Frumheimild: „Fáfnismál“

"Sveinn ok sveinn,
hverjum ertu svein of borinn?
Hverra ertu manna mögr,
er þú á Fáfni rautt
þinn inn frána mæki?
Stöndumk til hjarta hjörr."
Sigurðr dulði nafn síns, fyrir því at þat var trúa þeira í forneskju, at orð feigs manns mætti mikit, ef hann bölvaði óvin sínum með nafni. Hann kvað:

"Göfugt dýr ek heiti,
en ek gengit hefk
inn móðurlausi mögr,
föður ek ákk-a
sem fira synir;
æ geng ek einn saman."
Fáfnir kvað:

"Veiztu, ef föður né átt-at
sem fira synir,
af hverju vastu undri alinn?"
Sigurðr kvað:

"Ætterni mitt
kveð ek þér ókunnigt vera
ok mik sjalfan it sama;
Sigurðr ek heiti,
Sigmundr hét minn faðir,
er hefk þik vápnum vegit."
Fáfnir kvað:

"Hverr þik hvatti?
Hví hvetjask lézt
mínu fjörvi at fara?
Inn fráneygi sveinn,
þú áttir föður bitran;
óbornum skjór á skeið."
Sigurðr kvað:

"Hugr mik hvatti,
hendr mér fulltýðu
ok minn inn hvassi hjörr;
fár er hvatr,
er hröðask tekr,
ef í barnæsku er blauðr."
Fáfnir kvað:

"Veit ek, ef þú vaxa næðir
fyr þinna vina brjósti,
sæi maðr þik vreiðan vega;
nú ertu haftr
ok hernuminn;
æ kveða bandingja bifask."
Sigurðr kvað:

"Því bregðr þú mér, Fáfnir,
at til fjarri séak
mínum feðrmunum;
eigi em ek haftr,
þótt ek væra hernumi;
þú fannt, at ek laus lifi."
Fáfnir kvað:

"Heiftyrði ein
telr þú þér í hvívetna,
en ek þér satt eitt segik:
It gjalla gull
ok it glóðrauða fé,
þér verða þeir baugar at bana."
Sigurðr kvað:

"Féi ráða
vill fyrða hverr
æ til ins eina dags;
því at einu sinni
skal alda hverr
fara til heljar heðan."
Fáfnir kvað:

"Norna dóm
þú munt fyr nesjum hafa
ok ósvinns apa;
í vatni þú drukknar,
ef í vindi rær;
allt er feigs forað."
Sigurðr kvað:

"Segðu mér, Fáfnir,
alls þik fróðan kveða
ok vel margt vita,
hverjar ro þær nornir,
er nauðgönglar ro
ok kjósa mæðr frá mögum."
Fáfnir kvað:

"Sundrbornar mjök
segi ek nornir vera,
eigu-t þær ætt saman;
sumar eru áskunngar,
sumar alfkunngar,
sumar dætr Dvalins."
Sigurðr kvað:

"Segðu mér þat, Fáfnir,
alls þik fróðan kveða
ok vel margt vita,
hvé sá holmr heitir,
er blanda hjörlegi
Surtr ok æsir saman."
Fáfnir kvað:

"Óskópnir hann heitir,
en þar öll skulu
geirum leika goð;
Bilröst brotnar,
er þeir á brú fara,
ok svima í móðu marir."

Ægishjalm
bar ek of alda sonum,
meðan ek of menjum lák;
einn rammari
hugðumk öllum vera,
fannk-a ek svá marga mögu."
Sigurðr kvað:

"Ægishjalmr
bergr einungi,
hvar skulu vreiðir vega;
þá þat finnr,
er með fleirum kemr,
at engi er einna hvatastr."
Fáfnir kvað:

"Eitri ek fnæsta,
er ek á arfi lá
miklum míns föður."
-- -- -- --
Sigurðr kvað:

"Inn fráni ormr,
þú gerðir fræs mikla
ok galzt harðan hug;
heift at meiri
verðr hölða sonum,
at þann hjalm hafi."
Fáfnir kvað:

"Ræð ek þér nú, Sigurðr,
en þú ráð nemir,
ok ríð heim heðan;
it gjalla gull
ok it glóðrauða fé,
þér verða þeir baugar at bana."
Sigurðr kvað:

"Ráð er þér ráðit,
en ek ríða mun
til þess gulls, er í lyngvi liggr,
en þú, Fáfnir,
ligg í fjörbrotum,
þar er þik hel hafi."
Fáfnir kvað:

"Reginn mik réð,
hann þik ráða mun,
hann mun okkr verða báðum at bana;
fjör sitt láta,
hygg ek, at Fáfnir myni;
þitt varð nú meira megin."
Reginn var á brott horfinn, meðan Sigurðr vá Fáfni, ok kom þá aftr, er Sigurðr strauk blóð af sverðinu. Reginn kvað:

"Heill þú nú, Sigurðr,
nú hefir þú sigr vegit
ok Fáfni of farit;
manna þeira,
er mold troða,
þik kveð ek óblauðastan alinn."
Sigurðr kvað:

"Þat er óvíst at vita,
þá er komum allir saman,
sigtíva synir,
hverr óblauðastr er alinn;
margr er sá hvatr,
er hjör né rýðr
annars brjóstum í."
Reginn kvað:

"Glaðr ertu nú, Sigurðr,
ok gagni feginn,
er þú þerrir Gram á grasi;
bróður minn
hefr þú benjaðan,
ok vald ek þó sjalfr sumu."
Sigurðr kvað:

"Þú því rétt,
er ek ríða skyldak
hélug fjöll hinig;
féi ok fjörvi
réði sá inn fráni ormr,
nema þú frýðir mér hvats hugar."
Þá gekk Reginn at Fáfni ok skar hjarta ór hánum með sverði, er Riðill heitir, ok þá drakk hann blóð ór undinni eftir. Reginn kvað:

"Sittu nú, Sigurðr,
en ek mun sofa ganga,
ok halt Fáfnis hjarta við funa;
eisköld ek vil
etin láta
eftir þenna dreyra drykk."
Sigurðr kvað:

"Fjarri þú gekkt,
meðan ek á Fáfni rauðk
minn inn hvassa hjör;
afli mínu
atta ek við orms megin,
meðan þú í lyngvi látt."
Reginn kvað:

"Lengi liggja
létir þú lyngvi í
þann inn aldna jötun,
ef þú sverðs né nytir,
þess er ek sjalfr gerða,
ok þíns ins hvassa hjörs."
Sigurðr kvað:

"Hugr er betri
en sé hjörs megin,
hvars vreiðir skulu vega,
því at hvatan mann
ek sé harðliga vega
með slævu sverði sigr."

"Hvötum er betra
en sé óhvötum
í hildileik hafask;
glöðum er betra
en sé glúpnanda,
hvat sem at hendi kemr."
Sigurðr tók Fáfnis hjarta ok steikði á teini. Er hann hugði, at fullsteikt væri ok freyddi sveitinn ór hjartanu, þá tók hann á fingri sínum ok skynjaði, hvárt fullsteikt væri. Hann brann ok brá fingrinum í munn sér. En er hjartablóð Fáfnis kom á tungu hánum, ok skilði hann fugls rödd. Hann heyrði, at igður klökuðu á hrísinu. Igðan kvað:

"Þar sitr Sigurðr
sveita stokkinn,
Fáfnis hjarta
við funa steikir;
spakr þætti mér
spillir bauga,
ef hann fjörsega
fránan æti."
Önnur kvað:

"Þar liggr Reginn,
ræðr um við sik,
vill tæla mög,
þann er trúir hánum,
berr af reiði
röng orð saman,
vill bölvasmiðr
bróður hefna."
In þriðja kvað:

"Höfði skemmra
láti hann inn hára þul
fara til heljar heðan;
öllu gulli
þá kná hann einn ráða,
fjölð því er und Fáfni lá."
In fjórða kvað:

Horskr þætti mér,
ef hafa kynni
ástráð mikit
yðvar systra,
hygði hann of sik
ok hugin gleddi;
þar er mér ulfs ván,
er ek eyru sék."
In fimmta kvað:

"Er-at svá horskr
hildimeiðr
sem ek hers jaðar
hyggja myndak,
ef hann bróður lætr
á brot komask,
en hann öðrum hefir
aldrs of synjat."
In sétta kvað:

"Mjök er ósviðr,
ef hann enn sparir
fjánda inn folkskáa,
þar er Reginn liggr,
er hann ráðinn hefr,
kann-at hann við slíku at séa."
In sjaunda kvað:

"Höfði skemmra láti hann
þann inn hrímkalda jötun
ok af baugum búa;
þá mun hann fjár þess,
er Fáfnir réð,
einvaldi vera."
Sigurðr kvað:

"Verða-t svá rík sköp,
at Reginn skyli
mitt banorð bera;
því at þeir báðir bræðr
skulu bráðliga
fara til heljar heðan."
Sigurðr hjó höfuð af Regin, ok þá át han Fáfnis hjarta ok drakk blóð þeira beggja, Regins ok Fáfnis. Þá heyrði Sigurðr, hvar igður mæltu:

"Bitt þú, Sigurðr,
bauga rauða;
er-a konungligt
kvíða mörgu.
Mey veit ek eina
miklu fegrsta,
gulli gædda,
ef þú geta mættir."

"Liggja til Gjúka
grænar brautir,
fram vísa sköp
folklíðöndum;
þar hefir dýrr konungr
dóttur alna;
þá muntu, Sigurðr,
mundi kaupa."

"Salr er á háu
Hindarfjalli,
allr er hann útan
eldi sveipinn,
þann hafa horskir
halir of görvan
ór ódökkum
Ógnar ljóma."

"Veit ek á fjalli
folkvitr sofa
ok leikr yfir
lindar váði;
Yggr stakk þorni,
aðra felldi
hör-Gefn hali
en hafa vildi."

"Knáttu, mögr, séa
mey und hjalmi,
þá er frá vígi
Vingskorni reið;
má-at Sigrdrífar
svefni bregða
skjöldunga niðr
fyr sköpum norna."
Sigurðr reið eftir slóð Fáfnis til bælis hans ok fann þat opit ok hurðir af járni ok gætti. Af járni váru ok allir timbrstokkar í húsinu, en grafit í jörð niðr. Þar fann Sigurðr stórmikit gull ok fylldi þar tvær kistur. Þar tók hann ægishjálm ok gullbrynju ok sverðit Hrotta ok marga dýrgripi ok klyfjaði þar með Grana, en hestrinn vildi eigi fram ganga, fyrr en Sigurðr steig á bak hánum.

"Youth, oh, youth! of whom then, youth, art thou born?
Say whose son thou art,
Who in Fafnir's blood thy bright blade reddened,
And struck thy sword to my heart."

"The Noble Hart my name, and I go
A motherless man abroad;
Father I had not, as others have,
And lonely ever I live."

Fafnir spake: 3.
"If father thou hadst not, as others have,
By what wonder wast thou born?
(Though thy name on the day of my death thou hidest,
Thou knowest now thou dost lie.)"

Sigurth spake: 4.
"My race, methinks, is unknown to thee,
And so am I myself;
Sigurth my name, and Sigmund's son,
Who smote thee thus with the sword."

Fafnir spake: 5.
"Who drove thee on? why wert thou driven
My life to make me lose?
A father brave had the bright-eyed youth,
For bold in boyhood thou art."

Sigurth spake: 6.
"My heart did drive me, my hand fulfilled,
And my shining sword so sharp;
Few are keen when old age comes,
Who timid in boyhood be."

Fafnir spake: 7.
"If thou mightest grow thy friends among,
One might see thee fiercely fight;
But bound thou art, and in battle taken,
And to fear are prisoners prone."

Sigurth spake: 8.
"Thou blamest me, Fafnir, that I see from afar
The wealth that my father's was;
Not bound am I, though in battle taken,
Thou hast found that free I live."

Fafnir spake: 9.
"In all I say dost thou hatred see,
Yet truth alone do I tell;
The sounding gold, the glow-red wealth,
And the rings thy bane shall be."

Sigurth spake: 10.
"Some one the hoard shall ever hold,
Till the destined day shall come;
For a time there is when every man
Shall journey hence to hell."

Fafnir spake: 11.
"The fate of the Norns before the headland Thou findest, and doom of a fool;
In the water shalt drown if thou row 'gainst the wind,
All danger is near to death."

Sigurth spake: 12.
"Tell me then, Fafnir, for wise thou art famed,
And much thou knowest now:
Who are the Norns who are helpful in need,
And the babe from the mother bring?"

Fafnir spake: 13.
"Of many births the Norns must be,
Nor one in race they were;
Some to gods, others to elves are kin,
And Dvalin's daughters some."

Sigurth spake: 14.
"Tell me then, Fafnir, for wise thou art famed,
And much thou knowest now: How call they the isle where all the gods
And Surt shall sword-sweat mingle?"

Fafnir spake: 15.
"Oskopnir is it, where all the gods
Shall seek the play of swords;
Bilrost breaks when they cross the bridge,
And the steeds shall swim in the flood.

"The fear-helm I wore to afright mankind,
While guarding my gold I lay;
Mightier seemed I than any man,
For a fiercer never I found."

Sigurth spake: 17.
"The fear-helm surely no man shields
When he faces a valiant foe;
Oft one finds, when the foe he meets,
That he is not the bravest of all."

Fafnir spake: 18.
"Venom I breathed when bright I lay
By the hoard my father had; (There was none so mighty as dared to meet me,
And weapons nor wiles I feared.)"

Sigurth spake: 19.
"Glittering worm, thy hissing was great,
And hard didst show thy heart;
But hatred more have the sons of men
For him who owns the helm."

Fafnir spake: 20.
"I counsel thee, Sigurth, heed my speech,
And ride thou homeward hence;
The sounding gold, the glow-red wealth,
And the rings thy bane shall be."

Sigurth spake: 21.
"Thy counsel is given, but go I shall
To the gold in the heather hidden;
And, Fafnir, thou with death dost fight,
Lying where Hel shall have thee."

Fafnir spake: 22.
"Regin betrayed me, and thee will betray,
Us both to death will he bring; His life, methinks, must Fafnir lose,
For the mightier man wast thou."

"Hail to thee, Sigurth! Thou victory hast,
And Fafnir in fight hast slain;
Of all the men who tread the earth,
Most fearless art thou, methinks."

Sigurth spake: 24.
"Unknown it is, when all are together,
(The sons of the glorious gods,)
Who bravest born shall seem;
Some are valiant who redden no sword
In the blood of a foeman's breast."

Regin spake: 25.
"Glad art thou, Sigurth, of battle gained,
As Gram with grass thou cleansest;
My brother fierce in fight hast slain,
And somewhat I did myself."

Sigurth spake: 26.
"Afar didst thou go while Fafnir reddened
With his blood my blade so keen;
With the might of the dragon my strength I matched,
While thou in the heather didst hide."

Regin spake: 27.
"Longer wouldst thou in the heather have let
Yon hoary giant hide,
Had the weapon availed not that once I forged,
The keen-edged blade thou didst bear."

Sigurth spake: 28.
"Better is heart than a mighty blade
For him who shall fiercely fight;
The brave man well shall fight and win,
Though dull his blade may be.

"Brave men better than cowards be,
When the clash of battle comes;
And better the glad than the gloomy man
Shall face what before him lies.

"Thy rede it was that I should ride Hither o'er mountains high;
The glittering worm would have wealth and life
If thou hadst not mocked at my might."

"Sit now, Sigurth, for sleep will I,
Hold Fafnir's heart to the fire;
For all his heart shall eaten be,
Since deep of blood I have drunk."

"There sits Sigurth, sprinkled with blood,
And Fafnir's heart with fire he cooks; Wise were the breaker of rings, I ween,
To eat the life-muscles all so bright."

A second spake: 33.
"There Regin lies, and plans he lays
The youth to betray who trusts him well;
Lying words with wiles will he speak,
Till his brother the maker of mischief avenges."

A third spake: 34.
"Less by a head let the chatterer hoary
Go from here to hell;
Then all of the wealth he alone can wield,
The gold that Fafnir guarded."

A fourth spake: 35.
"Wise would he seem if so he would heed
The counsel good we sisters give; Thought he would give, and the ravens gladden,
There is ever a wolf where his ears I spy."

A fifth spake: 36.
"Less wise must be the tree of battle
Than to me would seem the leader of men,
If forth he lets one brother fare,
When he of the other the slayer is."

A sixth spake: 37.
"Most foolish he seems if he shall spare
His foe, the bane of the folk;
There Regin lies, who hath wronged him so,
Yet falsehood knows he not."

A seventh spake: 38.
"Let the head from the frost-cold giant be hewed,
And let him of rings be robbed;
Then all the wealth which Fafnir's was
Shall belong to thee alone."

Sigurth spake: 39.
"Not so rich a fate shall Regin have As the tale of my death to tell;
For soon the brothers both shall die,
And hence to hell shall go."

"Bind, Sigurth, the golden rings together,
Not kingly is it aught to fear;
I know a maid, there is none so fair,
Rich in gold, if thou mightest get her.

"Green the paths that to Gjuki lead, And his fate the way to the wanderer shows;
The doughty king a daughter has,
That thou as a bride mayst, Sigurth, buy."

Another spake: 42.
"A hall stands high on Hindarfjoll,
All with flame is it ringed without;
Warriors wise did make it once
Out of the flaming light of the flood.

"On the mountain sleeps a battle-maid,
And about her plays the bane of the wood;
Ygg with the thorn hath smitten her thus,
For she felled the fighter he fain would save.

"There mayst thou behold the maiden helmed,
Who forth on Vingskornir rode from the fight;
The victory-bringer her sleep shall break not,
Thou heroes' son, so the Norns have set."

„Drengur, drengur,
hverjum ertu fæddur, drengur?
Hvers manns sonur ertu,
þú sem rauðst í Fáfni
þitt gljáandi sverð?
Sverðið stendur mér í hjarta.“
Sigurður leyndi nafni sínu, því að í fornöld trúðu menn því að orð deyjandi manns hefðu mikinn mátt ef hann bölvaði óvini sínum með nafni. Hann sagði:

„Göfugt dýr heiti ég,
og ég hef farið um
sem móðurlaus sonur,
föður átti ég ekki
eins og aðrir menn;
alltaf fer ég einn míns liðs.“
Fáfnir sagði:

„Veistu, ef þú áttir engan föður
eins og aðrir menn,
fyrir hvaða undur fæddistu þá?“
Sigurður sagði:

„Ætt mína
segi ég þér ókunna
og mig sjálfan líka;
Sigurður heiti ég,
Sigmundur hét faðir minn,
og ég hef vegið þig með vopnum.“
Fáfnir sagði:

„Hver hvatti þig?
Hvers vegna léstu hvetja þig
til að svipta mig lífi?
Þú, drengur með tindrandi augu,
áttir harðsnúinn föður;
ófæddur hleypur enginn á skeið.“
Sigurður sagði:

„Hugrekkið hvatti mig,
hendurnar hjálpuðu mér
og mitt beitta sverð;
fáir eru hugrakkir
þegar ellin færist yfir
ef þeir voru ragir í bernsku.“
Fáfnir sagði:

„Ég veit að hefðirðu fengið að vaxa úr grasi
í skjóli vina þinna,
mætti sjá þig berjast af heift;
nú ertu fangi
og hertekinn;
fangar eru sagðir skjálfa sífellt.“
Sigurður sagði:

„Þú ámælir mér, Fáfnir,
fyrir að vera svo fjarri
föðurarfinum mínum;
ég er enginn fangi
þótt ég hafi verið hertekinn;
þú hefur fundið að ég lifi frjáls.“
Fáfnir sagði:

„Tóm heiftarorð
þykist þú heyra í öllu,
en ég segi þér aðeins satt:
Hið klingjandi gull
og hinn glóðrauði auður,
þeir hringar verða þér að bana.“
Sigurður sagði:

„Auðæfum
vill hver maður ráða
allt til hinsta dags;
því að einhvern tíma
verður hver maður
að fara héðan til Heljar.“
Fáfnir sagði:

„Dóm norna
muntu hljóta úti fyrir nesjum
og örlög heimskingjans;
þú drukknar í vatni
ef þú rærð í vindi;
allt er þeim lífshætta sem er feigur.“
Sigurður sagði:

„Segðu mér, Fáfnir,
því að þú ert sagður fróður
og vita margt vel,
hverjar þær nornir eru
sem koma í neyð
og skilja mæður frá sonum.“
Fáfnir sagði:

„Af mjög ólíkum uppruna
segi ég nornir vera,
þær eru ekki allar sömu ættar;
sumar eru af ætt ása,
sumar af ætt álfa,
sumar dætur Dvalins.“
Sigurður sagði:

„Segðu mér það, Fáfnir,
því að þú ert sagður fróður
og vita margt vel,
hvað sá hólmur heitir
þar sem blóði sínu blanda
Surtur og æsir saman.“
Fáfnir sagði:

„Óskópnir heitir hann,
og þar munu öll
goðin berjast með spjótum;
Bifröst brotnar
þegar þeir fara yfir brúna,
og hestarnir synda í fljótinu.“

„Ægishjálm
bar ég yfir mönnum
meðan ég lá á gullinu;
ég taldi mig einan
sterkari en alla aðra,
aldrei mætti ég svo mörgum mönnum að ég óttaðist þá.“
Sigurður sagði:

„Ægishjálmur
bjargar engum
þar sem reiðir menn berjast;
það finnur sá
sem mætir mörgum
að enginn er allra hraustastur.“
Fáfnir sagði:

„Eitri fnæsti ég
þar sem ég lá á miklum
arfi föður míns.“
-- -- -- --
Sigurður sagði:

„Þú, gljáandi ormur,
fnæstir mikið
og sýndir harðan hug;
þeim mun meiri heift
vekur það meðal manna
að bera þann hjálm.“
Fáfnir sagði:

„Nú gef ég þér ráð, Sigurður,
og taktu við því:
ríddu heim héðan;
hið klingjandi gull
og hinn glóðrauði auður,
þeir hringar verða þér að bana.“
Sigurður sagði:

„Þú hefur gefið ráð þitt,
en ég mun ríða
til gullsins sem liggur í lynginu,
en þú, Fáfnir,
liggðu í dauðateygjunum
þar sem Hel taki við þér.“
Fáfnir sagði:

„Reginn sveik mig,
hann mun svíkja þig,
hann mun verða okkur báðum að bana;
láta lífið
hygg ég að Fáfnir muni;
þinn styrkur reyndist nú meiri.“
Reginn hafði farið burt meðan Sigurður vó Fáfni og kom aftur þegar Sigurður þurrkaði blóðið af sverðinu. Reginn sagði:

„Heill sértu nú, Sigurður,
nú hefurðu unnið sigur
og ráðið niðurlögum Fáfnis;
af öllum mönnum
sem ganga á jörðinni
segi ég þig fæddan óttalausastan.“
Sigurður sagði:

„Það er óvíst,
þegar við komum allir saman,
synir sigurguðanna,
hver er fæddur óttalausastur;
margur er hraustur
þótt hann rjóði ekki sverð sitt
í brjósti annars manns.“
Reginn sagði:

„Glaður ertu nú, Sigurður,
og fagnar fengnum,
þegar þú þurrkar Gram á grasinu;
bróður minn
hefurðu sært til bana,
og átti ég þó sjálfur nokkurn þátt í því.“
Sigurður sagði:

„Þú réðst því
að ég skyldi ríða hingað
yfir hrímguð fjöll;
bæði auðnum og lífinu
héldi sá gljáandi ormur
ef þú hefðir ekki brugðið mér um hugleysi.“
Þá gekk Reginn að Fáfni og skar úr honum hjartað með sverði sem heitir Riðill. Síðan drakk hann blóð úr sárinu. Reginn sagði:

„Sittu nú, Sigurður,
en ég ætla að fara að sofa,
og haltu hjarta Fáfnis yfir eldinum;
hjartað vil ég
fá að éta
eftir þennan blóðdrykk.“
Sigurður sagði:

„Þú fórst langt í burtu
meðan ég rauð í Fáfni
mitt beitta sverð;
mínum styrk
beitti ég gegn afli ormsins
meðan þú lást í lynginu.“
Reginn sagði:

„Lengi hefðirðu látið
liggja í lynginu
þann gamla jötun
ef þú hefðir ekki notið sverðsins
sem ég smíðaði sjálfur,
þíns beitta sverðs.“
Sigurður sagði:

„Hugrekki er betra
en afl sverðsins
þar sem reiðir menn berjast,
því að hugrakkan mann
sé ég berjast af hörku til sigurs
með bitlausu sverði.“

„Hugrökkum gengur betur
en huglausum
í orrustu;
glöðum gengur betur
en þeim sem guggnar,
hvað sem að höndum ber.“
Sigurður tók hjarta Fáfnis og steikti á teini. Þegar hann hélt að það væri fullsteikt og blóðið freyddi úr hjartanu, snerti hann það með fingrinum til að kanna hvort það væri fullsteikt. Hann brenndi sig og stakk fingrinum í munninn. Þegar hjartablóð Fáfnis kom á tungu hans skildi hann mál fugla. Hann heyrði igður kvaka í kjarrinu. Igðan sagði:

„Þarna situr Sigurður,
blóði stokkin,
hjarta Fáfnis
steikir hann yfir eldi;
vitur þætti mér
sá örláti maður
ef hann hjartavöðvann
gljáandi æti.“
Önnur sagði:

„Þarna liggur Reginn,
ræðir við sjálfan sig,
vill svíkja drenginn
sem treystir honum,
spinnur í reiði
saman ósannindi,
vill sá bölvasmiður
hefna bróður síns.“
Sú þriðja sagði:

„Höfðinu styttri
láti hann þann gráhærða speking
fara héðan til Heljar;
öllu gullinu
getur hann þá einn ráðið,
öllum þeim auðæfum sem lágu undir Fáfni.“
Sú fjórða sagði:

„Vitur þætti mér hann
ef hann kynni að þiggja
þau miklu vinaráð
sem þið systur gefið,
hugsaði um eigin hag
og gleddi Huginn;
ég á von á úlfi
þar sem ég sé eyru hans.“
Sú fimmta sagði:

„Ekki er sá
bardagamaður svo vitur
sem ég hefði haldið
að herforingi væri,
ef hann lætur bróðurinn
komast undan
þegar hann hefur hinn
svipt lífi.“
Sú sjötta sagði:

„Mjög er hann óvitur
ef hann enn hlífir
fjandanum sem ógnar mönnum,
Regin sem þarna liggur
og hefur bruggað honum launráð;
hann kann ekki að vara sig á slíku.“
Sú sjöunda sagði:

„Hann ætti að stytta um höfuðið
þann hrímkalda jötun
og svipta hann hringunum;
þá mun hann yfir auðnum
sem Fáfnir réð
ráða einn.“
Sigurður sagði:

„Ekki verða örlögin svo máttug
að Reginn skuli
verða mér að bana;
því að báðir bræðurnir
skulu bráðlega
fara héðan til Heljar.“
Sigurður hjó höfuðið af Regin og át síðan hjarta Fáfnis og drakk blóð þeirra beggja, Regins og Fáfnis. Þá heyrði Sigurður igður segja:

„Bind þú, Sigurður,
rauðu gullhringana saman;
það er ekki konunglegt
að kvíða mörgu.
Ég veit um eina stúlku,
langfegursta allra,
gulli prýdda,
ef þú gætir fengið hana.“

„Til Gjúka liggja
grænar leiðir,
örlögin vísa fram á veg
þeim sem fara um lönd;
þar hefur göfugur konungur
alið upp dóttur;
þú munt, Sigurður,
ganga að eiga hana með brúðargjaldi.“

„Salur stendur á háu
Hindarfjalli,
allur er hann að utan
eldi vafinn,
vitrir menn
hafa gert hann
úr skínandi
ljóma Ógnar.“

„Ég veit að á fjallinu
sefur valkyrja,
og yfir henni leikur
bölvaldur viðarins;
Yggur stakk hana svefnþorni,
því að hún felldi annan
mann en hann vildi,
sú líni klædda kona.“

„Þú munt, drengur, sjá
stúlku undir hjálmi,
þá sem úr bardaga
reið Vingskorni;
enginn konungsniðji getur
brugðið svefni Sigrdrífu
gegn því sem
nornirnar hafa ákveðið.“
Sigurður reið eftir slóð Fáfnis að bæli hans og fann það opið, með hurðum og dyrastöfum úr járni. Allir burðarbjálkar hússins voru líka úr járni, en húsið var grafið niður í jörðina. Þar fann Sigurður gríðarlega mikið gull og fyllti tvær kistur af því. Hann tók þar ægishjálm, gullbrynju, sverðið Hrotta og marga dýrgripi og hlóð þessu á Grana. Hesturinn vildi þó ekki ganga af stað fyrr en Sigurður steig á bak honum.