Frumheimild: „Grímnismál“

Heitr ertu, hripuðr,
ok heldr til mikill;
göngumk firr, funi!
loði sviðnar,
þótt ek á loft berak;
brennumk feldr fyr.

Átta nætr sat ek
milli elda hér,
svá at mér manngi
mat né bauð
nema einn Agnarr,
er einn skal ráða,
Geirröðar sonr,
Gotna landi.

Heill skaltu, Agnarr,
alls þik heilan biðr
Veratýr vera;
eins drykkjar
þú skalt aldrigi
betri gjöld geta.

Land er heilagt,
er ek liggja sé
ásum ok alfum nær;
en í Þrúðheimi
skal Þórr vera
unz of rjúfask regin.

Ýdalir heita,
þar er Ullr hefir
sér of görva sali;
Alfheim Frey
gáfu í árdaga
tívar at tannféi.

Bær er sá inn þriði,
er blíð regin
silfri þökðu sali;
Valaskjalf heitir,
er vélti sér
áss í árdaga.

Sökkvabekkr heitir inn fjórði,
en þar svalar knegu
unnir yfir glymja;
þar þau Óðinn ok Sága
drekka um alla daga
glöð ór gullnum kerum.

Glaðsheimr heitir inn fimmti,
þars in gullbjarta
Valhöll víð of þrumir;
en þar Hroftr kýss
hverjan dag
vápndauða vera.

Mjök er auðkennt,
þeim er til Óðins koma
salkynni at séa;
sköftum er rann reft,
skjöldum er salr þakiðr,
brynjum um bekki strát.

Mjök er auðkennt,
þeir er til Óðins koma
salkynni at séa:
vargr hangir
fyr vestan dyrr,
ok drúpir örn yfir.

Þrymheimr heitir inn sétti,
er Þjazi bjó,
sá inn ámáttki jötunn;
en nú Skaði byggvir,
skír brúðr goða,
fornar tóftir föður.

Breiðablik eru in sjaundu,
en þar Baldr hefir
sér of gerva sali,
á því landi,
er ek liggja veit
fæsta feiknstafi.

Himinbjörg eru in áttu,
en þar Heimdall
kveða valda véum;
þar vörðr goða
drekkr í væru ranni
glaðr inn góða mjöð.

Fólkvangr er inn níundi,
en þar Freyja ræðr
sessa kostum í sal;
halfan val
hon kýss hverjan dag,
en halfan Óðinn á.

Glitnir er inn tíundi,
hann er gulli studdr
ok silfri þakðr it sama;
en þar Forseti
byggir flestan dag
ok svæfir allar sakir.

Nóatún eru in elliftu,
en þar Njörðr hefir,
sér of görva sali;
manna þengill
inn meins vani
hátimbruðum hörgi ræðr.

Hrísi vex
ok háu grasi
Víðars land viði;
en þar mögr of læzt
af mars baki
frækn at hefna föður.

Andhrímnir
lætr í Eldhrímni
Sæhrímni soðinn,
fleska bezt;
en þat fáir vitu,
við hvat einherjar alask.

Gera ok Freka
seðr gunntamiðr
hróðigr Herjaföður;
en við vín eitt
vápngöfugr
Óðinn æ lifir.

Huginn ok Muninn
fljúga hverjan dag
Jörmungrund yfir;
óumk ek of Hugin,
at hann aftr né komi-t,
þó sjámk meir of Munin.

Þýtr Þund,
unir Þjóðvitnis
fiskr flóði í;
árstraumr þykkir
ofmikill
Valglaumni at vaða.

Valgrind heitir,
er stendr velli á
heilög fyr helgum dyrum;
forn er sú grind,
en þat fáir vitu,
hvé hon er í lás of lokin.

Fimm hundruð dura
ok umb fjórum tögum,
svá hygg ek á Valhöllu vera;
átta hundruð Einherja
ganga senn ór einum durum,
þá er þeir fara við vitni at vega.

Fimm hundruð golfa
ok umb fjórum tögum,
svá hygg ek Bilskirrni með bugum;
ranna þeira,
er ek reft vita,
míns veit ek mest magar.

Heiðrún heitir geit,
er stendr höllu á
ok bítr af Læraðs limum;
skapker fylla
hon skal ins skíra mjaðar;
kná-at sú veig vanask.

Eikþyrnir heitir hjörtr,
er stendr höllu á
ok bítr af Læraðs limum;
en af hans hornum
drýpr í Hvergelmi,
þaðan eigu vötn öll vega.

Síð ok Víð,
Sækin ok Eikin,
Svöl ok Gunnþró,
Fjörm ok Fimbulþul,
Rín ok Rennandi,
Gipul ok Göpul,
Gömul ok Geirvimul,
þær hverfa um hodd goða,
Þyn ok Vín,
Þöll ok Höll,
Gráð ok Gunnþorin.

Vína heitir ein,
önnur Vegsvinn,
þriðja Þjóðnuma,
Nyt ok Nöt,
Nönn ok Hrönn,
Slíð ok Hríð,
Sylgr ok Ylgr,
Víð ok Ván,
Vönd ok Strönd,
Gjöll ok Leiftr,
þær falla gumnum nær,
er falla til Heljar heðan.

Körmt ok Örmt
ok Kerlaugar tvær,
þær skal Þórr vaða
dag hvern,
er hann dæma ferr
at aski Yggdrasils,
því at ásbrú
brenn öll loga,
heilög vötn hlóa.

Glaðr ok Gyllir,
Glær ok Skeiðbrimir,
Silfrintoppr ok Sinir,
Gísl ok Falhófnir,
Gulltoppr ok Léttfeti,
þeim ríða æsir jóm
dag hvern,
er þeir dæma fara
at aski Yggdrasils.

Þríar rætr
standa á þría vega
undan aski Yggdrasils;
Hel býr und einni,
annarri hrímþursar,
þriðju mennskir menn.

Ratatoskr heitir íkorni,
er renna skal
at aski Yggdrasils,
arnar orð
hann skal ofan bera
ok segja Niðhöggvi niðr.

Hirtir eru ok fjórir,
þeirs af hæfingar
gaghalsir gnaga:
Dáinn ok Dvalinn,
Duneyrr ok Duraþrór.

Ormar fleiri liggja
und aski Yggdrasils,
en þat of hyggi hverr ósviðra apa:
Góinn ok Móinn,
þeir ro Grafvitnis synir,
Grábakr ok Grafvölluðr,
Ófnir ok Sváfnir,
hygg ek, at æ skyli
meiðs kvistu má.

Askr Yggdrasils
drýgir erfiði
meira en menn um viti:
hjörtr bítr ofan,
en á hliðu fúnar,
skerðir Niðhöggr neðan.

Hrist ok Mist
vil ek, at mér horn beri,
Skeggjöld ok Skögul,
Hildr ok Þrúðr,
Hlökk ok Herfjötur,
Göll ok Geirönul,
Randgríðr ok Ráðgríðr
ok Reginleif,
þær bera Einherjum öl.

Árvakr ok Alsviðr
þeir skulu upp heðan
svangir sól draga;
en und þeira bógum
fálu blíð regin,
æsir, ísarnkol.

Svalinn heitir,
hann stendr sólu fyrir,
skjöldr, skínanda goði;
björg ok brim,
ek veit, at brenna skulu,
ef hann fellr í frá.

Sköll heitir ulfr,
er fylgir inu skírleita goði
til varna viðar,
en annarr Hati,
hann er Hróðvitnis sonr,
sá skal fyr heiða brúði himins.

Ór Ymis holdi
var jörð of sköpuð,
en ór sveita sær,
björg ór beinum,
baðmr ór hári,
en ór hausi himinn.

En ór hans brám
gerðu blíð regin
Miðgarð manna sonum,
en ór hans heila
váru þau in harðmóðgu
ský öll of sköpuð.

Ullar hylli
hefr ok allra goða
hverr er tekr fyrstr á funa,
því at opnir heimar
verða of ása sonum,
þá er hefja af hvera.

Ívalda synir
gengu í árdaga
Skíðblaðni at skapa,
skipa bezt,
skírum Frey,
nýtum Njarðar bur.

Askr Yggdrasils,
hann er æðstr viða,
en Skíðblaðnir skipa,
Óðinn ása,
en jóa Sleipnir,
Bilröst brúa,
en Bragi skalda,
Hábrók hauka,
en hunda Garmr.

Svipum hef ek nú yppt
fyr sigtíva sonum,
við þat skal vilbjörg vaka;
öllum ásum
þat skal inn koma
Ægis bekki á,
Ægis drekku at.

Hétumk Grímr,
hétumk Gangleri,
Herjann ok Hjalmberi,
Þekkr ok Þriði,
Þundr ok Uðr,
Herblindi ok Hár.

Saðr ok Svipall
ok Sanngetall,
Herteitr ok Hnikarr,
Bileygr, Báleygr,
Bölverkr, Fjölnir,
Grímr ok Grímnir,
Glapsviðr ok Fjölsviðr;

Síðhöttr, Síðskeggr,
Sigföðr, Hnikuðr,
Alföðr, Valföðr,
Atríðr ok Farmatýr;
einu nafni
hétumk aldregi,
síz ek með folkum fór.

Grímni mik hétu
at Geirröðar,
en Jalk at Ásmundar,
en þá Kjalar,
er ek kjálka dró,
Þrór þingum at,
Viðurr at vígum,
Óski ok Ómi,
Jafnhár ok Biflindi,
Göndlir ok Hárbarðr með goðum.

Sviðurr ok Sviðrir
er ek hét at Sökkmímis,
ok dulðak þann inn aldna jötun,
þá er ek Miðvitnis vark
ins mæra burar
orðinn einbani.

Ölr ertu, Geirröðr,
hefr þú ofdrukkit;
miklu ertu hnugginn,
er þú ert mínu gengi,
öllum Einherjum
ok Óðins hylli.

Fjölð ek þér sagðak,
en þú fátt of mant;
of þik véla vinir;
mæki liggja
ek sé míns vinar
allan í dreyra drifinn.

Eggmóðan val
nú mun Yggr hafa,
þitt veit ek líf of liðit;
úfar ro dísir,
nú knáttu Óðin sjá,
nálgasktu mik, ef þú megir.

Óðinn ek nú heiti,
Yggr ek áðan hét,
hétumk Þundr fyr þat,
Vakr ok Skilfingr,
Váfuðr ok Hroftatýr,
Gautr ok Jalkr með goðum,
Ófnir ok Sváfnir,
er ek hygg, at orðnir sé
allir af einum mér.
Geirröðr konungr sat ok hafði sverð um kné sér ok brugðit til miðs. En er hann heyrði, at Óðinn var þar kominn, þá stóð hann upp ok vildi taka Óðin frá eldinum. Sverðit slapp ór hendi honum, ok vissu hjöltin niðr. Konungr drap fæti ok steypðist áfram, en sverðit stóð í gögnum hann, ok fekk hann bana. Óðinn hvarf þá, en Agnarr var þar konungr lengi síðan.

Hot art thou, fire! too fierce by far;
Get ye now gone, ye flames!
The mantle is burnt, though I bear it aloft,
And the fire scorches the fur.

'Twixt the fires now eight nights have I sat,
And no man brought meat to me,
Save Agnar alone, and alone shall rule
Geirröth's son o'er the Goths.

Hail to thee, Agnar! for hailed thou art
By the voice of Veratyr; For a single drink shalt thou never receive
A greater gift as reward.

The land is holy that lies hard by
The gods and the elves together;
And Thor shall ever in Thruthheim dwell,
Till the gods to destruction go.

Ydalir call they the place where Ull
A hall for himself hath set;
And Alfheim the gods to Freyr once gave
As a tooth-gift in ancient times.

A third home is there, with silver thatched
By the hands of the gracious gods:
Valaskjolf is it, in days of old
Set by a god for himself.

Sökkvabekk is the fourth, where cool waves flow, And amid their murmur it stands;
There daily do Othin and Saga drink
In gladness from cups of gold.

The fifth is Glathsheim, and gold-bright there
Stands Valhall stretching wide;
And there does Othin each day choose
The men who have fallen in fight.

Easy is it to know for him who to Othin
Comes and beholds the hall;
Its rafters are spears, with shields is it roofed,
On its benches are breastplates strewn.

Easy is it to know for him who to Othin
Comes and beholds the hall;
There hangs a wolf by the western door,
And o'er it an eagle hovers.

The sixth is Thrymheim, where Thjazi dwelt,
The giant of marvelous might; Now Skathi abides, the god's fair bride,
In the home that her father had.

The seventh is Breithablik; Baldr has there
For himself a dwelling set,
In the land I know that lies so fair,
And from evil fate is free.

Himinbjorg is the eighth, and Heimdall there
O'er men holds sway, it is said;
In his well-built house does the warder of heaven
The good mead gladly drink.

The ninth is Folkvang, where Freyja decrees Who shall have seats in the hall;
The half of the dead each day does she choose,
And half does Othin have.

The tenth is Glitnir; its pillars are gold,
And its roof with silver is set;
There most of his days does Forseti dwell,
And sets all strife at end.

The eleventh is Noatun; there has Njorth
For himself a dwelling set;
The sinless ruler of men there sits
In his temple timbered high.

Filled with growing trees and high-standing grass
Is Vithi, Vithar's land; But there did the son from his steed leap down,
When his father he fain would avenge.

In Eldhrimnir Andhrimnir cooks
Sæhrimnir's seething flesh,—
The best of food, but few men know
On what fare the warriors feast.

Freki and Geri does Heerfather feed,
The far-famed fighter of old:
But on wine alone does the weapon-decked god,
Othin, forever live.

O'er Mithgarth Hugin and Munin both
Each day set forth to fly;
For Hugin I fear lest he come not home,
But for Munin my care is more.

Loud roars Thund, and Thjothvitnir's fish
Joyously fares in the flood;
Hard does it seem to the host of the slain
To wade the torrent wild.

There Valgrind stands, the sacred gate,
And behind are the holy doors;
Old is the gate, but few there are
Who can tell how it tightly is locked.

Five hundred doors and forty there are,
I ween, in Valhall's walls;
Eight hundred fighters through one door fare
When to war with the wolf they go.

Five hundred rooms and forty there are
I ween, in Bilskirnir built; Of all the homes whose roofs I beheld,
My son's the greatest meseemed.

Heithrun is the goat who stands by Heerfather's hall,
And the branches of Lærath she bites;
The pitcher she fills with the fair, clear mead,
Ne'er fails the foaming drink.

Eikthyrnir is the hart who stands by Heerfather's hall
And the branches of Lærath he bites;
From his horns a stream into Hvergelmir drops,
Thence all the rivers run.

Sith and Vith, Sækin and Ækin,
Svol and Fimbulthul, Gunnthro and Fjorm,
Rin and Rinnandi,
Gipul and Gopul, Gomul and Geirvimul,
That flow through the fields of the gods;
Thyn and Vin, Thol and Hoi,
Groth and Gunnthorin.

Vino is one, Vegsvin another,
And Thjothnuma a third;
Nyt and Not, Non and Hron,
Slith and Hrith, Sylg and Ylg,
Vith and Von, Vond and Strond,
Gjol and Leipt, that go among men.
And hence they fall to Hel.

Kormt and Ormt and the Kerlaugs twain
Shall Thor each day wade through,
(When dooms to give he forth shall go
To the ash-tree Yggdrasil;)
For heaven's bridge burns all in flame,
And the sacred waters seethe.

Glath and Gyllir, Gler and Skeithbrimir,
Silfrintopp and Sinir,
Gisl and Falhofnir, Golltopp and Lettfeti,
On these steeds the gods shall go
When dooms to give each day they ride
To the ash-tree Yggdrasil.

Three roots there are that three ways run
'Neath the ash-tree Yggdrasil;
'Neath the first lives Hel, 'neath the second the frost-giants,
'Neath the last are the lands of men.

Ratatosk is the squirrel who there shall run
On the ash-tree Yggdrasil;
From above the words of the eagle he bears,
And tells them to Nithhogg beneath.

Four harts there are, that the highest twigs Nibble with necks bent back;
Dain and Dvalin, ......
Duneyr and Dyrathror.

More serpents there are beneath the ash
Than an unwise ape would think;
Goin and Moin, Grafvitnir's sons,
Grabak and Grafvolluth,
Ofnir and Svafnir shall ever, methinks,
Gnaw at the twigs of the tree.

Yggdrasil's ash great evil suffers,
Far more than men do know; The hart bites its top, its trunk is rotting,
And Nithhogg gnaws beneath.

Hrist and Mist bring the horn at my will,
Skeggjold and Skogul;
Hild and Thruth, Hlok and Herfjotur,
Gol and Geironul,
Randgrith and Rathgrith and Reginleif
Beer to the warriors bring.

Arvak and Alsvith up shall drag
Weary the weight of the sun;
But an iron cool have the kindly gods
Of yore set under their yokes.

In front of the sun does Svalin stand,
The shield for the shining god;
Mountains and sea would be set in flames
If it fell from before the sun.

Skoll is the wolf that to Ironwood
Follows the glittering god,
And the son of Hrothvitnir, Hati, awaits
The burning bride of heaven.

Out of Ymir's flesh was fashioned the earth,
And the ocean out of his blood;
Of his bones the hills, of his hair the trees,
Of his skull the heavens high.

Mithgarth the gods from his eyebrows made,
And set for the sons of men;
And out of his brain the baleful clouds
They made to move on high.

His the favor of Ull and of all the gods
Who first in the flames will reach;
For the house can be seen by the sons of the gods
If the kettle aside were cast.

In days of old did Ivaldi's sons
Skithblathnir fashion fair,
The best of ships for the bright god Freyr,
The noble son of Njorth.

The best of trees must Yggdrasil be,
Skithblathnir best of boats;
Of all the gods is Othin the greatest,
And Sleipnir the best of steeds;
Bilrost of bridges, Bragi of skalds,
Hobrok of hawks, and Garm of hounds.

To the race of the gods my face have I raised,
And the wished-for aid have I waked;
For to all the gods has the message gone
That sit in Ægir's seats,
That drink within Ægir's doors.

Grim is my name, Gangleri am I,
Herjan and Hjalmberi,
Thekk and Thrithi, Thuth and Uth,
Helblindi and Hor;

Sath and Svipal and Sanngetal,
Herteit and Hnikar,
Bileyg, Baleyg, Bolverk, Fjolnir,
Grim and Grimnir, Glapsvith, Fjolsvith.

Sithhott, Sithskegg, Sigfather, Hnikuth, Allfather, Valfather, Atrith, Farmatyr:
A single name have I never had
Since first among men I fared.

Grimnir they call me in Geirröth's hall,
With Asmund Jalk am I;
Kjalar I was when I went in a sledge,
At the council Thror am I called,
As Vithur I fare to the fight;
Oski, Biflindi, Jafnhor and Omi,
Gondlir and Harbarth midst gods.

I deceived the giant Sokkmimir old
As Svithur and Svithrir of yore;
Of Mithvitnir's son the slayer I was
When the famed one found his doom.

Drunk art thou, Geirröth, too much didst thou drink,
...............
Much hast thou lost, for help no more
From me or my heroes thou hast.

Small heed didst thou take to all that I told,
And false were the words of thy friends;
For now the sword of my friend I see,
That waits all wet with blood.

Thy sword-pierced body shall Ygg have soon,
For thy life is ended at last;
The maids are hostile; now Othin behold!
Now come to me if thou canst!

Now am I Othin, Ygg was I once,
Ere that did they call me Thund;
Vak and Skilfing, Vofuth and Hroptatyr,
Gaut and Jalk midst the gods;
Ofnir and Svafnir, and all, methinks,
Are names for none but me.

Heitur ertu, geisandi eldur,
og heldur of mikill;
færðu þig fjær mér, eldur!
Loðfeldurinn sviðnar,
þótt ég lyfti honum upp;
feldurinn brennur á mér.

Átta nætur sat ég
hér á milli elda,
án þess að nokkur
byði mér mat
nema Agnar einn,
sem einn mun ráða,
sonur Geirröðar,
yfir landi Gota.

Heill sértu, Agnar,
því að Veratýr óskar þér
allrar heilla;
fyrir einn drykk
muntu aldrei
fá betri laun.

Heilagt er landið
sem ég sé liggja
nærri ásum og álfum;
en í Þrúðheimi
mun Þór búa
þar til goðin farast.

Ýdalir heitir staðurinn
þar sem Ullur hefur
reist sér sali;
Álfheim gáfu goðin Frey
í árdaga
að tannfé.

Sá bær er hinn þriðji
þar sem hin góðviljuðu goð
þöktu salina silfri;
Valaskjálf heitir hann,
sem ás nokkur eignaðist
í árdaga.

Sökkvabekkur heitir hinn fjórði,
og þar dynja svalar
öldur yfir;
þar drekka Óðinn og Sága
alla daga
glöð úr gullnum kerum.

Glaðsheimur heitir hinn fimmti,
þar sem gullbjört
Valhöll stendur víðáttumikil;
þar velur Hroftur
á hverjum degi
menn sem hafa fallið fyrir vopnum.

Auðvelt er að þekkja,
fyrir þá sem koma til Óðins,
salinn þegar þeir sjá hann;
skaftviðir spjóta eru þaksperrur,
skildir þekja þakið,
og brynjum er dreift á bekki.

Auðvelt er að þekkja,
fyrir þá sem koma til Óðins,
salinn þegar þeir sjá hann:
úlfur hangir
vestan við dyrnar
og örn drúpir yfir.

Þrymheimur heitir hinn sjötti,
þar sem Þjazi bjó,
sá afar máttugi jötunn;
en nú býr Skaði,
hin bjarta brúður goða,
á gömlum bæ föður síns.

Breiðablik eru hin sjöundu,
þar sem Baldur hefur
reist sér sali,
á því landi
þar sem ég veit
að fæst böl er að finna.

Himinbjörg eru hin áttundu,
og þar er Heimdallur sagður
ráða yfir helgidómum;
þar drekkur vörður goðanna
í friðsælum sal
glaður hinn góða mjöð.

Fólkvangur er hinn níundi,
og þar ræður Freyja
hverjir fá sæti í salnum;
helming fallinna
velur hún á hverjum degi,
en Óðinn á hinn helminginn.

Glitnir er hinn tíundi,
hann stendur á gullsúlum
og er einnig þakinn silfri;
þar býr Forseti
flesta daga
og sættir öll deilumál.

Nóatún eru hin elleftu,
þar sem Njörður hefur
reist sér sali;
þessi höfðingi manna,
sem ekkert mein veldur,
ræður yfir hátimbruðum helgidómi.

Hrís vex
og hátt gras
í Viði, landi Víðars;
en þar mun sonurinn stíga
af hestbaki,
hugrakkur, til að hefna föður síns.

Andhrímnir
sýður í Eldhrímni
Sæhrímni,
hið besta svínakjöt;
en fáir vita
á hverju einherjar nærast.

Gera og Freka
seður hinn bardagavani,
víðfrægi Herjaföður;
en á víni einu
lifir hinn vopngöfugi
Óðinn alla tíð.

Huginn og Muninn
fljúga á hverjum degi
yfir hina víðu jörð;
ég óttast um Hugin,
að hann komi ekki aftur,
enn meiri áhyggjur hef ég þó af Munin.

Þund þýtur,
fiskur Þjóðvitnis
unir sér í flóðinu;
árstraumurinn þykir
of mikill
fyrir her hinna föllnu að vaða.

Valgrind heitir hliðið
sem stendur á vellinum,
heilagt, fyrir heilögum dyrum;
fornt er það hlið,
en fáir vita
hvernig það er læst.

Fimm hundruð dyra
og fjörutíu að auki
hygg ég að séu á Valhöll;
átta hundruð einherja
ganga samtímis út um einar dyr
þegar þeir fara að berjast við úlfinn.

Fimm hundruð sala
og fjörutíu að auki
hygg ég að séu í Bilskírni með öllum álmum;
af þeim húsum
sem ég veit að hafa verið reist
veit ég að hús sonar míns er stærst.

Heiðrún heitir geit
sem stendur á höllinni
og bítur af greinum Læraðs;
hún fyllir stórt ker
af tærum miði;
sá drykkur getur aldrei gengið til þurrðar.

Eikþyrnir heitir hjörtur
sem stendur á höllinni
og bítur af greinum Læraðs;
af hornum hans
drýpur í Hvergelmi,
og þaðan renna öll vötn.

Síð og Víð,
Sækin og Eikin,
Svöl og Gunnþró,
Fjörm og Fimbulþul,
Rín og Rennandi,
Gipul og Göpul,
Gömul og Geirvimul,
þær renna um fjársjóði goðanna,
Þyn og Vín,
Þöll og Höll,
Gráð og Gunnþorin.

Vína heitir ein,
önnur Vegsvinn,
þriðja Þjóðnuma,
Nyt og Nöt,
Nönn og Hrönn,
Slíð og Hríð,
Sylgur og Ylgur,
Víð og Ván,
Vönd og Strönd,
Gjöll og Leiftur,
þær renna nærri mönnum
og falla héðan til Heljar.

Körmt og Örmt
og Kerlaugarnar tvær,
þær verður Þór að vaða
á hverjum degi
þegar hann fer að dæma
við ask Yggdrasils,
því að brú ásanna
stendur öll í ljósum logum
og hin heilögu vötn sjóða.

Glaður og Gyllir,
Glær og Skeiðbrimir,
Silfrintoppur og Sinir,
Gísl og Falhófnir,
Gulltoppur og Léttfeti,
þessum hestum ríða æsir
á hverjum degi
þegar þeir fara að dæma
við ask Yggdrasils.

Þrjár rætur
liggja í þrjár áttir
undan aski Yggdrasils;
Hel býr undir einni,
undir annarri hrímþursar,
undir þeirri þriðju mannfólkið.

Ratatoskur heitir íkorni
sem hleypur
um ask Yggdrasils;
orð arnarins
á hann að bera ofan
og flytja Níðhögg niðri.

Einnig eru þar fjórir hirtir
sem gnaga af efstu greinum
með hálsana sveigða aftur:
Dáinn og Dvalinn,
Duneyr og Duraþrór.

Fleiri ormar liggja
undir aski Yggdrasils
en nokkurn heimskan apa grunar:
Góinn og Móinn,
þeir eru synir Grafvitnis,
Grábakur og Grafvölluður,
Ófnir og Sváfnir,
hygg ég að muni sífellt
gnaga kvisti trésins.

Askur Yggdrasils
þolir meiri þjáningar
en menn vita:
hjörtur bítur hann að ofan,
hann fúnar á hliðinni,
Níðhöggur nagar hann að neðan.

Hrist og Mist
vil ég að beri mér drykkjarhorn,
Skeggjöld og Skögul,
Hildur og Þrúður,
Hlökk og Herfjötur,
Göll og Geirönul,
Randgríður og Ráðgríður
og Reginleif,
þær bera einherjum bjór.

Árvakur og Alsviður,
þeir eiga að draga sólina
héðan upp, grannir á síður;
en undir bógum þeirra
fólu hin góðviljuðu goð,
æsirnir, járnkæla.

Svalinn heitir skjöldurinn
sem stendur fyrir sólinni,
hinum skínandi guði;
fjöll og höf
veit ég að munu brenna
ef hann fellur frá.

Sköll heitir úlfur
sem eltir hinn skírleita guð
til Varnaviðar;
en annar heitir Hati,
hann er sonur Hróðvitnis,
sá hleypur á undan hinni björtu brúði himinsins.

Úr holdi Ýmis
var jörðin sköpuð,
en hafið úr blóði hans,
fjöll úr beinum,
tré úr hári,
en himinninn úr höfuðkúpunni.

En úr augabrúnum hans
gerðu hin góðviljuðu goð
Miðgarð handa mannanna börnum,
en úr heila hans
voru öll hin ógnþrungnu
ský sköpuð.

Hylli Ullar
og allra goðanna fær
sá sem fyrstur sinnir eldinum,
því að heimarnir opnast
fyrir sonum ásanna
þegar katlarnir eru teknir af.

Synir Ívalda
hófust í árdaga
handa við að smíða Skíðblaðni,
bestan allra skipa,
handa hinum bjarta Frey,
hinum ágæta syni Njarðar.

Askur Yggdrasils,
hann er æðstur trjáa,
en Skíðblaðnir skipa,
Óðinn ása,
en Sleipnir hesta,
Bifröst brúa,
en Bragi skálda,
Hábrók hauka,
en Garmur hunda.

Nú hef ég sýnt svip minn
fyrir sonum sigursælla goða,
við það skal vænt hjálp vakna;
öllum ásum
skal þetta verða kunnugt
á bekkjum Ægis,
í drykkju hjá Ægi.

Ég kallaði mig Grím,
ég kallaði mig Ganglera,
Herjan og Hjálmbera,
Þekk og Þriðja,
Þund og Uð,
Herblinda og Há.

Saður og Svipall
og Sanngetall,
Herteitur og Hnikar,
Biley gur, Báleygur,
Bölverkur, Fjölnir,
Grímur og Grímnir,
Glapsviður og Fjölsviður;

Síðhöttur, Síðskeggur,
Sigföður, Hnikuður,
Alföður, Valföður,
Atríður og Farmatýr;
einu nafni
hef ég aldrei heitið
síðan ég fór meðal manna.

Grímni kölluðu menn mig
hjá Geirröði,
en Jálk hjá Ásmundi,
og Kjalar
þegar ég dró sleða,
Þró á þingum,
Viður í bardögum,
Óski og Ómi,
Jafnhár og Biflindi,
Göndlir og Hárbarður meðal goða.

Sviður og Sviðrir
hét ég hjá Sökkmími,
og ég leyndi hinn aldna jötun því
þegar ég hafði orðið
hins fræga sonar Miðvitnis
banamaður einn míns liðs.

Drukkinn ertu, Geirröður,
þú hefur drukkið of mikið;
mikils ertu sviptur,
því að þú hefur misst stuðning minn,
alla einherjana
og hylli Óðins.

Margt sagði ég þér,
en fátt manstu;
vinir þínir blekkja þig;
ég sé sverð
vinar míns liggja
allt blóði drifið.

Nú mun Yggur fá
mann fallinn fyrir sverðseggjum,
ég veit að lífi þínu er lokið;
dísirnar eru þér fjandsamlegar,
nú geturðu séð Óðin,
komdu nær mér ef þú getur.

Óðinn heiti ég nú,
Yggur hét ég áðan,
Þundur kallaði ég mig áður,
Vakur og Skilfingur,
Váfuður og Hroftatýr,
Gautur og Jálkur meðal goða,
Ófnir og Sváfnir,
og ég tel að þessi nöfn séu
öll komin frá mér einum.
Geirröður konungur sat með sverð um kné sér og hafði dregið það til hálfs úr slíðrum. Þegar hann heyrði að Óðinn væri þar kominn stóð hann upp og ætlaði að færa Óðin frá eldinum. Sverðið rann úr hendi hans og sneru hjöltin niður. Konungur hrasaði og féll fram yfir sig, en sverðið gekk í gegnum hann og varð honum að bana. Óðinn hvarf þá, en Agnar var þar konungur lengi eftir það.