Frumheimild: „Hjálmarskviða“
Hjálmarskviða
Hér geturðu lesið verkið á ensku og nútímaíslensku ásamt fornnorræna frumtextanum þar sem hann er tiltækur. Veldu texta með hnöppunum efst; valið vistast og gildir á öllum heimildasíðum vefsins.
Fornnorrænn frumtexti með samræmdri stafsetningu samkvæmt útgáfu Guðna Jónssonar.
"Hvat er þér, Hjálmarr?
Hefr þú lit brugðit,
þik kveð ek mæða
miklar undir;
hjálmr er þinn höggvinn,
en á hlið brynja;
nú kveð ek fjörvi
of farit þínu."
Hjálmarr kvað:
"Sár hefi ek sextán,
slitna brynju:
svart er mér fyrir sjónum,
sék-a ek ganga;
hneit mér við hjarta
hjörr Angantýs,
hvass blóðrefill
herðr í eitri."
Áttak á foldu
fimm tún saman,
en ek því aldri
unða ráði;
nú verð ek liggja
lífs andvani,
sverði undaðr,
í Sámseyju.
Drekka í höllu
húskarlar mjöð,
menjum göfgir,
at míns föður;
mæðir marga
mungát fira,
en mik eggja spor
í enju þjá.
Hvarf ek frá hvítri
hlaðs beðgunni
á Agnafit
útanverðri;
saga mun sannask,
sú er hon sagði mér,
at aftr koma
eigi mundak.
Hvarf ek frá fögrum
fljóða söngvi,
ótrauðr gamans
austr við Sóta;
för skundaðak
ok fórk í lið
hinzta sinni
frá hollvinum.
Drag þú mér af hendi
hring inn rauða
færðu inni ungu
Ingibjörgu;
sá mun henni
hugfastr tregi,
er ek eigi kem
til Uppsala.
Hrafn flýgr austan
af háum meiði,
flýgr honum eftir
örn í sinni;
þeim gef ek erni
efstum bráðir;
sá mun á blóði
bergja mínu."
Þýðing á ensku, unnin með gervigreind úr fornnorrænum frumtexta.
“What ails you, Hjalmar?
Your colour has changed;
I see you are troubled
by grievous wounds;
your helmet is hacked,
and your mailcoat at the side;
now I believe
your life is at an end.”
Hjalmar said:
“I have sixteen wounds,
a torn mailcoat;
blackness fills my sight,
I cannot see my way;
close to my heart struck
Angantyr’s sword,
its sharp, blood-drawing point
hardened in poison.
I owned on earth
five estates together,
but I was never
content with that lot;
now I must lie
bereft of life,
wounded by a sword,
on Samsey.
In the hall the retainers
are drinking mead,
adorned with necklaces,
at my father’s home;
ale overcomes
many a man,
while sword-edge tracks torment me
here on the island.
I left the fair-skinned
lady of the headband
on Agnafit’s
outermost shore;
her words will prove true,
those she spoke to me:
that I would never
come back again.
I left the lovely
singing of women,
eager for pleasure,
east with Soti;
I hastened my journey
and joined the host,
for the last time departing
from faithful friends.
Draw from my hand
the red-gold ring;
carry it to young
Ingibjorg;
her grief will linger
deep in her heart
when I do not come
to Uppsala.
A raven flies from the east,
from a tall tree;
after it flies
an eagle in company;
I give prey to that eagle
soaring highest;
it will drink
of my blood.”
Þýðing á nútímaíslensku, unnin með gervigreind úr fornnorrænum frumtexta með ensku þýðinguna til hliðsjónar.
„Hvað amar að þér, Hjálmar?
Þú hefur misst litinn,
ég sé að þú þjáist
af miklum sárum;
hjálmur þinn er höggvinn sundur
og gat er á brynjunni;
ég held að nú sé
lífi þínu lokið.“
Hjálmar sagði:
„Ég er með sextán sár
og rifna brynju;
allt er svart fyrir augum mér,
ég sé ekki til að ganga;
sverð Angantýs
hjó mig nærri hjartanu,
hvass sverðsoddurinn,
hertur í eitri.
Ég átti á landi
fimm samliggjandi jarðir,
en ég undi aldrei
þeim hag mínum;
nú verð ég að liggja
líflaus,
særður af sverði,
í Sámsey.
Í höll föður míns
drekka hirðmenn mjöð,
skreyttir dýrum hálsmenum,
heima hjá honum;
bjórinn þjakar
marga menn,
en mig þjá sverðssár
hér á enginu.
Ég skildi við ljósu
konuna
á Agnafit
utanverðri;
það mun reynast satt
sem hún sagði mér,
að ég myndi ekki
koma aftur.
Ég sneri frá fögrum
söng kvenna,
fús til skemmtunar,
austur með Sóta;
ég flýtti för minni
og hélt til liðs við herinn
í síðasta sinn
frá tryggum vinum.
Dragðu af hendi mér
rauða hringinn,
færðu hann hinni ungu
Ingibjörgu;
hún mun bera
sorgina í hjarta sér
þegar ég kem ekki
til Uppsala.
Hrafn flýgur að austan
úr háu tré,
á eftir honum flýgur
örn í för með honum;
þeim erni gef ég
síðustu bráðina;
hann mun drekka
af blóði mínu.“