera lausa við ámæli.“
Hann tók við horninu og drakk úr því:

„Þú værir ein um það
ef þú værir svo
varkár og fráhverf karlmönnum;
ég veit um einn,
eins víst og ég veit nokkuð,
sem þú hélst fram hjá Hlórriða með,
og það var hinn lævísi Loki.“
Beyla sagði:

„Öll fjöll skjálfa;
ég held að á ferð sé
Hlórriði að heiman;
hann þaggar niður
í þeim sem rægir hér
öll goð og menn.“
Loki sagði:

„Þegiðu, Beyla,
þú ert kona Byggvis
og full af illsku;
meira ógeð
hefur ekki komið meðal sona ásanna;
öll ertu, ambátt, útötuð í skít.“
Þá kom Þór að og sagði:

„Þegiðu, raga skepna,
máttugur hamar minn,
Mjölnir, skal þagga niður í þér;
hausinn
slæ ég af hálsinum á þér,
og þá er lífi þínu lokið.“
Loki sagði:

„Sonur Jarðar
er nú kominn hér inn,
hvers vegna læturðu svona, Þór?
En þá brestur þig kjark
þegar þú átt að berjast við úlfinn
og hann gleypir Sigföður í heilu lagi.“
Þór sagði:

„Þegiðu, raga skepna,
máttugur hamar minn,
Mjölnir, skal þagga niður í þér;
ég þeyti þér upp
og austur í lönd,
svo að enginn sjái þig framar.“
Loki sagði:

„Frá ferðum þínum austur
skaltu aldrei
segja mönnum,
því að í hanskaþumli
hnipraðirðu þig saman, kappi,
og þá fannst þér þú ekki vera Þór.“
Þór sagði:

„Þegiðu, raga skepna,
máttugur hamar minn,
Mjölnir, skal þagga niður í þér;
með hægri hendi
slæ ég þig með bana Hrungnis,
svo að hvert bein í þér brotni.“
Loki sagði:

„Ég ætla mér að lifa
langa ævi,
þótt þú ógnir mér með hamrinum;
þér þóttu ólar Skrýmis
harðar viðureignar,
og þá náðirðu ekki í nestið
og sveltir þótt þú værir heill á húfi.“
Þór sagði:

„Þegiðu, raga skepna,
máttugur hamar minn,
Mjölnir, skal þagga niður í þér;
bani Hrungnis
mun senda þig til Heljar
niður fyrir nágrindurnar.“
Loki sagði:

„Ég sagði við ásana,
ég sagði við syni ásanna
það sem mér bjó í brjósti,
en fyrir þér einum
mun ég ganga út,
því að ég veit að þú slærð til.

Bjór bruggaðirðu, Ægir,
en þú munt aldrei
halda drykkjuveislu framar;
yfir allar eigur þínar,
sem hér eru inni,
leiki loginn
og brenni þér bakið.“
Eftir þetta faldi Loki sig í Fránangursfossi í laxslíki. Þar tóku æsirnir hann. Hann var bundinn með þörmum Vála, sonar síns, en Narfi sonur hans varð að úlfi. Skaði tók eitursnák og festi hann upp yfir andlit Loka. Úr honum draup eitur. Sigyn, kona Loka, sat þar og hélt skál undir eitrið. Þegar skálin var full bar hún eitrið út, en á meðan draup eitrið á Loka. Þá kipptist hann svo harkalega við að öll jörðin skalf. Það eru nú kallaðir jarðskjálftar.