Frumheimild: „Guðrúnarkviða 2“

Mær var ek meyja,
- móðir mik fæddi, -
björt í búri,
unna ek vel bræðrum, -
unz mik Gjúki
gulli reifði,
gulli reifði,
gaf Sigurði.

Svá var Sigurðr
of sonum Gjúka
sem væri grænn laukr
ór grasi vaxinn
eða hjörtr hábeinn
of hvössum dýrum
eða gull glóðrautt
af gráu silfri.

Unz mér fyrmunðu
mínir bræðr,
at ek ætta ver
öllum fremra;
sofa þeir né máttu-t
né of sakar dæma,
áðr þeir Sigurð
svelta létu.

Grani rann at þingi,
- gnýr var at heyra, -
en þá Sigurðr
sjalfr eigi kom;
öll váru söðuldýr
sveita stokkin
ok of vanið vási
und vegöndum.

Gekk ek grátandi
við Grana ræða,
úrughlýra
jó frá ek spjalla;
hnipnaði Grani þá,
drap í gras höfði,
jór þat vissi,
eigendr né lifðu-t.

Lengi hvarfaðak,
lengi hugir deildusk,
áðr ek of frægak
folkvörð at gram.

Hnipnaði Gunnarr,
sagði mér Högni
frá Sigurðar
sárum dauða:
"Liggr of höggvinn
fyr handan ver
Gothorms bani
of gefinn ulfum.

Líttu þar Sigurð
á suðrvega;
þá heyrir þú
hrafna gjalla,
örnu gjalla
æzli fegna,
varga þjóta
of veri þínum."

"Hví þú mér, Högni,
harma slíka
viljalaussi
vill of segja?
Þitt skyli hjarta
hrafnar slíta
við lönd yfir
en þú vitir manna!"

Svaraði Högni
sinni einu,
trauðr góðs hugar,
af trega stórum:
"Þess áttu, Guðrún,
græti at fleiri,
at hjarta mitt
hrafnar slíti."

Hvarf ek ein þaðan
annspilli frá
á við lesa
varga leifar;
gerðig-a ek hjúfra
né höndum slá
né kveina um
sem konur aðrar,
þá er sat soltin
of Sigurði.

Nótt þótti mér
niðmyrkr vera,
er ek sárla satk
yfir Sigurði;
ulfar þóttumk
öllu betri,
ef þeir léti mik
lífi týna
eða brenndi mik
sem birkinn við.

Fór ek af fjalli
fimm dægr talið,
unz ek höll Halfs
háva þekkðak.

Sat ek með Þóru
sjau misseri,
dætr Hákonar
í Danmörku;
hon mér at gamni
gullbókaði
sali suðræna
ok svani danska.

Hafðu vit á skriftum
þat er skatar léku,
ok á hannyrðum
hilmis þegna,
randir rauðar,
rekka Húna,
hjördrótt, hjalmdrótt,
hilmis fylgju.

Skip Sigmundar
skriðu frá landi,
gylltar grímur,
grafnir stafnar;
byrðu vit á borða,
þat er þeir börðusk
Sigarr ok Siggeirr
suðr á Fjóni.

Þá frá Grimildr,
gotnesk kona,
hvat ek væra
hyggjuð -- --;
hon brá borða
ok buri heimti
þrágjarnliga
þess at spyrja,
hverr vildi son
systur bæta
eða ver veginn
vildi gjalda.

Görr lézk Gunnarr
gull at bjóða
sakar at bæta,
ok it sama Högni.
Hon frétti at því,
hverr fara vildi
vigg at söðla
vagn at beita,
hesti ríða,
hauki fleygja,
öðrum at skjóta
af ýboga.

Valdarr Dönum
með Jarizleifi,
Eymóðr þriði
með Jarizskári
inn gengu þá,
jöfrum líkir,
Langbarðs liðar,
höfðu loða rauða,
stuttar brynjur,
steypða hjalma,
skalmum gyrðir,
höfðu skarar jarpar.

Hverr vildi mér
hnossir velja,
hnossir velja
ok hugat mæla,
ef þeir mætti mér
margra súta
tryggðir vinna, -
né ek trúa gerða.

Færði mér Grímhildr
full at drekka
svalt ok sárligt,
né ek sakar munðak;
þat var of aukit
jarðar magni,
svalköldum sæ
ok sónum dreyra.

Váru í horni
hvers kyns stafir
ristnir ok roðnir,
- ráða ek né máttak, -
lyngfiskr langr,
lands Haddingja
ax óskorit,
innleið dyra.

Váru þeim bjóri
böl mörg saman,
urt alls viðar
ok akarn brunnin,
umdögg arins,
iðrar blótnar,
svíns lifr soðin,
því at hon sakar deyfði.

En þá gleymðu,
er getit höfðu,
öll jöfurs
jórbjúg í sal;
kómu konungar
fyr kné þrennir,
áðr hon sjalfa mik
sótti at máli.
Grímhildr kvað:

"Gef ek þér, Guðrún,
gull at þiggja,
fjölð alls féar,
at þinn föður dauðan,
hringa rauða,
Hlöðvés sali,
ársal allan
at jöfur fallinn.

Húnskar meyjar,
þær er hlaða spjöldum
ok gera gull fagrt,
svá at þér gaman þykki;
ein skaltu ráða
auði Buðla,
gulli göfguð
ok gefin Atla."
Guðrún kvað:

"Vilk eigi ek
með veri ganga
né Brynhildar
bróður eiga;
samir eigi mér
við son Buðla
ætt at auka
né una lífi."
Grímhildr kvað:

"Hirð-a-ðu hölðum
heiftir gjalda,
því at vér höfum
valdit fyrri;
svá skaltu láta,
sem þeir lifi báðir
Sigurðr ok Sigmundr,
ef þú sonu fæðir."
Guðrún kvað:

"Mák-a ek, Grímhildr,
glaumi bella
né vígrisins
vánir telja,
siz Sigurðar
sárla drukku
hrægífr, huginn
hjartblóð saman."
Grímhildr kvað:

"Þann hefi ek allra
ættgöfgastan
fylki fundit
ok framast nökkvi;
hann skaltu eiga,
unz þik aldr viðr,
verlaus vera,
nema þú vilir þenna."
Guðrún kvað:

"Hirð-a-ðu bjóða
bölvafullar
þrágjarnliga
þær kindir mér;
hann mun Gunnar
grandi beita
ok ór Högna
hjarta slíta;
munk-at ek létta,
áðr lífshvatan
eggleiks hvötuð
aldri næmik."

Grátandi Grímhildr
greip við orði,
er burum sínum
bölva vætti
ok mögum sínum
meina stórra.
Grímhildr kvað:

"Lönd gef ek enn þér,
lýða sinni,
Vinbjörg, Valbjörg,
ef þú vill þiggja;
eigðu um aldr þat
ok uni, dóttir."
Guðrún kvað:

"Þann mun ek kjósa
af konungum
ok þó af niðjum
nauðig hafa;
verðr eigi mér
verr at ynði
né böl bræðra
at bura skjóli."

Senn var á hesti
hverr drengr litinn,
en víf valnesk
hafið í vagna;
vér sjau daga
svalt land riðum,
en aðra sjau
unnir kníðum,
en ina þriðju sjau
þurrt land stigum.

Þar hliðverðir
hárar borgar
grind upp luku,
áðr í garð riðum.

Vakði mik Atli,
en ek vera þóttumk
full ills hugar
at frændr dauða.
Atli kvað:

"Svá mik nýliga
nornir vekja," -
vílsinnis spá
vildi, at ek réða, -
"hugða ek þik, Guðrún
Gjúka dóttir,
læblöndnum hjör
leggja mik í gögnum."
Guðrún kvað:

"Þat er fyr eldi,
er éarn dreyma,
fyr dul ok vil
drósar reiði;
mun ek þik við bölvi
brenna ganga,
líkna ok lækna,
þótt mér leiðir séir."
Atli kvað:

"Hugða ek hér í túni
teina fallna,
þá er ek vildak
vaxna láta,
rifnir með rótum,
roðnir í blóði,
bornir á bekki,
beðit mik at tyggva.

Hugða ek mér af hendi
hauka fljúga
bráðalausa
bölranna til;
hjörtu hugða ek þeira
við hunang tuggin,
sorgmóðs sefa,
sollin blóði.

Hugða ek mér af hendi
hvelpa losna,
glaums andvana,
gylli báðir;
hold hugða ek þeira
at hræum orðit,
nauðigr nái
nýta ek skyldak."
Guðrún kvað:

"Þar munu seggir
of sæing dæma
ok hvítinga
höfði næma;
þeir munu feigir
fára nátta
fyrir dag litlu,
drótt of bergja."
Atli kvað:

"Lægja ek síðan,
né ek sofa vildak,
þrágjarn í kör;
þat man ek görva."

A maid of maids my mother bore me,
Bright in my bower, my brothers I loved,
Till Gjuki dowered me with gold,
Dowered with gold, and to Sigurth gave me.

So Sigurth rose o'er Gjuki's sons
As the leek grows green above the grass,
Or the stag o'er all the beasts doth stand,
Or as glow-red gold above silver gray.

Till my brothers let me no longer have
The best of heroes my husband to be;
Sleep they could not, or quarrels settle,
Till Sigurth they at last had slain.

From the Thing ran Grani with thundering feet,
But thence did Sigurth himself come never;
Covered with sweat was the saddle-bearer,
Wont the warrior's weight to bear.

Weeping I sought with Grani to speak,
With tear-wet cheeks for the tale I asked;
The head of Grani was bowed to the grass,
The steed knew well his master was slain.

Long I waited and pondered well
Ere ever the king for tidings I asked.
..................

His head bowed Gunnar, but Hogni told
The news full sore of Sigurth slain:
"Hewed to death at our hands he lies,
Gotthorm's slayer, given to wolves.

"On the southern road thou shalt Sigurth see,
Where hear thou canst the ravens cry;
The eagles cry as food they crave,
And about thy husband wolves are howling."

"Why dost thou, Hogni, such a horror
Let me hear, all joyless left?
Ravens yet thy heart shall rend
In a land that never thou hast known."

Few the words of Hogni were,
Bitter his heart from heavy sorrow:
"Greater, Guthrun, thy grief shall be
If the ravens so my heart shall rend."

From him who spake I turned me soon,
In the woods to find what the wolves had left;
Tears I had not, nor wrung my hands, Nor wailing went, as other women,
(When by Sigurth slain I sat).

Never so black had seemed the night
As when in sorrow by Sigurth I sat;
The wolves...........
..............

..............
Best of all methought 'twould be
If I my life could only lose,
Or like to birch-wood burned might be.

From the mountain forth five days I fared,
Till Hoalf's hall so high I saw; Seven half-years with Thora I stayed,
Hokon's daughter, in Denmark then.

With gold she broidered, to bring me joy,
Southern halls and Danish swans;
On the tapestry wove we warrior's deeds,
And the hero's thanes on our handiwork;
(Flashing shields and fighters armed,
Sword-throng, helm-throng, the host of the king).

Sigmund's ship by the land was sailing,
Golden the figure-head, gay the beaks;
On board we wove the warriors faring,
Sigar and Siggeir, south to Fjon.

Then Grimhild asked, the Gothic queen,
Whether willingly would I......
..................

Her needlework cast she aside, and called
Her sons to ask, with stern resolve,
Who amends to their sister would make for her son,
Or the wife requite for her husband killed.

Ready was Gunnar gold to give,
Amends for my hurt, and Hogni too;
Then would she know who now would go,
The horse to saddle, the wagon to harness,
(The horse to ride, the hawk to fly,
And shafts from bows of yew to shoot).

(Valdar, king of the Danes, was come,
With Jarizleif, Eymoth, and Jarizskar). In like princes came they all,
The long-beard men, with mantles red,
Short their mail-coats, mighty their helms,
Swords at their belts, and brown their hair.

Each to give me gifts was fain,
Gifts to give, and goodly speech,
Comfort so for my sorrows great
To bring they tried, but I trusted them not.

A draught did Grimhild give me to drink,
Bitter and cold; I forgot my cares; For mingled therein was magic earth,
Ice-cold sea, and the blood of swine.

In the cup were runes of every kind,
Written and reddened, I could not read them;
A heather-fish from the Haddings' land,
An ear uncut, and the entrails of beasts.

Much evil was brewed within the beer,
Blossoms of trees, and acorns burned,
Dew of the hearth, and holy entrails,
The liver of swine,— all grief to allay.

Then I forgot, when the draught they gave me,
There in the hall, my husband's slaying;
On their knees the kings all three did kneel,
Ere she herself to speak began:

"Guthrun, gold to thee I give,
The wealth that once thy father's was,
Rings to have, and Hlothver's halls,
And the hangings all that the monarch had.

"Hunnish women, skilled in weaving,
Who gold make fair to give thee joy,
And the wealth of Buthli thine shall be,
Gold-decked one, as Atli's wife."

Guthrun spake: 28.
"A husband now I will not have,
Nor wife of Brynhild's brother be;
It beseems me not with Buthli's son
Happy to be, and heirs to bear."

Grimhild spake: 29.
"Seek not on men to avenge thy sorrows,
Though the blame at first with us hath been;
Happy shalt be as if both still lived,
Sigurth and Sigmund, if sons thou bearest."

Guthrun spake: 30.
"Grimhild, I may not gladness find,
Nor hold forth hopes to heroes now,
Since once the raven and ravening wolf
Sigurth's heart's-blood hungrily lapped."

Grimhild spake: 31.
"Noblest of birth is the ruler now
I have found for thee, and foremost of all;
Him shalt thou have while life thou hast,
Or husbandless be if him thou wilt choose not.

Guthrun spake: 32.
"Seek not so eagerly me to send
To be a bride of yon baneful race;
On Gunnar first his wrath shall fall,
And the heart will he tear from Hogni's breast."

Weeping Grimhild heard the words
That fate full sore for her sons foretold,
(And mighty woe for them should work;)
"Lands I give thee, with all that live there,
(Vinbjorg is thine, and Valbjorg too,)
Have them forever, but hear me, daughter."

So must I do as the kings besought,
And against my will for my kinsmen wed;
Ne'er with my husband joy I had,
And my sons by my brothers' fate were saved not.

..............
I could not rest till of life I had robbed
The warrior bold, the maker of battles.

Soon on horseback each hero was, And the foreign women in wagons faring;
A week through lands so cold we went,
And a second week the waves we smote,
(And a third through lands that water lacked).

The warders now on the lofty walls
Opened the gates, and in we rode.

******

Atli woke me, for ever I seemed
Of bitterness full for my brothers' death.

Atli spake: 39.
"Now from sleep the Norns have waked me
With visions of terror,— to thee will I tell them;
Methought thou, Guthrun, Gjuki's daughter,
With poisoned blade didst pierce my body."

Guthrun spake: 40.
"Fire a dream of steel shall follow
And willful pride one of woman's wrath;
A baneful sore I shall burn from thee,
And tend and heal thee, though hated thou art."

Atli spake: 41.
"Of plants I dreamed, in the garden drooping,
That fain would I have full high to grow;
Plucked by the roots, and red with blood,
They brought them hither, and bade me eat.

"I dreamed my hawks from my hand had flown,
Eager for food, to an evil house;
I dreamed their hearts with honey I ate,
Soaked in blood, and heavy my sorrow.

"Hounds I dreamed from my hand I loosed,
Loud in hunger and pain they howled;
Their flesh methought was eagles' food,
And their bodies now I needs must eat."

Guthrun spake: 44.
"Men shall soon of sacrifice speak, And off the heads of beasts shall hew;
Die they shall ere day has dawned,
A few nights hence, and the folk shall have them."

Atli spake: 45.
"On my bed I sank, nor slumber sought,
Weary with woe,— full well I remember."
..............

Ég var fremst meðal meyja,
— móðir mín ól mig upp, —
björt í skemmu,
ég elskaði bræður mína,
þar til Gjúki
skrýddi mig gulli,
skrýddi mig gulli
og gaf mig Sigurði.

Svo bar Sigurður
af sonum Gjúka
sem grænn laukur
sem vex upp úr grasi,
eða háfættur hjörtur
af hvössum villidýrum,
eða glóandi rautt gull
af gráu silfri.

Þar til bræður mínir
fóru að öfunda mig
af því að eiga mann
sem öllum bar af;
þeir gátu ekki sofið
né dæmt í deilumálum
fyrr en þeir höfðu
látið Sigurð deyja.

Grani hljóp til þings,
— dynurinn heyrðist, —
en Sigurður
kom ekki sjálfur;
allir reiðhestarnir voru
löðrandi í svita,
þótt þeir væru vanir erfiði
undir vígamönnum.

Ég gekk grátandi
til að tala við Grana,
með tárvotar kinnar
spurði ég hestinn frétta;
þá drúpti Grani,
lét höfuðið síga í grasið,
hesturinn vissi
að eigendur hans lifðu ekki.

Lengi gekk ég fram og aftur,
lengi var ég tvístígandi,
áður en ég spurði herforingjann
um konunginn.

Gunnar drúpti höfði,
en Högni sagði mér
frá sárum dauða
Sigurðar:
„Hann liggur höggvinn
hinum megin við vatnið,
bani Guttorms,
ofurseldur úlfum.

Leitaðu Sigurðar þar
á suðurveginum;
þá heyrir þú
hrafna krunka,
erni gjalla,
glaða yfir ætinu,
úlfana ýlfra
yfir manni þínum.“

„Hvers vegna viltu, Högni,
segja mér frá
þvílíkum harmi,
mér sem enga gleði á?
Hrafnar skulu
slíta hjarta þitt
í fjarlægum löndum
sem þú þekkir ekki!“

Högni svaraði
aðeins einu sinni,
án nokkurrar gleði,
afhuga af mikilli sorg:
„Enn meira hefðir þú, Guðrún,
til að gráta yfir
ef hrafnar slitu
hjarta mitt.“

Ég gekk ein þaðan,
frá þeim sem við mig talaði,
út í skóg að safna saman
því sem úlfarnir höfðu skilið eftir;
ég kjökraði ekki
né sló saman höndum
né kveinaði
líkt og aðrar konur,
þegar ég sat sem dauð væri
yfir Sigurði.

Mér fannst nóttin
vera niðamyrkur
þegar ég sat harmþrungin
yfir Sigurði;
úlfarnir hefðu mér þótt
miklu betri
ef þeir hefðu látið mig
týna lífinu
eða brennt mig
eins og birkivið.

Ég fór af fjallinu
og ferðaðist í fimm daga,
þar til ég kom auga á
háa höll Hálfs.

Ég dvaldist hjá Þóru
í sjö misseri,
dóttur Hákonar
í Danmörku;
til að gleðja mig
saumaði hún með gulli
suðræna sali
og danska svani.

Í myndunum sýndum við
leika höfðingjanna,
og í hannyrðunum
þegna konungsins,
rauða skildi,
húnska kappa,
sverðalið og hjálmalið,
fylgdarlið konungsins.

Skip Sigmundar
skriðu frá landi,
með gyllta drekahausa
og útskorna stafna;
við saumuðum á borðann
bardaga þeirra
Sigars og Siggeirs
suður á Fjóni.

Þá frétti Grímhildur,
konan af ætt Gota,
hvernig mér væri
innanbrjósts — —;
hún lagði frá sér borðann
og kallaði á syni sína,
ákveðin í
að spyrja þess
hver vildi bæta systur sinni
missi sonarins
eða gjalda henni bætur
fyrir veginn eiginmann.

Gunnar kvaðst reiðubúinn
að bjóða gull
til að bæta fyrir brotin,
og Högni sömuleiðis.
Hún spurði þá
hver vildi fara,
söðla reiðhest,
spenna fyrir vagn,
ríða hesti,
sleppa hauki til flugs,
en aðrir skjóta
úr ýviðarbogum.

Valdar, konungur Dana,
ásamt Jarizleifi,
Ey móður hinn þriðji
ásamt Jarizskári,
gengu þá inn,
líkir höfðingjum,
liðsmenn Langbarða;
þeir báru rauða loðfeldi,
stuttar brynjur,
steypta hjálma,
voru gyrtir sverðum
og höfðu brúnt hár.

Hver þeirra vildi
velja mér gersemar,
velja mér gersemar
og tala af hlýhug,
freista þess að fá mig
til að sættast eftir
allar mínar sorgir,
en ég treysti þeim ekki.

Grímhildur færði mér
fullt horn að drekka úr,
svalt og beiskt,
og ég mundi ekki lengur misgjörðirnar;
drykkurinn var blandinn
mætti jarðar,
ísköldum sjó
og svínablóði.

Í horninu voru
alls konar rúnir,
ristar og rauðlitaðar,
— ég gat ekki ráðið þær, —
langur lyngormur
frá landi Haddingja,
óskorið kornax,
innyfli dýra.

Í þeim bjór voru
margvísleg ólyf saman,
jurtir úr öllum skóginum
og brennd akörn,
sót úr arninum,
innyfli fórnardýra,
soðin svínslifur,
því að hún deyfði minningu misgjörða.

Þá gleymdu þeir,
sem höfðu fengið drykkinn,
öllum svikum við konunginn
þar inni í sal;
þrír konungar komu
og krupu fyrir mér,
áður en hún sjálf
tók mig tali.
Grímhildur sagði:

„Ég gef þér, Guðrún,
gull að þiggja,
alls kyns auð í ríkum mæli,
nú þegar faðir þinn er dáinn,
hringa úr rauðu gulli,
sali Hlöðvés,
allan auð og velmegun,
nú þegar konungurinn er fallinn.

Húnskar meyjar,
sem vefa með spjöldum
og vinna fagurt gullskraut
þér til gleði;
þú ein skalt ráða
auði Buðla,
skrýdd gulli
og gift Atla.“
Guðrún sagði:

„Ég vil ekki
ganga að eiga mann
né giftast
bróður Brynhildar;
mér sæmir ekki
að eignast börn
með syni Buðla
né njóta lífsins með honum.“
Grímhildur sagði:

„Hugsaðu ekki um að hefna
harma þinna á mönnum,
þótt við höfum áður
valdið þeim;
þú skalt lifa
sem þeir séu báðir á lífi,
Sigurður og Sigmundur,
ef þú fæðir syni.“
Guðrún sagði:

„Ég get ekki, Grímhildur,
tekið þátt í gleðinni
né gert mér vonir
um vígmann,
síðan hrægráðugur úlfur
og hrafninn drukku,
mér til sársauka,
hjartablóð Sigurðar saman.“
Grímhildur sagði:

„Ég hef fundið
þann konung
sem er allra ættgöfgastur
og ber langt af öðrum;
honum skaltu giftast
og eiga meðan þú lifir,
annars vera ógift,
ef þú vilt hann ekki.“
Guðrún sagði:

„Hættu að bjóða mér
tengsl við þessa bölvuðu ætt
af slíkri
þrjósku;
hann mun leiða Gunnar
í glötun
og slíta hjartað
úr Högna;
ég mun ekki linna látum
fyrr en ég hef svipt
þennan lífsglaða vígamann,
sem hvetur til bardaga, lífinu.“

Grátandi tók Grímhildur
til máls við þessi orð,
því að hún sá fyrir
ógæfu sona sinna
og miklar þjáningar
drengjanna sinna.
Grímhildur sagði:

„Ég gef þér einnig lönd
og fylgdarlið manna,
Vinbjörg og Valbjörg,
ef þú vilt þiggja;
eigðu þetta alla ævi
og njóttu þess, dóttir.“
Guðrún sagði:

„Þennan mun ég velja
af konungunum,
en taka við honum nauðug
fyrir þrýsting ættingja minna;
maðurinn mun ekki verða mér
til gleði,
né ógæfa bræðra minna
sonum mínum til verndar.“

Brátt sást hver kappi
kominn á hestbak,
en erlendar konur
voru hafnar upp í vagna;
við riðum í sjö daga
yfir kalt land,
rerum svo í aðra sjö
yfir öldurnar,
og í sjö daga til viðbótar
gengum við um þurrt land.

Þar opnuðu hliðverðir
hinnar háu borgar
hliðið,
áður en við riðum inn í garðinn.

Atli vakti mig,
en mér fannst ég vera
full beiskju
yfir dauðum frændum mínum.
Atli sagði:

„Þannig hafa nornirnar
nú rétt í þessu vakið mig,“
— hann vildi að ég réði
fyrirboða þrautaferðarinnar, —
„mig dreymdi að þú, Guðrún,
dóttir Gjúka,
legðir mig í gegn
með svikum blandnu sverði.“
Guðrún sagði:

„Það boðar eld
að dreyma járn,
en reiði konu
boðar blekkingu og eftirlæti;
ég mun koma og brenna þig
til að lækna meinið,
líkna þér og lækna,
þótt þú sért mér leiður.“
Atli sagði:

„Mig dreymdi hér í túninu
fallna sprota,
þá sem ég vildi
láta vaxa,
rifna upp með rótum,
rauða af blóði,
borna á bekki,
og mig beðinn að tyggja þá.

Mig dreymdi að af hendi mér
flygju haukar,
án nokkurrar bráðar,
til húsa ógæfunnar;
mér fannst hjörtu þeirra
tuggin með hunangi,
með sorg í huga,
þrungin blóði.

Mig dreymdi að af hendi mér
losnuðu hvolpar,
sviptir gleði,
og ýlfruðu báðir;
mér fannst hold þeirra
orðið að hræjum,
og ég yrði nauðugur
að éta líkin.“
Guðrún sagði:

„Það boðar að menn muni
ræða um blót
og höggva höfuðið
af hvítum dýrum;
þau verða feig
innan fárra nátta,
skömmu fyrir dögun,
og liðið mun snæða þau.“
Atli sagði:

„Ég lagðist síðan niður,
en vildi ekki sofa,
þrjóskur í sjúkrabeðnum;
það man ég glöggt.“